Automatic translation
SpanishPortugueseFrenchGermanItalianRussian
Supporters

Motoraid

 

REV'IT!

 

3P Racing

 

ELPA

 

eXTra Products

 

PlanetSim

 

Baja Designs

 

Travel Bookstore

 

NRG

 

Sena

 

Motomax

 

Flipped Horizons

 

Xasou.gr

 

Οικονομική Μακεδονίας

 

Moto Market

 

Cobrra

 

Atlas Panniers

 

Fifth Element

 

ANEK

 

Bikegear

 

Ω2

Ποίηση του δρόμου

Τι είναι το off-roading

   Σ’ έναν κόσμο όπου, σχεδόν, όλοι κινούνται πάνω σ’ ένα δρόμο που κάποιοι άλλοι έχουν χαράξει για ‘σένα, off-roading είναι να στρίβεις το τιμόνι και να βγαίνεις απ’ το δρόμο. Να χαράζεις τη δική σου πορεία. Να διαλέγεις μια κατεύθυνση στον ορίζοντα και να πηγαίνεις εκεί που θέλεις μέσω της οδού που θέλεις. Μπροστά σου να μην υπάρχει δρόμος και πίσω σου να μένει μόνο μια ροδιά, που κι αυτή θα τη σβήσει ο καιρός. Έτσι, κανείς δε θα μπορεί να ακολουθήσει την ίδια πορεία με ‘σένα. Κάθε αληθινός off-roader θα πρέπει να χαράξει τη δική του, μοναδική πορεία κι όταν συναντά δρόμο να τον περνά κάθετα, όσο πιο γρήγορα γίνεται, αλλά προσεκτικά, για να μη συγκρουστεί με το πλήθος που κινείται στο δρόμο.

   Το off-roading είναι επικίνδυνο. Μπορεί να χαθείς, να χρειάζεσαι τη βοήθεια κάποιου και να μη βρίσκεις κανένα γύρω σου, γιατί κινείσαι στο δικό σου δρόμο κι είσαι μόνος σου εκεί.

   Το off-roading, όμως, είναι και γλυκό. Είναι μοναδικό να νιώθεις ότι βρίσκεσαι κάπου όπου ελάχιστοι έχουν βρεθεί. Λίγα συναισθήματα μπορούν να συγκριθούν με τη χαρά που δίνει η εξερεύνηση σ’ έναν κόσμο που την έχουμε ξεχάσει… Σ’ έναν κόσμο που όλα τα ξέρουμε, πλέον και δε χρειάζεται να εξερευνήσουμε τίποτα.

Σιχαίνομαι να κινούμαι στο δρόμο που μου έχουν χαράξει. Θέλω τη ζωή μου off-road!

7 Φεβρουαρίου 2008
Bhouj, Ινδία

Παράξενος κόσμος

Ταξιδεύοντας γνωρίζω έναν παράξενο κόσμο.

   Έχω ένα παράξενο άλογο, που πίνει κάποιο νερό που εγώ δε μπορώ να το πιω. Αυτό το νερό δεν το βρίσκεις σε ποτάμια ή λίμνες. Το έχουν σε κάποια ειδικά μαγαζιά, όπου μαζεύονται όλα αυτά τα παράξενα άλογα και κάτι μεγάλα, σιδερένια κάρα. Αυτά τα άλογα όταν δεν κινούνται δε σου ζητούν νερό. Μπορείς να τα κρατήσεις στην καλύβα σου για όσο καιρό θέλεις χωρίς να τους δώσεις ούτε σταγόνα απ’ αυτό το ειδικό νερό.

   Το άλογο μου έχει πάνω του ένα μαγικό κουμπί! Τη νύχτα, όταν το πατώ, ξαφνικά μπροστά μου γίνεται μέρα. Όταν κοιτάζω γύρω μου είναι ακόμη νύχτα, αλλά για πολλά μέτρα μπροστά μου είναι μέρα.

   Το άλογό μου μου είναι πολύ πιστό· τόσο που δεν έχει δική του θέληση. Προχωρά μόνο όταν του πω εγώ. Σταματά ακριβώς όποτε του δώσω εντολή. Ακόμη και το χλιμίντρισμα το κάνει μόνο όταν εγώ θέλω.

   Σε μερικά σπίτια που με φιλοξενούν βλέπω παράξενες μηχανές. Είναι μια που όταν λειτουργεί, σηκώνεται αέρας μέσα στο σπίτι. Κάποιοι πλούσιοι άνθρωποι έχουν μια άλλη μηχανή που αλλάζει τον καιρό μέσα στο δικό τους σπίτι μόνο. Τι εγωιστές που είναι… Μόνο για το δικό τους σπίτι ενδιαφέρονται. Για παράδειγμα, αν είναι καλοκαίρι κι έχει πολύ ζέστη, τότε μέσα σε λίγα λεπτά στο σπίτι τους φθινοπωριάζει. Αν είναι χειμώνας κι έχει κρύο, αυτοί δεν υποφέρουν. Πατώντας ένα κουμπί, στο σπίτι τους έρχεται η άνοιξη.

   Στα περισσότερα σπίτια που έχω επισκεφθεί έχουν ένα δικό τους ρυάκι που περνά από ‘κει. Δε χρειάζεται να κουβαλούν το νερό από μακρινές πηγές, ποτάμια ή πηγάδια.

   Έχουν και μια άλλη μηχανή που δε μου αρέσει καθόλου. Όταν τη βάζουν να λειτουργήσει, ξαφνικά μπαίνουν στο σπίτι τους πολλοί άνθρωποι. Τους περισσότερους τους ξέρουν, αλλά κάποιους όχι. Οι περισσότεροι άνθρωποι που έρχονται είναι πολύ κακοί. Σκοτώνουν, κλέβουν και λεν ψέματα, πολλά ψέματα. Παρόλ’ αυτά, σχεδόν όλοι τους αγαπούν και τους βάζουν με χαρά στο σπίτι τους. Αν θέλουν μπορούν να τους διώξουν πατώντας ένα κουμπί μόνο, αλλά δεν το κάνουν. Πολλοί περνούν όλη τους τη ζωή μαζί μ’ αυτούς, βλέποντας τα εγκλήματα που κάνουν, αλλά αντί να ενοχλούνται, θέλουν να βλέπουν όλο και περισσότερα.

   Φαίνονται σα να μην είναι άνθρωποι αυτοί που χαίρονται βλέποντας αυτά. Σα να είναι αναίσθητα τέρατα που διψούν για αίμα. Δεν ξέρω, όμως, αν μπορώ να τους χαρακτηρίσω έτσι, γιατί η πλειονότητα των ανθρώπων που συναντώ διασκεδάζει μ’ αυτόν τον τρόπο. Είναι δυνατόν να υπάρχουν τόσα πολλά τέρατα; Και οι άνθρωποι τι γίνηκαν; Τους φάγανε τα τέρατα;

   Σ’ αυτόν τον παράξενο κόσμο έχουν και κάτι άλλο που το χαίρομαι πολύ. Είναι κάτι χαρτάκια, που όταν τα δίνω στον κόσμο κάνει ό,τι θέλω εγώ. Σαν υπηρέτες μου γίνονται. Όταν τους δίνω αυτά τα χαρτάκια κάνουν ό,τι κι αν τους ζητήσω. Και πόσο χαίρονται όταν τα παίρνουν στα χέρια τους… Τα μετρούν και τα ξαναμετρούν κι όσο πιο πολλά είναι, τόσο πιο πολύ χαίρονται. Μ’ αρέσει, γιατί μου δείχνουν πως τους κάνω ευτυχισμένους.

   Ακόμη και οι πιο σοβαροφανείς άνθρωποι τα παίρνουν γρήγορα και κάνουν οτιδήποτε τους πω. Εκείνοι, όμως, δε θέλουν να μου δείξουν τη χαρά τους. Νομίζω, όμως, ότι μέσα τους κι εκείνοι χαίρονται. Όλοι όσοι παίρνουν αυτά τα χαρτάκια χαίρονται.

   Η μόνη εξαίρεση είναι κάποιοι ελάχιστοι άνθρωποι· πολλές φορές μουσουλμάνοι παρατήρησα. Όταν με φιλοξένησαν στο σπίτι τους ή όταν με βοήθησαν εγκάρδια σε κάποιο μου πρόβλημα, συνέβη κάποιες λίγες, πολύ λίγες ευτυχώς, φορές να μπερδευτώ και να σκεφτώ όπως οι άλλοι, οι παράξενοι άνθρωποι. Πέρασε απ’ το μυαλό μου να τους δώσω μερικά από αυτά τα χαρτάκια για να τους κάνω ευτυχισμένους. Αυτοί οι φτωχοί, σπουδαίοι άνθρωποι, όμως, δεν τα δέχτηκαν. Φαινόταν σα να μην έχουν καμιά αξία γι’ αυτούς.

   Πω πω, πόσο χάρηκα! Μου θύμισαν το δικό μου κόσμο. Εκείνον στον οποίο ζούσα όταν ήμουν μικρός. Τώρα όλο και πιο σπάνια ζω σ’ εκείνο τον κόσμο. Πού να ‘χει πάει άραγε εκείνος ο κόσμος που δε μου είναι παράξενος, που τον καταλαβαίνω τόσο καλά; Θα τον βρω άραγε ποτέ στα ταξίδια μου;

1 Αυγούστου 2008
Dushanbe, Τατζικιστάν

Πότε μεγάλωσα;

Πότε μεγάλωσα;
Πότε μεγάλωσα και κρατώ ολόκληρο σπιτικό;
Σηκώνομαι να πάω να μαγειρέψω και κάτι είναι παράξενο.
Όλα από ψηλά τα βλέπω. Πότε ανέβηκε εκεί πάνω το κεφάλι μου;
Τώρα υπάρχουν τόσοι άλλοι που μου φαίνονται μικροί…
Κι εγώ…
Εγώ μεγάλωσα.

Ανοίγω το υγραέριο για να ετοιμάσω κάτι να φάω.
Το υγραέριο!
Αυτό το επικίνδυνο πράγμα που βάζει φωτιά στα σπίτια.
Τώρα ο μπαμπάς μ’ αφήνει να χρησιμοποιώ μέχρι και το ηλεκτρικό του πριόνι,
αυτό που κόβει δάχτυλα!

Έχω απογαλακτιστεί πια.
Μπορώ να ζω χωρίς τη μητέρα μου.
Είμαι πια μόνο εγώ…
Μόνο εγώ είμαι πια υπεύθυνος για τη ζωή μου.
Κι έχω πλέον όλες τις απαραίτητες ικανότητες και τα εφόδια.

Έτσι βλέπω από ‘κει ψηλά ότι μεγάλωσα,
ότι έχω απογαλακτιστεί πια,
ότι έβγαλα γένια στα μάγουλα που μου ζουλούσαν οι μεγάλοι,
ότι η ψυχή μου αγρίεψε…

 

6 Φεβρουαρίου 2009, 06:30
Lejan, Αρμενία

 

Where is mad nomad
Newsletter
Loading...Loading...


Τα βιβλία μου

Επανακυκλοφόρησε το βιβλίο σχετικά με το ταξίδι μου στην Ασία!

 

27 πανσέληνοι στην Ανατολή

27 πανσέληνοι στην Ανατολή   Facebook

Awarded by
Jupiter's Traveller