The unknown Lesotho is a country entirely surrounded by South Africa. It is a small mountain kingdom on which I had an eye ever since I was planning the “mad about Africa” adventure. It is the only country in the world that is entirely located in altitude higher than 1,000 m (3,281 ft). It is also a fact that its lowest point is, amongst all other countries’ lowest points, the highest, with an altitude of 1,400 m (4,593 ft.)! All these facts were very promising for my mountain-loving soul…

Nature’s glory in the mountain Kingdom of Lesotho…

   I entered the country crossing the borderline at the peak of the legendary Sani Pass (2,876 m / 9,436 ft). Only 4×4 vehicles are allowed to ascend the pass, which is sometimes closed due to bad weather conditions. I headed towards Thaba-Tseka through Kotisephola Pass (3,240 m / 10,630 ft). On my way, I found an amazing place to wild camp at, next to a crystal-clear stream. I was already caught under the spell of the mountain kingdom…

Climbing the legendary Sani Pass (2,876 m / 9,436 ft)…

   From Thaba-Tseka I did a detour riding around the picturesque lake formed by the Katse Dam. I luckily found some dirt roads next to the banks, so I enjoyed the magnificent scenery having ridden only a few kilometers on the boring asphalt until then. But the best was yet to come…

A settlement next to the picturesque lake formed by Katse Dam.

   When I returned at Thaba-Tseka, I headed south. The part from Sehonghong all the way to Sehlabathebe National Park was meant to be my favorite in the country. Some parts of the route were kind of rough, with plenty of stones, especially while ascending the Matebeng Pass, where my GPS indicated I was at 2,966 m (9,731 ft). I did not run across any vehicles there. The only human beings I met were at some settlements on the mountains and some random shepherds grazing their herds at the beautiful green meadows of the area.

Looking down from Matebeng Pass (~2,960 m / 9,711 ft).

   While I was descending the pass, I saw a beautiful, green open space next to a small stream. I could not resist… I wild camped there! The wind was blowing harder now and black clouds were coming my way, so I hurried to pitch my tent before the storm would start. Suddenly, I heard a voice greeting me. While I was rushing, I didn’t notice that a young shepherd had approached me. He was covered in a woolen blanket, as most locals in Lesotho do.

The huts in Lesotho are made out of stones and mud, are usually round and have a straw roof.

   It was Frantietier, a very nice and warm youngster. He knew a few words in English, so we made acquaintances. He wanted to improve his English and he was showing me birds, stars and other things around, telling me how all these are called in South Sotho, his own language, and asking me to teach him the English word. He was curious to see the inside of my tent. I decided to cook a traditional Greek meal for both of us, trahana, while Frantietier asked me to play Greek music on my mobile phone. He ate with pleasure the food I cooked, so I assumed he enjoyed trahana, the traditional meal of Greek shepherds! At night, we said goodbye and he walked home.

Frantietier, a very friendly and kind shepherd I met while wild camping.

   I was feeling very nice after meeting Frantietier. He reminded me the hospitality of the Asians… Lesotho, being an independent kingdom, did not face the apartheid consequences that left their mark in neighboring South Africa. This was obvious to me from the very first moments I was there. The atmosphere was refreshingly free of the racism and the hate which stigmatize South Africa. The locals, who are almost entirely black, were waving at me with smiles.

Horses are the most common mean of transport in the countryside of Lesotho.

   The only exception were a few children on the mountains, who, like in some other countries, were playing the dangerous game of throwing stones at trespassing vehicles. One of the stones hit my motorcycle and I stopped to inform the elders of the village, because this has to stop eventually. Despite the fact that they could not speak English, they had already realized what had happened. They sent the rest of the kids to bring the guilty one who was hiding in a corn field. They told me they would hit the child or they would bring him to me so that I could hit him. I would not be able to do that, so I just left asking them to chide the kid and explain him that he must not do that again.

Public transport between Lesotho villages

   Next day I headed to Semonkong, where I hiked to visit Maletsunyane Falls. The water drops from a height of 204 meters (669 ft). This is the place where the Guinness world record is held for the longest commercially operated single-drop abseil. I preferred, though, to stick on my peaceful hike… I ascended to the green plateau where there was a village. People were walking by or wandering around riding their horses. It was a nice feeling to walk in this peaceful scenery and see how the villagers live there. Some people were working in the fields, cultivating the land, growing corn, wheat or sunflower. Women were washing clothes or cooking out of their stone hut. Children were running around, carrying water from the village’s spring or firewood. It was a strange feeling I had when considering that the entire world of these people is this plateau. It is a beautiful world yet very confined. So it doesn’t seem strange to me that most of them want to see something more or get to live someplace else…

It was very beautiful to hike on this plateau and see how the villagers of this small mountain kingdom live…

   Through nice dirt roads and trails, which at some parts were a sea of moving stones, I headed to Malealea. While riding northwest, the high mountains started to fade and gave their place to fields and inhabited areas. Since the scenery was not of much interest any more, I took the paved road to the capital city, Maseru. It was the last weekend before the elections and people were celebrating everywhere with loud music and lots of alcohol! I finally left the country one day before the elections, just to be sure I will not be caught in any violent protest after the election results would be announced. Unfortunately this kind of things happen in many African countries…

The BNP party fans were celebrating dancing with a paper dummy of the party leader!

   Finally, I headed north riding a few more kilometers in this small country. I crossed the border to South Africa and I bid farewell to this beautiful, mountain kingdom, leaving with the best impressions…

Most of Lesotho residents are friendly and smiling, like these guys!

More photos and reports at: Live Trip Traveller

This is the trailer of my documentary about my adventures in Lesotho (with English subtitles):

This is the whole documentary about my adventures in Lesotho (with English subtitles):

   Το Λεσότο, αν και ελάχιστοι το γνωρίζουν, είναι μια χώρα που περιβάλλεται από το κράτος της Νότιας Αφρικής. Είναι ένα μικρό, ορεινό βασίλειο, το οποίο είχα βάλει στο μάτι από τότε που σχεδίαζα το mad about Africa. Αποτελεί τη μοναδική χώρα στον κόσμο που βρίσκεται αποκλειστικά σε υψόμετρο μεγαλύτερο των 1.000 μέτρων, ενώ είναι η χώρα με το πιο ψηλό χαμηλότερο σημείο στον κόσμο, που είναι τα 1.400 μέτρα! Τα χαρακτηριστικά, λοιπόν, αυτής της χώρας υπόσχονταν πως η ορεσίβια φύση μου θα έβρισκε εκεί ένα μικρό παράδεισο…

Το μεγαλείο της φύσης στο ορεινό βασίλειο του Λεσότο…

   Μπήκα στη χώρα περνώντας τα σύνορα στην κορυφή του θρυλικού Περάσματος Sani (2.876 μ.). Η ανάβαση απαγορεύεται σε αυτοκίνητα που δεν είναι εξοπλισμένα με τετρακίνηση, ενώ κάποιες φορές το πέρασμα κλείνει λόγω των καιρικών συνθηκών. Μέσω του Περάσματος Kotisephola (3.240 μ.) κατευθύνθηκα προς το Thaba-Tseka. Στο δρόμο βρήκα ένα μαγευτικό μέρος να κατασκηνώσω, δίπλα σ’ ένα κρυστάλλινο ρυάκι και ήδη τ’ ορεινό βασίλειο του Λεσότο με είχε μαγέψει…

Ανεβαίνοντας το θρυλικό Πέρασμα Sani (2.876 μ.)…

   Από το Thaba-Tseka έκανα μια διήμερη, κυκλική διαδρομή, για να περικυκλώσω τη γραφική λίμνη που έχει δημιουργηθεί από το Φράγμα Katse. Ευτυχώς, βρήκα κι εκεί χωματόδρομους που βρίσκονταν δίπλα στις όχθες, οπότε απόλαυσα μαγευτικά τοπία έχοντας μέχρι στιγμής διανύσει ελάχιστα χιλιόμετρα στη βαρετή άσφαλτο. Τα καλύτερα, όμως, δεν τα είχα δει ακόμη…

Οικισμός στη γραφική λίμνη που έχει δημιουργηθεί από το Φράγμα Katse.

   Όταν ξανακατέβηκα στο Thaba-Tseka, κατευθύνθηκα νότια αυτήν τη φορά. Το κομμάτι μετά το Sehonghong και μέχρι το Εθνικό Πάρκο Sehlabathebe έμελλε να γίνει το αγαπημένο μου στη χώρα. Η διαδρομή ήταν κάπως δύσβατη σε μερικά κομμάτια, με πολλές πέτρες, ειδικά ανεβαίνοντας προς το Πέρασμα Matebeng, όπου το GPS μου έδειξε 2.966 μ. υψόμετρο. Εκεί δεν είδα ούτε ένα όχημα. Οι μόνες ψυχές που συνάντησα ήταν σε μερικούς ορεινούς οικισμούς που πέρασα, αλλά και κάποιοι βοσκοί που είχαν αμολήσει τα ζώα τους στην όμορφη πρασινάδα της περιοχής.

Κοιτώντας από την κορυφή του Περάσματος Matebeng (~2.960 μ.).

   Κατεβαίνοντας, είδα μια καταπράσινη ανοιχτωσιά δίπλα σ’ ένα μικρό ρυάκι και δε μπόρεσα ν’ αντισταθώ… Κατασκήνωσα εκεί! Ο αέρας είχε δυναμώσει και τα μαύρα σύννεφα έρχονταν προς το μέρος μου. Καθώς έστηνα βιαστικά το αντίσκηνό μου, για να προλάβω την καταιγίδα, άκουσα μια φωνή να με χαιρετά. Μέσα στη βιασύνη μου δεν είχα παρατηρήσει πως με είχε πλησιάσει ένας νεαρός βοσκός τυλιγμένος στη μάλλινη κουβέρτα του, όπως παραδοσιακά ντύνονται οι κάτοικοι του Λεσότο.

Κάπως έτσι είναι χτισμένες οι καλύβες στο Λεσότο: με πέτρες ή λάσπη, συνήθως κυκλικές, με αχυρένια στέγη.

   Ήταν ένα πολύ συμπαθητικό και χαμογελαστό παιδί, ο Φραντιέτιερ. Ήξερε μερικές λέξεις στ’ αγγλικά και γνωριστήκαμε. Ήθελε να μάθει καλύτερα τη γλώσσα και συνεχώς μου έδειχνε πουλιά, αστέρια και άλλα, μου τα έλεγε στη γλώσσα του, τα South Sotho, και με ρωτούσε πώς λέγονται στ’ αγγλικά. Ήταν περίεργος να δει πώς ήταν το αντίσκηνό μου από μέσα. Αποφάσισα να μαγειρέψω τραχανά και για τους δύο στο μικρό γκαζάκι μου, ενώ ο Φραντιέτιερ μου ζήτησε να του βάλω στο κινητό μου μουσική από τη χώρα μου. Έφαγε ορεξάτος το φαγητό, οπότε συμπέρανα πως του άρεσε το παραδοσιακό γεύμα των Ελλήνων βοσκών! Όταν βράδιασε, με καληνύχτισε κι άρχισε να περπατά προς το σπίτι του.

Ο Φραντιέτιερ είναι ένας συμπαθητικός και χαμογελαστός βοσκός, που τον γνώρισα εκεί που κατασκήνωνα.

   Ένιωθα πολύ ευχάριστα μετά απ’ αυτήν την όμορφη γνωριμία! Μου θύμισε τους ζεστούς και φιλόξενους Ασιάτες… Το Λεσότο, καθώς ήταν ανεξάρτητο βασίλειο, δεν υπέστη τα τραύματα του απαρτχάιντ, τα οποία στιγμάτισαν τη Νότια Αφρική. Αυτό το ένιωσα από τις πρώτες μου ώρες στο Λεσότο. Δεν υπήρχε στην ατμόσφαιρα αυτό το μίσος κι ο ρατσισμός που χαρακτηρίζουν τη γείτονα χώρα. Οι ντόπιοι, που είναι σχεδόν εξολοκλήρου μαύροι, με χαιρετούσαν φιλικά και χαμογελαστά.

Τα άλογα αποτελούν το πιο συνηθισμένο μέσο μεταφοράς στην επαρχία του Λεσότο.

   Μόνη εξαίρεση αποτελούσαν μερικά παιδιά στα βουνά, που όπως και σε αρκετές άλλες χώρες, έπαιζαν πετώντας μου πέτρες. Μια χτύπησε τη μοτοσυκλέτα μου και σταμάτησα ν’ αναφέρω το γεγονός στους γηραιότερους του χωριού, γιατί αλλιώς ποτέ δε θα σταματήσει αυτή η κακιά συνήθεια. Οι άνθρωποι, παρόλο που δε μιλούσαν αγγλικά, αμέσως κατάλαβαν τι έγινε κι έστειλαν τ’ άλλα παιδιά να βρουν το μπόμπιρα που είχε κρυφτεί ανάμεσα στα καλαμπόκια. Μου έκαναν νόημα πως θα το δείρουν ή θα το φέρουν να το δείρω εγώ. Δεν κατάλαβα τι από τα δύο εννοούσαν με τα νοήματά τους, πάντως δε θα μπορούσα να δείρω το παιδί, οπότε έφυγα ζητώντας τους απλά να το μαλώσουν, για να μην το ξανακάνει.

Συγκοινωνία ανάμεσα στα χωριά του Λεσότο

   Την επόμενη μέρα κατευθύνθηκα προς το Semonkong, όπου έκανα μια σύντομη πεζοπορία για να επισκεφτώ τον Καταρράκτη Maletsunyane. Εκεί το νερό χύνεται από τα 204 μέτρα ύψος κι έχει καταρριφθεί το ρεκόρ Guinness για τη μεγαλύτερη, εμπορικά εκμεταλλευόμενη, συνεχόμενη καταρρίχηση στον κόσμο. Εγώ προτίμησα ν’ αρκεστώ σε μια γαλήνια πεζοπορία… Ανέβηκα μέχρι το καταπράσινο οροπέδιο όπου βρισκόταν κάποιο χωριό. Οι άνθρωποι περπατούσαν ή πηγαινοέρχονταν με τ’ άλογά τους. Ήταν ωραία να περπατώ κι εγώ μέσα σ’ αυτή την ησυχία των βουνών και να βλέπω πώς ζουν εκεί οι χωρικοί. Μερικοί άντρες δούλευαν στα χωράφια. Είχαν σπαρμένα καλαμπόκια, ηλιόσπορους και σιτάρι. Οι γυναίκες έπλεναν ρούχα ή ετοίμαζαν το φαγητό έξω από την πέτρινη καλύβα τους. Τα παιδιά έτρεχαν πέρα δώθε. Κουβαλούσαν νερό από τη βρύση του χωριού ή ξυλαράκια για το άναμμα της φωτιάς. Ήταν περίεργη αίσθηση να νιώθω πως ο κόσμος αυτών των ανθρώπων ήταν αυτό το οροπέδιο. Είναι όμορφος κόσμος, αλλά και πολύ περιορισμένος. Δεν παραξενεύομαι που οι περισσότεροι θέλουν να δουν και κάτι παραπάνω ή να ζήσουν κάπου αλλού…

Ήταν πολύ όμορφα να περπατώ σ’ αυτό το οροπέδιο και να βλέπω πώς ζουν οι χωρικοί αυτού του μικρού βασιλείου…

   Μέσα από ωραίους χωματόδρομους και μονοπάτια, που σε κάποια σημεία ήταν μια θάλασσα από κινούμενες πέτρες, κατευθύνθηκα προς το Malealea. Προς τα βορειοδυτικά, τα ψηλά βουνά άρχισαν να δίνουν τη θέση τους σε χωράφια και περιοχές πιο πυκνοκατοικημένες. Κάπου εκεί, μια και το τοπίο δεν ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρον, πάτησα στην άσφαλτο για να βγω στην πρωτεύουσα, το Maseru. Ήταν το τελευταίο Σαββατοκύριακο πριν τις εκλογές κι ο κόσμος το γλεντούσε παντού με πολύ ποτό και δυνατή μουσική! Τελικά, βγήκα από τη χώρα μια μέρα πριν γίνουν οι εκλογές, για να γλιτώσω από πιθανές αναταραχές που αναμένονταν όταν θ’ ανακοινώνονταν τ’ αποτελέσματα, πράγμα συνηθισμένο στις περισσότερες αφρικανικές χώρες…

Οι οπαδοί του κόμματος BNP έστησαν ξέφρενο γλέντι στο δρόμο με χάρτινο ομοίωμα του πολιτικού ηγέτη!

   Κάνοντας μερικά χιλιόμετρα ακόμη στο μικρό Λεσότο, κατευθύνθηκα προς τα βόρεια. Εκεί πέρασα τα σύνορα προς τη Νότια Αφρική κι έτσι αποχαιρέτησα με τις καλύτερες αναμνήσεις αυτό το όμορφο, ορεινό βασίλειο…

Έτσι χαμογελαστοί και φιλικοί είναι οι περισσότεροι κάτοικοι του Λεσότο!

Περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

Αυτό είναι το trailer του ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στο Λεσότο:

Αυτό είναι ολόκληρο το ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στο Λεσότο: