Getting off the barge I used to cross Orange River, I stepped into South African soil and found myself at the other half of the /Ai/Ais – Richtersveld Transfrontier Park which is shared between two countries: Namibia and South Africa. I was in a deserted landscape and the truth is that the South African part of the park is a bit monotonous. There was a strong wind coming from the Atlantic Ocean, creating a sandstorm that was making difficult riding through the gravel roads.

The route through the /Ai/Ais – Richtersveld Transfrontier Park is a bit monotonous but it also has some beauties.

   Once I reached the paved road, I saw on my mirrors an orange light approaching me. South Africans usually install an orange cover in front of their headlights, so that they will be easier noticed by other drivers. It was Phillip on a KTM 990 Adventure. He waved at me and we stopped at the side of the road. As soon as he asked me where I was coming from and was really amazed to find out, he immediately decided to follow me! I explained to him that my plans were to reach Cape Town the next day, as I wanted to explore some dirt roads and small roads near the ocean. Without a second thought he offered to follow me and wild camp anywhere with me. That is the charm of motorcycle riding… I suddenly had the company of a South African, whom I did not even know five minutes ago. The thirst of exploring united us in a moment!

Exploring the beaches and rivers of the west coast…

   Using my GPS we discovered nice, empty dirt roads which were going up and down the hills. Every now and then we were coming across picturesque farms among that idyllic landscape. We soon reached the seaside again and we wild camped at the beach, in front of the waves which endlessly come through the ocean. The next day we headed south following the coastline wherever that was possible. We were passing through small picturesque towns and little villages whose names I had never even heard before. Admiring all that beauty I was thinking how pity it would be for someone to hurry his journey and reach Cape Town through the faster, yet far less appealing alternative of the highway.

Langebaan: heaven for a kitesurfer!

   Getting closer to one of the few cities I was excited to visit, the silhouette of the legendary Table Mountain caught my eye. That’s the mountain which lies above Cape Town. Its peak is flat and therefore the mountain looks like a giant table. That is why it was named the Table Mountain. I had seen it numerous times on videos and photos and it was so touching to finally being able to see it on my own eyes and feel that I had made it almost to the southernmost point of my journey…

Enjoying the fresh air coming from the Atlantic Ocean while above Cape Town! (Photo: Cátia Castro)

   Cape Town is definitely a milestone on my journey. Not only it is almost the southernmost point I’ve ever reached but it is also the approximate middle point of my trip. Here is my chance to renew, maintain or fix my equipment. South Africa, in many aspects, is like a European country in the middle of the African continent. After one and a half year on the road, it’s very welcoming to have access to spare parts, equipment, tools and everything else the rest of Africa could not offer.

Installing the ball bearings that 3P Racing sent me.

   Here is where I replaced the marvelous AFAM drive chain that lasted 44,000 km (27,341 miles) breaking my personal records! And imagine that thousands of those kilometers were ridden in sand! 3P Racing sent me all the ball bearings for the wheels, in order to prevent the troubles I had in Tajikistan 😉 Sena Bluetooth sent me its brand new intercommunication system, the 20S, which I use a lot even now that I am travelling alone. Not only for listening to music while riding on boring paved roads but also for live recording my narrations in my videos while I ride. There is also a radio on this model and a very useful voice command mode, so that one doesn’t have to leave the handlebars while riding. But what impressed me the most, was the amazingly loud sound coming out of those tiny speakers! When I adjusted the volume at the highest level, I though I was having some kind of high fidelity sound system inside my helmet!

The brand new intercommunication system of Sena Bluetooth, the 20S, provides a bunch of new features that truly impressed me: extremely loud speakers, clear sound, voice command, radio, a 2-kilometer (1.2 miles) range and many more!

   Another thing I had to replace was my tent… Seven Heaven tent poles were not proved that sturdy since they broke many times during my journey, starting from the very first months of it. So, my old tent was dispatched to me from Greece, the one I was using in Asia. The only problem was that this tent was not waterproof any more. I got a waterproofing spray and I hope it will work… Last but not least, it was about time to get myself a pair of off-road boots! Motomax sent me the Alpinestars Tech 5, which are sturdy and offer great protection but I can also wear them all day long.

On my way to Montagu Pass with my brand new boots from Motomax. I really like them!

   It seems like Santa Claus visited me in Cape Town! This is the place where I had the most special new year’s eve… In the afternoon, after a three-hour hike, I climbed the Table Mountain and from the top of it I enjoyed the last sunset of 2014. After watching the city lights tremble, I descended the mountain with the help of my torch. I rode my motorbike to Camps Bay, where various groups of friends and families were waiting for the midnight countdown. We sat on the beach and suddenly the sky was filled with fireworks! 2015 had come…

The last sunset of 2014, as seen from the top of Table Mountain!

   The most important thing I had to arrange in Cape Town was replacing my passport. Although the one I got expires in 2017, its pages are full with all those African visas and stamps. So, I had to visit the Greek consulate and apply for a new passport. The process would take an entire month’s time.

I had missed this kind of mountainous scenery in Africa…

   Luckily, in the meantime I could travel around and get astonished by the countless gorgeous landscapes that this country has to offer. I started with the Cape of Good Hope. On the way to the Cape, Chapman’s Peak Drive is considered one of the world’s most breathtaking routes and I can really tell why! While riding on the rocky coastline, high above the nice blue ocean water, I was stunned! This combination of green and wild, steep mountains right next to the ocean is one of a kind…

Chapman’s Peak Drive is considered to be one of the most impressive routes of the world and I can tell why!

   Unfortunately, as I was speechless because of this country’s beauty, I was also speechless because of the racism that exists here… I met many white South Africans, descendants of the colonizers, who were talking so badly about their black fellow citizens that I had to stop them! It’s mostly white South Africans who live inside Cape Town and in many rich suburbs. It was unbelievable to see more white citizens than black within an African town! The black residents usually live in the townships, in poor slums, located outside the big cities, where they cannot interfere much with the white people. There is also a third group of people, the “coloured” race, who are descended from mixed ancestors. They usually live in small, simple houses, all similar, that look like social housing.

The colorful Muslim neighborhood of Bo-Kaap.

   I did not expect to face such a segregation… Happily, this is no longer forced by law, as it was some years ago, in the apartheid era. Nevertheless, it is still happening because of the unwritten social code. The different races hate each other. Therefore, most of the black people would not choose to live in a white people’s neighborhood, even if they could afford it. Also, if a coloured person chooses to live in a white people’s neighborhood, he would lose his friends as most of them would make fun of him and would stop hanging out with him!

The Cape Town Carnival takes place after the New Year!

   It was time to head east and explore the mountains and the meadows… I started with the paved Route 62, which was kind of boring. From Calitzdorp I hit the gravel to Oudtshoorn, which is surrounded by picturesque ostrich farms. I visited the large Cango Caves, I rode some mountain passes, like the glorious Montagu Pass and I finally found myself in the legendary Garden Route. Oh, what a beauty… Especially the route from George to Wilderness has some of the most amazing landscapes I have ever seen!

The entire Garden Route has an amazing beauty but especially the route from George to Wilderness took my breath away!

   So, after 540 days on the road, almost one and a half year, having covered 44,620 km (27,726 miles), I reached the southernmost point I have ever been to, Cape Agulhas! This is where the Indian Ocean meets the Atlantic Ocean. My GPS indicated I was at 34.5 degrees south. That is the latitude where the Greek island of Crete lies but on the other side of the equator! That’s why this region got a Mediterranean climate. The thing is that when it is winter in Europe, it is summer here, so I enjoyed swimming in the Indian Ocean 😉

After 540 days on the road, almost a year and a half, having covered 44,620 km (27,726 miles), I reached the southernmost point of my journey, Cape Agulhas!

Here you can watch the first part of the video about my adventures in South Africa (with English subtitles):

Soundtracks (South African music):
Ladysmith Black Mambazo – Unomathemba
Seven Day Story – Going Nowhere Slowly
Paige Mac
Springbok Nude Girls – Kill Them For The Country
Nur Felix Live & The Band – Spare a Little Change
Rodriguez – I Wonder
Mango Groove – Special Star
Steppenwolf – Born to be Wild
Bright Blue – Weeping
Death By Chocolate – A Tribute To SA Girls
Leslie Nkosi and the Alexandra Dead End Kids – Baleka
Mango Groove – Southern Sky

   Κατεβαίνοντας από τη σχεδία με την οποία διέσχισα τον Ποταμό Orange, πάτησα σε νοτιοαφρικανικό έδαφος και βρέθηκα στο άλλο μισό του Διασυνοριακού Πάρκου /Ai/Ais – Richtersveld, που μοιράζεται ανάμεσα στη Ναμίμπια και τη Νότια Αφρική. Βρέθηκα σ’ ένα ερημικό τοπίο κι η αλήθεια είναι πως η νοτιοαφρικανική πλευρά είναι μονότονη. Τη διαδρομή μου μέσα από τους χωματόδρομους δυσκόλευε ο ισχυρός άνεμος που ερχόταν από τον Ατλαντικό Ωκεανό και δημιουργούσε αμμοθύελλα.

Η ερημική διαδρομή στο Διασυνοριακό Πάρκο /Ai/Ais – Richtersveld είναι κάπως μονότονη, αλλά έχει και τις ομορφιές της.

   Όταν βγήκα για λίγο στην άσφαλτο, είδα στους καθρέφτες μου ένα πορτοκαλί φως να με πλησιάζει. Οι Νοτιοαφρικανοί συνήθως βάζουν ένα πορτοκαλί πλαστικό μπροστά στο φανάρι της μοτοσυκλέτας τους, για να τους βλέπουν καλύτερα οι άλλοι οδηγοί. Ήταν ο Phillip μ’ ένα KTM 990 Adventure. Μου έκανε νόημα, σταματήσαμε στην άκρη του δρόμου κι αφού με ρώτησε από πού έρχομαι κι έμεινε άναυδος, αποφάσισε στη στιγμή να με ακολουθήσει! Του εξήγησα πως εγώ ήθελα να φτάσω στο Cape Town την επόμενη μέρα, γιατί ήθελα να εξερευνήσω χωματόδρομους και μικρά, παραλιακά δρομάκια. Μου είπε αμέσως: “Έρχομαι όπου θέλεις και κατασκηνώνουμε όπου θέλεις”! Αυτή είναι η μαγεία του μοτοσυκλετισμού… Ξαφνικά είχα για παρέα ένα Νοτιοαφρικανό, που ούτε καν γνώριζα πέντε λεπτά πριν. Η δίψα για εξερεύνηση μας ένωσε στο λεπτό!

Εξερευνώντας τις παραλίες και τα ποτάμια της δυτικής ακτής…

   Με τη βοήθεια του GPS μου ανακαλύψαμε ωραίους, ερημικούς χωματόδρομους, που ανεβοκατέβαιναν ατελείωτους λόφους. Πότε-πότε περνούσαμε κι από καμιά γραφική φάρμα μέσα σ’ αυτά τα ειδυλλιακά τοπία. Βγήκαμε πάλι στα παράλια και κατασκηνώσαμε στην αμμουδιά, μπροστά στα κύματα που αέναα έρχονται από τον ωκεανό. Την επόμενη μέρα συνεχίσαμε νότια ακολουθώντας την ακτογραμμή, όσο είναι εφικτό. Περνούσαμε από γραφικές κωμοπόλεις και χωριουδάκια, των οποίων τα ονόματα ούτε καν είχα ακούσει. Θαυμάζοντας αυτά τα τοπία, σκεφτόμουν πως είναι κρίμα να φτάσει κανείς βιαστικός στο Cape Town μέσω του αυτοκινητόδρομου και να χάσει αυτή την όμορφη, παραλιακή διαδρομή.

Langebaan: ο παράδεισος του kitesurfer!

   Πλησιάζοντας προς τη μοναδική, ίσως, πόλη που τόσο ανυπομονούσα να επισκεφτώ, διέκρινα από μακριά τη σιλουέτα του θρυλικού Table Mountain, που δεσπόζει στο Cape Town. Η κορυφή του είναι επίπεδη κι έτσι το όρος μοιάζει μ’ ένα γιγαντιαίο τραπέζι, εξ ου και το όνομά του. Το είχα δει τόσες φορές σε φωτογραφίες και βίντεο, που ήταν συγκινητικό να το βλέπω ζωντανά και να νιώθω πως κατάφερα αισίως να φτάσω μέχρι το νοτιότερο, σχεδόν, σημείο του ταξιδιού μου…

Απολαμβάνοντας το φρέσκο αέρα του Ατλαντικού Ωκεανού πάνω από το Cape Town! (Φωτογραφία: Cátia Castro)

   Το Cape Town σίγουρα αποτελεί ένα ορόσημο για ‘μένα. Δεν είναι μόνο το νοτιότερο, σχεδόν, σημείο του ταξιδιού μου, αλλά σηματοδοτεί κιόλας το μέσον του, περίπου. Επίσης, εδώ είναι η μοναδική ευκαιρία που έχω να ανανεώσω, να επισκευάσω ή να συντηρήσω όποιο κομμάτι του εξοπλισμού μου χρειάζεται. Η Νότια Αφρική, σε κάποιους τομείς, είναι σα μια ευρωπαϊκή χώρα καταμεσής της Αφρικής. Μετά από ενάμιση χρόνο στο δρόμο, είναι πολύ ευχάριστο να έχω και πάλι πρόσβαση σε ανταλλακτικά, εξοπλισμό, μηχανήματα, εξειδικευμένα εργαλεία και ό,τι άλλο χρειάζομαι και δε μπορώ να βρω στην υπόλοιπη Αφρική.

Τοποθετώντας τα ρουλεμάν των τροχών που μου έστειλε η 3P Racing.

   Εδώ αντικατέστησα την αλυσίδα κίνησης της AFAM, που κατέρριψε κάθε προσωπικό μου ρεκόρ, αφού άντεξε 44.000 χλμ. και μάλιστα με αρκετές χιλιάδες από αυτά να έχουν γίνει μέσα σε άμμο! Επίσης, η 3P Racing μου έστειλε ρουλεμάν τροχών, για να τ’ αντικαταστήσω προληπτικά και να μην την ξαναπατήσω όπως στο Τατζικιστάν 😉 Η Sena Bluetooth μου έστειλε το ολοκαίνουριο μοντέλο ενδοεπικοινωνίας, το 20S, το οποίο το χρησιμοποιώ κατά κόρον και τώρα που ταξιδεύω μόνος μου. Όχι μόνο ακούω μουσική στους βαρετούς ασφαλτοστρωμένους δρόμους, αλλά με τη βοήθειά της καταγράφω ζωντανά τις αφηγήσεις στα βίντεο που τραβώ όταν οδηγώ. Αυτό το μοντέλο έχει και ραδιόφωνο, ενώ λειτουργεί αρκετά επιτυχώς και με φωνητικές εντολές έτσι, ώστε να μη χρειάζεται ν’ αφήσει κανείς το χέρι του από το τιμόνι. Αυτό που μ’ εντυπωσίασε, όμως, ήταν το πόσο δυνατό ήχο παράγουν αυτά τα μικρά ηχειάκια! Όταν δυνάμωσα τη μουσική τέρμα, νόμιζα πως ακούω κανένα ηχοσύστημα υψηλής πιστότητας μέσα στο κράνος μου!

Το καινούριο μοντέλο ενδοεπικοινωνίας της Sena Bluetooth, το 20S, έχει ένα σωρό νέες δυνατότητες που μ’ εντυπωσίασαν: ηχεία με απίστευτα δυνατό και καθαρό ήχο, φωνητικές εντολές, ραδιόφωνο, 2 χλμ. εμβέλεια κ.α.!

   Κάτι άλλο που έπρεπε ν’ αντικαταστήσω ήταν το αντίσκηνό μου… Τελικά οι μπανέλες του αντίσκηνου της Seven Heaven αποδείχτηκαν σκάρτες, αφού από τους πρώτους μήνες μέχρι σήμερα έσπασαν σε καμιά δεκαριά σημεία. Έτσι μου έστειλαν από την Ελλάδα το παλιό μου αντίσκηνο, εκείνο που είχα στην Ασία. Το πρόβλημα ήταν πως εκείνο δεν ήταν πια αδιάβροχο, αλλά πήρα σπρέι αδιαβροχοποίησης κι ελπίζω να κάνει δουλειά… Επίσης, ήταν ώρα επιτέλους να πάρω ένα ζευγάρι σωστές μπότες για enduro! Το Motomax, λοιπόν, μου έστειλε τις Alpinestars Tech 5, οι οποίες είναι σκληρές και προσφέρουν πολύ καλή προστασία, αλλά μπορώ να τις φορώ άνετα όλη μέρα.

Στο δρόμο προς το Montagu Pass με τις καινούριες μου μπότες από το Motomax. Πολύ μου αρέσουν!

   Όπως φαίνεται, ο Άγιος Βασίλης ήρθε και με βρήκε στο Cape Town! Εδώ έζησα και την πιο ιδιαίτερη αλλαγή χρονιάς… Το απόγευμα, μετά από μια τρίωρη πεζοπορία, ανέβηκα στο Table Mountain κι από την κορυφή του απόλαυσα το τελευταίο ηλιοβασίλεμα του 2014. Αφού είδα από ψηλά τα φωτάκια της πόλης να τρεμοσβήνουν, κατέβηκα πάλι απ’ το βουνό με τη βοήθεια του φακού μου. Καβάλησα τη μοτοσυκλέτα μου και πήγα στην παραλία του Camps Bay, όπου διάφορες παρέες, αλλά και οικογένειες, περίμεναν να σημάνει μεσάνυχτα. Καθίσαμε μπροστά στην αμμουδιά και ξαφνικά βλέπαμε να σκαν πυροτεχνήματα ολόγυρά μας! Το 2015 είχε έρθει…

Το τελευταίο ηλιοβασίλεμα του 2014 από την κορυφή του Table Mountain!

   Το σημαντικότερο που έπρεπε να κανονίσω στο Cape Town ήταν η αλλαγή του διαβατηρίου μου. Αν και αυτό που έχω λήγει το 2017, οι σελίδες του έχουν γεμίσει με όλες αυτές τις αφρικανικές βίζες και σφραγίδες. Έτσι πήγα στο ελληνικό προξενείο της πόλης για να αιτηθώ καινούριο διαβατήριο, το οποίο θα έπαιρνα στα χέρια μου μετά από ένα μήνα.

Τέτοια ορεινά τοπία μου ‘χαν λείψει στην Αφρική…

   Ευτυχώς, εν τω μεταξύ μπορούσα να ταξιδέψω στις κοντινές περιοχές και ν’ ανακαλύψω πόσα άκρως εντυπωσιακά τοπία κρύβει αυτή η χώρα. Ξεκίνησα με το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας. Στο δρόμο προς τα εκεί, η Chapman’s Peak Drive θεωρείται μια από τις πιο εντυπωσιακές διαδρομές του κόσμου κι όχι άδικα! Καθώς οδηγούσα στις βραχώδεις ακτές, σε αρκετό ύψος από τα γαλανά νερά του ωκεανού, είχα μείνει άναυδος! Αυτός ο συνδυασμός πράσινου κι απόκρημνων βουνών δίπλα στον ωκεανό είναι κάτι μοναδικό…

Η Chapman’s Peak Drive θεωρείται μια από τις πιο εντυπωσιακές διαδρομές του κόσμου κι όχι άδικα!

   Δυστυχώς, όσο άναυδο με άφησαν τα τοπία αυτής της χώρας, άλλο τόσο άναυδο με άφησε κι ο ρατσισμός που επικρατεί… Γνώρισα πολλούς λευκούς Νοτιοαφρικανούς, απόγονους των αποικιοκρατών, που μιλούσαν τόσο άσχημα για τους μαύρους συντοπίτες τους, που έπρεπε να τους σταματήσω! Μέσα στην πόλη του Cape Town, αλλά και σε πολλά πλούσια προάστια, ζουν ως επί το πλείστον λευκοί. Είναι απίστευτο να βλέπει κανείς σε μια αφρικανική πόλη περισσότερους λευκούς παρά μαύρους! Οι μαύροι μένουν, συνήθως, στις άθλιες παραγκουπόλεις, που βρίσκονται πάντα έξω από το κέντρο, εκεί που δε χαλάν τη θέα των λευκών. Υπάρχει, όμως, και μια τρίτη ομάδα ανθρώπων, οι μιγάδες. Αυτοί μένουν σε κάποια απλοϊκά σπιτάκια, που είναι όλα ίδια, σαν εργατικές κατοικίες.

Η πολύχρωμη μουσουλμανική γειτονιά Bo-Kaap.

   Δεν περίμενα να συναντήσω τέτοιον κοινωνικό διαχωρισμό… Ευτυχώς, τώρα πια ο διαχωρισμός αυτός δεν επιβάλλεται από τους νόμους, όπως συνέβαινε στην εποχή του απαρτχάιντ. Επιβάλλεται, όμως, από τους άγραφους κοινωνικούς κανονισμούς. Η κάθε ράτσα μισεί την άλλη κι έτσι οι περισσότεροι μαύροι δε θέλουν να μείνουν σε γειτονιά μιγάδων, ακόμη κι αν η τσέπη τους το επιτρέπει. Επίσης, αν ένας μιγάς μένει σε γειτονιά λευκών, θα χάσει τους φίλους του, αφού οι περισσότεροι θα τον κοροϊδεύουν και θα πάψουν να τον συναναστρέφονται!

Το καρναβάλι του Cape Town οργανώνεται μετά την πρωτοχρονιά!

   Ήταν ώρα να κατευθυνθώ ανατολικά και να εξερευνήσω τα βουνά και τα λαγκάδια… Ξεκίνησα με την ασφαλτοστρωμένη Route 62, που ήταν κάπως αδιάφορη. Από το Calitzdorp πήρα το χωματόδρομο προς το Oudtshoorn, που περιβάλλεται από γραφικές φάρμες με στρουθοκαμήλους. Επισκέφτηκα τις τεράστιες Σπηλιές Cango, ανέβηκα κάποια περάσματα στα βουνά, όπως το περίφημο Montagu Pass και βγήκα στη θρυλική Garden Route. Μα τι ομορφιά ήταν αυτή… Ειδικά η διαδρομή από το George μέχρι το Wilderness είχε κάποια από τα πιο εντυπωσιακά τοπία που έχω αντικρύσει ποτέ!

Όλη η Garden Route είναι πανέμορφη, αλλά ειδικά η διαδρομή από το George μέχρι το Wilderness με αποστόμωσε!

   Κάπου εκεί, μετά από 540 μέρες στο δρόμο, σχεδόν ενάμιση χρόνο, και 44.620 χιλιόμετρα, έφτασα στο νοτιότερο σημείο του ταξιδιού μου και στο νοτιότερο σημείο όπου έχω βρεθεί ποτέ, το Cape Agulhas! Εκεί είναι που ενώνεται ο Ινδικός Ωκεανός με τον Ατλαντικό. Το GPS μου έδειχνε περίπου 34,5 μοίρες νότια, δηλαδή περίπου εκεί που βρίσκεται η Κρήτη, αλλά από την άλλη πλευρά του ισημερινού! Γι’ αυτό αυτές οι περιοχές έχουν μεσογειακό κλίμα. Μόνο που όταν είναι χειμώνας στην Ελλάδα, είναι καλοκαίρι εδώ κι έτσι απόλαυσα και τα μπανάκια μου στον Ινδικό Ωκεανό 😉

Μετά από 540 μέρες στο δρόμο, σχεδόν ενάμιση χρόνο, και 44.620 χιλιόμετρα, έφτασα στο νοτιότερο σημείο του ταξιδιού μου, το Cape Agulhas!

Εδώ μπορείτε να παρακολουθήσετε το πρώτο μέρος του βίντεο σχετικά με τις περιπέτειές μου στη Νότια Αφρική:

Soundtracks (Νοτιοαφρικανική μουσική):
Ladysmith Black Mambazo – Unomathemba
Seven Day Story – Going Nowhere Slowly
Paige Mac
Springbok Nude Girls – Kill Them For The Country
Nur Felix Live & The Band – Spare a Little Change
Rodriguez – I Wonder
Mango Groove – Special Star
Steppenwolf – Born to be Wild
Bright Blue – Weeping
Death By Chocolate – A Tribute To SA Girls
Leslie Nkosi and the Alexandra Dead End Kids – Baleka
Mango Groove – Southern Sky