I met Philippe at the Immigrants Joint in Thessaloniki, Greece just before setting off for our trip to Africa. He was born in Ivory Coast in 1978 but his roots lie in Burkina Faso. For the past decades Ivory Coast had been the financial giant in West Africa and as a consequence many economic immigrants were drawn there. Later, his family returned to Burkina Faso but his parents are no longer alive.

   At his twenties, Philippe started a small furniture manufacturing business with a friend of his. One of the Canadian companies that exploit the gold deposits in Burkina Faso was one of Philippe’s best customers. But still, how many furniture would they buy? Philippe had to change trade and started a small business selling carpets along with his sister. However, his sister got married and she stopped working, so they had to close down this shop as well.

   Since a long time ago, Philippe was thinking to immigrate to Europe. As these countries of West Africa were French colonies just a few decades ago, most of the people living here speak French. That makes France the obvious choice when they decide to immigrate. The French embassy, however, refused to grant a visa to Philippe.

   Philippe started thinking about immigrating to Greece. When I asked him why did he choose Greece, I was really astonished by his reply… He is a Catholic Christian and he was always reading in the Bible about the Greeks. So, the poor guy thought that there would be some nice people living there. When he took the plane and arrived to Athens, he was disappointed… He worked there for two years and during this time he met many employers that did not treat him well, so he immediately walked out on them.

   Now he lives in Thessaloniki, Greece and he works in a shop selling car spare parts. He is happy there. He attends the liturgy regularly and he even has a friend who is a priest. He is renting a two-bedroom apartment where he lives together with a countryman of his. He goes often to the Immigrants Joint, either to attend English and guitar classes or to watch the movie on Sunday evening. While speaking in Greek, telling me all about his country, he gave me the contact of his brother, in order to meet him in Ouagadougou.

We finally met Cyrille, Philippe’s brother, in Ouagadougou!

   So, here we are in Ouagadougou, one year later, eating brochettes with Cyrille, Philippe’s brother. When we called him and told him that we were in town, he immediately came on his motorcycle to meet us. Cyrille is ten years younger than Philippe. He is a nice, low-key and well educated guy. He holds a Master in the faculty of water treatment and apart from his mother tongue he speaks French, as well as English. He is working on his specialty eight hours per day, five days per week and he has a salary of 200 euros per month. That is considered to be a good salary by Burkina Faso’s standards, so Cyrille is quite pleased.

   Contrary to his brother, Cyrille does not plan to immigrate. His supervisors sent him for training to France for two weeks but he did not really enjoyed life there. He thought of it as quite hard to live, since everything is expensive and people do not socialize easily. He prefers life in Burkina Faso, where people are very sociable and they have solidarity.

   By meeting both Philippe and Cyrille, we were quite satisfied about accomplishing our mission. No need to hide that we were eager to arrive in Burkina Faso for this reason alone! We were delighted to finally meet two amazing guys who had many things to teach us about life in their homeland as well as life in our homeland too…

   Γνώρισα τον Philippe στο Στέκι Μεταναστών της Θεσσαλονίκης, λίγο πριν ξεκινήσουμε το ταξίδι μας στην Αφρική. Γεννήθηκε το 1978 στην Ακτή Ελεφαντοστού, αλλά κατάγεται απ’ τη Μπουρκίνα Φάσο. Η Ακτή Ελεφαντοστού τις τελευταίες δεκαετίες ήταν ο οικονομικός κολοσσός της Δυτικής Αφρικής, οπότε προσέλκυε πολλούς οικονομικούς μετανάστες. Αργότερα η οικογένειά του επέστρεψε στη Μπουρκίνα Φάσο, αλλά οι γονείς του δε ζουν πια.

   Ο Philippe στα είκοσί του άνοιξε ένα μικρό επιπλοποιείο μαζί με κάποιον φίλο του. Μια από τις καναδέζικες εταιρείες που εκμεταλλεύεται το χρυσάφι της Μπουρκίνα Φάσο ήταν από τους καλύτερους πελάτες του Philippe. Πόσα έπιπλα, όμως, ν’ αγοράσουν κι αυτοί; Ο Philippe άλλαξε επάγγελμα κι άνοιξε ένα μαγαζάκι όπου εμπορευόταν χαλιά μαζί με την αδερφή του. Η αδερφή του παντρεύτηκε, οπότε σταμάτησε τη δουλειά κι έτσι το ‘κλεισαν κι αυτό το μαγαζί.

   Ο Philippe ήθελε από καιρό να μεταναστεύσει στην Ευρώπη. Επειδή αυτές οι χώρες αποτελούσαν γαλλικές αποικίες μέχρι πριν από λίγες δεκαετίες, οι περισσότεροι άνθρωποι που ζουν εδώ μιλούν γαλλικά. Έτσι η Γαλλία είναι η πρώτη τους επιλογή όταν θέλουν να μεταναστεύσουν. Η γαλλική πρεσβεία, όμως, αρνήθηκε να χορηγήσει βίζα στον Philippe.

   Ο Philippe άρχισε να σκέφτεται την Ελλάδα. Όταν τον ρώτησα γιατί επέλεξε την Ελλάδα, έμεινα έκπληκτος από την απάντησή του… Είναι χριστιανός καθολικός και πάντα διάβαζε στη Βίβλο για τους Έλληνες, οπότε πίστευε, ο καημένος, πως θα ζουν καλοί άνθρωποι εκεί. Όταν πήρε το αεροπλάνο κι έφτασε τελικά στην Αθήνα, απογοητεύτηκε… Δυο χρόνια εργάστηκε εκεί, αλλά συνάντησε αρκετά αφεντικά που δεν του συμπεριφέρονταν καθόλου καλά, οπότε τους παρατούσε αμέσως.

   Τώρα πια ζει στη Θεσσαλονίκη κι εργάζεται σ’ ένα κατάστημα με ανταλλακτικά αυτοκινήτων. Εκεί είναι ευχαριστημένος. Εκκλησιάζεται τακτικά και μάλιστα έχει κι ένα φίλο ιερέα. Νοικιάζει ένα σπίτι με δυο υπνοδωμάτια, όπου συγκατοικεί μαζί μ’ ένα συμπατριώτη του. Στο Στέκι Μεταναστών πηγαίνει συχνά, είτε για να παρακολουθήσει τα μαθήματα αγγλικών και κιθάρας είτε για να δει την ταινία της Κυριακής. Καθώς μιλούσαμε στα ελληνικά και μου έλεγε για τη χώρα του, μου έδωσε τα στοιχεία του αδερφού του, για να πάω να τον βρω στην Ouagadougou.

Με τον Cyrille, τον αδερφό του Philippe, στην Ouagadougou!

   Ακριβώς ένα χρόνο μετά, να ‘μαστε στην Ouagadougou, να τρώμε σουβλάκια με τον Cyrille, τον αδερφό του Philippe. Μόλις του τηλεφωνήσαμε και του ‘παμε πως βρισκόμαστε στην πόλη του, αμέσως ήρθε με το μηχανάκι του να μας γνωρίσει. Ο Cyrille είναι δέκα χρόνια μικρότερος από τον Philippe. Είναι ένα συμπαθητικό, χαμηλών τόνων και μορφωμένο παιδί. Έχει Master στον τομέα της απολύμανσης του νερού κι εκτός από τη μητρική του γλώσσα, μιλά γαλλικά, αλλά κι αγγλικά. Εργάζεται στην ειδικότητά του οχτώ ώρες την ημέρα και πέντε μέρες την εβδομάδα. Πληρώνεται 200 ευρώ το μήνα. Ο μισθός του θεωρείται αρκετά καλός στη Μπουρκίνα Φάσο, οπότε ο Cyrille είναι ευχαριστημένος.

   Αντίθετα με τον αδερφό του, ο Cyrille δε θέλει να μεταναστεύσει. Οι εργοδότες του τον έστειλαν στη Γαλλία για δυο ‘βδομάδες, για να εκπαιδευτεί, αλλά η ζωή εκεί δεν του άρεσε. Του φάνηκε δύσκολη, αφού τα πάντα είναι ακριβά κι ο κόσμος είναι πιο κλειστός. Προτιμά τη ζωή στη Μπουρκίνα Φάσο, όπου οι άνθρωποι είναι πιο κοινωνικοί κι υπάρχει αλληλεγγύη.

   Γνωρίζοντας τον Philippe και τον Cyrille, νιώσαμε μεγάλη ικανοποίηση που φέραμε κι αυτή μας την αποστολή εις πέρας. Δε σας κρύβουμε πως μόνο και μόνο γι’ αυτό το λόγο, ανυπομονούσαμε να φτάσουμε στη Μπουρκίνα Φάσο! Χαρήκαμε πολύ που, τελικά, γνωρίσαμε δυο υπέροχους ανθρώπους που είχαν να μας διδάξουν πολλά για τη ζωή στον τόπο τους, αλλά και για τη ζωή τους στους δικούς μας τόπους…