mad nomad: Since there were requests for Angeliki to write a little something about our adventures, she penned the following article. Enjoy!

The airplane from Greece took us to Buenos Aires, where we stayed for a week, in order to acclimatise and to get a first taste of Latin America! On Wednesday, the 27^th of September 2023, we crossed Río de la Plata by boat and thus we entered Uruguay. The river at this part of its estuary is so wide that even the fast catamaran we boarded took an hour to cross from one coast to the other. One cannot even see the opposite coast! The boat arrived at Colonia del Sacramento, which is the oldest city in the country, firstly colonised by the Portuguese. A luxurious double decker bus was waiting for us, in order to take us to Montevideo, the country’s capital. From there we would pick up our vehicles: Don Rufo the van and Cactakis the motorbike, in the following days.

Upon arrival to Montevideo we were greeted by the first full moon to be sighted in the American continent!

The reason we chose to commence our trip from Uruguay was the transportation of the vehicles. Following thorough research, which lasted a while, we opted for the best transportation offer by the company Wave Logistics. As you probably remember, in August we had delivered our vehicles in Marseille in France. The procedure was beyond simple, we handed in the keys at a warehouse and the collaborating companies took it from there. A month and a half later, as we were told, we were at the company’s offices in Montevideo. We signed two papers at the immigration office and two more at the customs and we received our vehicles, which were transported in a container and made it to their destination and to their owners in ship shape condition, with nothing missing.

We were absolutely thrilled when we found out that our vehicles had arrived in excellent condition with nothing missing!

In the week between our arrival in Montevideo and the delivery of our vehicles, we had time to get acquainted to the city and its culture. We were hosted by Sandra, a lovely lady, who we met on BeWelcome, a digital platform for hospitality exchange. Sandra speaks excellent English, which is unusual in Latin America. She works at the Presidency of Uruguay as a proof-reader. She is a thesaurus of information and thanks to her we learned a lot of things about the country, its history and its culture. When she was not at work, she would wander with us. Since she shares my love for food and wine, we enjoyed both of these wonders to the max! Sandra introduced me to chivitos, which come in various forms. The main ingredients of the chivitos al plato we tried are beef steak, mozzarella, bacon, ham, fried egg, chips and Russian salad!

Chivitos are one of the favorite dishes of Uruguayans and tourists alike.

Montevideo is a city with a population of about 1.5 million. It is spacious, with beautiful corners and architectural variations and many interesting details. A lot of buildings are adorned with beautiful murals and vivid colours, which I personally like very much and miss in Europe. Rodó Park is a huge space with lakes, birds, greenery and lots of recreation areas, is the city gem and attracts people of all ages. Since the city of built on the shores of Río de la Plata, there are beaches everywhere, as well as a long a wide sidewalk next to the coastal avenue (Rambla), on which one can walk from one end of Montevideo to the other. This sidewalk is used for a variety of activities by the inhabitants of the city.

The beautiful Rodó Park in Montevideo!

The inhabitants are largely descendants of the colonisers, as all of the indigenous were slaughtered a few centuries ago. I was impressed by how popular mate is over here. Mate is a bitter infusion which is made out of the dried leaves of the plant yerba mate. Statistically about one in three persons sighted on the street is holding the mate cup in one hand and under their arm a large flask with hot water to fill up the cup with. Personally I love mate and consume it at every opportunity I get. However, I thought it quite inconvenient to essentially incapacitate one of one’s hands in order to carry it about everywhere. I asked Sandra about it and she said that one gets used to this easily and it’s not a problem. Perhaps I should try it someday…

Despite being the country’s largest city, Montevideo is quite small and quaint, with endless beaches that people enjoy in their evenings.

As we found out, Uruguay is fairly expensive. The prices, as well as the salaries are similar to those in Greece. It is also called the “Switzerland of Latin America” and rightly so, judging by the cost of living (besides electricity and other fixed charges). Geographically however, it is not at all reminiscent of Switzerland, as the country is completely flat! Outside of the cities (which are not many), the country is made up mainly of vast farms with cows, sheep and horse. Because of its location, a large part of the country is bordering both Río de la Plata and the Atlantic Ocean, so it has a long coastline and this is where most of its 3.5 million population lives. Since it’s only slightly larger than Greece in size, it is especially sparsely populated, which we liked a lot.

Our friend Stefanos, from Thessaloniki, Greece, took us out to experience the nightlife of the capital!

Besides Montevideo, we visited Colonia del Sacrament, which both of us like the most. The town was built by the Portuguese, who have left their mark, so architecturally it’s quite different to the rest of Uruguay. It is also built on the coast of Río de la Plata, with gorgeous nature, harbours and grassy areas, where people sunbathe. On the day we visited, there happened to be a dance meeting, with people from every part of Uruguay, who were wearing traditional outfits and were dancing traditional dances. I had a dim hope of finding Portuguese sweets, but to no avail. I’ll have to wait until we make it to Brazil. I did however buy merino sheep yarn and crocheted a very warm infinity scarf, which came to much more use than I initially imagined.

In Colonia del Sacramento we came across a traditional dance festival!

On Thursday the 5^th of October 2023 we said goodbye to Sandra and Montevideo and headed east with Don Rufo and Cactakis in order to explore the rest of the country. We were driving by the coast, made it nearly to the Brazilian border and then headed towards the interior of the country. We stopped at several spots, camped next to many lakes and fought a lot of cold and wind. We passed through Punta del Este, the most cosmopolitan spot of Uruguay, which we didn’t think much of however. Huge flat block with holiday flats are being built everywhere and I couldn’t help but wonder who would buy them. The beaches were pretty enough, but the waters are no match for the waters of the Mediterranean.

The highlight for Elias was the route from La Sirena Beach until Punta del Diablo: 30 km of beach and sand dunes!

One of the highlights for me was our visit to Cabo Polonio. A seaside hippiesque community is set up there, in a protected park, where one is forbidden to go by car. Transport to and from the community is done by specially modified 4×4 trucks and the route through the sand is quite fun! Up until recently there was no electricity in the community, the houses are DIY, built with a variety of materials and very colourful, while on the rocks by the coast the second largest sea lion community of Uruguay can be seen! At first we were unable to locate them, but we did stumble across a couple of dead ones. Finally we discovered the living ones as well and Elias spent quite some time taking their photographs with the excellent equipment sponsored by Photoagora! It was a beautiful afternoon in a very special place. Some other time I will spend longer there.

In Cabo Polonio we came across the second largest colony of sea lions in Uruguay!

Our next stop that stood out was the Santa Teresa National Park. I was in a frenzy, because I saw again my beloved capybaras, as well as the first llamas of our trip! I spent quite some time with them and in the evening we camped inside the park. On the following day we visited a fort, which is built inside the park, we visited the capybaras again and we set off for our journey in the inland. Right in the middle of Uruguay , next to the artificial lake Lago de Rincon del Bonete, which fuels with water the whole of Uruguay, lies the small town of San Gregorio de Polanco. This town is famous for its artwork along the beach, but more so for its murals on numerous buildings and houses, which are indeed beautiful. It was Saturday, and in the evening the small – but dead otherwise – town came to life with live music in the restaurant where we had dinner and a wild disco party at a bakery (where we didn’t go).

We camped on this peninsula which staying in San Gregorio de Polanco.

Moving on, we headed north towards Tacuarembó town, which is considered the capital of the guachos, the cowboys of Latin America. We visited four different museums and camped (again) next to a lake, a few kilometres outside of the town. It was time for the last leg of our trip in Uruguay, to the border with Argentina, since this was the next country we were bound to visit. The natural border between the two countries is the Uruguay River, on which a massive hydroelectric factory with 14 turbines is built! This factory is shared between the two countries and provides for over 50% of Uruguay’s needs in electricity! An equal amount of electricity goes to Argentina. After visiting the hydroelectric factory, we crossed the border to Argentina. The process lasted a good few hours, because the queue was enormous and also because there was an I.T. problem. We made it though and without having to speak a word of English! Just before leaving Uruguay behind, we spotted the farewell capybara.

This is the documentary about our adventures in Uruguay (with English subtitles):

mad nomad: Αφού υπήρξαν αιτήματα να εξιστορήσει η Αγγελική τις περιπέτειές μας, έγραψε εκείνη το παρακάτω άρθρο. Απολαύστε το!

Το αεροπλάνο από την Ελλάδα μας πήγε στο Buenos Aires της Αργεντινής, οπού μείναμε μια βδομάδα, για να εγκλιματιστούμε και να πάρουμε μια πρώτη γεύση Λατινικής Αμερικής! Την Τετάρτη 27 Σεπτεμβρίου 2023 περάσαμε με το καράβι στην απέναντι όχθη του Río de la Plata κι έτσι μπήκαμε στην Ουρουγουάη. Το ποτάμι σ’ αυτό το σημείο των εκβολών του είναι τόσο φαρδύ, που ακόμα και το γρήγορο καταμαράν έκανε μία ώρα να φτάσει από τη μια όχθη στην άλλη. Η απέναντι όχθη ούτε καν φαίνεται! Το πλοίο καταπλέει στην Colonia del Sacramento, η οποία είναι και η παλαιότερη πόλη της χώρας, με πρώτους αποίκους τους Πορτογάλους. Ένα πολυτελέστατο, διώροφο λεωφορείο μας περίμενε για να μας μεταφέρει στην πρωτεύουσα της χώρας, το Montevideo. Εκεί τις επόμενες μέρες θα παραλαμβάναμε τα οχήματά μας: το βανάκι, τον Δον Ρούφο και τη μοτοσυκλέτα, τον Κακτάκη.

Φτάνοντας στο Montevideo, μας καλωσόρισε η πρώτη πανσέληνος που είδαμε στην αμερικανική ήπειρο!

Ο λόγος που επιλέξαμε να ξεκινήσουμε το ταξίδι μας από την Ουρουγουάη ήταν η μεταφορά των οχημάτων. Μετά από ενδελεχή έρευνα, που διήρκησε αρκετό καιρό, καταλήξαμε στην καλύτερη προσφορά μεταφοράς από την εταιρία Wave Logistics. Όπως θα θυμάστε, τον Αύγουστο είχαμε παραδώσει τα οχήματά μας στη Μασσαλία της Γαλλίας. Η διαδικασία ήταν απλούστατη, δώσαμε τα κλειδιά σε μια αποθήκη και οι συνεργαζόμενες εταιρίες ανέλαβαν τα πάντα από εκείνο το σημείο και μετά. Ενάμιση μήνα αργότερα, όπως μας είχαν πει, βρισκόμασταν στα γραφεία της εταιρίας στο Montevideo. Υπογράψαμε δύο χαρτιά στην υπηρεσία αλλοδαπών κι άλλα τόσα στο τελωνείο και παραλάβαμε τα οχήματά μας, τα οποία μεταφέρθηκαν σε κοντέινερ κι έφτασαν στον προορισμό τους και στα χέρια μας σε άριστη κατάσταση, χωρίς να λείπει τίποτα.

Ήμασταν κατενθουσιασμένοι, όταν διαπιστώσαμε ότι τα οχήματά μας έφτασαν σε άριστη κατάσταση και χωρίς να λείπει τίποτα!

Στη μια βδομάδα που μεσολάβησε από την άφιξή μας στο Montevideo μέχρι τη παραλαβή των οχημάτων, είχαμε χρόνο να γνωρίσουμε την πόλη και την κουλτούρα της. Μας φιλοξένησε μια υπέροχη κυρία, η Sandra, την οποία γνωρίσαμε μέσω της διαδικτυακής πλατφόρμας ανταλλαγής φιλοξενίας BeWelcome. Η Sandra μιλά εξαιρετικά αγγλικά, κάτι ασυνήθιστο στη Λατινική Αμερική. Εργάζεται στην Προεδρία της Ουρουγουάης ως επιμελήτρια κειμένων. Είναι ένας πραγματικός θησαυρός πληροφοριών και χάρη σε αυτή μάθαμε πάρα πολλά πράγματα για τη χώρα, την ιστορία και την κουλτούρα της. Όταν δεν εργαζόταν, βόλταρε μαζί μας. Μια και μοιράζεται την αγάπη μου για το φαγητό και το κρασί, τα τιμήσαμε δεόντως! Η Sandra μου σύστησε και τα chivitos, τα οποία βρίσκουμε σε διάφορες μορφές. Τα βασικά υλικά του chivitos al plato που δοκιμάσαμε είναι μοσχαρίσια μπριζόλα, μοτσαρέλλα, μπέικον, ζαμπόν, τηγανητό αυγό, τηγανιτές πατάτες και ρώσικη σαλάτα!

Τα chivitos είναι ένα από τα αγαπημένα πιάτα των κατοίκων, καθώς και των επισκεπτών της Ουρουγουάης.

Το Montevideo είναι μια πόλη με πληθυσμό ενάμισι εκατομμύριο περίπου, με άπλα, όμορφες γωνιές και αρχιτεκτονικές εναλλαγές με αρκετές ενδιαφέρουσες πινελιές. Πολλές προσόψεις κτιρίων είναι διακοσμημένες με τοιχογραφίες κι έντονα χρώματα, κάτι το οποίο προσωπικά μου αρέσει πολύ και μου λείπει στην Ευρώπη. Το Πάρκο Rodó, μια τεράστια έκταση με λίμνες, πουλιά, γρασίδι και πολλούς χώρους αναψυχής, αποτελεί το στολίδι της πόλης και πόλο έλξης για μικρούς και μεγάλους. Καθώς η πόλη είναι χτισμένη στην όχθη του Río de la Plata, έχει παντού παραλίες κι ένα μακρύ και πλατύ πεζόδρομο δίπλα στην παραλιακή λεωφόρο (Rambla), στον οποίο μπορεί να περπατήσει κανείς από τη μια άκρη του Montevideo στην άλλη. Έτσι περνούσαμε κι εμείς τα απογεύματά μας στην πόλη. Ο εν λόγω πεζόδρομος χρησιμοποιείται για πολλές δραστηριότητες από τους κατοίκους της πόλης.

Το πανέμορφο Πάρκο Rodó, στο Montevideo!

Οι κάτοικοι είναι ως επί το πλείστον απόγονοι των αποικιοκρατών, αφού όλοι οι ιθαγενείς σφαγιάστηκαν λίγους αιώνες πριν. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση πόσο δημοφιλές είναι το mate, ένα πικρό αφέψημα, που παρασκευάζεται με τ’ αποξηραμένα φύλλα του φυτού yerba mate. Στατιστικά, περίπου ένας στους τρεις ανθρώπους που θα δει κανείς στον δρόμο, κρατά στο ένα χέρι την κούπα με το mate και κάτω από το μπράτσο του ένα μεγάλο παγούρι με ζεστό νερό, για να γεμίζει την κούπα. Προσωπικά, λατρεύω το mate και πίνω με κάθε ευκαιρία. Βρήκα, όμως, κάπως άβολο να αχρηστεύει κανείς, ουσιαστικά, το ένα από τα δυο του χέρια προκειμένου να το κουβαλά παντού. Ρώτησα τη Sandra γι’ αυτό και μου είπε ότι συνηθίζεται εύκολα και δεν αποτελεί πρόβλημα. Ίσως πρέπει να το δοκιμάσω μια μέρα…

Το Montevideo, αν και αποτελεί τη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, είναι αρκετά μικρό και συμπαθητικό, με ατελείωτες παραλίες, όπου ο κόσμος απολαμβάνει τ’ απογεύματά του.

Η Ουρουγουάη, όπως διαπιστώσαμε, είναι αρκετά ακριβή. Οι τιμές είναι στα επίπεδα της Ελλάδας, όπως και οι μισθοί. Αποκαλείται η «Ελβετία της Λατινικής Αμερικής» και όχι άδικα, αν κρίνουμε από το κόστος ζωής (με εξαίρεση το ηλεκτρικό ρεύμα και άλλα πάγια). Γεωγραφικά, πάντως, δε θυμίζει καθόλου την Ελβετία, καθώς η χώρα είναι τελείως επίπεδη! Έξω από τις πόλεις (οι οποίες δεν είναι και πολλές), η Ουρουγουάη αποτελείται ως επί το πλείστον από αχανείς φάρμες με αγελάδες, πρόβατα και άλογα. Λόγω της τοποθεσίας της, ένα μεγάλο κομμάτι της χώρας βρέχεται από τον Río de la Plata και τον Ατλαντικό Ωκεανό, οπότε έχει μεγάλη ακτογραμμή κι εκεί συγκεντρώνεται ο περισσότερος πληθυσμός της, που είναι μόλις τριάμισι εκατομμύρια. Για μια χώρα λίγο μεγαλύτερη από την Ελλάδα, αυτό σημαίνει ότι είναι ιδιαίτερα αραιοκατοικημένη κι αυτό μας άρεσε πολύ.

Ο φίλος μας ο Στέφανος, καρντάσης απ’ τη Θεσσαλονίκη, μας κυκλοφόρησε στα νυχτερινά μαγαζιά της πρωτεύουσας!

Εκτός από το Montevideo, επισκεφτήκαμε την Colonia del Sacramento, που ήταν η αγαπημένη και των δυο μας. Η πόλη χτίστηκε από τους Πορτογάλους, οι οποίοι έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους, οπότε αρχιτεκτονικά δε μοιάζει τόσο με την υπόλοιπη Ουρουγουάη. Είναι κι αυτή χτισμένη στις όχθες του Río de la Plata, με πολύ όμορφη φύση, λιμανάκια και γρασίδι, όπου ο κόσμος λιάζεται. Τη μέρα που την επισκεφτήκαμε, πετύχαμε ένα χορευτικό αντάμωμα, με ανθρώπους από κάθε γωνιά της Ουρουγουάης, οι οποίοι φορούσαν παραδοσιακές στολές και χόρευαν τους χορούς του τόπου τους. Είχα μια μικρή ελπίδα να εντοπίσω πορτογαλικά γλυκάκια, όμως δεν τα κατάφερα. Θα χρειαστεί να περιμένω μέχρι τη Βραζιλία. Αγόρασα, όμως, νήμα από πρόβατο μερίνο κι έπλεξα ένα πολύ ζεστό κασκόλ, το οποίο μου χρησίμευσε πολύ περισσότερο απ’ ότι περίμενα.

Στην Colonia del Sacramento πετύχαμε φεστιβάλ παραδοσιακών χορών!

Την Πέμπτη 5 Οκτωβρίου, αποχαιρετήσαμε τη Sandra και το Montevideo και κατευθυνθήκαμε ανατολικά με τον Δον Ρούφο και τον Κακτάκη, για να εξερευνήσουμε και την υπόλοιπη χώρα. Κινηθήκαμε παραλιακά, φτάσαμε μια ανάσα πριν τα σύνορα της Βραζιλίας και ύστερα μπήκαμε στο εσωτερικό της χώρας. Σταματήσαμε σε αρκετά σημεία, κατασκηνώσαμε σε πολλές λίμνες κι αντιμετωπίσαμε πολύ κρύο και αέρα. Περάσαμε από την Punta del Este, το πιο κοσμοπολίτικο μέρος της Ουρουγουάης, το οποίο ωστόσο δεν ήταν του γούστου μας. Χτίζονται παντού πανύψηλες πολυκατοικίες με εξοχικά διαμερίσματα και δεν μπορούσα να μην αναρωτηθώ ποιος θα τα αγοράσει όλα αυτά. Οι αμμουδιές ήταν αρκετά ωραίες, αλλά η θάλασσα δεν μπορεί να συγκριθεί με τα νερά της Μεσογείου.

Για τον Ηλία, το αποκορύφωμα ήταν η διαδρομή από την Παραλία La Sirena μέχρι το Punta del Diablo: 30 χλμ. παραλίας και αμμολόφων!

Μια από τις κορυφαίες στιγμές για ’μένα, ήταν η επίσκεψη στο Cabo Polonio. Εκεί βρίσκεται μια παραθαλάσσια, κάπως χίπικη κοινότητα, σε προστατευόμενο πάρκο, όπου απαγορεύεται να πάει κανείς με αυτοκίνητο. Η μετακίνηση προς την κοινότητα γίνεται με ειδικά τροποποιημένα τετρακίνητα φορτηγά και η διαδρομή στην άμμο είναι αρκετά διασκεδαστική! Μέχρι πρόσφατα, δεν υπήρχε ηλεκτρικό ρεύμα στην κοινότητα, τα σπίτια είναι χειροποίητα, χτισμένα με πληθώρα διαφορετικών υλικών και πολλά χρώματα, ενώ στα βράχια της ακτής συναντά κανείς τη δεύτερη μεγαλύτερη αποικία θαλάσσιων λεόντων της Ουρουγουάης! Στην αρχή δεν τους βρίσκαμε, όμως συναντήσαμε δυο – τρεις νεκρούς. Τελικά εντοπίσαμε και τους ζωντανούς και ο Ηλίας πέρασε αρκετή ώρα φωτογραφίζοντάς τους με τον εξαιρετικό εξοπλισμό που μας χορήγησε η Photoagora! Ήταν ένα πολύ όμορφο απόγευμα σ’ ένα πολύ ιδιαίτερο μέρος. Κάποια άλλη φορά, θα μείνω περισσότερο.

Στο Cabo Polonio συναντήσαμε τη δεύτερη μεγαλύτερη αποικία θαλάσσιων λεόντων της Ουρουγουάης!

Επόμενος σταθμός, που ξεχώρισε, ήταν το Εθνικό Πάρκο Santa Teresa. Εκεί έπαθα παροξυσμό, καθότι ξαναείδα τα αγαπημένα μου καπιμπάρα και τα πρώτα λάμα του ταξιδιού μας! Πέρασα αρκετή ώρα μαζί τους και το βράδυ κατασκηνώσαμε μέσα στο πάρκο. Την επόμενη μέρα, επισκεφτήκαμε ένα φρούριο, το οποίο βρίσκεται μέσα στο πάρκο, ξαναπήγαμε στα καπιμπάρα και ξεκινήσαμε το ταξίδι μας προς την ενδοχώρα. Ακριβώς στη μέση της Ουρουγουάης, πάνω στην τεχνητή λίμνη Lago de Rincon del Bonete, η οποία τροφοδοτεί με νερό όλη τη χώρα, βρίσκεται η μικρή πόλη San Gregorio de Polanco. Η πόλη αυτή είναι διάσημη για τα έργα τέχνης κατά μήκος της παραλίας, αλλά ακόμη περισσότερο για τις τοιχογραφίες της σε διάφορα κτίρια και σπίτια, οι οποίες είναι όντως υπέροχες. Ήταν Σάββατο και το βράδυ η μικρή – και νεκρή κατά τα άλλα – πόλη, ζωντάνεψε με ζωντανή μουσική στην ταβέρνα όπου φάγαμε και ξέφρενο ντίσκο πάρτι σ’ ένα φούρνο (εκεί δεν πήγαμε).

Σ’ αυτήν τη χερσόνησο κατασκηνώναμε όσο μέναμε στο San Gregorio de Polanco.

Στη συνέχεια, κατευθυνθήκαμε προς τα βόρεια, για την πόλη Tacuarembó, η οποία θεωρείται η πρωτεύουσα των gauchos, των καουμπόηδων της Λατινικής Αμερικής. Επισκεφτήκαμε τέσσερα διαφορετικά μουσεία και κατασκηνώσαμε (ξανά) δίπλα σε μια λίμνη, μερικά χιλιόμετρα έξω από την πόλη. Σειρά είχε το τελευταίο κομμάτι του ταξιδιού μας στην Ουρουγουάη, στα σύνορα με την Αργεντινή, αφού αυτή θα ήταν η επόμενη χώρα που θα επισκεπτόμασταν. Το φυσικό σύνορο μεταξύ των δύο χωρών είναι ο Ποταμός Ουρουγουάη, στον οποίο είναι χτισμένο κι ένα τεράστιο υδροηλεκτρικό εργοστάσιο με δεκατέσσερις γεννήτριες! Το εργοστάσιο αυτό μοιράζονται οι δυο χώρες και καλύπτει πάνω από το 50% των ενεργειακών αναγκών της Ουρουγουάης. Μάλιστα, άλλη τόση ενέργεια διοχετεύεται στην Αργεντινή. Αφού επισκεφτήκαμε το υδροηλεκτρικό εργοστάσιο, περάσαμε τα σύνορα προς την Αργεντινή. Η διαδικασία διήρκησε αρκετές ώρες, αφού η ουρά ήταν τεράστια και υπήρχε κι ένα πρόβλημα στον Η/Υ. Τα καταφέραμε, όμως, και μάλιστα χωρίς να χρειαστεί να ανταλλάξουμε λέξη στ’ αγγλικά! Λίγο πριν αφήσουμε για τα καλά πίσω μας την Ουρουγουάη, είδαμε κι ένα αποχαιρετιστήριο καπιμπάρα!

Αυτό είναι το ντοκιμαντέρ μας σχετικά με τις περιπέτειές μας στην Ουρουγουάη: