Posts Tagged ‘βουνό’

   The trail through which we crossed the border of Guinea-Bissau and entered Guinea led us to the bank of a wide river. This was the case three times during our savannah crossing. Usually, there would be a wooden raft on which we could load the motorbikes and reach the other side of the river. In one occasion, though, the raft was out of order, so we had to load carefully the motorcycles on a pirogue one by one and cross the river paddling. After having ridden almost 30 kilometers (19 miles) inside the country, we arrived at a village where two police officers stamped our passports.

After so many streams that we had to cross, Christina was quite at home in riding through them!

   Christina’s motorcycle started to stall again. It reached a point that it could not even move. I thought it was a fuel problem. I evacuated the carburetor’s float chamber and engaged the electric starter while keeping the fuel petcocks turned off, in an attempt to clear the carburetor. This didn’t help. When the things got worse, it was clear that the engine would stop by the moment we put it in a gear. That was the sign I was looking for! I immediately realized that it was an electric malfunction and the usual suspect was no other but the sidestand sensor. As soon as I short-circuited it with a piece of metal wire, the motorcycle was finally working again, as good as new! Christina was having a hard time for two days in a row, crossing rivers and deep water pits on a motorcycle that would stall every now and then. Especially when the water was deep enough to cover the whole engine, then it was definitely a problem.

It was by the impressive Kambadaga Waterfalls where we discovered one of the most amazing spots we have ever wild camped at!

   As if this was not enough, Christina had her rear tyre punctured by a nail for third time! Sometimes one problem follows another and everything happens in the middle of nowhere. However, we keep cool no matter what! Wherever we are, we have the proper gear to fix any problem, one at a time.

We had a punctured tyre for the sixth time in all, having ridden 20,000 km (12,428 miles)… Bloody nails!

   This six-day rambling through dirt roads and trails in the savannah was amazing! It gave us the opportunity, not only to enjoy isolated places in this amazing landscape, but also to meet wonderful people who live in huts all over the countryside, almost the same way as their ancestors did ages ago.

In these areas roofs come really low in order to shade properly the interior of the hut.

   In Labé, the first town where we stayed, we were hosted by Julie, a French girl working in Guinea for almost two years. She has a housemate, Aïscha, a Guinean girl full of energy who never stops laughing! They were both quite stunned when they first saw us, as our skin and clothes were covered in red dust! We used to bathe in rivers whenever we had such a luxury available but one day on these dirt tracks was enough to turn us red again… Thank God there was a well in the courtyard outside the house, so we had plenty of water (cold of course) to take a bath and wash our clothes. Labé is one of the most organized cities in the country, so there was even electricity during the night for a few hours!

The kids we came across in the villages were adorable!

   It was New Year’s Eve when we went shopping through the busy market of the town, in order to prepare a Greek dish for the festive dinner. Christina worked her magic once more and made some kind of moussaka. It left both the Guinean and the French friends of Julie’s, with whom we celebrated New Year’s Eve, with their mouth open! It was impossible to find any minced meat or make béchamel, so instead we used tiny pieces of meat and instead of béchamel, we made purée of potatoes and sweet potatoes mixed with milk and nutmeg! Of course we didn’t have an oven, but with a gas stove after five hours dinner was ready.

Fouta Djalon region is famous for the typical indigo cloths, tailored by men and dyed by women, using the tropical plant Indigofera tinctoria.

   The next day, being a holiday for everyone, we went for a two-day excursion up to the north of the country along with Julie and her Guinean friend, Lamine. We visited the mountainous region of Mali-Yemberem by the border with Senegal. The area of Fouta Djalon is very mountainous, therefore blessed with a lovely, cool climate, which we had really missed as much as the mountains themselves! It was like a dream, us sitting around the fire, outside the huts where we spent the night, listening to stories narrated by our elder host and gazing the innumerous stars of the African sky…

With the Quran by hand…

   We would definitely spend a few more days in the stunning and special region of Fouta Djalon. We made more than a few excursions on our motorcycles, as well as some short hiking, in order to explore picturesque settlements and impressive waterfalls that the forests of the region thrive with. With so many rivers around, we could find amazing spots to wild camp!

Dittin Waterfall reaches 80 m (262 ft.) height and is one of the tallest in Guinea!

   Unfortunately, it was time for us to leave the mountains and cross the country’s savannah. Luckily, we knew that we would find some more mountains in the south when we would explore the Forest Region. At some point we left the main dirt road in order to lose ourselves (literally!) through the paths, trying to find the settlement of Koladou, deep into the tropical forest. We spent the night there and we met almost every friendly peasant of this settlement! We sat in the middle of the village, outside some huts, trying to describe Greece to the locals, while they would talk about their everyday life. Over the nearby river we saw a vine bridge for the first time, built traditionally out of natural materials! Instead of wire ropes they use vines and instead of metal sheets to step on, they use bamboos and other tree branches.

Indiana Jones and the Temple of Doom!

   Reaching the border with Ivory Coast, we passed through an amazing forest of bamboos. It was the first time we laid eyes on something like this! We could never imagine how high this plant could be. After quite a few hours of nice riding through the dirt tracks of the Forest Region, we arrived outside a hut where we had our passports stamped, leaving behind us a country that undoubtedly became our favorite amongst the ones we have visited in the African continent so far. We always met people smiling, joyful and open-hearted, while the mountainous scenery, rare as it is in this continent, was something we had really missed. In Guinea, like in Mauritania, we crossed the country covering more kilometers in off-road riding than on tarmac. What a thrill…

Our overnight stay at the settlement of Koladou will stay in our heart thanks to its wonderful people…

Here you can watch the video about our adventures in Guinea (with English subtitles):

Soundtracks (music of Guinea):
Mory Kanté – Nafiya
Mory Kanté – Diananko
Mory Kanté – Sabou
Mory Kanté – Djou
Mory Kanté – Loniya
Famoudou Konate – Damba

   Το μονοπάτι μέσω του οποίου περάσαμε τα σύνορα της Γουινέας-Μπισάου και μπήκαμε στη Γουινέα, μας οδήγησε στην όχθη ενός μεγάλου ποταμού. Αυτό συνέβη τρεις φορές όσες μέρες διασχίζαμε τη σαβάνα. Συνήθως υπήρχε μια ξύλινη σχεδία, όπου φορτώναμε τις μοτοσυκλέτες και περνούσαμε στην απέναντι όχθη. Σε μια περίπτωση, όμως, η σχεδία ήταν χαλασμένη κι έτσι φορτώσαμε προσεκτικά τις μοτοσυκλέτες μας μία προς μία σ’ ένα κανό και περάσαμε κωπηλατώντας. Μετά από περίπου 30 χιλιόμετρα μέσα στη χώρα, φτάσαμε σ’ ένα χωριό όπου δυο αστυνομικοί μας σφράγισαν τα διαβατήρια.

Μετά από τόσα ποταμάκια που διασχίσαμε, τον πήρε τον αέρα η Χριστίνα!

   Η μοτοσυκλέτα της Χριστίνας άρχισε να κάνει διακοπές πάλι. Έφτασε σε σημείο να μη μπορεί να κάνει βήμα. Νόμιζα πως είναι πρόβλημα τροφοδοσίας βενζίνης. Άδειασα το καζανάκι του καρμπιρατέρ, πατούσα τη μίζα με κλειστά τα ρακόρ της βενζίνης, μήπως καθαρίσει το καρμπιρατέρ, αλλά δε βοήθησε. Όταν η κατάσταση χειροτέρεψε, ήταν πια φανερό πως ο κινητήρας έσβηνε μόλις βάζαμε ταχύτητα. Αυτό ήταν το σημάδι που ήθελα να δω! Αμέσως κατάλαβα πως το πρόβλημα είναι ηλεκτρικό κι ο συνήθης ύποπτος ήταν ο αισθητήρας του πλαγιοστάτη. Τον βραχυκύκλωσα μ’ ένα κομμάτι σύρμα κι επιτέλους η μοτοσυκλέτα λειτουργούσε και πάλι άψογα! Δυο μέρες παιδευόταν η Χριστίνα και διέσχιζε τα ποτάμια και τους βαθιούς νερόλακκους με μια μοτοσυκλέτα που έσβηνε κάθε λίγο. Ειδικά όταν έσβηνε μέσα σε νερό που κάλυπτε όλο τον κινητήρα, ήταν πρόβλημα.

Δίπλα στους εντυπωσιακούς Καταρράκτες Kambadaga ανακαλύψαμε ένα από τα ομορφότερα μέρη όπου έχουμε κατασκηνώσει!

   Σα να μην έφτανε αυτό, τρύπησε για τρίτη φορά η πισινή σαμπρέλα λόγω καρφιού. Μερικές φορές το ένα πρόβλημα ακολουθεί το άλλο και συμβαίνουν όλα μαζί στη μέση του πουθενά. Δε μασάμε όμως! Όπου και να βρισκόμαστε, έχουμε τον εξοπλισμό για να λύσουμε τα προβλήματα ένα προς ένα.

Έκτη φορά συνολικά που μας τρυπά λάστιχο μέσα σε 20.000 χλμ… Άτιμα καρφιά!

   Αυτή η εξαήμερη περιπλάνηση στους χωματόδρομους και τα μονοπάτια της σαβάνας ήταν καταπληκτική! Μας έδωσε την ευκαιρία όχι μόνο ν’ απολαύσουμε τις απομονωμένες αυτές γωνιές της φύσης, αλλά και να γνωρίσουμε τους υπέροχους ανθρώπους που ζουν στις καλύβες της επαρχίας όπως σχεδόν ζούσαν εκεί κι οι πρόγονοί τους αρκετούς αιώνες πριν.

Σ’ αυτές τις περιοχές οι στέγες κατεβαίνουν χαμηλά, για να προσφέρουν σκιά στις καλύβες.

   Στο Labé, την πρώτη πόλη της χώρας όπου μείναμε, μας φιλοξένησε η Τζούλι, μια Γαλλίδα που εργάζεται στη Γουινέα τα τελευταία δυο χρόνια περίπου. Συγκατοικεί με την Αΐσα, μια Γουινέζα με απίστευτη ενέργεια, που δε σταματά να γελά! Τρόμαξαν οι άνθρωποι όταν μας πρωτοείδαν με τόσο χώμα που είχαμε πάνω στα ρούχα και το δέρμα μας! Λουζόμασταν στα ποτάμια, όταν είχαμε αυτή την πολυτέλεια, αλλά μια μέρα στους κόκκινους χωματόδρομους ήταν αρκετή για να γίνουμε πάλι χάλια… Ευτυχώς το σπίτι είχε πηγάδι στην αυλή, οπότε είχαμε άφθονο νερό (κρύο φυσικά) για να λουστούμε και να πλύνουμε όλα μας τα ρούχα. Το Labé είναι από τις καλά οργανωμένες πόλεις της χώρας, οπότε το βράδυ έχει και ηλεκτρικό ρεύμα για μερικές ώρες!

Τα παιδιά που συναντούσαμε στα χωριά ήταν αξιολάτρευτα!

   Ήταν παραμονή πρωτοχρονιάς όταν πήγαμε να ψωνίσουμε στο πολύβουο παζάρι της πόλης, ώστε να μαγειρέψουμε μια ελληνική σπεσιαλιτέ για το πρωτοχρονιάτικο τραπέζι. Η Χριστίνα έκανε πάλι τα μαγικά της κι έφτιαξε κάτι σα μουσακά, που ξετρέλανε τους Γουινέζους, αλλά και τους Γάλλους φίλους της Τζούλι με τους οποίους αλλάξαμε χρονιά! Ήταν αδύνατο να βρούμε κιμά και μπεσαμέλ, οπότε χρησιμοποιήσαμε μικρά κομμάτια κρέατος κι αντί για μπεσαμέλ βάλαμε πουρέ από πατάτες και γλυκοπατάτες μαζί με γάλα και μοσχοκάρυδο! Βέβαια, δεν είχαμε φούρνο στη διάθεσή μας, αλλά με μια εστία υγραερίου το φαγητό ήταν έτοιμο μετά από πέντε ώρες.

Η περιοχή Fouta Djalon φημίζεται για τα χαρακτηριστικά λουλακί υφάσματα που ράβουν οι άντρες και βάφουν οι γυναίκες χρησιμοποιώντας το τροπικό φυτό ινδικόν.

   Την επόμενη μέρα, μια κι ήταν αργία, πήγαμε μια διήμερη εκδρομή στα βόρεια της χώρας μαζί με την Τζούλι κι ένα Γουινέζο φίλο της, το Λαμίν. Επισκεφτήκαμε τα βουνά γύρω από το Mali-Yemberem, δίπλα στα σύνορα με τη Σενεγάλη. Η περιοχή Fouta Djalon της Γουινέας είναι ορεινή, οπότε είναι ευλογημένη με μια υπέροχη δροσιά, που μας είχε λείψει όσο κι η θέα των βουνών! Ήταν ονειρικό να καθόμαστε γύρω από τη φωτιά, έξω από τις πήλινες καλύβες όπου μέναμε, ακούγοντας τις ιστορίες που μας έλεγε ο ηλικιωμένος οικοδεσπότης μας και χαζεύοντας τ’ αμέτρητα αστέρια του αφρικανικού ουρανού…

Με το κοράνι στο χέρι…

   Αναμφισβήτητα θέλαμε ν’ αφιερώσουμε αρκετές μέρες στην πανέμορφη κι ιδιαίτερη περιοχή Fouta Djalon. Κάναμε αρκετές εξορμήσεις με τις μοτοσυκλέτες μας, αλλά και σύντομες πεζοπορίες, για να εξερευνήσουμε γραφικούς οικισμούς κι εντυπωσιακούς καταρράκτες που αφθονούν στα δάση της περιοχής. Με τόσα ποτάμια τριγύρω, βρίσκαμε καταπληκτικά μέρη για ελεύθερη κατασκήνωση!

Ο Καταρράκτης του Dittin πέφτει από τα 80 μ. ύψος κι είναι από τους ψηλότερους της Γουινέας!

   Δυστυχώς, ήρθε η ώρα που κατεβήκαμε απ’ τα βουνά, για να διασχίσουμε τη σαβάνα της χώρας. Ευτυχώς, όμως, ξέραμε πως στα νότια θα ξανανέβουμε στα βουνά και θα εξερευνήσουμε την καταπράσινη Forest Region. Σε κάποιο σημείο αφήσαμε τον κεντρικό χωματόδρομο και χαθήκαμε (κυριολεκτικά!) με τις μοτοσυκλέτες μας στα μονοπάτια στην προσπάθειά μας να βρούμε τον οικισμό Koladou μέσα στα βάθη του τροπικού δάσους. Διανυκτερεύσαμε εκεί και γνωρίσαμε όλους τους φιλικούς χωρικούς! Κάτσαμε στο κέντρο του οικισμού, έξω από κάποιες καλύβες και προσπαθούσαμε να εξηγήσουμε στους ντόπιους πώς είναι η Ελλάδα, ενώ κι αυτοί μας μιλούσαν για τη ζωή τους εκεί. Στο γειτονικό ποτάμι είδαμε για πρώτη φορά πεζογέφυρα κατασκευασμένη παραδοσιακά από φυσικά υλικά! Αντί για συρματόσχοινα χρησιμοποιούν αναρριχητικά φυτά, ενώ αντί για λαμαρίνες στο πάτωμα χρησιμοποιούν μπαμπού και κλαδιά από άλλα δέντρα.

Ο Ιντιάνα Τζόουνς και Ο Ναός του Χαμένου Θησαυρού!

   Πλησιάζοντας στα σύνορα με την Ακτή Ελεφαντοστού διασχίσαμε ένα εντυπωσιακό δάσος από μπαμπού. Πρώτη φορά βλέπαμε κάτι τέτοιο! Δε μπορούσαμε να φανταστούμε πόσο ψηλό είναι αυτό το δέντρο. Μετά από αρκετές ώρες όμορφης περιπλάνησης στους χωματόδρομους της Forest Region, βρήκαμε μια καλύβα όπου μας σφράγισαν τα διαβατήρια κι αφήσαμε πίσω τη χώρα που αναμφισβήτητα έγινε η αγαπημένη μας ανάμεσα σ’ αυτές που έχουμε επισκεφτεί μέχρι τώρα στην αφρικανική ήπειρο. Οι άνθρωποι που συναντούσαμε ήταν πάντα με το χαμόγελο στα χείλη, ανοιχτοί και κεφάτοι, ενώ τ’ ορεινό τοπίο είναι κάτι σπάνιο στην ήπειρο και μας είχε λείψει ιδιαίτερα. Στη Γουινέα, όπως και στη Μαυριτανία, διασχίσαμε τη χώρα καλύπτοντας περισσότερα χιλιόμετρα σ’ εκτός δρόμου διαδρομές, παρά σε άσφαλτο. Ήταν μαγεία…

Η διαμονή μας στον οικισμό Koladou θα μας μείνει αξέχαστη χάρη στους υπέροχους κατοίκους του…

Εδώ μπορείτε να δείτε το βίντεο απ’ τις περιπέτειές μας στη Γουινέα:

Soundtracks (μουσική της Γουινέας):
Mory Kanté – Nafiya
Mory Kanté – Diananko
Mory Kanté – Sabou
Mory Kanté – Djou
Mory Kanté – Loniya
Famoudou Konate – Damba

   After having had Baobabis repaired, it was finally time to leave again and continue with my trip. Perhaps it was leaving for the second time that did not make me feel like I was going on a long journey. This time I was feeling more like I was going on an excursion. Anyway, having realized that I should do without my beloved feta cheese, which is one of my favorite things, I made a small detour to the village of Driovouno, in order to get some supplies 😉  If some of you cheese devotees want to taste pure dairy products, just get in touch with Christos in Thessaloniki (+30 6944 922 143).

One final pilgrimage over Driovouno, in the temple of dairy products, was a must!

   As I didn’t have time to waste, I wanted to reach Berat in Albania on the first day. That’s why I picked the road indicated on the map as the main road from Korça to Elbasan. It was a pleasant surprise, though, to find that this main road was actually a dirt road of quite a few kilometres, crossing a gorge between rocky mountains. That’s why I love Albania! Nature has remained unspoiled and there is no difficulty in finding dirt roads. Even though it was downpouring for about two hours, occasionally with some hail falling, I enjoyed the ride. This was also a very good test for REV’IT!’s rain suit to pass! And it did, as I was finally wearing a suit that kept me dry from the rain without sweating on the inside.

The muslim quarter in Berat, with the houses of Ottoman architecture, for which the town has been awarded by Unesco.

   In Berat I was a guest of an old friend of my friend, Kostis. As soon as I informed him that I was in town, he didn’t want to hear a thing. “You will come over my place”, he insisted. Berat has been awarded by Unesco for its well preserved specimens of Ottoman architecture. Going a little bit northern, I visited the castle in Kruja, inside of which the houses are still inhabited. I went up on the mountain overlooking the town, to visit an interesting mosque, the Bektashi Teqe, which is built inside a cave. Haji Bektash was born in Iran in the 13th century, and he wrote the Makalat, the holy bible of the sect he created.

   Finally, the time I was waiting for so long had arrived! I was heading towards the Albanian Alps. I went over Koman, to enjoy the beautiful ride on the lake by a small boat. There, we met up with John Dalmaras, with whom we started the trip in Albania, in order to continue our trip together. The boats that make now the ride on the lake are small, but are big enough for a few motorcycles. Just don’t get screwed up as we did. The touristic boat charges 25 euros per person and motorcycle. Unforunately, in Koman you won’t see any other boats, so it’s easy to fall into the trap. In the morning, however, at 9:00, when all boats are departuring, another boat arrives in Koman, with a bus chassis on deck (with the seats, the steering wheel, the shift lever and everything!). The locals use this boat instead, and of course, they pay a lot less. Two persons on a motorcycle we met there, had paid just 20 euros in total.

Putting the motorcycles inside the small boat, in order to have a ride across the beautiful Koman Lake.

   We were passing through lush slopes or steep, rocky mountains and after about two hours we reached the serene Fierzё. We headed towards the so called Accursed Mountains (Bjeshkёt e Namuna). We had a very joyful dirt ride, passing through the village of Çerem. Then, following the same dirt road, which turned out to be quite rough but in the most delightful way, we reached the border with Montenegro. Out of the blue, on an altitude of 1,900 metres, we saw some small plateaus where shepherds with their animals and families had gathered, living inside huts and tents. Coming across people in such a remote place was a big surprise to us! These people spend the entire summer season there, feeding their sheeps and collecting berries, which are abundant in those areas.

With a family of shepherds on the mountains by the border with Montenegro, up on 1,900 metres.

   However, I can never have enough of the Albanian Alps. How could I miss a two-day hiking from the beautiful Valbonё Valley to the village of Theth? We found a picture-perfect place by the crystal-clear river and we wild-camped there. John stayed there while I climbed up on the mountain carrying my backpack. It was there where I met Alben, a sepherd who spoke to me in perfect Greek! Listening to his story you will immediately realize what a remarkable man he is. If you pass through Simoni Kafe, the small stopover he created for hikers, give him my best and my true love.

Enjoying a beautiful ride on the dried river bed to Rrogam in Valbonё Valley!

   That night I would camp on the top of the mountain. From there, the view was spectacular as you could see the Valbonё Valley on one hand and Theth Valley on the other. It was raining for about two hours and it was almost dark. I met two Albanians riding horses, heading to the opposite direction. They asked me where I was going so late and they kept saying to follow them so that I wouldn’t be alone. One of them knew a few words in Greek and he kept shouting: “hey you, come over here”. These were some of the few words he knew. Probably, that was what his former boss in Greece often shouted at him and that’s what he remembered… I tried to explain him that I had a tent and I would camp on the mountain. Naturally, they were riding faster than me but they stopped and waited for me, making me wonder why, as I would not be able to follow them. Finally, I saw one of them taking out of a bag some bread, onion and cheese, which he offered me. I insisted that I would not take it as I had enough food but probably he didn’t understand me and he kept saying: “all right, all right”. I hope that was the behaviour he came across when this poor guy was starving, walking his way to Greece…

    On the top of the mountain, naturally, it was very windy all night long but with the gear I got, I didn’t face any problem. God bless Fifth Element, the company from Ioannina, Greece which provided us with such an efficient gear!

I already miss the view of the proud peaks overlooking the Valbonё Valley…

   After having descended the mountains, we visited a small town in the area, called Bajram Curri. There we met another Albanian guy who spoke to us in perfect Greek. I found his story quite sad, as he confirmed to me that the behaviour these people came across while in Greece was the exact opposite of the one we came across here. After having arrived to Greece walking through the mountains, he was arrested by the Greek army. They stole his money and beat him up so hard that his arm was broken! Nevertheless, the man was telling this story with a smile on his face, having no hard feelings whatsoever. I really cannot understand the mentality of such a beast, feeling no regrets when breaking the arm of another human being.

    The small road to Pukё was so winding, that we were dancing with our motorbikes, sliding from one side to the other all day long. Just a short distance from Fushё-Arrёz, John started to hear some weird noises coming from his motorcycle. When we arrived at the city, he spinned the rear wheel and saw that he had a broken ball-bearing! There was a car workshop there, so we stopped and asked whether we could find a new ball-bearing. They took it off, went over a store and, miraculously, found a new one! In less than two hours we were on the road again!

Another broken ball-bearing on the rear wheel… Am I a black cat or what? At least, this time it only took us two hours to repair the damage!

   I could not believe how easy a mechanical fault like this can be repaired if it occurs in a city, especially in Europe. When I had the same fault on the mountains of Tajikistan, it took me four days to get to the closest town, having no ball-bearing on the rear wheel, a broken rim and no rear break. Even when I finally arrived in the city, it took me days to have everything repaired.

   Now, we have arrived in Shkodra, by the border with Montenegro. I already feel nostalgic leaving Albania, but I hope that the next, more Westernized countries I will be visiting, will not let me down.

Here you can enjoy the first video I made during this trip, from our adventure in Albania (with English subtitles)!

   Αφού επισκευάστηκε ο Μπαομπάμπης μου, ήρθε επιτέλους η ώρα να ξαναφύγω και να συνεχίσω το ταξίδι μου. Ίσως επειδή ήταν η δεύτερη φορά που έφευγα, δεν ένιωθα πως έφευγα για ένα τεράστιο ταξίδι. Αυτή τη φορά ένιωθα σα να έφευγα για εκδρομή. Όπως και να ‘χει, έχοντας συνειδητοποιήσει πως πρέπει να αποχωριστώ την αγαπημένη μου φέτα, μια από τις αδυναμίες μου, έκανα μια τελευταία στάση στο Δρυόβουνο για να εφοδιαστώ 😉  Όσοι μερακλήδες θέλετε αγνά τυροκομικά πάσης φύσεως, θα τα βρείτε στη Θεσσαλονίκη από το Χρήστο (6944 922 143).

Ένα τελευταίο προσκύνημα στο Δρυόβουνο, στο ναό των τυροκομικών, επιβαλλόταν!

   Επειδή δεν είχα χρόνο για χάσιμο, ήθελα να φτάσω από την πρώτη μέρα μέχρι το Berat της Αλβανίας. Έτσι, διάλεξα αυτό που οι χάρτες δείχνουν ως κεντρικό δρόμο από την Κορυτσά μέχρι το Ελμπασάν. Μια ευχάριστη έκπληξη με περίμενε, όμως! Ο κεντρικός δρόμος ήταν χωματόδρομος αρκετών χιλιομέτρων που διέσχιζε ένα φαράγγι ανάμεσα στα βραχώδη βουνά. Γι’ αυτό λατρεύω την Αλβανία! Η φύση έχει μείνει αναλλοίωτη και δεν είναι καθόλου δύσκολο να βρει κανείς χωματόδρομους. Παρόλο που έριξε χαλάζι και βροχή για περίπου δυο ώρες, απόλαυσα τη διαδρομή. Αυτή ήταν και μια καλή δοκιμή για τα αδιάβροχα της Rev’it! Επιτέλους φορούσα κάτι που με κρατούσε στεγνό και από τη βροχή, αλλά και από τον ιδρώτα.

Η μουσουλμανική γειτονιά του Berat με τα σπίτια οθωμανικής αρχιτεκτονικής, για τα οποία η πόλη έχει βραβευτεί από την Unesco.

   Στο Berat με φιλοξένησε ένας παλιός φίλος του φίλου μου του Κωστή. Μόλις του είπα ότι είμαι στην πόλη του, δεν άκουγε κουβέντα. “Θα έρθεις στο σπίτι μου”, έλεγε. Το Berat έχει βραβευτεί από την Unesco για τα καλά διατηρημένα δείγματα οθωμανικής αρχιτεκτονικής. Λίγο πιο βόρεια, επισκέφτηκα το κάστρο της Kruja, μέσα στο οποίο υπάρχουν σπίτια που κατοικούνται. Ανέβηκα στο βουνό πάνω από την πόλη για να επισκεφτώ ένα ενδιαφέρον τζαμί της σέκτας των Μπεκτασήδων Δερβίσηδων, που είναι χτισμένο μέσα σε μια σπηλιά. Ο Χατζί Μπεκτάς γεννήθηκε στο Ιράν το δέκατο τρίτο αιώνα κι έγραψε το Μακαλάτ, το ιερό βιβλίο της σέκτας που δημιούργησε.

   Είχε έρθει, επιτέλους, η ώρα που τόσο περίμενα! Άρχισα να κατευθύνομαι προς τις Αλβανικές Άλπεις. Πήγα μέχρι το Koman, για να απολαύσω την όμορφη διαδρομή με το βαρκάκι μέσα στην ομώνυμη λίμνη. Εκεί ήρθε κι ο Γιάννης ο Δαλμάρας, με τον οποίο ταξιδεύαμε και πριν στην Αλβανία, για να συνεχίσουμε το ταξίδι μαζί. Τα καραβάκια που υπάρχουν τώρα πια στη λίμνη είναι μικρά, αλλά χωρούν μερικές μοτοσυκλέτες. Προσέξτε, όμως, να μην την πατήσετε όπως κι εμείς. Το τουριστικό βαρκάκι χρεώνει 25 ευρώ για ένα άτομο και μια μοτοσυκλέτα. Δυστυχώς, στο Koman δε θα δείτε άλλο καραβάκι, οπότε είναι εύκολο να πέσετε στην παγίδα. Το πρωί, όμως, στις 9:00, όταν ξεκινούν τα καραβάκια, έρχεται στο Koman ένα άλλο πλοιάριο που στο κατάστρωμά του έχει ένα ολόκληρο αμάξωμα λεωφορείου (με τα καθίσματα, το τιμόνι, το λεβιέ ταχυτήτων κ.λ.π.!). Όλοι οι Αλβανοί μπαίνουν σ’ εκείνο και φυσικά, πληρώνουν πολύ λιγότερο. Δυο άτομα με μια μοτοσυκλέτα που συναντήσαμε εκεί, είχαν πληρώσει μόνο 20 ευρώ συνολικά.

Φορτώνοντας τις μοτοσυκλέτες στο βαρκάκι που θα μας ταξίδευε στην όμορφη Λίμνη Koman.

   Άλλοτε περνούσαμε ανάμεσα από καταπράσινες πλαγιές κι άλλοτε ανάμεσα από απόκρημνα, βραχώδη βουνά, ώσπου μετά από δυο ώρες περίπου φτάσαμε στο ήσυχο Fierzё. Κατευθυνθήκαμε προς τα λεγόμενα Καταραμένα Βουνά (Bjeshkёt e Namuna). Κάναμε μια πολύ απολαυστική χωμάτινη διαδρομή περνώντας από το χωριό Çerem. Συνεχίζοντας το χωματόδρομο, που γινόταν όλο και πιο δύσβατος, αλλά σε ευχάριστο επίπεδο, φτάσαμε μέχρι τα σύνορα με το Μαυροβούνιο. Ξαφνικά, στα 1.900 μέτρα υψόμετρο βρήκαμε κάποια μικρά οροπέδια όπου είχαν μαζευτεί αρκετοί βοσκοί με τα ζώα τους και τις οικογένειές τους κι έμεναν σε καλύβες ή αντίσκηνα. Μας φαινόταν απίστευτο, γιατί δεν περιμέναμε να δούμε κόσμο σε μια τόσο απομακρυσμένη περιοχή! Οι άνθρωποι αυτοί περνούν εκεί τους καλοκαιρινούς μήνες, βόσκοντας τα πρόβατά τους και μαζεύοντας βατόμουρα, που αφθονούν εκεί.

Με μια οικογένεια βοσκών στα βουνά δίπλα στα σύνορα με το Μαυροβούνιο, στα 1.900 μέτρα υψόμετρο.

   Οι Αλβανικές Άλπεις, όμως, δε χορταίνονται έτσι εύκολα. Να μην έκανα και μια διήμερη πεζοπορία από την πανέμορφη Κοιλάδα Valbonё μέχρι το χωριό Theth; Βρήκαμε ένα πανέμορφο μέρος δίπλα στο κρυστάλλινο ποτάμι, όπου κατασκηνώσαμε. Ο Γιάννης περίμενε εκεί, όσο εγώ σκαρφάλωνα στο βουνό με το σάκο στην πλάτη. Κάπου εκεί πάνω γνώρισα και τον Alben, ένα βοσκό που μου μίλησε σε άπταιστα ελληνικά! Αν ακούσετε την ιστορία του, θα καταλάβετε τι αξιοθαύμαστος άνθρωπος είναι. Αν τυχόν περάσετε από το Simoni Kafe, το μικρό σταθμό που έφτιαξε εκεί για τους ορειβάτες, να του δώσετε τα χαιρετίσματα και την απέραντη αγάπη μου.

Απολαμβάνοντας μια ωραία διαδρομή στην ξεραμένη κοίτη του ποταμού μέχρι το Rrogam στην Κοιλάδα Valbonё!

  Εκείνο το βράδυ θα κατασκήνωνα ακριβώς στην κορυφή του βουνού. Από ‘κει η θέα ήταν συναρπαστική, αφού φαινόταν η Κοιλάδα Valbonё από τη μια μεριά και η κοιλάδα του Theth από την άλλη. Έβρεχε για περίπου δυο ώρες και το βράδυ δεν ήταν μακριά. Συνάντησα δυο Αλβανούς πάνω σε άλογα, που πήγαιναν στην άλλη μεριά. Με ρώτησαν πού πάω τέτοια ώρα και μου έλεγαν να τους ακολουθήσω, για να μη μείνω μόνος μου. Ο ένας ήξερε λίγες λέξεις ελληνικά και συνέχεια φώναζε: “έλα ‘δω ρε”. Ήταν από τις λίγες λέξεις που ήξερε. Φαίνεται πως έτσι του φώναζαν συνέχεια τ’ αφεντικά του στην Ελλάδα κι αυτό του ‘μεινε… Προσπαθούσα να τους εξηγήσω πως έχω αντίσκηνο και θα κατασκηνώσω λίγο πιο πάνω. Φυσικά, πήγαιναν πιο γρήγορα από ‘μένα, αλλά σ’ ένα σημείο με περίμεναν κι απορούσα γιατί, αφού δε μπορούσα να πάω μαζί τους. Τελικά, ο ένας είχε βγάλει τη σακούλα του με το ψωμί που είχε, ένα κρεμμύδι και λίγο τυρί και μου την έδωσε. Επέμενα πως δεν τη θέλω, γιατί έχω φαγητό, αλλά δεν καταλάβαινε, μάλλον, και μου έλεγε: “εντάξει, εντάξει”. Ελπίζω έτσι να του συμπεριφέρθηκαν κι οι μανάδες που συνάντησε αυτός ο καημένος, όταν πεινασμένος περπατούσε για να φτάσει στην Ελλάδα…

   Στην κορυφή, φυσικά, φυσούσε όλη τη νύχτα, αλλά με τον εξοπλισμό που ‘χω δεν αντιμετώπισα πρόβλημα. Να ‘ναι καλά το Fifth Element στα Γιάννενα που μας εφοδίασε με τέτοιο καλό εξοπλισμό!

Ήδη μου λείπει η θέα των αγέρωχων κορυφών γύρω από την Κοιλάδα Valbonё…

   Όταν κατεβήκαμε από τα βουνά, στην κωμόπολη της περιοχής, το Bajram Curri, συναντήσαμε έναν άλλο Αλβανό που μας μίλησε ελληνικά και με στενοχώρησε η ιστορία του, γιατί μου επιβεβαίωσε πως η συμπεριφορά που αντιμετώπισαν αυτοί οι άνθρωποι στην Ελλάδα δεν ήταν αυτή που αντιμετωπίζουμε εμείς εδώ. Όταν περπατώντας από τα βουνά έφτασε στην Ελλάδα, τον έπιασε ο ελληνικός στρατός, του πήραν τα λεφτά και τον σάπισαν στο ξύλο ώσπου του έσπασαν το χέρι! Παρόλ’ αυτά, ο άνθρωπος μας τα διηγούνταν με το χαμόγελο στα χείλη, χωρίς κανένα μίσος. Δε μπορώ να καταλάβω τι κτήνη είναι αυτά που δεν πονά η ψυχή τους όταν σπαν το χέρι κάποιου.

   Ο μικρός δρόμος προς τη Pukё έχει τόσες στροφές, που όλη μέρα χορεύαμε με τις μοτοσυκλέτες πλαγιάζοντας αριστερά και δεξιά. Λίγο πριν το Fushё-Arrёz ο Γιάννης άρχισε ν’ ακούει ένα γουργουρητό στη μοτοσυκλέτα του. Όταν φτάσαμε στην πόλη, κούνησε την πίσω ρόδα κι είδε πως έσπασε το ρουλεμάν! Είχε ένα συνεργείο αυτοκινήτων εκεί και σταματήσαμε να ρωτήσουμε μήπως μπορούμε να βρούμε ρουλεμάν. Το έβγαλαν, πήγαν σ’ ένα μαγαζί και ως εκ θαύματος το βρήκαν! Σε λιγότερο από δυο ώρες ήμασταν και πάλι στο δρόμο!

Πάλι σπασμένο ρουλεμάν πισινού τροχού… Μήπως είμαι γκαντέμης; Τουλάχιστον αυτή τη φορά επισκευάστηκε μέσα σε δυο ώρες!

   Δε μπορούσα να πιστέψω πόσο εύκολα επισκευάζεται μια τέτοια βλάβη αν σου τύχει σε πόλη και μάλιστα στην Ευρώπη. Εμένα εκεί που μου είχε τύχει, στα βουνά του Τατζικιστάν, έκανα τέσσερις μέρες να φτάσω σε πόλη, χωρίς ρουλεμάν στον τροχό, με σπασμένη ζάντα και χωρίς πισινό φρένο κι όταν έφτασα πάλι πήρε μέρες να επισκευαστεί.

   Τώρα έχουμε φτάσει στη Shkodra, δίπλα στα σύνορα με το Μαυροβούνιο. Σα να νιώθω ήδη μια νοσταλγία που αφήνω την Αλβανία, αλλά ελπίζω να μη με απογοητεύσουν και οι επόμενες, εκμοντερνισμένες χώρες που θα επισκεφτώ.

Εδώ μπορείτε ν’ απολαύσετε το πρώτο βίντεο που έφτιαξα απ’ αυτό μου το ταξίδι, σχετικά με την περιπέτειά μας στην Αλβανία!

   Here is the first report of “mad about Africa”, written in Gjirokastёr, Albania! On Thursday, July 18th, 2013, we set off from Thessaloniki, Greece, accompanied by the wishes of many relatives and friends, who gathered at the White Tower to bid farewell to us. Together with Christina, we headed to Kozani through the small, beautiful road that meanders by the bank of Aliakmonas River.

   The previous night I hadn’t slept at all, because of the tense and the numerous last minute preparations I had to make, double checking everything. On the way to Veria, it was the first time I ever caught myself closing my eyes while riding! This was very risky, so we pulled over at a quite little park to take a nap for an hour. We, then, headed on, in order to camp by the banks of the serene Lake Polyfytos, where we had camped before.

Sinicё, a forgotten village on the mountains of Albania, which looks very similar to the villages of Epirus on the other side of the border.

   The next day I said goodbye to Christina, as she was leaving for Kefalonia, while I was heading to the Balkans. Next time I will see her it will be in Italy, where she will go by boat, and we will meet up to travel to Africa together. After having made a pleasant detour, to say goodbye to some good friends in Kozani, I headed on to Gramos by the beautiful road that goes through the villages of Tsotili and Eptahori. In fact, my friend Sakis from Kozani suggested that I should take the route through Avgerinos village, which was longer but very beautiful and lush.

   I arrived at the Rainbow Gathering, which was being held in the area of Gramos, near the Arenes Lake. I have explored Mount Gramos in the past and it’s one of my favourites! Especially the region around the lake reminds me of some pictures with fairytale landscapes my grandmother used to hang on her walls.

   It’s not easy to describe the Rainbow Gatherings, as for each one they have a different meaning. The story goes back in 1972, in the U.S.A.. Youngsters, elders and families with children from all over the world camp in remote places for a month, in order to be in touch with mother nature and live in harmony with her for a while. Most of them have an interesting personality and are deeply spiritual people. Others live by Indian traditions almost forgotten, while many are followers of Hinduism.

Happily, we found a hose with water to wash our motorcycles, as there was mud up to the seat!

   At the Rainbow Gatherings, all motor vehicles and electric devices are forbidden. The air is filled with enchanting music by exotic musical instruments such as the sitar, the santur and the jaw harp, a small, simple instrument which produces a very psychedelic sound. One of the activities that took place at the gathering was jaw harp courses, which I joined myself! So, during my next presentations I will be playing some tunes 😉

   Furthermore, I was helping in the kitchen or wherever it was necessary, as everything is being run by the volunteer effort of everybody. Every day we had interesting conversations around the campfire. Five days in such an environment was exactly what I needed to relax from the overwhelming pressure I have been under all those months I was preparing this trip. Unfortunately, the pressure was so intense that, as a result, I even had health problems. I hope that now, that I’ve started my journey, all my health problems will be eliminated…

Those were some of the obstacles we had to ride over with our motorcycles…

We made it, running over the fallen tree trunk, one at a time.

   At Gramos I met my friend, John Dalmaras, who came on a Honda AX-1, to travel with me in Albania. After a beautiful ride through the mountains of the region, we reached, through a dirt road, the border of Kristalopigi. Now that I have a good GPS device (thanks to Motoraid!), I’m thrilled! Travelling through dirt roads is now a piece of cake, from a navigating point of view. There is a magical option on the GPS, which enables me to draw my itinerary using only dirt roads. Consequently, in the last few days, we have ridden very few kilometres on tarmac!

   When we crossed the Albanian border, we headed to the mountains and with great pleasure (more for me and less for John!) we had an epic dirt ride from Kapshticё to Mollaj and from Qafzez to Kёlcyrё. Especially the second part was quite demanding. It was a particularly rough terrain, very rocky and quite muddy in places, with deep ruts, landslides blocking the road in some points and fallen tree trunks. There was even a point where we had to run over one of these fallen tree trunks. Everybody told us that the road is blocked. Later, they assured us that we were the first ones to pass through this year! In the last two days we only rode 290 km, from which the 180 km were off-road riding. We passed through gorgeous mountains, serene ponds and remote, picturesque villages.

John had a terrifying fall, ending up to the ridge of a cliff! We had to pull the motorcycle up, or else it would fall into the abyss…

   The Albanian people we came across were very friendly. They were all very welcoming and helpful in everything we needed. What stroke me the most was their discretion. If they happened to pass by our campsite, they waved at us but they never approached, in order not to disturb us. That seems very odd to me, compared to the constant curiosity of the locals in Asia, even though it didn’t bother me at all.

That’s the beauty we enjoyed in the mountains of Albania! Combined with the most intriguing off-road riding, what else could I ask for? This small pond is situated above the village of Frashёr.

   Να και η πρώτη ανταπόκριση του ταξιδιού, η οποία γράφεται στο Αργυρόκαστρο της Αλβανίας! Την Πέμπτη, 18 Ιουλίου, ξεκινήσαμε από τη Θεσσαλονίκη με τις ευχές πολλών συγγενών και φίλων, που ήρθαν στο Λευκό Πύργο να μας αποχαιρετήσουν. Μαζί με τη Χριστίνα κατευθυνθήκαμε προς την Κοζάνη από το μικρό, όμορφο δρόμο που ακολουθεί τον Αλιάκμονα.

   Το προηγούμενο βράδυ δεν είχα κοιμηθεί καθόλου, τόσο λόγω της υπερέντασης, όσο και λόγω των ατελείωτων τελευταίων λεπτομερειών που έπρεπε να διευθετήσω και να ελέγξω διπλά. Στο δρόμο προς τη Βέροια, πρώτη φορά έπιασα τον εαυτό μου να κλείνει τα μάτια του πάνω στη μοτοσυκλέτα! Ήταν ιδιαίτερα επικίνδυνο, οπότε σταματήσαμε σ’ ένα ήσυχο παρκάκι να ξαπλώσουμε για καμιά ώρα. Συνεχίσαμε τη διαδρομή μας και κατασκηνώσαμε σ’ ένα οικοπεδάκι ακριβώς μπροστά στα ήρεμα νερά της Λίμνης Πολυφύτου, όπου είχαμε κατασκηνώσει και παλιότερα.

Το Sinicё, ένα ξεχασμένο χωριό στα βουνά της Αλβανίας, που θυμίζει έντονα την Ήπειρο από την άλλη πλευρά των συνόρων.

   Την επόμενη μέρα αποχαιρέτησα τη Χριστίνα, αφού έφευγε προς την Κεφαλονιά, ενώ εγώ κατευθυνόμουν προς τα Βαλκάνια. Τώρα θα την ξαναδώ στην Ιταλία, όπου θα έρθει το Σεπτέμβριο με καράβι, για να ταξιδέψουμε μαζί στην Αφρική. Αφού έκανα ένα ευχάριστο διάλειμμα για να δω και ν’ αποχαιρετήσω καλούς φίλους στην Κοζάνη, συνέχισα προς το Γράμμο από τον όμορφο δρόμο που περνά από το Τσοτύλι και το Επταχώρι. Μάλιστα, ο Σάκης από την Κοζάνη μου πρότεινε να κάνω έναν κύκλο μέσω του Αυγερινού, όπου απόλαυσα μια όμορφη, καταπράσινη διαδρομή.

   Έφτασα στη συγκέντρωση Rainbow, που γινόταν στο Γράμμο, κοντά στη Λίμνη των Αρένων. Τα βουνά του Γράμμου τα είχα εξερευνήσει και παλιότερα κι είναι από τα αγαπημένα μου! Ειδικά η περιοχή γύρω από τη λίμνη μου θύμιζε κάτι ζωγραφιές με παραμυθένια τοπία, που είχε η γιαγιά μου κρεμασμένες στους τοίχους του σπιτιού της.

   Δεν είναι εύκολο να περιγράψει κανείς τι είναι οι συγκεντρώσεις Rainbow, αφού καθένας τις εκλαμβάνει διαφορετικά. Η ιστορία τους ξεκίνησε στις Η.Π.Α. το 1972. Νέοι, γέροι κι οικογένειες με παιδιά απ’ όλο τον κόσμο κατασκηνώνουν για ένα μήνα σε απομονωμένα μέρη, για να επανασυνδεθούν με τη μητέρα φύση και να ζήσουν έστω και για λίγο σε αρμονία με αυτή. Οι περισσότεροι έχουν μια ενδιαφέρουσα προσωπικότητα κι είναι πνευματικοί άνθρωποι. Άλλοι ακολουθούν παραδόσεις των Ινδιάνων, που έχουν ξεχαστεί, ενώ πολλοί πρόσκεινται στον ινδουισμό.

Ευτυχώς που βρήκαμε λάστιχο να πλύνουμε τις μοτοσυκλέτες, γιατί η λάσπη είχε φτάσει μέχρι τη σέλα!

   Στις συγκεντρώσεις Rainbow απαγορεύονται τα μηχανοκίνητα οχήματα και οι ηλεκτρονικές συσκευές, αλλά παντού ακούγονται όμορφες μουσικές από εξωτικά μουσικά όργανα, όπως το σιτάρ, το σαντούρι και η άρπα στόματος, ένα μικρό, απλό οργανάκι που βγάζει πολύ ψυχεδελικούς ήχους. Στις συγκεντρώσεις αυτές γίνονται πολλές δραστηριότητες και μια από αυτές ήταν η εκμάθηση άρπας στόματος, όπου έλαβα μέρος κι εγώ! Στις επόμενες παρουσιάσεις, λοιπόν, θα σας παίζω άσματα 😉

   Κατά τα άλλα, βοηθούσα κι εγώ στην κουζίνα ή όπου αλλού απαιτούνταν, αφού τα πάντα γίνονται με την εθελοντική εργασία όλων. Γύρω από τη φωτιά απολαμβάναμε ενδιαφέρουσες συζητήσεις κάθε μέρα. Πέντε μέρες σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον ήταν ό,τι ακριβώς χρειαζόμουν για να ηρεμήσω από την υπερβολική πίεση που ένιωθα όλους αυτούς τους μήνες που προετοίμαζα το ταξίδι. Δυστυχώς, ήταν τόσο έντονη η πίεση αυτή, που μου προέκυψε ακόμη και πρόβλημα υγείας. Ελπίζω να εξαλειφθεί τώρα που ξεκίνησα το ταξίδι…

Από εδώ και άπο άλλα πολλά παρόμοια εμπόδια έπρεπε να περάσουμε τις μοτοσυκλέτες μας…

Τα καταφέραμε και τις περάσαμε μια – μια πάνω από τον πεσμένο κορμό.

   Εκεί στο Γράμμο συναντηθήκαμε με το φίλο μου το Γιάννη το Δαλμάρα, που ήρθε μ’ ένα Honda AX-1, για να ταξιδέψουμε μαζί στην Αλβανία. Μετά από μια όμορφη διαδρομή στα βουνά της περιοχής, βγήκαμε από τους χωματόδρομους στο συνοριακό σταθμό της Κρυσταλλοπηγής. Αυτή τη φορά που έχω καλό GPS (να ‘ναι καλά το Motoraid!), έχω βρει την υγειά μου! Το να ταξιδεύω αποκλειστικά από χωματόδρομους έχει γίνει εφικτό και εύκολο, από άποψη πλοήγησης. Υπάρχει μια μαγική επιλογή στο GPS, που του δίνει εντολή να σχεδιάζει τις διαδρομές χρησιμοποιώντας μόνο χωματόδρομους. Έτσι, αυτές τις μέρες έχουμε κάνει μετρημένα χιλιόμετρα σε άσφαλτο!

   Μόλις μπήκαμε στην Αλβανία, πήραμε τα βουνά και απολαύσαμε (περισσότερο εγώ και λιγότερο ο Γιάννης!) μια επική χωμάτινη διαδρομή από το Kapshticё μέχρι το Mollaj και από το Qafzez μέχρι την Κλεισούρα (Kёlcyrё). Ειδικά το δεύτερο κομμάτι ήταν εξαιρετικά απαιτητικό. Είχε πολύ πέτρα, αρκετή λάσπη, ιδιαίτερα ανώμαλο έδαφος με βαθιά νεροφαγώματα, κατολισθήσεις που έκλειναν το δρόμο και πεσμένα δέντρα από το χειμώνα. Σ’ ένα σημείο έπρεπε να περάσουμε τις μοτοσυκλέτες πάνω από έναν κορμό. Όλοι μας έλεγαν πως ήταν κλειστός αυτός ο δρόμος και μας διαβεβαίωσαν πως ήμασταν οι πρώτοι που καταφέραμε να τον περάσουμε φέτος! Αυτές τις δύο μέρες κάναμε όλο κι όλο 290 χλμ., από τα οποία τα 180 ήταν εκτός δρόμου. Είδαμε πανέμορφα βουνά, μικρές λιμνούλες και ξεχασμένα, γραφικά χωριουδάκια.

Μια τρομακτική πτώση του Γιάννη κατέληξε στο χείλος του γκρεμού! Τραβήξαμε τη μοτοσυκλέτα επάνω κι ύστερα τη σηκώσαμε, για να μη μας πέσει για πάντα στο χάος…

   Οι Αλβανοί που συναντήσαμε ήταν ιδιαίτερα φιλικοί. Μας καλωσόριζαν όλοι και μας βοηθούσαν σε ό,τι χρειαζόμασταν. Μου έκανε εντύπωση που είναι διακριτικοί. Αν περνούσαν από εκεί που κατασκηνώναμε, τους χαιρετούσαμε, αλλά δεν πλησίαζαν για να μη μας ενοχλήσουν. Αυτό μου φαίνεται πολύ παράξενο σε σχέση με τη συνεχή περιέργεια, αν και καλοδεχούμενη, που αντιμετώπιζα στην Ασία.

Τέτοια ομορφιά απολαμβάναμε στα βουνά της Αλβανίας! Σε συνδυασμό με την άκρως ενδιαφέρουσα οδήγηση εκτός δρόμου, τι άλλο μπορώ να ζητήσω; Αυτή η λιμνούλα βρίσκεται πάνω από το χωριό Frashёr.