Automatic translation
SpanishPortugueseFrenchGermanItalianRussian
Supporters

Motoraid

 

REV'IT!

 

3P Racing

 

ELPA

 

eXTra Products

 

PlanetSim

 

Baja Designs

 

Travel Bookstore

 

NRG

 

Sena

 

Motomax

 

Flipped Horizons

   

Οικονομική Μακεδονίας

 

Moto Market

 

Cobrra

 

Atlas Panniers

 

Fifth Element

 

ANEK

 

Bikegear

 

Ω2

Ναμίμπια: Όνειρο ή πραγματικότητα;

   Πριν ακόμη ξεκινήσω το ταξίδι μου στην Αφρική, όταν διάβαζα για τη Ναμίμπια, ονειρευόμουν να εξερευνώ ατελείωτα τα αχανή κι έρημα τοπία της. Ήξερα πως είναι η δεύτερη πιο αραιοκατοικημένη χώρα του κόσμου, μετά τη Μογγολία. Λατρεύω τέτοιες χώρες, αφού μπορώ να οδηγώ σ’ εκτός δρόμου διαδρομές όλη μέρα και το βράδυ να κατασκηνώνω όπου θέλω! Έχω όλη τη φύση για πάρτη μου!

Ο δήμος της μικρής πόλης Oshakati οργανώνει κάθε τρεις μήνες συγκεντρώσεις για να συζητιούνται με τους πολίτες τα προβλήματα της περιοχής κι οι λύσεις τους! Πόσο ωραίο θα 'ταν να παραδειγματιζόμασταν σε τέτοια θέματα και στην Ελλάδα από χώρες σαν τη Ναμίμπια...

Ο δήμος της μικρής πόλης Oshakati οργανώνει κάθε τρεις μήνες συγκεντρώσεις για να συζητιούνται με τους πολίτες τα προβλήματα της περιοχής κι οι λύσεις τους! Πόσο ωραίο θα ‘ταν να παραδειγματιζόμασταν σε τέτοια θέματα και στην Ελλάδα από χώρες σαν τη Ναμίμπια…

   Για μια ‘βδομάδα, περίπου, οδηγούσα με κατεύθυνση δυτική, ακριβώς δίπλα στα σύνορα με την Αγκόλα, μια χώρα που δεν επισκέφτηκα, αφού η βίζα για εκεί είναι η πιο δύσκολη στην Αφρική (εξαιρούνται οι χώρες που βρίσκονται σε διαμάχες, βέβαια). Ήταν ώρα να τοποθετήσω στη μοτοσυκλέτα μου τα εκτός δρόμου ελαστικά που κουβαλούσα απ’ τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Κάπου εκεί ξεκίνησα ν’ απολαύσω χιλιάδες χωμάτινα χιλιόμετρα ξεχνώντας πώς είναι το χρώμα της βαρετής ασφάλτου!

Το οδικό δίκτυο της χώρας αποτελείται από 5.450 χιλιόμετρα ασφαλτοστρωμένων δρόμων και 37.000 χιλιόμετρα χωματόδρομων! Τα νούμερα ήταν πολλά υποσχόμενα για 'μένα!

Το οδικό δίκτυο της χώρας αποτελείται από 5.450 χιλιόμετρα ασφαλτοστρωμένων δρόμων και 37.000 χιλιόμετρα χωματόδρομων! Τα νούμερα ήταν πολλά υποσχόμενα για ‘μένα!

   Ήξερα πως η διαδρομή απ’ τη Ruacana μέχρι τους Καταρράκτες Epupa ήταν ιδιαίτερα δύσβατη, αλλά ήταν κι η πιο όμορφη που έκανα στη Ναμίμπια! Οι κινούμενες πέτρες και τα βαθιά νεροφαγώματα έκαναν το «χωματόδρομο» απροσπέλαστο για οτιδήποτε άλλο εκτός από enduro. Σε μερικά σημεία δεν υπήρχε καν χώρος για τετράτροχο. Όπως ήταν αναμενόμενο, εκείνες τις δυο μέρες δε συνάντησα κανένα όχημα στη διαδρομή αυτή. Η μοτοσυκλέτα μου έπεσε πέντε φορές, κυρίως σε απότομες αναβάσεις και καταβάσεις γεμάτες κινούμενες πέτρες, καθώς και στην άμμο.

Η διαδρομή απ' τη Ruacana μέχρι τους Καταρράκτες Epupa ήταν η πιο δύσβατη, αλλά κι η πιο όμορφη που έκανα στη Ναμίμπια!

Η διαδρομή απ’ τη Ruacana μέχρι τους Καταρράκτες Epupa ήταν η πιο δύσβατη, αλλά κι η πιο όμορφη που έκανα στη Ναμίμπια!

   Συνήθως οδηγούσα δίπλα στον ποταμό που χωρίζει τη Ναμίμπια απ’ την Αγκόλα. Το τοπίο ήταν όμορφο κι αποφάσισα να κατασκηνώσω στην όχθη του ποταμού. Μαγείρεψα και χάζευα τ’ αμέτρητα αστέρια τ’ ουρανού, που έφταναν χαμηλά μέχρι τον ορίζοντα. Αυτός ο ουρανός του νότιου ημισφαιρίου μου είναι παντελώς άγνωστος. Ούτε έναν αστερισμό δε μπορώ ν’ αναγνωρίσω. Αυτό με κάνει να νιώθω σα να βρίσκομαι σ’ άλλον κόσμο, σ’ άλλη γη, σ’ άλλα μέρη…

Κατασκήνωση δίπλα στον ποταμό που χωρίζει τη Ναμίμπια απ' την Αγκόλα...

Κατασκήνωση δίπλα στον ποταμό που χωρίζει τη Ναμίμπια απ’ την Αγκόλα…

   Την επόμενη μέρα, μόλις άνοιξα τα μάτια μου, αρκετά πιο ξεκούραστος, καβάλησα τη μοτοσυκλέτα μου, σηκώθηκα όρθιος και την άφηνα να χοροπηδά πάνω στα κατσάβραχα! Τι όμορφα που πήγαινε… Πόσο μελωδικά ακουγόταν ο μικρός αυτός κινητήρας… Το κιβώτιο ταχυτήτων δούλευε συνέχεια, για ν’ ανεβάζω ταχύτητα εκεί που το χώμα είχε λιγότερες πέτρες και να κατεβάζω στις απότομες αναβάσεις και καταβάσεις. Τι ωραία που δούλευαν οι αναρτήσεις… Για τέτοιες καταστάσεις έφτιαξα τη μοτοσυκλέτα αυτή: την ημέρα ατελείωτο enduro σ’ απομακρυσμένα κι έρημα τοπία και το βράδυ κατασκήνωση στα πιο όμορφα μέρη!

Σχεδιάζοντας στο χάρτη τη διαδρομή μου για να μην πατήσω άσφαλτο...

Σχεδιάζοντας στο χάρτη τη διαδρομή μου για να μην πατήσω άσφαλτο…

   Δεν έβλεπα την ώρα να φτάσω στους Καταρράκτες Epupa και να βουτήξω στο δροσερό νερό του ποταμού, να φύγει από πάνω μου όλος ο ιδρώτας της οδήγησης σ’ αυτά τα δύσβατα εδάφη! Βρήκα κάποιες βάθρες όπου οι κροκόδειλοι δεν πλησιάζουν, αφού ο ποταμός εκεί γίνεται ρηχός και βραχώδης. Κάποιοι Himba πλένονταν στο ποτάμι. Οι μόνοι άνθρωποι που συναντούσα στην περιοχή αυτή ανήκαν στη νομαδική φυλή Himba, που ασχολείται κυρίως με την κτηνοτροφία. Το συναρπαστικό είναι πως μέχρι σήμερα ζουν σχεδόν όπως ζούσαν εδώ και αιώνες… Δημιουργούν μικρούς οικισμούς με καλύβες φτιαγμένες από κλαδιά, άχυρα και λάσπη. Βόσκουν τα κατσίκια τους στην περιοχή, ενώ περιοδικά μετακινούνται προς αναζήτηση νέων βοσκότοπων.

Η φυλή Himba είναι από τις λίγες που ζει σχεδόν όπως ζούσε εδώ και αιώνες... Είναι νομάδες που ασχολούνται με την κτηνοτροφία.

Η φυλή Himba είναι από τις λίγες που ζει σχεδόν όπως ζούσε εδώ και αιώνες… Είναι νομάδες που ασχολούνται με την κτηνοτροφία.

   Έχουν κάποια μοναδικά ήθη κι έθιμα. Αυτό που με την πρώτη ματιά τους κάνει να ξεχωρίζουν, είναι η εμφάνισή τους. Από την κορφή μέχρι τα νύχια είναι καφέ! Αλείφονται μ’ ένα μίγμα λάσπης, στάχτης και βουτύρου. Πολλές αλείφουν ακόμη και τα μαλλιά τους μ’ αυτό το μίγμα, αφού τα πλέξουν κοτσιδάκια. Φορούν ακατέργαστα δέρματα, καφετιές μπέρτες, καθώς κι ένα σωρό κοσμήματα: περιδέραια, βραχιόλια, ζωνάρια… Τα υλικά που χρησιμοποιούν ποικίλουν: δέρματα, οστά, διάφορα μέταλλα, καρποί και άλλα.

Οι Himba ξεχωρίζουν με την εμφάνισή τους. Αλείφονται μ' ένα μίγμα λάσπης, στάχτης και βουτύρου από την κορφή μέχρι τα νύχια!

Οι Himba ξεχωρίζουν με την εμφάνισή τους. Αλείφονται μ’ ένα μίγμα λάσπης, στάχτης και βουτύρου από την κορφή μέχρι τα νύχια!

   Μέσα από ατελείωτους χωματόδρομους άρχισα να κινούμαι με νότια κατεύθυνση. Είδα βραχογραφίες ηλικίας έως και 6.000 ετών, αλλά και το Απολιθωμένο Δάσος ηλικίας 260 εκατομμυρίων ετών. Όσο πήγαινα προς τα νότια, τόσο η βλάστηση αραίωνε και το τοπίο γινόταν πιο ερημικό. Έτσι μετά από μερικές απολαυστικές μέρες στ’ απόκοσμα τοπία της Ναμίμπια, έφτασα στην περίφημη Ακτή των Σκελετών. Από το Καμερούν είχα να δω θάλασσα, έξι μήνες πριν!

Οι βραχογραφίες αυτές δημιουργήθηκαν από τη νομαδική φυλή Σαν 2.000 έως 6.000 χρόνια πριν κι ήταν ένας τρόπος για να επικοινωνούν μεταξύ τους, να μαθαίνουν τι ζώα συχνάζουν στην περιοχή και πού υπάρχει νερό.

Οι βραχογραφίες αυτές δημιουργήθηκαν από τη νομαδική φυλή Σαν 2.000 έως 6.000 χρόνια πριν κι ήταν ένας τρόπος για να επικοινωνούν μεταξύ τους, να μαθαίνουν τι ζώα συχνάζουν στην περιοχή και πού υπάρχει νερό.

   Η Ακτή των Σκελετών ονομάζεται έτσι λόγω της αφιλόξενης περιοχής. Πολλά πλοία ναυάγησαν εκεί από την εποχή που οι Πορτογάλοι εξερευνούσαν την Αφρική μέχρι και τον εικοστό αιώνα. Αν οι ναυτικοί δεν πνίγονταν στον παγωμένο Ατλαντικό, τους περίμενε ένας ίσως ακόμη πιο μαρτυρικός θάνατος στην έρημο που βρέχεται από τα νερά του ωκεανού.

Ένα από τα πολλά ναυάγια στην Ακτή των Σκελετών...

Ένα από τα πολλά ναυάγια στην Ακτή των Σκελετών…

   Το Swakopmund ήταν μια από τις λίγες πόλεις που επισκέφτηκα στη Ναμίμπια. Το παρελθόν της χώρας ως γερμανική αποικία είναι ιδιαίτερα φανερό στην αρχιτεκτονική, αλλά και την ατμόσφαιρα αυτής της πόλης. Κάπου εκεί ήταν η ιδανική στιγμή να παίξω με τη μοτοσυκλέτα μου στους αμμόλοφους της αρχαιότερης ερήμου του κόσμου, της Ναμίμπ!

Στην αρχαιότερη έρημο του κόσμου βρισκόμουν, στη Ναμίμπ! Θα 'χανα την ευκαιρία να παίξω στους αμμόλοφους;

Στην αρχαιότερη έρημο του κόσμου βρισκόμουν, στη Ναμίμπ! Θα ‘χανα την ευκαιρία να παίξω στους αμμόλοφους; (Φωτογραφία: Jonathan Blackburn)

   Είχε έρθει η ώρα να επισκεφτώ το Sossusvlei, μάλλον το πιο τουριστικό μέρος της Ναμίμπια. Όταν είναι να πάω σε μέρη με τόσο κόσμο, σφίγγεται η καρδιά μου, αλλά συνήθως αξίζει τον κόπο και το οικονομικό αντίτιμο. Ήξερα πως οι μοτοσυκλέτες απαγορεύονται στα τελευταία 60 χιλιόμετρα ασφάλτου που οδηγούν μέχρι τους περίφημους, κοκκινωπούς αμμόλοφους. Καλά διαβάσατε… Μπορεί όλη η χώρα να είναι γεμάτη χωματόδρομους, αλλά εκεί, στη μέση της ερήμου, έχει 60 χιλιόμετρα ασφάλτου, αφού τα λεωφορεία με τους τουρίστες πηγαινοέρχονται σωρηδόν! Έτσι έκανα οτοστόπ. Έφτασα στους αμμόλοφους με κάποιους Γιαπωνέζους, έκανα με την ησυχία μου τη βόλτα μου κι ύστερα επέστρεψα με κάποιους Γάλλους.

Ένα oryx στην Έρημο Ναμίμπ!

Ένα oryx στην Έρημο Ναμίμπ!

   Η αλήθεια είναι πως ακόμη αναρωτιέμαι τι το ιδιαίτερο έχουν αυτοί οι αμμόλοφοι και τόσες χιλιάδες άνθρωποι έρχονται κάθε χρόνο από κάθε γωνιά του κόσμου για να τους θαυμάσουν! Είναι ένα αποστειρωμένο περιβάλλον, όπου δεν επιτρέπεται να μείνει κανείς μετά τη δύση του ηλίου, χωρίς βεδουίνους και οικισμούς, και που μόνο να το αντικρίσει μπορεί κανείς, σα να βρίσκεται σε μουσείο. Έχω δει εκατοντάδες αμμόλοφους ανά τον κόσμο, τους έχω περπατήσει, τους έχω καβαλήσει με τη μοτοσυκλέτα μου, έχω κοιμηθεί ανάμεσά τους… Συγγνώμη, αλλά πολύ περισσότερο με συγκίνησε η Σαχάρα, την οποία μπορούσα να τη βιώσω για μέρες και νύχτες κι όχι μόνο να τη δω.

Ακόμη αναρωτιέμαι τι το ιδιαίτερο έχουν αυτοί οι αμμόλοφοι και συρρέουν άνθρωποι απ' όλο τον κόσμο για να τους αντικρίσουν...

Ακόμη αναρωτιέμαι τι το ιδιαίτερο έχουν αυτοί οι αμμόλοφοι και συρρέουν άνθρωποι απ’ όλο τον κόσμο για να τους αντικρίσουν…

   Ο λόγος που επισκέφτηκα, όμως, το Sossusvlei (και δεν το μετάνιωσα) ήταν άλλος: το περίφημο Deadvlei! Αφού περπάτησα λίγο παραπάνω από ένα χιλιόμετρο μέσα στην έρημο, έφτασα σ’ ένα αποξηραμένο έλος, που είχε δημιουργηθεί πριν αιώνες, όταν ο Ποταμός Tsauchab είχε πλημμυρίσει μετά από έντονες βροχοπτώσεις. Αυτό επέτρεψε σε μερικές ακακίες ν’ αναπτυχθούν. Όταν, όμως, το έλος έδωσε πάλι τη θέση του στην έρημο, οι ακακίες κάηκαν από τον ήλιο κι οι κορμοί τους έχουν μείνει εκεί τα τελευταία εννιακόσια χρόνια, αφού η υπερβολική ξηρασία της περιοχής τους προστατεύει από την αποσύνθεση. Είναι μοναδικός αυτός ο συνδυασμός του άσπρου βυθού ενός αρχαίου έλους, των μαύρων, καμένων κορμών, των κοκκινωπών αμμόλοφων για φόντο και του γαλάζιου ουρανού που πάντα περιβάλλει την έρημο…

Το Deadvlei ήθελα πολύ να το επισκεφτώ! Είναι ένα αποξηραμένο έλος, όπου οι καμένες ακακίες έχουν μείνει εκεί για 900 χρόνια. Ο κορμός τους δεν είναι απολιθωμένος, αλλά δεν αποσυντίθεται λόγω της υπερβολικής ξηρασίας!

Το Deadvlei ήθελα πολύ να το επισκεφτώ! Είναι ένα αποξηραμένο έλος, όπου οι καμένες ακακίες έχουν μείνει εκεί για 900 χρόνια. Ο κορμός τους δεν είναι απολιθωμένος, αλλά δεν αποσυντίθεται λόγω της υπερβολικής ξηρασίας!

 

Υ.Γ.: Μην ξεχνάτε πως τη διαδρομή μου, μαζί με περισσότερες φωτογραφίες, μπορείτε να τη δείτε στο Live Trip Traveller!

 

Εδώ μπορείτε να παρακολουθήσετε το πρώτο μέρος του βίντεο σχετικά με τις περιπέτειές μου στη Ναμίμπια:

Soundtracks (μουσική από τη Ναμίμπια):
Elemotho – Pikanini
A Hand-Full of Namibians & Papa Wemba – Nyama ye ku gocha (Mbira 2)
Traditional tribal music
Iron Maiden – Dance Of Death

 

Where is mad nomad
Τα βιβλία μου

Κυκλοφόρησε το βιβλίο σχετικά με το ταξίδι μου στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή!

 

Ταξιδεύω άρα υπάρχω

Ταξιδεύω άρα υπάρχω   Facebook

Newsletters
Loading...Loading...


TED Talks

Η ομιλία μου στο TEDx Komotini

TEDx
Interview

Ντοκιμαντέρ σχετικά με το greece2india

Asia
Awarded by
Jupiter's Traveller