One of the hardest difficulties during a trip is to say goodbye. You make so many friends around the world but soon the time comes when you have to leave them behind, without even knowing if you will see them again… Lubumbashi in the Democratic Republic of the Congo definitely became a special part of my trip. Leaving from there, on one hand I was sad because I was saying goodbye to some good friends I had made. On the other hand, it was clear that my wanderlust had grown bigger… I had missed traveling for a while!

Zambians are definitely more kind and discreet than what I had been used at in the Democratic Republic of the Congo!

   It is known that once you cross the border into Zambia, you feel like going from Africa to Europe! Entering in Southern Africa means the end of the hardest part of “mad about Africa”. Traveling in Southern and East Africa is not at all as difficult as traveling in West Africa.

Sunset above the famous Zambezi River…

   I visited Lusaka, Zambia’s capital, just to get my Namibian visa. However, I had the chance to look for Dimitris, a Greek who lives there the last years and we happen to have some common friends, despite we had never talked to each other. When he showed me that he got the “27 full-moons in the East” and even with an inscription from our common friends, I was moved… I never expected to find that book in Zambia! This may be the most well-travelled copy of my book!

   We had a great time with Dimitris. Along with some other friends of him, we visited the Lower Zambezi National Park. We explored the banks of Zambezi River on a boat. They were full of animals, which were coming to the river to cool off. This was my first safari in the famous parks of Southern Africa, which are full of wild animals. We saw hundreds of hippos, plenty of elephants, crocodiles, different kinds of antelopes, warthogs, baboons and many tropical, colourful birds.

We were bored of meeting hippos!

   The exciting thing is not that these animals are rare. It’s watching them all together, free , in their own environment. I could see them living all together in harmony and I could only admire the glory of nature! Elephants were drinking water next to the hippos, while exotic birds were resting on their back. Close to them crocodiles were swimming sneakily and at the same time baboons were moving around bushbucks, waterbucks, kudus and impalas.

   I was trying to imagine how the landscape would look like when Scotchman Dr. David Livingstone was exploring the region. I guess the nature hasn’t changed much since then and that’s one of the reasons Africa is fascinating… Sure, the biggest part of this continent is moving towards “development”, like the rest of the world. However, in Africa there are vast areas where the nature is almost undisturbed by humans and it’s functioning as it was centuries ago. Animals keep living with the same habits, sometimes migrating in huge herds to find food and water.

It’s exciting to see wild animals living all together in harmony, free, in their own environment!

   I rode towards the southernmost area of the country, at the point where the famous Victoria Falls are. In the local language they are called “Mosi-oa-Tunya”, which means: “the smoke that thunders”. The name refers to the cloud that the water spray forms when this huge amount of water hits the surface of the river from a height which reaches 108 meters (354 ft.). This cloud is visible from a distance of 30 to 50 kilometres (19 to 31 miles) away! However, the record that Victoria Falls hold is for the largest curtain of natural falling waters in the world. The waterfalls are 1,708 meters (5,604 ft.) wide and 108 metres (354 ft.) high.

The Main Falls and the spray which is formed. During the wet season and just after it, this whole place is full of waterfalls!

   Unfortunately, when I was there, I couldn’t see any of these extraordinary facts, since it was the peak of the dry season. At least, this means I was able to walk on top of the waterfalls and reach the famous Devil’s Pool. That’s a natural infinity pool right on the edge of the rocks, on top of the Main Falls! Unfortunately, I couldn’t wet my toes there, since they ask 50 USD for that, plus the 20 USD that the foreigners have to pay to enter in the waterfall’s area. Actually, I was not even allowed to reach Devil’s Pool but I had planned a whole mission to sneak there and have a look at least. When they got me, I went back and I finally enjoyed a swim above another waterfall, which was Rainbow Falls. I was alone there, so I had my own private pool 😉

The famous Devil’s Pool is a natural infinity pool right on the edge of the rocks, on top of the Main Falls!

   The border post with Namibia was just 200 kilometres (124 miles) away approximately. I rode towards it in order to finally get in one of the countries I was dreaming about for years. Everybody was telling me the best about Namibia, a country which is considered synonymous to adventure! So, let’s see how it will be like…

Here you can watch the video about my trip in Zambia (with English subtitles):

Soundtracks:
The Sakala Brothers – Live (Zambian music)
Ayub Ogada – Kothbiro (“Rain is Coming”, African music)

   Μια από τις μεγαλύτερες δυσκολίες σ’ ένα ταξίδι είναι οι αποχαιρετισμοί. Κάνεις ένα σωρό φίλους σε κάθε γωνιά του κόσμου, αλλά σύντομα έρχεται η στιγμή που τους αφήνεις πίσω και δε γνωρίζεις καν αν θα τους ξαναδείς… Το Lubumbashi της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό έγινε ένα ιδιαίτερο κομμάτι του ταξιδιού μου. Φεύγοντας από ‘κει, από τη μια στεναχωριόμουν που άφηνα πίσω καλούς φίλους, αλλά από την άλλη ήταν ξεκάθαρο πως είχα διψάσει για δρόμο… Μου ‘χε λείψει!

Οι κάτοικοι της Ζάμπια είναι ασύγκριτα πιο ευγενικοί και διακριτικοί σε σχέση με ό,τι είχα συνηθίσει στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό!

   Είναι γνωστό πως περνώντας τα σύνορα και μπαίνοντας στη Ζάμπια νιώθει κανείς σα να περνά από την Αφρική στην Ευρώπη! Η είσοδός μου στο νότιο κομμάτι αυτής της ηπείρου σηματοδοτεί και το τέλος του δυσκολότερου κομματιού του “mad about Africa”. Η Νότια και η Ανατολική Αφρική δεν επιφυλάσσουν ούτε κατά διάνοια τις δυσκολίες που επιφυλάσσει η Δυτική Αφρική σ’ έναν ταξιδιώτη.

Ηλιοβασίλεμα στον ξακουστό Ζαμβέζη…

   Στη Lusaka, την πρωτεύουσα της Ζάμπια, πήγα μόνο για να πάρω τη βίζα μου για τη Ναμίμπια. Εκεί, όμως, βρήκα την ευκαιρία να ψάξω το Δημήτρη, έναν Έλληνα που τα τελευταία χρόνια ζει στη Lusaka και τυχαίνει να ‘χουμε κάποιους κοινούς φίλους. Ωστόσο, δεν είχαμε μιλήσει ποτέ. Όταν έβγαλε και μου έδειξε πως έχει το “27 πανσέληνοι στην Ανατολή”, και μάλιστα με αφιέρωση από τους κοινούς μας φίλους, με συγκίνησε ιδιαίτερα… Ποτέ δεν περίμενα να βρω αυτό το βιβλίο στη Ζάμπια! Ίσως αυτό να είναι το πιο πολυταξιδεμένο αντίτυπο του βιβλίου μου!

   Κάναμε καλή παρέα με το Δημήτρη και μαζί με κάποιους άλλου φίλους του, επισκεφτήκαμε το Εθνικό Πάρκο Lower Zambezi. Με μια βάρκα εξερευνήσαμε τις όχθες του ξακουστού Ζαμβέζη, που ήταν γεμάτες ζώα, τα οποία κατέβαιναν στο ποτάμι για να δροσιστούν. Αυτό ήταν το πρώτο μου σαφάρι στα περίφημα πάρκα του νότιου μέρους της Αφρικής, που σφύζουν από άγρια ζώα. Είδαμε εκατοντάδες ιπποπόταμους, ένα σωρό ελέφαντες, κροκόδειλους, διάφορα είδη από αντιλόπες, φακόχοιρους, μπαμπουίνους και πολλά τροπικά, πολύχρωμα πουλιά.

Βαρεθήκαμε να βλέπουμε ιπποπόταμους!

   Το συναρπαστικό δεν είναι τόσο το πόσο σπάνια είναι αυτά τα ζώα, αλλά το να τα βλέπει κανείς όλα μαζί, ελεύθερα, στο δικό τους φυσικό περιβάλλον. Όπως τα έβλεπα να συνυπάρχουν αρμονικά όλα μαζί, δε μπορούσα παρά να θαυμάσω το μεγαλείο της φύσης! Οι ελέφαντες έπιναν νερό δίπλα στους ιπποπόταμους, ενώ εξωτικά πουλιά ξεκουράζονταν πάνω στην πλάτη τους. Εκεί κοντά έπλεαν ύπουλα οι κροκόδειλοι, καθώς στη στεριά οι μπαμπουίνοι έκαναν βόλτες ανάμεσα σε bushbucks, waterbucks, kudus και impalas.

   Έφερνα στο μυαλό μου πώς θα ήταν το τοπίο την εποχή που εξερευνούσε την περιοχή ο Σκοτσέζος Dr. David Livingstone. Η φύση, μάλλον, δεν έχει αλλάξει ιδιαίτερα από τότε κι αυτή είναι η μαγεία της Αφρικής… Σίγουρα το μεγαλύτερο μέρος της ηπείρου οδεύει προς την “ανάπτυξη”, όπως κι ο υπόλοιπος κόσμος. Στην Αφρική, όμως, υπάρχουν τεράστιες εκτάσεις όπου η φύση λειτουργεί σχεδόν ανενόχλητη από τον άνθρωπο, όπως λειτουργούσε και αιώνες πριν. Τα ζώα συνεχίζουν να ζουν με τις ίδιες συνήθειες, πολλές φορές μεταναστεύοντας σε τεράστια κοπάδια προς αναζήτηση τροφής και νερού.

Το συναρπαστικό είναι να βλέπει κανείς τα ζώα ελεύθερα να συνυπάρχουν αρμονικά όλα μαζί στο δικό τους φυσικό περιβάλλον!

   Κατευθύνθηκα προς το νοτιότερο σημείο της χώρας, εκεί όπου χύνονται οι ξακουστοί Καταρράκτες Βικτώρια. Στην τοπική γλώσσα της περιοχής ονομάζονται “Mosi-oa-Tunya”, που σημαίνει: “ο καπνός που βροντά”. Το όνομα αναφέρεται στο σύννεφο από σταγονίδια που σχηματίζεται όταν αυτή η τεράστια ποσότητα νερού σκάει στην επιφάνεια του ποταμού από ύψος που φτάνει τα 108 μέτρα. Το σύννεφο αυτό είναι ορατό από απόσταση 30 έως και 50 χιλιομέτρων! Ωστόσο, το ρεκόρ που καταρρίπτουν οι Καταρράκτες Βικτώρια έχει να κάνει με το πλάτος (1.708 μ.) και το ύψος τους (108 μ.), που δημιουργούν τη μεγαλύτερη "κουρτίνα" νερού στον κόσμο!

Ο Κυρίως Καταρράκτης και το σύννεφο νερού που δημιουργείται. Κατά την περίοδο των βροχών κι αμέσως μετά από αυτήν, όλη αυτή η έκταση γεμίζει από καταρράκτες!

   Δυστυχώς, όταν βρισκόμουν εγώ εκεί, δε μπόρεσα να δω τίποτα απ’ όλα αυτά, αφού ήταν το αποκορύφωμα της ξηρής περιόδου. Τουλάχιστον, όμως, αυτό μου έδινε τη δυνατότητα να περπατήσω πάνω από τους καταρράκτες και να φτάσω μέχρι την περίφημη “Πισίνα του Διαβόλου”, μια φυσική πισίνα που σχηματίζεται στο χείλος του γκρεμού, ακριβώς πάνω από τον Κυρίως Καταρράκτη! Δυστυχώς, δεν έβρεξα τα δαχτυλάκια μου εκεί, αφού το αντίτιμο για να το κάνει κανείς αυτό είναι 50 δολάρια, συν τα 20 που οι ξένοι πληρώνουν για να επισκεφτούν τους καταρράκτες. Κανονικά δεν επιτρεπόταν ούτε να πλησιάσω στην Πισίνα του Διαβόλου, αλλά είχα στήσει ολόκληρη επιχείρηση για να πάω εκεί στα κρυφά και να την αντικρίσω τουλάχιστον. Όταν με τσάκωσαν, γύρισα πίσω και απλά έκανα το μπανάκι μου πάνω από έναν άλλον καταρράκτη, τον Καταρράκτη του Ουράνιου Τόξου, όπου ήμουν μόνος μου κι είχα την ιδιωτική μου πισίνα 😉

Η περίφημη “Πισίνα του Διαβόλου” είναι μια φυσική πισίνα που σχηματίζεται στο χείλος του γκρεμού, ακριβώς πάνω από τον Κυρίως Καταρράκτη!

   Από ‘κει, τα σύνορα με τη Ναμίμπια απείχαν μόλις 200 χιλιόμετρα περίπου. Έτσι κατευθύνθηκα προς τα ‘κει για να μπω επιτέλους στη χώρα που επί χρόνια ονειρευόμουν. Όλοι μου έλεγαν τα καλύτερα για τη Ναμίμπια, μια χώρα που θεωρείται συνώνυμη της περιπέτειας! Για να δούμε, λοιπόν, τι μου επιφυλάσσει το μέλλον…

Εδώ μπορείτε να παρακολουθήσετε το βίντεο σχετικά με το ταξίδι μου στη Ζάμπια:

Soundtracks:
The Sakala Brothers – Live (μουσική από τη Ζάμπια)
Ayub Ogada – Kothbiro (“Έρχεται Βροχή”, αφρικανική μουσική)