Tanzania welcomed me with lush, mountainous areas… The rolling hills around Tukuyu have a beautiful, green carpet of tea plantations on them. After exploring the mountains around Mbeya for a few days, I headed east. I passed through Iringa town and I enjoyed a nice ride through the Baobab Valley. I was riding between hundreds of those characteristic trees and next to a river. Then I had to cross Mikumi National Park. Motorcycles are usually forbidden in areas where there are wild animals but the highway crosses this unfenced park, so all traffic is allowed on this road. I finally saw giraffes, warthogs, plenty of impalas and a lot of baboons too!

The rolling hills around Tukuyu have a beautiful, green carpet of tea plantations on them.

   My first impression from Dar es Salaam, Tanzania’s largest city, was a terrible one… It’s just a huge, crowded, noisy and polluted city. The traffic there is hectic. Cars, buses and trucks manage to block each other on junctions, so nobody can move, sometimes for half an hour! Everybody tries to find a way through this chaos without minding the other drivers… What happens usually is that he comes to face a truck which is blocked on every side by other vehicles and at the end nobody can move! I was very grateful once again that I was on a motorbike…

Dar es Salaam: too crowded, too noisy and too polluted for me…

   My getaway from this frenetic place was Zanzibar… That’s a different story: an island with exotic beaches on the Indian Ocean and a unique melting pot of civilizations! Ships were mooring on its coast for centuries from as far as India and Middle East. They were bringing spices, glassware and textile, while they were taking slaves, ivory, gold and wood. They were also bringing the Eastern civilization and Islam, which stayed until today. Zanzibar was united with the country of Tanganyika in 1964. Using the first three letters from the name of each country, Tanzania was just formed.

Zanzibar is a perfect getaway with exotic beaches and a unique melting pot of civilizations!

   Back in Dar es Salaam, I made a very special friend: Costas Coucoulis! As he says, he is an African, born in Burundi, with Greek origins. He has not only spent almost his whole life in Africa but he has actually dedicated it to Africa. Through his NGO called SANA (Saving Africa’s Nature), he struggles for years to save some of the last pristine areas that are left in our planet. That has become his life goal! His most special characteristic that I admire is that he tries to do that by educating and collaborating with the local communities. He doesn’t want to be the hero behind this story. He wants the indigenous people to be the heroes of their own story… Despite he has seen the atrocities of the human race, experiencing the genocide in Burundi and the disaster of our planet, he still believes in humans like a child who always hopes… After all, if it’s not humans who will make this change, who will be?

Costas Coucoulis has dedicated his life to Saving Africa’s Nature (SANA).

   Saadani National Park is Costa’s baby, as he says. He first visited that place when it was not even a national park. That’s where the bush meets the ocean and one of the very few places where you can see elephants in the sea! Costas fell in love with a spot under a tree, next to the river. He immediately decided that this is the place he wants to make his home and spend the rest of his life.

A very nice reportage of the Hellenic Television about Saadani National Park, SANA and its founder Costas Coucoulis.

   Since then, he is struggling to stop poaching, save the forest, build schools, dispensaries and whatever else is important for the neighbouring communities. Imagine that in this part of the world even clean drinking water is a luxury. Now they have access to it through a wind-powered pump. You cannot make these people care about the environment without satisfying their own basic needs first. Over the years, they have destroyed a big part of the forest to make charcoal. Costas knows he must offer them an alternative because they cook everyday on charcoals. He is trying now to make charcoal out of organic waste.

   Poaching is a big issue there. Tanzania is Africa’s largest source of poached ivory. Every single day 25 to 30 elephants die in this country. Their population now is alarmingly low. It’s obvious that educating these people is necessary. SANA has built a school and provides education to tens of children. They are also planning to establish an environmental training centre. Funds don’t come easy, so if you want to support these amazing projects, donate to SANA or visit Sanctuary Saadani Safari Lodge to experience all these firsthand!

Happily, the efforts of SANA saved a big part of the indigenous forest around Saadani National Park!

   I couldn’t miss to see all this paradise by myself, so I visited Miseni Camp, just out of the national park’s border. I spent several wonderful days next to the spiritual hill on top of which the indigenous people used to pray since centuries ago. I enjoyed a lot the beauty and the silence of the nature… In the evenings, I was lying down in my tent listening at the concert of the bush babies and the birds, before my eyes were closing under a sky full of stars…

That’s the top of the spiritual hill where the indigenous people used to pray after washing themselves.

   Through some narrow trails, I enjoyed a great dirt ride which brought me to the coast. I visited Pangani with its Arabic and German colonial buildings. After a break in Tanga, it was time to explore the Usambara Mountains… Wow, unexpectedly, that became my favourite part of Tanzania! I was riding mountains up and down as high as 2,000 meters (6,562 ft) through remote dirt roads and trails. Some of them were full of stones and ruts while there was some mud too. I was passing through small villages, blurred by fog, where smiling people were covered in fleece blankets. I even enjoyed a short hike in Amani Nature Reserve. I visited some scenic waterfalls and an old hydroelectric power station from the colonial era.

After a short hike in Amani Nature Reserve, I reached some scenic waterfalls and this old hydroelectric power station from the colonial era.

   There was something around there that I wanted to see before I close my eyes… It was Kilimanjaro! I was in Moshi town when the clouds were gone for a while and I laid eyes on Africa’s highest mountain for first time! I wanted to see the characteristic shape of this mountain and its snowy peak at 5,896 meters (19,344 ft). Unfortunately, the last snow on Kilimanjaro is estimated to melt forever by 2020. I rode all around the mountain and I enjoyed a great dirt ride on its foothills, through thick forest, which brought me to Marangu village.

Mt. Meru is Tanzania’s second highest mountain at 4,566 meters (14,980 ft.).

   My next destination was Rwanda. I was riding on cool plateaus for four days through dirt and paved roads. Every night I was wild camping in the bush and that’s how I enjoyed the 27^th full moon I saw during my African adventure 😉

Another day on the dirt roads comes to an end and I must unpack the few things that a nomad needs. Time to enjoy the 27^th full moon I saw during my African adventure 😉

You can check out the map with more photos and reports at: Live Trip Traveller

This is the trailer of my documentary about my adventures in Tanzania (with English subtitles):

This is the complete documentary about my adventures in Tanzania (with English subtitles):

   Η Τανζανία με καλωσόρισε με κατάφυτες, ορεινές περιοχές… Οι ατελείωτοι λόφοι γύρω απ’ το Tukuyu καλύπτονται από καταπράσινες φυτείες τσαγιού. Αφού εξερεύνησα τα βουνά γύρω απ’ τη Mbeya για μερικές μέρες, κατευθύνθηκα ανατολικά. Πέρασα από την Iringa κι απόλαυσα μια ωραία διαδρομή στην Κοιλάδα των Μπαομπάμπ. Οδηγούσα ανάμεσα σ’ εκατοντάδες από αυτά τα χαρακτηριστικά δέντρα βρισκόμενος δίπλα στο ποτάμι. Ύστερα έπρεπε να διασχίσω το Εθνικό Πάρκο Mikumi. Οι μοτοσυκλέτες, συνήθως, απαγορεύονται σε περιοχές όπου κυκλοφορούν άγρια ζώα, αλλά ο αυτοκινητόδρομος περνά μέσα από αυτό το ξέφραγο πάρκο, οπότε όλα τα οχήματα επιτρέπονται εκεί. Τελικά, είδα καμηλοπαρδάλεις, φακόχοιρους, ένα σωρό αντιλόπες impala και μπόλικους μπαμπουίνους.

Οι ατελείωτοι λόφοι γύρω απ’ το Tukuyu καλύπτονται από καταπράσινες φυτείες τσαγιού.

   Η πρώτη μου εντύπωση απ’ το Dar es Salaam, τη μεγαλύτερη πόλη της Τανζανίας, ήταν απελπιστική… Είναι μια τεράστια, πολύβουη και μολυσμένη πόλη. Η κίνηση εκεί είναι τρομακτική. Οδηγοί αυτοκινήτων, λεωφορείων και φορτηγών καταφέρνουν να εμποδίζουν ο ένας τον άλλον στις διασταυρώσεις και τελικά κανείς δε μπορεί να κινηθεί, μερικές φορές για μισή ώρα! Ο καθένας προσπαθεί να βρει μια διέξοδο απ’ αυτό το χάος, χωρίς όμως να σκέφτεται τους άλλους οδηγούς… Αυτό που τελικά καταφέρνει συνήθως είναι να βρίσκεται μπροστά σ’ ένα φορτηγό, το οποίο είναι μπλοκαρισμένο από κάθε πλευρά και κανείς δε μπορεί να πάει πουθενά! Γι’ άλλη μια φορά ήμουν ιδιαίτερα χαρούμενος που βρισκόμουν πάνω σε μοτοσυκλέτα…

Dar es Salaam: γεμάτο κόσμο, πολύβουο και υπερβολικά μολυσμένο για ‘μένα…

   Η διέξοδός μου απ’ αυτό το παρανοϊκό μέρος ήταν η Ζανζιβάρη… Εκεί είναι τελείως διαφορετικά τα πράγματα: ένα νησί με εξωτικές παραλίες στον Ινδικό Ωκεανό κι ένα μοναδικό συνονθύλευμα πολιτισμών! Καράβια αγκυροβολούσαν στις όχθες του εδώ και αιώνες, ερχόμενα από μέρη μακρινά, όπως η Ινδία και η Μέση Ανατολή. Έφερναν μπαχαρικά, υαλικά και υφάσματα, ενώ έπαιρναν σκλάβους, ελεφαντόδοντο, χρυσάφι και ξυλεία. Έφερναν, επίσης, τον πολιτισμό της Ανατολής και το Ισλάμ, στοιχεία που παραμένουν έντονα στο νησί μέχρι σήμερα. Η Ζανζιβάρη ενώθηκε με την Τανγκανίκα το 1964. Χρησιμοποιώντας τα τρία πρώτα γράμματα από το όνομα της κάθε χώρας, σχηματίστηκε η Τανζανία.

Η Ζανζιβάρη είναι ένα καταπληκτικό νησί με εξωτικές παραλίες κι ένα μοναδικό συνονθύλευμα πολιτισμών!

   Πίσω στο Dar es Salaam, έκανα έναν ιδιαίτερο φίλο, τον Κώστα Κουκούλη! Όπως λέει, είναι ένας Αφρικανός, γεννημένος στο Μπουρούντι, αλλά με ελληνικές ρίζες. Δεν έχει περάσει απλά σχεδόν όλη του τη ζωή στην Αφρική, αλλά την έχει αφιερώσει σε αυτήν. Μέσω του οργανισμού που ίδρυσε, το SANA (Saving Africa’s Nature), αγωνίζεται εδώ και χρόνια να σώσει μερικές από τις τελευταίες φυσικές περιοχές του πλανήτη μας. Αυτός έχει γίνει ο σκοπός της ζωής του! Το πιο σπουδαίο χαρακτηριστικό του, που θαυμάζω, είναι πως προσπαθεί να επιτύχει το στόχο αυτόν επιμορφώνοντας τις τοπικές κοινωνίες και σχηματίζοντας συνεργασίες μαζί τους. Σκοπός του δεν είναι να γίνει ο ήρωας της ιστορίας αυτής. Θέλει τους ιθαγενείς να γίνουν οι ήρωες της δικής τους ιστορίας… Παρόλο που έχει δει τα εγκλήματα της ανθρώπινης φυλής, βιώνοντας τη γενοκτονία στο Μπουρούντι και την καταστροφή του πλανήτη μας, πιστεύει ακόμη στους ανθρώπους σαν ένα παιδί που πάντα ελπίζει… Άλλωστε, αν δε φέρουν την αλλαγή οι άνθρωποι σ’ αυτόν τον κόσμο, τότε ποιοι θα τη φέρουν;

Ο Κώστας Κουκούλης έχει αφιερώσει τη ζωή του στη σωτηρία της αφρικανικής φύσης μέσω του οργανισμού SANA (Saving Africa’s Nature).

   Το Εθνικό Πάρκο Saadani ο Κώστας το νιώθει σαν πνευματικό του παιδί. Επισκέφτηκε πρώτη φορά το μέρος όταν δεν ήταν καν εθνικό πάρκο ακόμη. Εκεί η ζούγκλα συναντά τον ωκεανό. Είναι ένα από τα ελάχιστα μέρη όπου μπορεί να δει κανείς ελέφαντες στη θάλασσα! Ο Κώστας ερωτεύτηκε ένα σημείο κάτω από κάποιο δέντρο, δίπλα στο ποτάμι. Αποφάσισε αμέσως πως αυτό είναι το μέρος που θέλει να κάνει σπίτι του και να περάσει εκεί το υπόλοιπο της ζωής του.

Ένα πολύ ενδιαφέρον αφιέρωμα της ΕΤ3 στο Εθνικό Πάρκο Saadani, τον οργανισμό
SANA και τον ιδρυτή του, Κώστα Κουκούλη.

   Από τότε αγωνίζεται να σταματήσει τη λαθροθηρία, να σώσει το δάσος, να χτίσει σχολεία, κέντρα υγείας και ό,τι άλλο χρειάζονται οι γειτονικές κοινότητες. Φανταστείτε πως σ’ αυτά τα μέρη ακόμη και το καθαρό, πόσιμο νερό είναι πολυτέλεια. Τώρα, όμως, είναι διαθέσιμο χάρη σε μια αντλία που λειτουργεί με τον άνεμο. Δεν είναι δυνατόν να πείσει κανείς αυτούς τους ανθρώπους να νοιαστούν για το περιβάλλον τους, αν δεν καλυφθούν πρώτα οι βασικές τους ανάγκες. Όλα αυτά τα χρόνια, έχουν καταστρέψει το δάσος για να παράγουν ξυλοκάρβουνα. Ο Κώστας καταλαβαίνει πως πρέπει να τους προσφέρει μια εναλλακτική λύση, γιατί προς το παρόν κάρβουνα χρησιμοποιούν για το καθημερινό τους μαγείρεμα. Προσπαθεί να παράγει κάρβουνα από γεωργικά κατάλοιπα.

   Η λαθροθηρία αποτελεί μεγάλο πρόβλημα στην περιοχή. Η Τανζανία είναι η μεγαλύτερη αφρικανική πηγή παράνομου ελαφαντόδοντου. Κάθε μέρα σκοτώνονται από 25 έως 30 ελέφαντες στη χώρα. Ο πληθυσμός τους έχει ελαττωθεί επικίνδυνα. Είναι αυτονόητο πως η επιμόρφωση αυτών των ανθρώπων είναι απαραίτητη. Ο οργανισμός SANA έχει χτίσει ένα σχολείο και παρέχει εκπαίδευση σε δεκάδες μαθητές. Σχεδιάζουν, μάλιστα, να ιδρύσουν κι ένα κέντρο περιβαλλοντολογικής εκπαίδευσης. Οι οικονομικοί πόροι, βέβαια, για να γίνουν όλα αυτά είναι περιορισμένοι. Εάν θέλετε, λοιπόν, να στηρίξετε τα σπουδαία αυτά έργα, μπορείτε να κάνετε μια δωρεά στο SANA ή να επισκεφτείτε το Sanctuary Saadani Safari Lodge για να τα δείτε όλα αυτά από κοντά!

Ευτυχώς, οι προσπάθειες του οργανισμού SANA έσωσαν ένα μεγάλο μέρος του τροπικού δάσους γύρω από το Εθνικό Πάρκο Saadani!

   Δε θα μπορούσα να μην επισκεφτώ κι εγώ ο ίδιος αυτόν τον παράδεισο. Έτσι, λοιπόν, έμεινα για λίγο στο Miseni Camp, στις παρυφές του εθνικού πάρκου. Αφιέρωσα μερικές μέρες δίπλα στο λόφο όπου οι ιθαγενείς προσκυνούσαν εδώ και αιώνες. Απόλαυσα ιδιαίτερα την ομορφιά και την ησυχία της φύσης… Τα βράδια ξάπλωνα στο αντίσκηνό μου κι άκουγα το κονσέρτο των ημιπιθήκων και των πουλιών. Σιγά-σιγά τα μάτια μου έκλειναν κάτω από έναν ουρανό γεμάτο αστέρια…

Αυτή είναι η κορυφή του λόφου όπου οι ιθαγενείς προσκυνούσαν, αφού πρώτα πλυθούν.

   Μέσω κάποιων στενών μονοπατιών, απόλαυσα μια καταπληκτική διαδρομή που μ’ έβγαλε στα παράλια. Επισκέφτηκα το Pangani με τα αραβικά και αποικιοκρατικά κτίρια από την εποχή των Γερμανών. Μετά από ένα διάλειμμα στην Tanga, ήταν ώρα να εξερευνήσω τα Όρη Usambara. Προς έκπληξή μου, αυτό έγινε το αγαπημένο μου κομμάτι της Τανζανίας! Μέσα από χωματόδρομους και μονοπάτια, ανεβοκατέβαινα συνεχώς βουνά με ύψος που έφτανε τα 2.000 μέτρα. Μερικά από αυτά ήταν γεμάτα πέτρες και νεροφαγώματα, ενώ σε κάποια κομμάτια είχε και λίγη λάσπη. Περνούσα από μικρά, ορεινά χωριουδάκια πνιγμένα στην ομίχλη, όπου ο κόσμος χαμογελαστός τυλιγόταν σε μάλλινες κουβέρτες. Απόλαυσα, επίσης, μια σύντομη πεζοπορία στο Amani Nature Reserve. Επισκέφτηκα κάποιους εντυπωσιακούς καταρράκτες κι ένα παλιό υδροηλεκτρικό εργοστάσιο από την εποχή της αποικιοκρατίας.

Μετά από μια σύντομη πεζοπορία στο Amani Nature Reserve, έφτασα σε κάποιους εντυπωσιακούς καταρράκτες κι ένα παλιό υδροηλεκτρικό εργοστάσιο από την εποχή της αποικιοκρατίας.

   Υπήρχε κάτι εκεί γύρω που ήθελα να δω προτού κλείσω τα μάτια μου… Ήταν το Κιλιμάντζαρο! Ήμουν στο Moshi όταν τα σύννεφα διαλύθηκαν για λίγο κι αντίκρισα για πρώτη φορά το ψηλότερο βουνό της Αφρικής! Ήθελα να δω αυτό το χαρακτηριστικό του σχήμα και τη χιονισμένη του κορυφή στα 5.896 μέτρα. Δυστυχώς, τα τελευταία χιόνια του Κιλιμάντζαρου υπολογίζεται πως θα λιώσουν για πάντα το 2020. Έκανα το γύρο του βουνού κι απόλαυσα μια καταπληκτική χωμάτινη διαδρομή στους πρόποδές του περνώντας από πυκνά δάση που με οδήγησαν στο χωριό Marangu.

Το Όρος Meru είναι το δεύτερο ψηλότερο βουνό της Τανζανίας, με ύψος 4.566 μέτρα.

   Επόμενος προορισμός μου ήταν η Ρουάντα. Οδηγούσα σε δροσερά υψίπεδα επί τέσσερες μέρες, μέσα από χωματόδρομους, αλλά και ασφαλτοστρωμένους δρόμους. Όταν σουρούπωνε, κατασκήνωνα στο δάσος και κάπως έτσι απόλαυσα την 27^η πανσέληνο που έβλεπα κατά τη διάρκεια της αφρικανικής μου περιπλάνησης 😉

Άλλη μια μέρα στους χωματόδρομους φτάνει στο τέλος της και πρέπει να ξεφορτώσω τα λιγοστά πράγματα που ένας νομάς χρειάζεται. Ώρα ν’ απολαύσω την 27^η πανσέληνο που έβλεπα κατά τη διάρκεια της αφρικανικής μου περιπλάνησης 😉

Μπορείτε να δείτε το χάρτη με περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

Αυτό είναι το trailer του ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στην Τανζανία:

Αυτό είναι ολόκληρο το ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στην Τανζανία: