Author Archive

   It is well known that the borders between Mauritania and Senegal are guarded by some of the most corrupted officers of all borders in Africa. Travelers are frustrated and are obliged to pay a fortune in bribes. That was the reason we decided to cross the border through Diama, instead of Rosso which has the worst reputation. Unfortunately, we sadly realized that the officers in Diama have copycatted the style of their colleagues in Rosso, with the situation being tragic there as well.

   Both on Mauritanian and on Senegal side, they were asking 10 euros for every stamp they were putting on our passports and on the custom office’s documents. We knew how things work before reaching the border, so we were ready to deal with it patiently. On the Mauritanian side we managed to skip bribing. On the Senegalese side, however, a ruthless officer was keeping our papers and would not give them back unless we paid the money he demanded!

Working on a tree log in order to make a pirogue.

   From the moment we set foot in Senegal it was obvious that we had reached the Sub-Saharan Africa. The scenery of the desert gave its place to savannah, the locals with the Arabic characteristics were replaced by the black people of West Africa, while the culture that we encounter is much different.

The garbage cart going from house to house is quite a luxury in Africa…

   We made our first stop in Saint-Louis, where we were hosted by a French guy, Samuel, and his two Senegalese flatmates, Bouba and Baye. We are really grateful to these guys, as they made as forget all about our nasty experience at the border and took us straight into the essence of the Senegalese culture, just to make us realize that most of the Senegalese who do not wear a uniform are wonderful people, smiling, with great sense of humor and full of energy!

Studying the Quran outside the Grand Mosque of Saint-Louis.

   Just a few hours after having arrived in Saint-Louis, we took our motorcycles and went over some friends of these guys. Everybody was gathered in a room. Most of the people there were musicians, so it was not long before they took their guitars and drums and started playing. What a fascinating experience that was! Their music had such an energy… Here “Angie” and “Dust in the wind” were not part of the menu… Not that we don’t like these songs but these people were playing genuine African music and we were surprised to hear our beloved “Tajabone” of the Senegalese Ismaël Lô. The exceptional music of Senegal that you are most likely to listen to is called “mbalax”. It’s a mix of Cuban beat along with African drums! Men, women and children were dancing rapturously! We were struck by how much men and women are being mingled here. This is quite a difference compared to North Africa.

   After a couple of hours, women prepared dinner for everyone. They laid a few tablecloths on the floor and brought three big, stainless steel platters. We all sat on the floor around them and ate using our hands. They even brought us some homemade juices to drink. Everything was great! After dinner, we said goodbye to everyone and left, as we were whacked after such a long day…

Just a few hours after having entered Senegal, we found ourselves amongst a cheerful party of musicians!

   Saint-Louis was founded in 1659 on an isle of Senegal River and it was the first French settlement in Africa. Grid town planning and European architecture indicate that it is no ordinary African town. The house where we were being hosted was situated on one of the most picturesque spots of the area. It was on the peninsula, south of the town, built literally on the seaside. We spent endless hours gazing at the Atlantic Ocean while in the night we were sleeping with the window open, so that we could hear the soothing sound of the waves, something that we had missed a lot…

The seaside in front of the house where we were being hosted was the view we were enjoying for many hours every day…

   It was there where I found out that, quite strangely, the tube of the rear tyre of my motorcycle was punctured. That was very surprising, as I had installed an ultra heavy duty tube, with every modern control and self-programming system! When I took it off, I found out that a crumple had occurred and there was a small puncture there. I went over a local repair shop and witnessed something unbelievable… The workman stitched the puncture with needle and thread! He put on top a soft, sticky rubber and then pressed the tube for five minutes on a custom made press, where he had adjusted one of those old flatirons working with charcoals, the ones that our grannies were using for ironing clothes. The rubber soon melted and became one with the tube. I was very anxious to see if this technique would actually work. Indeed, after so many days the tyre has not lost its air pressure! Repair cost: 3 euros!

Restaurant at Yoff, the independent Muslim quarter of Dakar, where there are no government officials, it is self-administering and crime is unheard.

   After 134 days on the road, we arrived in Dakar! I guess we did not windup first, did we? Nevertheless, it seems to me that we did a good time for the Thessaloniki – Dakar route! I remember every magic moment of each day… In the suburbs of the capital we are being hosted by Wilson, a Nigerian guy with a big heart, who has migrated to Senegal and he sells shoes on the streets. He lives in a simple neighbourhood with filthy alleys, in the house of a warm Senegalese family that has adopted us.

With Wilson, the Nigerian guy who is hosting us in the suburbs of Dakar, and his friend whom he calls ”father”.

   It was time to take care of our motorcycles. We found two good rear tyres and we welded Christina’s aluminium water tank, which was cracked after so many falls in the vast lands of Sahara. We also made some other small repairs and we are now ready to continue our trip to the south!

The picturesque Gorée Island which for many slaves was the final stop before arriving to the Americas, if they had made it through the hard trip across the ocean…

   Τα σύνορα μεταξύ Μαυριτανίας και Σενεγάλης είναι γνωστό πως έχουν τους πιο διεφθαρμένους υπαλλήλους απ’ όλα τα σύνορα της Αφρικής. Οι ταξιδιώτες περνούν ένα Γολγοθά κι αναγκάζονται να ξοδέψουν αρκετά χρήματα σε φιλοδωρήματα. Γι’ αυτό το λόγο προτιμήσαμε να περάσουμε από τα σύνορα στη Diama, αντί γι’ αυτά στο Rosso, που έχουν τη χειρότερη φήμη. Δυστυχώς, διαπιστώσαμε ότι οι υπάλληλοι στη Diama έχουν μάθει πολλά κόλπα από τους συναδέλφους τους στο Rosso, οπότε η κατάσταση είναι κι εκεί τραγική.

   Τόσο στη μαυριτανική, όσο και στη σενεγαλέζικη πλευρά, μας ζητούσαν 10 ευρώ ανά άτομο για κάθε σφραγίδα που έβαζαν, μια στο διαβατήριο και μια στα έγγραφα για το τελωνείο. Ξέραμε τι θα συναντήσουμε, οπότε είχαμε οπλιστεί με υπομονή πριν φτάσουμε στα σύνορα. Στη μαυριτανική πλευρά τα γλιτώσαμε τα φιλοδωρήματα. Στη σενεγαλέζικη, όμως, ο αδίστακτος αστυνομικός κρατούσε τα έγγραφά μας και δε μας τα ‘δινε πίσω αν δεν του δίναμε τα χρήματα που ήθελε!

Σκαλίζοντας έναν κορμό δέντρου για την κατασκευή πιρόγας.

   Από το πρώτο μας βήμα στη Σενεγάλη ήταν φανερό πως μπήκαμε πια στην Υποσαχάρια Αφρική. Το ερημικό τοπίο έδωσε τη θέση του στη σαβάνα, οι ιθαγενείς με την αραβική επιρροή αντικαταστάθηκαν από τους μαύρους της Δυτικής Αφρικής, ενώ η κουλτούρα που συναντούμε είναι αρκετά διαφορετική.

Το σκουπιδιάρικο που περνά από σπίτι σε σπίτι θεωρείται πολυτέλεια για τα δεδομένα της Αφρικής…

   Πρώτος μας σταθμός ήταν το Saint-Louis, όπου μας φιλοξένησε ο Γάλλος Σαμουήλ κι οι δυο Σενεγαλέζοι συγκάτοικοί του, ο Μπούμπα κι ο Μπάι. Τους χρωστάμε ευγνωμοσύνη, γιατί τα παιδιά μας έκαναν να ξεχάσουμε τη δυσάρεστη εμπειρία των συνόρων και μας βούτηξαν κατευθείαν στα βαθιά της Σενεγάλης, για να διαπιστώσουμε πως οι περισσότεροι Σενεγαλέζοι που δε φορούν στολή είναι υπέροχοι άνθρωποι, χαμογελαστοί, με χιούμορ και πολύ ενέργεια!

Διαβάζοντας το Κοράνι έξω από το Μεγάλο Τζαμί του Saint-Louis.

   Μόλις λίγες ώρες αφού φτάσαμε στο Saint-Louis, πήραμε τις μοτοσυκλέτες και πήγαμε στο σπίτι κάποιων φίλων των παιδιών. Ήταν όλοι μαζεμένοι σ’ ένα δωμάτιο. Οι περισσότεροι ήταν μουσικοί, οπότε χωρίς να χάσουν χρόνο πήραν την κιθάρα και τα τύμπανά τους κι άρχισαν να παίζουν. Ήταν καταπληκτική εμπειρία! Είχε πολύ ενέργεια η μουσική τους. Εδώ δεν ακούσαμε ούτε το “Να μ’ αγαπάς” ούτε το “Dust in the wind”… Δε λέω, ωραία τραγούδια κι αυτά, αλλά οι άνθρωποι έπαιζαν αφρικανική μουσική και μας εξέπληξαν όταν ακούσαμε το αγαπημένο μας “Tajabone” του Σενεγαλέζου Ismael Lô. Η περίφημη μουσική της Σενεγάλης, που συνήθως ακούγεται, είναι η mbalax, μια μίξη κουβανέζικου ρυθμού κι αφρικανικών κρουστών! Άντρες, γυναίκες και παιδιά χόρευαν εκστασιασμένοι! Μας έκανε εντύπωση το πόσο πολύ αναμιγνύονται εδώ οι γυναίκες με τους άντρες. Αυτή είναι μια εμφανής διαφορά με τη Βόρεια Αφρική.

   Μετά από 2-3 ώρες, οι γυναίκες ετοίμασαν φαγητό για όλους. Έστρωσαν μερικά τραπεζομάντιλα στο πάτωμα κι έφεραν τρεις μεγάλες, ανοξείδωτες πιατέλες. Κάτσαμε όλοι γύρω τους και φάγαμε με τα χέρια. Μας έφεραν και σπιτικούς χυμούς. Ήταν όλα τέλεια! Μετά το γεύμα, τους χαιρετήσαμε όλους έναν-έναν και φύγαμε, αφού ήμασταν ψόφιοι μετά από μια τόσο γεμάτη μέρα…

Μόλις λίγες ώρες αφού μπήκαμε στη Σενεγάλη, βρεθήκαμε ανάμεσα σε μια παρέα μουσικών γεμάτη ζωντάνια!

   Το Saint-Louis ιδρύθηκε το 1659 σ’ ένα νησάκι μέσα στο Σενεγάλη Ποταμό κι ήταν η πρώτη γαλλική αποικία στην Αφρική. Η δομημένη ρυμοτόμηση κι η ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική δείχνουν αμέσως πως δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη αφρικανική πόλη. Το σπίτι όπου μας φιλοξενούσαν βρίσκεται σ’ ένα από τα πιο γραφικά σημεία της περιοχής. Είναι στη χερσόνησο που εκτείνεται νότια της πόλης κι είναι χτισμένο κυριολεκτικά πάνω στην αμμουδιά. Περάσαμε αμέτρητες ώρες στο μπαλκόνι χαζεύοντας τον Ατλαντικό, ενώ το βράδυ κοιμόμασταν με ανοιχτό το παράθυρο και μας νανούριζε η όμορφη μουσική των κυμάτων, που μας είχε λείψει…

Η παραλία μπροστά στο σπίτι όπου φιλοξενούμασταν ήταν η εικόνα που απολαμβάναμε γι’ ατέλειωτες ώρες…

   Εκεί διαπίστωσα πως, περιέργως, είχε τρυπήσει η πισινή σαμπρέλα της μοτοσυκλέτας μου. Μου έκανε εντύπωση, γιατί είχα βάλει ultra heavy duty σαμπρέλα με όλα τα σύγχρονα συστήματα ελέγχου και αυτοπρογραμματισμού! Όταν την έβγαλα, διαπίστωσα πως είχε τσαλακωθεί σε κάποιο σημείο και πάνω στο τσαλάκωμα έκανε ένα μικρό σκίσιμο. Πήγα σ’ ένα τοπικό βουλκανιζατέρ κι είδα κάτι απίστευτο… Ο μάστορας έραψε το σκίσιμο με κλωστή και βελόνα! Από πάνω έβαλε μια μαλακή, κολλώδη γόμα κι ύστερα πάτησε τη σαμπρέλα για πέντε λεπτά σε μια αυτοσχέδια πρέσα, όπου είχε προσαρμόσει ένα από ‘κείνα τα παλιά σίδερα που λειτουργούν με κάρβουνο και τα χρησιμοποιούσαν οι γιαγιάδες μας για το σιδέρωμα των ρούχων. Η γόμα έλιωσε κι έγινε ένα με τη σαμπρέλα. Ανυπομονούσα να δω αν θα λειτουργήσει η τεχνική αυτή. Κι όμως, μετά από τόσες μέρες το λάστιχο δεν έχει χάσει καθόλου αέρα! Κόστος επισκευής: 3 ευρώ!

Εστιατόριο στην ανεξάρτητη, μουσουλμανική συνοικία του Dakar, το Yoff, που δεν έχει δημόσιους υπαλλήλους, είναι αυτοδιοικούμενο και δε γνωρίζει εγκληματικότητα.

   Μετά από 134 μέρες στο δρόμο, ήρθε η στιγμή που φτάσαμε στο Dakar! Μάλλον δεν τερματίσαμε πρώτοι, ε; Πάντως εμένα μια χαρά χρόνος μου ακούγεται για το Θεσσαλονίκη – Dakar! Θυμάμαι τη μαγεία κάθε μιας μέρας… Στα προάστια της πρωτεύουσας μας φιλοξενεί ο Wilson, ένας μεγαλόκαρδος Νιγηριανός, που έχει μεταναστεύσει στη Σενεγάλη και πουλά παπούτσια στους δρόμους. Μένει σε μια φτωχογειτονιά ανάμεσα σε χωματόδρομους γεμάτους βρομόνερα και σκουπίδια, στο σπίτι μιας ζεστής σενεγαλέζικης οικογένειας που μας έχει υιοθετήσει.

Με το Wilson, το Νιγηριανό που μας φιλοξενεί στα προάστια του Dakar, και το φίλο του που αποκαλεί “πατέρα”.

   Εδώ ήρθε η ώρα να περιποιηθούμε λίγο τις μοτοσυκλέτες μας. Βρήκαμε δυο καλά ελαστικά για τις πισινές ρόδες, κολλήσαμε την αλουμινένια δεξαμενή νερού της Χριστίνας, που είχε τρυπήσει και σπάσει από τις πολλές πτώσεις στα βάθη της Σαχάρας, κάναμε και μερικές άλλες μικροεπισκευές κι είμαστε έτοιμοι για τη συνέχεια του ταξιδιού προς το νότο!

Το γραφικό νησάκι Gorée, που γι’ αρκετούς σκλάβους ήταν ο τελευταίος σταθμός πριν φτάσουν στην Αμερική, αν επιβίωναν από το δύσκολο ταξίδι στον ωκεανό…

   We entered Mauritania having mixed feelings. I was looking forward to find myself in the middle of the desert and enjoy some more off-road riding. Mauritania is the only country that remains open to travelers offering a genuine taste of Sahara. The rest of the countries are either in war and trouble or are very touristy, so instead of getting a true taste of Sahara, you end up meeting kids and adults corrupted by tourism, constantly asking for sweets, pens or money…

Whenever we pull over, we get surrounded by kids!

   Almost the entire land of Mauritania consists of desert, which we were planning to cross through hundreds of kilometres away from tarmac! That was the reason for Christina to have the opposite feelings than I had… While I was so eager, Christina was really stressed, worrying whether she would be able to cross Sahara through the pistes.

Adjusting the air pressure of the tyres, which should be quite low when riding on sand and high on stony terrain.

   From the first day we headed to the R2 piste. While looking for the starting point, we asked some nomads for directions, who invited us under their big, traditional tent. We took off our shoes, sat on the carpets and had some tea. They were showing us the route on the map we had purchased from Travel Bookstore. Meanwhile, the family’s grandmother kept shaking a skin. Then she poured the content in a big bowl and she gave it to us to share it with everyone. It was very cool and that was exactly what we needed. It was camel milk! They use to drink it in the desert and they say it is good for the stomach. We really enjoyed it!

Filling our bottles with the precious water from the wells…

   We covered about 600 kilometres (373 miles) off-road in about three days. Many of these were on flat, hard soil or on a little bit of sand. On such a terrain we could ride on 60 to 70 kph (37 to 43 mph). The motorcycles were flying and Christina was doing just fine! Then, it was the dunes that entered the scene… We should be very concentrated there and pay attention to every detail on our movements. We deflated the tyres just enough, had the Sena intercom turned on to keep in touch and usually I was leading the way, in order to find the most convenient path through the dunes.

Making regular stops to rest from the demanding off-road riding on the dunes is more than necessary…

   The most important thing when riding on sand is to never slow down. So, when riding up a sand dune, I had to scan the area in less than a second and decide quickly where to go and how to pass through the low bushes that there were in some parts. We had to do this for quite a few hours as there were dunes in vast areas… We got stuck in soft sand a few times but digging out the rear tyre and having both of us pushing was enough to move the motorcycle. I had my motorcycle fallen over a couple of times, while Christina had a few more, but all harmless as always.

The worst terrain for Christina was the one where bushes were growing. She had to find quickly the most convenient way through them without slowing down. Most of the times, of course, I was leading the way, so this was my task.

   When we reached Atâr, we surely needed some rest and happily we found ourselves at Camping Inimi, where Sidi Ahmed and his family hosted us. They had us sleeping in a room, while they preferred to sleep under their traditional tent every night, even though there were some other rooms available. Sidi Ahmed’s wife was preparing delicious dishes of meat with cous-cous, rice or pasta and we were eating all together every day. Their hospitality was unbelievable and it was great that we had the chance to live for a while amongst their family.

My motorcycle got stuck once more, this time in front of the spectacular rock of Ben Amira, the second largest monolith in the world. That’s a place worth to get stuck in!

   We rode a few pistes around Atâr. One day, when Christina decided to rest, I took her motorcycle to enjoy the R5 piste, which would be difficult to ride on loaded motorbikes. I packed some water, dates, two bananas and my tiny electric air compressor for inflating the tyres. I tied the backpack on the seat, took my GPS and set off! Some parts were full of soft sand, while the dunes were steep on one side, so I could not speed up. Nevertheless, with Christina’s unloaded motorbike, it was a game to enjoy!

Overlooking Sahara from above, in the area of Atâr.

   Later, along with Christina, we went to Chinguetti, but we made the mistake not to choose the usual piste. We followed the R4 piste, through Amogjar Pass. This one is totally ruined and is obviously not in use any more. Huge rocks are blocking the way, making the terrain impassable for most vehicles. I managed to pass through with the XR’s, but of course, I had to pass Christina’s motorbike too, while she was coming on foot. Then, I would pass mine as well.

Christina struggling to get out of the soft sand!

   The most amazing place we visited in the entire Sahara was Terjit! Imagine an oasis in the middle of the desert, where you arrive all sweaty and out of the blue you find yourself under the shadow of big palm trees by a crystal-clear river. You find even a small pond forming there, with a perfect temperature for a dip! I went inside the pond and did not want to leave! I was in the middle of the desert, lying on the water and staring at the palm trees and the blue sky above me… It was incredible! Definitely, it’s one of the most magical places I have taken a dip into!

At the oasis of Terjit, I was in the middle of the desert, lying on the water and staring at the palm trees and the blue sky above me… Unbelievable!

   On the way from Atâr to Nouakchott, the capital of the country, it was the first time we travelled in Mauritania through tarmac. It was a boring straight line of about 450 kilometres (280 miles) crossing a monotonous part of the desert. We happened to be in Mauritania around the election period. On the day of the elections we were actually in the capital. The president of the country is not changed. He is the same that leaded the coup in 2008. These elections were about electing parliament and local councils. The candidates had pitched huge tents through the entire country to have their supporters gathered. Beside of some speeches, people were singing and dancing. They see it more as an occasion for partying. How can they not party, when, as they told us, a lot of candidates are buying off votes and the citizens get well paid… Let’s see if they will be partying after the elections as well…

Camping under full moon in the middle of Sahara! What else could we ask for?

Here you can watch the video from our adventure in Mauritania (with English subtitles):

Soundtracks (Mauritanian music):
Malouma – Jraad
Malouma – Khayala
Daby Touré – Bary

   Μπήκαμε στη Μαυριτανία με περίεργα συναισθήματα. Εγώ ανυπομονούσα να χωθούμε στα βάθη της ερήμου και ν’ απολαύσουμε τις εκτός δρόμου διαδρομές. Η Μαυριτανία είναι η μόνη χώρα που έχει μείνει ανοιχτή για τους ταξιδιώτες και προσφέρει μια αυθεντική γεύση Σαχάρας. Οι υπόλοιπες χώρες είτε έχουν πολέμους και άλλες ταραχές είτε είναι ιδιαίτερα τουριστικές, οπότε αντί για την αυθεντική γεύση της Σαχάρας, συναντά κανείς παιδιά κι ενήλικες διεφθαρμένους απ’ τον τουρισμό να ζητούν καραμέλες, στυλό ή χρήματα…

Όπου σταματούμε, τα πιτσιρίκια μας περικυκλώνουν!

   Σχεδόν ολόκληρη η Μαυριτανία αποτελείται από έρημο κι είχαμε σκοπό να τη διασχίσουμε μετά από εκατοντάδες χιλιόμετρα, μακριά από την άσφαλτο! Αυτός ήταν ο λόγος που τα συναισθήματα της Χριστίνας ήταν τ’ αντίθετα από τα δικά μου… Όσο εγώ ανυπομονούσα, άλλο τόσο η Χριστίνα είχε ένα κόμπο στο λαιμό κι ανησυχούσε αν θα καταφέρει να διασχίσει τη Σαχάρα μέσα από τις εκτός δρόμου διαδρομές.

Ρυθμίζοντας την πίεση των ελαστικών, η οποία πρέπει να είναι χαμηλή για την άμμο και υψηλή για τις πέτρες.

   Από την πρώτη μέρα κιόλας, ξεκινήσαμε την πίστα R2. Ψάχνοντας την αρχή της, ρωτήσαμε κάποιους νομάδες, οι οποίοι μας κάλεσαν στη μεγάλη τους, παραδοσιακή σκηνή. Βγάλαμε τα παπούτσια, καθίσαμε στα χαλιά και μας έβαλαν τσάι. Βγάλαμε το χάρτη που είχαμε προμηθευτεί από το Travel Bookstore και μας έδειχναν τη διαδρομή. Η γιαγιά της οικογένειας χτυπούσε ένα τουλούμι κι ύστερα έβαλε το περιεχόμενό του σ’ ένα μεγάλο μπολ. Μας το έδωσε να το μοιραστούμε με τους υπόλοιπους. Μας δρόσισε κι ήταν ό,τι ακριβώς χρειαζόμασταν. Ήταν γάλα καμήλας! Το πίνουν συχνά στην έρημο και λεν πως κάνει καλό στο στομάχι. Εμείς πάντως το ευχαριστηθήκαμε ιδιαίτερα!

Γεμίζοντας τα παγούρια μας από το πηγάδι με το πολύτιμο ύδωρ…

   Τα περίπου 600 χιλιόμετρα της πίστας τα καλύψαμε σε τρεις μέρες. Αρκετά χιλιόμετρα ήταν σ’ επίπεδο, σκληρό χώμα ή λίγη άμμο. Εκεί μπορούσαμε να οδηγούμε με 60 έως 70 χιλιόμετρα την ώρα. Οι μοτοσυκλέτες πετούσαν στις αχανείς εκτάσεις κι η Χριστίνα τα πήγαινε μια χαρά! Μετά άρχισαν οι αμμόλοφοι… Εκεί έπρεπε να είμαστε συγκεντρωμένοι και πολύ προσεκτικοί στις κινήσεις μας. Ξεφουσκώσαμε αρκετά τα λάστιχα, είχαμε ανοιχτή την ενδοεπικοινωνία της Sena, για να συνεννοούμαστε και συνήθως πήγαινα εγώ μπροστά, για να βρίσκω την πιο βατή διαδρομή στους αμμόλοφους.

Οι μικρές στάσεις για ξεκούραση από την απαιτητική οδήγηση στους αμμόλοφους είναι απαραίτητες…

   Το πιο σημαντικό στην άμμο είναι να μην κόβει κανείς ταχύτητα. Έτσι, ανεβοκατεβαίνοντας τους αμμόλοφους, έπρεπε σε κλάσματα του δευτερολέπτου να βλέπω την περιοχή και ν’ αποφασίζω γρήγορα πώς θ’ ανέβουμε τις πλαγιές και πώς θα περάσουμε ανάμεσα από τους χαμηλούς θάμνους που είχε σε κάποια κομμάτια. Αυτή η διαδικασία διήρκησε ώρες, αφού οι αμμόλοφοι εκτείνονται σε τεράστιες περιοχές… Κολλήσαμε μερικές φορές στη μαλακή άμμο, αλλά σκάβοντας γύρω από την πισινή ρόδα και σπρώχνοντας κι οι δυο απεγκλωβίζαμε τη μοτοσυκλέτα. Εγώ είχα δυο μικρές πτώσεις, ενώ η Χριστίνα είχε, βέβαια, αρκετές παραπάνω, αλλά ήταν ανώδυνες, όπως πάντα.

Το χειρότερο έδαφος για τη Χριστίνα ήταν εκεί που είχε θάμνους, γιατί έπρεπε χωρίς να κόψει ταχύτητα να βρει γρήγορα την πιο βατή διαδρομή ανάμεσά τους. Βέβαια, συνήθως ήμουν εγώ μπροστά, οπότε ήταν δική μου αποστολή αυτή.

   Όταν φτάσαμε στο Atâr, χρειαζόμασταν σίγουρα λίγη ξεκούραση κι ευτυχώς βρεθήκαμε στο Camping Inimi, όπου ο Σίντι Αχμέτ μας φιλοξένησε στην οικογένειά του. Μας έβαλαν σ’ ένα δωμάτιο, ενώ οι ίδιοι προτιμούσαν να κοιμούνται κάθε βράδυ στην παραδοσιακή τους σκηνή κι ας είχαν κι άλλα δωμάτια διαθέσιμα. Η γυναίκα του Σίντι Αχμέτ μαγείρευε κρέας με κους-κους, ρύζι ή μακαρόνια και τρώγαμε κάθε μέρα όλοι μαζί. Η φιλοξενία τους μας σκλάβωσε κι ήταν πολύ ωραία που είχαμε την ευκαιρία να ζήσουμε για λίγο μέσα στην οικογένειά τους.

Άλλο ένα κόλλημα μπροστά στον εντυπωσιακό βράχο Ben Amira, το δεύτερο μεγαλύτερο μονόλιθο του κόσμου. Δεν κολλάμε όπου κι όπου!

   Κάναμε αρκετές διαδρομές γύρω από το Atâr. Μια μέρα που η Χριστίνα ξεκουραζόταν, πήρα τη μοτοσυκλέτα της για ν’ απολαύσω την πίστα R5, που δύσκολα θα έβγαινε με φορτωμένες μοτοσυκλέτες. Έβαλα στο σακίδιο πλάτης λίγο νερό, χουρμάδες, δυο μπανάνες και το ηλεκτρικό μου κομπρεσεράκι, για να φουσκώνω τα λάστιχα. Το έδεσα πίσω από τη σέλα, πήρα και το GPS μου και ξεκίνησα! Κάποια κομμάτια είχαν πολύ άμμο κι ήταν μαλακή, ενώ οι αμμόλοφοι είχαν απότομες πλαγιές στη μια πλευρά, οπότε δε μπορούσα ν’ αναπτύξω ταχύτητα. Παρόλ’ αυτά, όμως, με τη ξεφόρτωτη μοτοσυκλέτα της Χριστίνας, ήταν παιχνιδάκι!

Αγναντεύοντας τη Σαχάρα από ψηλά, στην περιοχή γύρω από το Atâr.

   Αργότερα, μαζί με τη Χριστίνα πήγαμε στο Chinguetti, αλλά κάναμε το λάθος να μη διαλέξουμε τη συνηθισμένη πίστα. Πήγαμε από την πίστα R4, μέσω του Περάσματος Amogjar. Η πίστα έχει διαλυθεί και προφανώς δε χρησιμοποιείται πλέον. Έχουν πέσει τεράστιες κοτρόνες στο δρόμο και κάνουν το έδαφος άβατο για τα περισσότερα οχήματα. Κατάφερα να τα περάσω τα XR, αλλά φυσικά περνούσα εγώ τη Λέων-είδα, ενώ η Χριστίνα ερχόταν με τα πόδια. Ύστερα περνούσα και τη δική μου μοτοσυκλέτα.

Η Χριστίνα αγωνίζεται να βγει από τη μαλακή άμμο!

   Το πιο μαγικό μέρος που επισκεφτήκαμε σ’ ολόκληρη τη Σαχάρα ήταν το Terjit! Φανταστείτε μια όαση στη μέση της ερήμου, όπου πας καταϊδρωμένος και ξαφνικά βρίσκεσαι στη σκιά που κάνουν οι τεράστιοι φοίνικες, δίπλα σ’ ένα κρυστάλλινο ποταμάκι. Μάλιστα, κάπου εκεί σχηματίζεται μια μικρή λιμνούλα, η οποία έχει την ιδανική θερμοκρασία για μπάνιο! Μπήκα μέσα και δεν ήθελα να βγω! Ήμουν στη μέση της ερήμου και ξάπλωνα στο νερό, χαζεύοντας από πάνω μου τους φοίνικες και το μπλε ουρανό… Ήταν απίστευτο! Σίγουρα αυτό ήταν ένα από τα πιο μαγικά μέρη στα οποία έχω βουτήξει!

Στην όαση του Terjit, ήμουν στη μέση της ερήμου και ξάπλωνα στο νερό, χαζεύοντας από πάνω μου τους φοίνικες και το μπλε ουρανό… Απίστευτο!

   Στο δρόμο από το Atâr μέχρι το Nouakchott, την πρωτεύουσα της χώρας, ήταν η πρώτη φορά που ταξιδεύαμε στη Μαυριτανία από άσφαλτο. Είναι μια βαρετή ευθεία περίπου 450 χιλιομέτρων, που διασχίζει τη μονότονη έρημο. Έτυχε να βρισκόμαστε στη Μαυριτανία κατά την προεκλογική της περίοδο. Μάλιστα, την ημέρα των εκλογών ήμασταν στην πρωτεύουσα. Ο πρόεδρος της χώρας δεν αλλάζει. Είναι ο ίδιος που έκανε το πραξικόπημα το 2008. Οι εκλογές αυτές αφορούσαν στη βουλή και τις τοπικές κοινότητες. Σ’ ολόκληρη τη χώρα, οι υποψήφιοι είχαν στήσει μεγάλα αντίσκηνα για να συγκεντρώνεται ο κόσμος. Πέρα από τις ομιλίες, όλοι χόρευαν και τραγουδούσαν. Το βλέπουν περισσότερο σα γλέντι. Και πώς να μη γλεντούν, αφού όπως μας εξήγησαν οι ντόπιοι, οι υποψήφιοι εξαγοράζουν τις ψήφους κι οι πολίτες δεν παίρνουν λίγα… Να δω πόσο θα γλεντούν πάλι μετά τις εκλογές…

Κατασκήνωση με πανσέληνο στη μέση της Σαχάρας! Τι άλλο να ζητήσει κανείς;

Εδώ μπορείτε να δείτε το βίντεο απ’ την περιπέτειά μας στη Μαυριτανία:

Soundtracks (μαυριτανική μουσική):
Malouma – Jraad
Malouma – Khayala
Daby Touré – Bary

   In Morocco we delivered our second letter during the “mad about Africa” trip. This time it was not a letter from a Moroccan who lives in Greece to his family in Morocco. It was from a Greek woman who got so attached to a Moroccan family, that she considers it her second family! It all started back in 2007, when Photini Karamouzi Chalkias travelled to Marrakesh and was hosted by Mohammed’s family.

   Photini is one of the leading members of the Artistic Union “Ulysses” to whom I had given an interview to and she handed us over the letter. You can see the interview here but it’s in Greek.

Photini handing us out the letter for Morocco, just before setting off from Thessaloniki, Greece.

   So, here we are in Marrakesh, six years later, holding a letter that travelled with us from Greece. We looked for the address we had written down and found ourselves in front of that same house where Photini was hosted. Mariam, the sister of Mohammed, was the one to welcome us. When we told her we were friends of Photini, she opened her home to us and said: “Tonight you will stay here!”. Even after so many years, they still consider Photini a member of their family. They call her “Sams”, meaning “light” in Arabic, which is what “Photini” means in Greek.

   They had us in their luxurious living-room and it was there where we met Mohammed, as well as his younger brothers, Zacharia and Abdullah. We were stunned by them, all speaking English fluently and with impeccable American accent, since they learnt by watching movies! When we asked them how it could be possible to learn a language without some tutoring, they told us that if there is a will, there is a way and they are absolutely right. It takes a lot of will and dedication for something like that…

In search of the recipient’s address in Marrakesh.

   We took a bath and after having freshened up, we all sat around the table, which miraculously never went empty. By the time we thought dinner was over, they informed us that this was just teatime and the time for dinner is coming! An enormous tajine (traditional Moroccan earthenware pot) landed on the table. The mother opened it and a delicious dish of lamb with prunes was revelled! We used bread for scooping the food from inside the tajine, which was placed in the middle of the table, as they use to do in Morocco.

   We had a lot to talk about, which took us even after midnight! Zacharia is obsessed with video games, playing every night until morning, while Abdullah is trying to get some sleep in the bed nearby! Mohammed works in a luxurious hotel and has travelled in many countries. Mariam works in a telecommunication company and is a fanatic of driving and speed! She probably takes after her father, who is a truck driver. Their mother is the only one in the family who does not speak english, but she is so communicative and cheerful that we had no problem in understanding each other.

Zacharia and his mom in the same house where Photini found herself six years ago.

   The most funny story we listened to, that made us laugh without being able to stop, took place when Photini was once in the house with the kids’ mother and she asked her what she was cooking. Since no one else was in the house at the moment, to make the translation, the mother joined her palms, moving them like a swimming fish. The thing is that Photini took this for a moving snake, so she opened her eyes and she cried with awe: “snake?”! The mother nodded affirmatively without knowing what “snake” means, so Photini thought they would have snake for dinner! She was quite willing to taste it though, but when the kids arrived, they explained to her it would be fish rather than snake!

   We felt very cozy within this family and it was a pleasure to deliver Photini’s letter. We hope that some day they will reunite. It would be very moving after so many years…

   Στο Μαρόκο παραδώσαμε το δεύτερό μας γράμμα κατά τη διάρκεια του “mad about Africa”. Αυτό δεν ήταν γράμμα από Μαροκινό στην Ελλάδα προς τους συγγενείς του στο Μαρόκο. Ήταν από Ελληνίδα που δέθηκε τόσο με μια οικογένεια στο Μαρόκο, που τους θεωρεί τη δεύτερη οικογένειά της! Όλα είχαν ξεκινήσει το 2007, όταν η Φωτεινή Καραμούζη Χαλκιά είχε ταξιδέψει στο Marrakesh και φιλοξενήθηκε στην οικογένεια του Μωχάμετ.

   Η Φωτεινή είναι από τα ιδρυτικά μέλη της Καλλιτεχνικής Ένωσης Ulysses, στην οποία είχα δώσει μια συνέντευξη, όταν πήραμε το γράμμα. Τη συνέντευξη μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ.

Η Φωτεινή μας παρέδωσε το γράμμα της για το Μαρόκο λίγο πριν ξεκινήσουμε από τη Θεσσαλονίκη.

   Πήγαμε, λοιπόν, κι εμείς στο Marrakesh, έξι χρόνια μετά, μ’ ένα γράμμα στο χέρι, που ταξίδευε μαζί μας από την Ελλάδα. Ψάξαμε τη διεύθυνση που είχαμε σημειωμένη και βρεθήκαμε μπροστά στο ίδιο σπίτι όπου είχε μείνει κι η Φωτεινή. Μας υποδέχτηκε η Μάριαμ, η αδερφή του Μωχάμετ. Μόλις της είπαμε πως είμαστε οι φίλοι της Φωτεινής, άνοιξε την πόρτα του σπιτιού και μας είπε: “Απόψε θα μείνετε εδώ”! Ακόμη και τόσα χρόνια μετά τη Φωτεινή τη θεωρούν μέρος της οικογένειάς τους και τη φωνάζουν “Σαμς”, που σημαίνει “φως” στ’ αραβικά.

   Μας έβαλαν στο πολυτελές σαλόνι τους κι εκεί γνωρίσαμε το Μωχάμετ, αλλά και τα δυο μικρότερα αδέρφια του, το Ζαχαρία και τον Αμπντουλάχ. Μας εξέπληξαν όλοι μιλώντας άπταιστα αγγλικά και μάλιστα με αψεγάδιαστη αμερικάνικη προφορά, αφού τα έμαθαν από τις ταινίες που βλέπουν! Όταν αναρωτηθήκαμε πώς έμαθαν τόσο άψογα τη γλώσσα χωρίς να παν σε φροντιστήριο, μας είπαν πως όποιος θέλει, μαθαίνει κι έχουν δίκιο. Χρειάζεται πολύ θέληση και προσήλωση αυτό…

Αναζητώντας τη διεύθυνση του παραλήπτη στο Marrakesh.

   Μας ετοίμασαν το μπάνιο κι αφού φρεσκαριστήκαμε, καθίσαμε γύρω από το τραπέζι, το οποίο ποτέ δεν άδειαζε. Πάνω που νομίζαμε πως τελειώσαμε, μας είπαν πως αυτά ήταν μόνο τα κεράσματα με το τσάι κι είναι ώρα να φέρουν το δείπνο! Ένα τεράστιο ταζίν (παραδοσιακό πήλινο σκεύος του Μαρόκου) προσγειώθηκε στο τραπέζι. Η μητέρα το άνοιξε κι αποκαλύφθηκε ένα ευωδιαστό γεύμα με αρνί μαγειρεμένο μαζί με δαμάσκηνα! Χρησιμοποιώντας το ψωμί ως κουτάλι, παίρναμε το φαγητό από το ταζίν που βρισκόταν στο κέντρο του τραπεζιού, όπως συνηθίζεται στο Μαρόκο.

   Ακολούθησε κουβέντα μέχρι αρκετά μετά τα μεσάνυχτα! Ο Ζαχαρίας έχει μανία με τα βιντεοπαιχνίδια και παίζει κάθε βράδυ μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, ενώ ο Αμπντουλάχ προσπαθεί να κοιμηθεί στο διπλανό κρεβάτι! Ο Μωχάμετ δουλεύει τώρα σ’ ένα πολυτελέστατο ξενοδοχείο κι έχει ταξιδέψει σε αρκετές χώρες. Η Μάριαμ δουλεύει σε μια εταιρεία τηλεπικοινωνιών κι είναι φανατική της οδήγησης και της ταχύτητας! Μάλλον πήρε τα γονίδια του πατέρα της, που είναι φορτηγατζής. Η μητέρα τους είναι η μόνη που δε μιλά αγγλικά, αλλά είναι πολύ ομιλητική κι ευδιάθετη, οπότε παρόλ’ αυτά, συνεννοούμασταν.

Ο Ζαχαρίας κι η μητέρα του στο ίδιο σπίτι όπου βρέθηκε κι η Φωτεινή πριν έξι χρόνια.

   Η πιο αστεία ιστορία, που μας έκανε να γελάμε ατελείωτα, εξελίχθηκε όταν η Φωτεινή βρισκόταν στο σπίτι τους και ρώτησε τη μητέρα τι μαγειρεύει. Αφού δεν ήταν κανείς άλλος στο σπίτι, για να της το εξηγήσει στ’ αγγλικά, η μητέρα ένωσε τις παλάμες της κι έκανε τη φιδίσια κίνηση, για να προσομοιάσει τον τρόπο που κινούνται τα ψάρια. Η Φωτεινή γούρλωσε τα μάτια της και φώναξε έκπληκτη: “snake (φίδι)?”. Η μητέρα απάντησε θετικά, χωρίς να ξέρει τι σημαίνει “snake”, οπότε η Φωτεινή νόμιζε πως θα φαν φίδι! Πάντως, ήταν έτοιμη να το φάει, αλλά όταν ήρθαν τα παιδιά, της εξήγησαν πως είναι ψάρι κι όχι φίδι!

   Νιώσαμε πολύ ζεστά στην οικογένεια αυτή κι ήταν χαρά μας να τους μεταφέρουμε το γράμμα της Φωτεινής. Ευχόμαστε κάποια μέρα να ξανασμίξουν με τη Φωτεινή. Θα ‘ναι πολύ συγκινητικό μετά από τόσα χρόνια…