Author Archive

   Leaving Tan Tan, we had to cross Western Sahara, an empty area of 1,190 km (739 miles), as far as the border with Mauritania. In 1975, when Western Sahara stopped being a Spanish colony anymore, both Morocco and Mauritania rushed to grab the territory. Mauritania soon left the game, while Morocco sent thousands of troops in the area, which until now is being held under occupation. The locals, of course, desired their autonomy, so a war was declared. In 1991 United Nations intermediated and reached an agreement for truce, under the condition of a referendum to be held, in order for the citizens of Western Sahara to choose whether this area would be independent or part of Morocco. The referendum, however, is still to be held and Morocco, having established innumerous troops in the area, has the upper hand.

Even camels are carried on a Land Cruiser!

   For three days we were riding by the Atlantic Ocean. The desert scenery was unattractive most of the time, a dull plain of soil, stones, some bushes and sand in some parts. That’s what the indigenous people call ”hammada”. Where the desert meets the ocean, however, the scenery is majestic! The huge waves of the Atlantic Ocean are bursting furiously onto the steep cliffs of the Sahara. The ocean breeze made the temperature fall just enough to make us put on the inner layer of our REV’IT! motorcycle jackets. That’s why we chose to enter the African land in this time of year… The weather is ideal!

Where the desert meets the ocean…

   In Tarfaya, the Scottish merchant Donald Mackenzie established a settlement in 19^th century, which later became famous thanks to the writer Antoine de Saint-Exupéry. When the French pilot was transporting the mail from France to Senegal, Tarfaya was one of the stops for his small Bréguet 14. In 1927 he was appointed headmaster of the station in Tarfaya and spent two years there. It was then when he got inspired for his famous story of “The Little Prince”.

Casa Mar is the building constructed by the Scottish merchant Donald Mackenzie, who established the settlement of Tarfaya in 19^th century.

   That day Christina rode the maximum number of kilometers she had ever ridden in a day: 536 (333 miles)! It was New Year’s Eve according to the Islamic calendar. Mohammed hosted us in Boujdour and in the evening he took us to the main square. The entire city was gathered there and there was live, Berber music and dancing on a huge stage with video walls all around.

Christina has fallen in love with the camels!

   The next day there was a marathon held in the city. I went over a cafe, as I had to find an internet connection for a while. Christina stayed to watch over the motorcycles and all our stuff. I brought her a cup of coffee, put my cell phone on its stand on my motorcycle and prepared to hit the road. As long as it took me to take the cup back to the cafe and return to the motorcycle, it was enough for a kid to snatch my cell phone. Christina was standing just right there but she didn’t see a thing!

   Because of the marathon, the entire military and police force of the city was on the road, standing by. I immediately reported the incident to some officers standing there and they started asking some kids who saw the entire scene. Mobilization was fast and in just five minutes a man, probably of the secret services, brought me my cell phone, followed by a bunch of kids, possibly the ones who passed him the information. However, I didn’t find the thief, neither did I want to, as I know that his punishment here could be severe. It was a happy end after all… Everybody is envying this useful gift that Achilleas and Chrysa from Larissa, Greece offered me. But it seems it’s not meant to leave me (yet…)!

Something very positive about the desert is that there is plenty of space for wild camping!

   We continued our long trip to the south. No need to tell that we didn’t encounter any tourists there. The few foreigners who cross Western Sahara are travellers who either make an African tour or intend to visit a big part of the continent. We saw camper vans, monstrous 4WD trucks and cars, motorcycles and even bicycles!

This is our favorite breakfast: bread with honey, banana slices and raisins! Yummy!

   After 45 amazing days and 6,037 memorable kilometers (3,751 memorable miles!) in Morocco and Western Sahara, we crossed the border without any trouble and entered in the second African country we will be visiting, Mauritania!

Here you can watch the last video from our adventure in Morocco and Western Sahara (with English subtitles):

Soundtracks:
The Master Musicians of Jajouka – El Medahey (Berber folk music)
The Master Musicians of Jajouka – The Middle Of The Night (Berber folk music)
Atlas Amazigh music

   Ξεκινώντας από το Tan Tan έπρεπε να διασχίσουμε τη Δυτική Σαχάρα, μια άδεια περιοχή 1.190 χιλιομέτρων μέχρι τα σύνορα με τη Μαυριτανία. Το 1975, όταν η Δυτική Σαχάρα έπαψε να είναι ισπανική αποικία, το Μαρόκο κι η Μαυριτανία έσπευσαν ν’ αρπάξουν την περιοχή. Η Μαυριτανία σύντομα παραιτήθηκε από το παιχνίδι, ενώ το Μαρόκο έστειλε χιλιάδες στρατιώτες στην περιοχή, που μέχρι σήμερα είναι κατεχόμενη. Οι ιθαγενείς, φυσικά, ήθελαν την αυτονομία τους, οπότε ξέσπασε πόλεμος. Το 1991 τα Ηνωμένα Έθνη μεσολάβησαν και συμφωνήθηκε ανακωχή με την προϋπόθεση να γίνει δημοψήφισμα έτσι, ώστε οι κάτοικοι της Δυτικής Σαχάρας να επιλέξουν αν θέλουν να είναι αυτόνομοι ή ν’ ανήκουν στο Μαρόκο. Το δημοψήφισμα, όμως, δεν έγινε ποτέ και το Μαρόκο, με πολυπληθή στρατό στην περιοχή, έχει το πάνω χέρι.

Μέχρι και καμήλες μεταφέρουν στα Land Cruiser!

   Κινούμασταν για τρεις μέρες δίπλα στον Ατλαντικό Ωκεανό. Η έρημος, συνήθως, ήταν αδιάφορη· ένα μονότονο επίπεδο με χώμα, πέτρες, λίγους θάμνους και σε μερικά σημεία άμμο. Αυτό είναι που οι ιθαγενείς αποκαλούν “hammada”. Εκεί που η έρημος συναντά τον ωκεανό, το τοπίο είναι μεγαλοπρεπές! Τα τεράστια κύματα του Ατλαντικού έσκαγαν με ορμή στις απόκρημνες ακτές της Σαχάρας. Με τον αέρα που ερχόταν από τον ωκεανό, είχε λίγο κρύο και φορούσαμε τα εσωτερικά μπουφάν μας κάτω από τα μοτοσυκλετιστικά μας jackets. Γι’ αυτό επιλέξαμε να μπούμε στην αφρικανική ήπειρο τέτοια εποχή… Ο καιρός είναι ιδανικός!

Εκεί που η έρημος συναντά τον ωκεανό…

   Στην Tarfaya ο Σκωτσέζος έμπορος Donald Mackenzie είχε δημιουργήσει έναν οικισμό το 19^ο αιώνα, που αργότερα έγινε γνωστός λόγω του συγγραφέα Antoine de Saint-Exupéry. Όταν ο Γάλλος πιλότος μετέφερε την αλληλογραφία από τη Γαλλία στη Σενεγάλη, η Tarfaya ήταν μια από τις στάσεις για το μικρό του Bréguet 14. Το 1927 διορίστηκε προϊστάμενος του σταθμού της Tarfaya κι έζησε εκεί για δυο χρόνια. Τότε ήταν που εμπνεύστηκε τη διάσημη ιστορία του “Μικρού Πρίγκιπα”.

Το Casa Mar είναι το κτίριο που είχε χτιστεί όταν ο Σκωτσέζος έμπορος Donald Mackenzie είχε δημιουργήσει τον οικισμό της Tarfaya, το 19^ο αιώνα.

   Η Χριστίνα εκείνη τη μέρα διένυσε τα περισσότερα χιλιόμετρα που ‘χει διανύσει σε μια μέρα με τη μοτοσυκλέτα της: 536! Ήταν πρωτοχρονιά σύμφωνα με το ισλαμικό ημερολόγιο κι ο Μωχάμετ μας φιλοξένησε στο Boujdour. Το βράδυ μας πήγε στην πλατεία, όπου είχε μαζευτεί όλη η πόλη κι είχε ζωντανή, βερβέρικη μουσική και χορούς σε μια τεράστια σκηνή με γιγαντο-οθόνες γύρω-γύρω.

Η Χριστίνα τις έχει λατρέψει τις καμήλες!

   Την επόμενη μέρα είχε μαραθώνιο στην πόλη. Πήγα σε μια καφετέρια, γιατί έπρεπε να συνδεθώ για λίγο στο διαδίκτυο, ενώ η Χριστίνα πρόσεχε τις μοτοσυκλέτες και τα πράγματά μας. Της πήγα ένα ποτήρι καφέ, έβαλα το κινητό μου στη βάση της μοτοσυκλέτας κι ετοιμάστηκα για να φύγουμε. Πήγα να επιστρέψω το ποτήρι στην καφετέρια και μέχρι να γυρίσω, κάποιο παιδί πρόλαβε ν’ αρπάξει το κινητό μου από τη μοτοσυκλέτα. Η Χριστίνα ήταν ακριβώς εκεί μπροστά, αλλά δεν είδε τίποτα!

   Λόγω του μαραθώνιου όλος ο υπέρογκος στρατός κι η αστυνομία της πόλης ήταν στους δρόμους. Είπα αμέσως σε κάποιους στρατιωτικούς, που ήταν εκεί μπροστά, τι έγινε και ρωτούσαν τα παιδιά που είδαν το συμβάν. Άρχισαν να κινητοποιούνται διάφοροι και σε πέντε λεπτά κάποιος άντρας, που ίσως να ήταν ασφαλίτης, μου έφερε το κινητό ακολουθούμενος από ένα τσούρμο πιτσιρικάδες, που μπορεί να ήταν αυτοί που του είπαν ποιος το πήρε. Πάντως, τον κλέφτη δεν τον είδα κι ούτε το επιδίωξα, γιατί ξέρω πως εδώ η τιμωρία του μπορεί να είναι πολύ σκληρή. Τέλος καλό, όλα καλά… Όλοι το ‘χουν βάλει στο μάτι αυτό το απολύτως χρήσιμο δώρο που μου ‘καναν ο Αχιλλέας κι η Χρύσα από τη Λάρισα. Φαίνεται, όμως, πως δεν είναι γραφτό να μ’ αποχωριστεί (ακόμα…)!

Ένα από τα θετικά της ερήμου είναι πως έχει άπλετο χώρο για κατασκήνωση!

   Συνεχίσαμε το μακρύ δρόμο προς τα νότια. Φυσικά, εδώ έχουμε πάψει να συναντούμε τουρίστες. Οι λίγοι ξένοι που περνούν από τη Δυτική Σαχάρα είναι ταξιδιώτες οι οποίοι είτε κάνουν το γύρο της Αφρικής είτε επισκέπτονται ένα μεγάλο κομμάτι της ηπείρου. Είδαμε camper vans, θηριώδη τετρακίνητα φορτηγά, τζιπάκια, μοτοσυκλέτες, μέχρι και ποδηλάτες!

Αυτό έχει γίνει το αγαπημένο μας πρωινό: ψωμί με μέλι, μπανάνα και σταφίδες! Γιαμ γιαμ!

   Μετά από 45 καταπληκτικές μέρες και 6.037 αξέχαστα χιλιόμετρα στο Μαρόκο και τη Δυτική Σαχάρα, περάσαμε χωρίς πρόβλημα τα σύνορα και μπήκαμε στη δεύτερη αφρικανική χώρα που επισκεπτόμαστε, τη Μαυριτανία!

Εδώ μπορείτε να δείτε το τρίτο και τελευταίο βίντεο του ταξιδιού μας στο Μαρόκο και τη Δυτική Σαχάρα:

Soundtracks:
The Master Musicians of Jajouka – El Medahey (Παραδοσιακή βερβέρικη μουσική)
The Master Musicians of Jajouka – The Middle Of The Night (Παραδοσιακή βερβέρικη μουσική)
Μουσική των Amazigh του Άτλαντα

   In Ouarzazate and Aït Benhaddou we were that close to become Hollywood stars… The kasbahs (fortresses) there, have been used in various movies as settings, e.g. in the “Gladiator”, “Lawrence of Arabia” and “Prince of Persia”. In Aït Benhaddou we were lucky enough to be hosted by Kamal’s family. There, we rested for three days, made some sightseeing at the nearby oases, met the relatives of the family and Christina had her palms tattooed with henna!

Christina is having her palms henna tattooed!

   After a scenic route, passing through Telouet and a bunch of other picturesque villages, we arrived in the exotic Marrakesh! Having heard so many things about its night market, I went there straight ahead, to discover the reason of its fame. It’s not the market the main star of the show, however, but the activities on the main square, Djemaa el-Fna. Big crowds are being gathered around musicians, street artists, storytellers and snake charmers. Christina, however, found another attraction… I could not take her away from the food stalls, where she could find all that she dreamt of: veal heads, tongues, livers, intestines, tripes, lamb’s fries and many other interesting parts of the animal that are prohibited in Europe.

The exotic Marrakesh… Christina is somewhere in the background, lost in the smokes of the grills!

   In Marrakesh it was a good opportunity to have my boots and gloves replaced. I started this trip wearing my old boots, the ones I was wearing during my trip in Asia. After so many miles they were completely worn out. REV’IT! had no problem to send me in Morocco one pair of the unbelievably comfortable Apache boots and one pair of the Neutron gloves, which have a magical feature: you can use touch screens while having them on! Now I don’t have to stop and take off my gloves every time I want to use my cell phone to control my video camera, play music, use the GPS etc.

In Marrakesh I received my new pair of boots and the amazing gloves that REV’IT! sent me.

   Finally, it was time to do some trekking on the mountains of High Atlas. After having visited the breathtaking Ouzoud Cascades, we made a beautiful ride through the Aït Bougomez valley and left our motorcycles at a guesthouse, somewhere in the valley of Aït Bououli. On the second day of the trekking, however, we lost the trace of the path and had to climb the mountain cliffs, in order to reach the pass. For me it was nothing, but Christina was moving really slowly and, after nine hours of constant walking, she was truly exhausted. In order to make it to a village before getting dark, she didn’t make enough stops to rest. We did not carry any of our camping gear or any cookware and food, so we had to spend every night in some village. During our ascend to the Rougoult Pass, on an altitude of 2,860 m (9,383 ft), she could barely speak. She keeps saying that this was the hardest day of her life…

The peasants who opened a warehouse for Christina to rest and saved her, as she was a wreck after nine hours of constant trekking.

   After a good night sleep, she was ready once more to admire the wonderful mountainous scenery we faced on the other side of the pass! The entire route was by the river, through lush plains, that came in a total contrast to the brown cliffs of the gorge through which we were trekking. In some parts there were trees with yellow leaves, in a really autumn landscape. Many peasants were riding their overloaded mules, and you could hear the girls singing inside the gorge. The fields were full of families working. During lunch time, they were cooking on the spot and were having lunch all together.

On the way to the village of Ichbbakene, during our trekking on the mountains of High Atlas.

   After four days of trekking, we were on the road again. In order to return to the village where we had left our motorbikes, we took many different vans, the ones that the locals have turned into mini buses. It was already dark when we arrived at the valley of Aït Blel, where Hasn, a student of English literature, approached us and took us in the house of his family to spend the night. The next day we hitchhiked and, finally, we arrived at the village from where we had started our trekking. We took our motorcycles and we really appreciated the freedom that you get by having your own vehicle.

Staring optimistically at the future!

   Through small roads, we crossed the mountains of High Atlas and headed south. Our last off-road riding in Morocco was the route M11 of Sahara Overland. Crossing the mountains of Anti-Atlas, it took us to some stunning oases full of palms. The biggest part of the route was well graded and it was like tarmac. Just in the end of it, we moved on a dried riverbed and rode on the piste the way it used to be.

Even though the route M11 is now well graded, like tarmac, nevertheless its a magical scenery!

   Off on the tarmac again, we came across endless plains, where we rode dully on 80 kph (50 mph). The scenery was rocky with a few argan trees here and there. Some goats were climbing on the trees to eat its precious nuts, which are growing only in these areas. We arrived in Tan Tan, where Abdulhak hosted us, a very friendly lad whom we met through CouchSurfing.

Fixing a cable of the side-stand’s sensor, which, having been cut, would not let the engine work.

   Παραλίγο θα γινόμασταν αστέρες του Hollywood στην Ouarzazate και το Aït Benhaddou. Οι kasbah (φρούρια) εκεί έχουν χρησιμοποιηθεί για διάφορες ταινίες, όπως “Ο Μονομάχος”, “Λώρενς της Αραβίας” και “Prince of Persia”. Στο Aït Benhaddou είχαμε την ευκαιρία να φιλοξενηθούμε από την οικογένεια του Κεμάλ. Εκεί ξεκουραστήκαμε για τρεις μέρες, κάναμε βόλτες στις γειτονικές οάσεις, γνωρίσαμε τους συγγενείς της οικογένειας κι έκαναν χένα στις παλάμες της Χριστίνας!

Η Χριστίνα κάνει χένα στις παλάμες της!

   Μέσα από μια ήσυχη διαδρομή, περνώντας από το Telouet κι ένα σωρό άλλα γραφικά χωριουδάκια, φτάσαμε στο εξωτικό Marrakesh. Άκουγα τόσα για το νυχτερινό του παζάρι, που πήγα κατευθείαν ν’ ανακαλύψω γιατί είναι τόσο φημισμένο. Δεν είναι το παζάρι που κλέβει την παράσταση, αλλά τα δρώμενα στην κεντρική Πλατεία Djemaa el-Fna. Πλήθος κόσμου συγκεντρώνεται γύρω από μουσικούς, θεατρίνους, αφηγητές και γητευτές φιδιών. Για τη Χριστίνα, βέβαια, το αξιοθέατο ήταν άλλο… Δε μπορούσα να την ξεκολλήσω από τους αμέτρητους πάγκους με τα μαγειρευτά, όπου βρήκε όλα όσα ονειρευόταν: μοσχαροκεφαλές, γλώσσες, συκώτια, έντερα, σκεμπέδες, πατσάδες, αμελέτητα κι άλλα ενδιαφέροντα μέρη του ζώου που έχουν απαγορευτεί στην Ευρώπη.

Εξωτικό Marrakesh… Η Χριστίνα είναι κάπου στο βάθος, στους καπνούς από τις ψησταριές!

   Στο Marrakesh ήταν ευκαιρία ν’ αλλάξω τις μπότες και τα γάντια μου. Είχα ξεκινήσει με τις μπότες που φορούσα στην Ασία, αλλά διαλύθηκαν μετά από τόσα χιλιόμετρα. H REV’IT! ανέλαβε να μου στείλει στο Μαρόκο τις απίστευτα άνετες μπότες Apache και τα γάντια Neutron, που έχουν μια μαγική δυνατότητα: λειτουργούν με οθόνες αφής! Δε χρειάζεται πια να σταματώ και να βγάζω τα γάντια μου κάθε φορά που χρειάζεται να χειριστώ μέσω του κινητού τη βιντεοκάμερα, τη μουσική, το GPS κ.λ.π..

Στο Marrakesh παρέλαβα τις καινούριες μπότες και τα καταπληκτικά γάντια που μου ‘στειλε η REV’IT!

   Είχε έρθει η ώρα για την πεζοπορία μας στα βουνά του Υψηλού Άτλαντα. Αφού είδαμε τους εντυπωσιακούς καταρράκτες του Ouzoud κάναμε μια πανέμορφη διαδρομή μέσω της Κοιλάδας Aït Bougomez κι αφήσαμε τις μοτοσυκλέτες μας σε κάποιον ξενώνα της Κοιλάδας Aït Bououli. Τη δεύτερη μέρα χάσαμε το μονοπάτι και σκαρφαλώσαμε τις βουνοκορφές για να βγούμε εκεί που έπρεπε. Για ‘μένα δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο, αλλά η Χριστίνα πήγαινε πολύ αργά κι είχε εξαντληθεί μετά από εννιά ώρες πεζοπορίας. Προκειμένου να φτάσουμε σε κάποιο χωριό πριν νυχτώσει, έκανε ελάχιστα διαλλείματα. Δεν κουβαλούσαμε εξοπλισμό κατασκήνωσης, μαγειρέματος και φαγητά, οπότε κοιμόμασταν κάθε βράδυ σε σπίτια, όπου είχε χωριό. Ανεβαίνοντας στο Πέρασμα Rougoult, στα 2.860 μ. υψόμετρο, δεν είχε κουράγιο ούτε να μιλήσει. Λέει πως ήταν η πιο δύσκολη μέρα της ζωής της…

Οι χωρικοί που άνοιξαν μια αποθήκη για να κοιμηθεί η Χριστίνα και την έσωσαν, αφού ήταν πτώμα μετά από εννιά ώρες αδιάκοπης πεζοπορίας.

   Μετά από έναν καλό ύπνο, ήταν και πάλι έτοιμη ν’ απολαύσει το υπέροχο ορεινό τοπίο που αντικρίσαμε στην άλλη μεριά του περάσματος! Όλη η διαδρομή δίπλα στο ποτάμι ήταν μέσα από εύφορες, καταπράσινες εκτάσεις, που έρχονταν σε αντίθεση με τις καφετί πλαγιές του φαραγγιού στο οποίο περπατούσαμε. Σε κάποια κομμάτια είχε δέντρα με κιτρινισμένα φύλλα και το τοπίο ήταν φθινοπωρινό. Αρκετοί χωρικοί κινούνταν με τα φορτωμένα γαϊδουράκια τους και στο φαράγγι αντηχούσαν τα τραγούδια των κοριτσιών. Τα χωράφια ήταν γεμάτα οικογένειες που ασχολούνταν με τις αγροτικές εργασίες. Το μεσημέρι μαγείρευαν επιτόπου κι έτρωγαν εκεί όλοι μαζί.

Πλησιάζοντας το χωριό Ichbbakene κατά τη διάρκεια της πεζοπορίας μας στα βουνά του Υψηλού Άτλαντα.

   Μετά από τέσσερις μέρες πεζοπορίας, βγήκαμε και πάλι στην άσφαλτο. Πήραμε διάφορα απ’ αυτά τα φορτηγάκια που έχουν μετατρέψει σε μικρά λεωφορεία, για να επιστρέψουμε στο χωριό όπου είχαμε αφήσει τις μοτοσυκλέτες μας. Το βράδυ ξεμείναμε στην Κοιλάδα Aït Blel, όπου μας βρήκε ο Χασν, ένας φοιτητής της αγγλικής φιλολογίας, και μας πήρε να περάσουμε τη νύχτα στο σπίτι της οικογένειάς του. Την επόμενη μέρα κάναμε ωτοστόπ κι επιτέλους φτάσαμε εκεί απ’ όπου είχαμε ξεκινήσει την πεζοπορία. Πήραμε και πάλι τις μοτοσυκλέτες μας και θυμηθήκαμε πόσο σπουδαία είναι η ελευθερία που μας προσφέρει το δικό μας όχημα.

Ατενίζοντας με αισιοδοξία το μέλλον!

   Μέσα από μικρά δρομάκια διασχίσαμε τα βουνά του Υψηλού Άτλαντα και κατευθυνθήκαμε νότια. Η τελευταία μας εκτός δρόμου διαδρομή στο Μαρόκο ήταν η πίστα M11 από το Sahara Overland, που διασχίζοντας τα βουνά του Αντιάτλαντα, μας έβγαλε σε κάποιες πανέμορφες οάσεις πνιγμένες από τους φοίνικες. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής έχουν στρώσει το χωματόδρομο κι είναι σαν άσφαλτος. Μόνο προς το τέλος κινηθήκαμε μέσα από την ξεραμένη κοίτη του ποταμού κι οδηγήσαμε στην πίστα όπως ήταν στην παλιά της μορφή.

Αν και στην πίστα Μ11 έχουν στρώσει πλέον το χωματόδρομο σα να είναι άσφαλτος, το τοπίο είναι εντυπωσιακό!

   Βγαίνοντας στην άσφαλτο, συναντήσαμε τις ατελείωτες επίπεδες εκτάσεις, όπου οδηγούσαμε μονότονα με 80 χιλιόμετρα ανά ώρα. Το τοπίο ήταν πετρώδες με λίγα δέντρα argan να φύονται αραιά. Μερικά κατσίκια σκαρφάλωναν πάνω τους, για να φαν τους πολύτιμους καρπούς αυτού του δέντρου που μόνο σ’ αυτές τις περιοχές συναντάται. Έχουμε φτάσει στο Tan Tan, όπου μας φιλοξενεί ο Αμπντουλάχ, ένα πολύ φιλικό παιδί που γνωρίσαμε μέσω του CouchSurfing.

Ενώνοντας ένα καλωδιάκι από τον αισθητήρα του πλαγιοστάτη, που είχε κοπεί κι έκανε τον κινητήρα να μην παίρνει μπρος.

   Is it possible to be in the other end of the world (OK, I am exaggerating a little bit… we are just on the Sahara sand dunes for the moment!) and, nevertheless, carry the voice of your friends and family within your pocket? “Yeah mom, I am having a great time… We just sipped some mint tea with a Berber family and we are about to have a tajine feast!”

    As we have “mad nomad” instead of “rich nomad” for nickname, something like that would be impossible to happen, if PlanetSim was not part of our life! On my previous trip in Asia, I had a really hard time as far as it concerns communication. On one hand, no Greek top-up phone company was offering the possibility to reload through internet. On the other hand, the charges of roaming services, when having connection by contract, would not be affordable for me, and I would not be able to check the balance.

   With PlanetSim, we have solved all of our problems! First of all, it is possible to reload through internet, something that we can do from any part of the world, in case we exceed the limit that the company has granted us for free, to support our endeavour. Moreover, the charges are of quite a low cost, less than any of the other Greek telecommunication companies, and checking your balance is a piece of cake! Through http://planetsim.gr, users can have a detailed report of their account. In addition, you automatically get feedback of your balance before every call! In this way you always have a clear view of your account, eliminating the risk of being unloaded in the middle of nowhere, looking desperately for a way to contact someone in your country in order to reload your top-up phone…

   Not to mention that in every country we visit, our mobile phone connects directly to the collaborating network – no need to move a finger! We have a mobile phone which works everywhere without any effort and we accept calls, usually with no charge even in most African countries, while we can make a call both to Greek and African phone numbers (and anywhere else, of course)!

   It is really that simple! A phone company like PlanetSim was something missing all these years but at last our communication needs are being fully covered in every part of the world! How else do you think we would be able to send SMS when being in the middle of the desert, in order for you to watch our route through Live Trip Traveller? Without PlanetSim being on our side, we would not have this possibility. It is not a matter of luck that so many travellers choose the PlanetSim for their communication needs.

   Thank you PlanetSim for being there for us, supporting our expedition! You make our life so much easier and we are grateful for that!

   Γίνεται να είσαι στην άλλη άκρη της γης (ε, εντάξει, υπερβάλλω… στους αμμόλοφους της Σαχάρας προς το παρόν!) και να έχεις τη φωνή των δικών σου στο τσεπάκι σου (συγκεκριμένα στην τσέπη του μπουφάν σου); “Ναι μαμά, τέλεια είναι… Να, τώρα πίνουμε ένα τσαγάκι μέντας με μια οικογένεια Βερβέρων κι ετοιμάζεται το μεγάλο γεύμα με το tajine!”

   Μια και λεγόμαστε “mad nomad” κι όχι “rich nomad”, κάτι τέτοιο θα ήταν αδύνατον, αν στη ζωή μας δεν είχε μπει η PlanetSim! Στο προηγούμενο ταξίδι που έκανα στην Ασία, πραγματικά είχα δυσκολευτεί στο θέμα της επικοινωνίας, καθώς από τη μια με τις ελληνικές εταιρείες καρτοκινητής τηλεφωνίας δεν υπήρχε δυνατότητα ανανέωσης του χρόνου ομιλίας μέσω internet, κι από την άλλη, έχοντας σύνδεση, οι χρεώσεις του roaming θα ήταν απαγορευτικές, ενώ δε θα είχα κανέναν έλεγχο του λογαριασμού μου.

   Με την PlanetSim βρήκαμε την υγειά μας! Καταρχήν, υπάρχει δυνατότητα ανανέωσης του χρόνου ομιλίας μέσω internet, οπότε μπορούμε να το κάνουμε από οποιαδήποτε γωνιά του κόσμου, αν ξεπεράσουμε το δωρεάν χρόνο ομιλίας που μας προσφέρει η εταιρεία για να στηρίξει την προσπάθειά μας. Επίσης, οι χρεώσεις είναι πολύ πιο οικονομικές απ’ ό,τι στις συμβατικές εταιρείες κινητής τηλεφωνίας κι ο έλεγχος τους είναι πανεύκολος! Στο http://planetsim.gr κάθε χρήστης μπορεί να παρακολουθεί αναλυτικά το λογαριασμό του. Εκτός αυτού, πριν από κάθε κλήση ενημερώνεται αυτόματα για τον υπολειπόμενο χρόνο ομιλίας του! Έτσι, ξέρεις ακριβώς που πατάς και πού βρίσκεσαι ανά πάσα στιγμή και δεν ξεμένεις ξαφνικά, ψάχνοντας τρόπο να επικοινωνήσεις με κάποιον στην Ελλάδα για να σου βάλει κάρτα…

   Άσε που σε κάθε χώρα που είμαστε, το κινητό επιλέγει και συνδέεται αυτόματα με το συνεργαζόμενο δίκτυο – ούτε δαχτυλάκι δεν κουνάμε! Έχουμε ένα κινητό που χωρίς ν’ ασχοληθούμε καθόλου, δουλεύει παντού και πάντα και μπορούμε να δεχόμαστε κλήσεις, συνήθως δωρεάν, ακόμη και στις περισσότερες χώρες της Αφρικής, ενώ καλούμε χωρίς πρόβλημα τόσο τα ελληνικά νούμερα, όσο και τα αφρικανικά που χρειάζεται να τηλεφωνήσουμε!

   Κι όμως, τόσο απλά είναι όλα! Μια εταιρεία σαν την PlanetSim έλειπε για χρόνια, αλλά επιτέλους, τώρα οι επικοινωνιακές μας ανάγκες καλύπτονται πλήρως και άψογα σ’ οποιαδήποτε γωνιά του κόσμου! Πώς νομίζετε ότι στέλνουμε τα SMS από τη μέση της ερήμου για να παρακολουθείτε την πορεία μας μέσω του Live Trip Traveller; Χωρίς την υποστήριξη της PlanetSim δε θα είχαμε αυτήν τη δυνατότητα. Δεν είναι τυχαίο που τόσοι ταξιδιώτες επιλέγουν την PlanetSim.

   PlanetSim, ευχαριστούμε πολύ που υπάρχεις και στηρίζεις αυτή μας την αποστολή! Σ’ ευγνωμονούμε καθημερινά, αφού μας λύνεις τα χέρια!