Leaving Tan Tan, we had to cross Western Sahara, an empty area of 1,190 km (739 miles), as far as the border with Mauritania. In 1975, when Western Sahara stopped being a Spanish colony anymore, both Morocco and Mauritania rushed to grab the territory. Mauritania soon left the game, while Morocco sent thousands of troops in the area, which until now is being held under occupation. The locals, of course, desired their autonomy, so a war was declared. In 1991 United Nations intermediated and reached an agreement for truce, under the condition of a referendum to be held, in order for the citizens of Western Sahara to choose whether this area would be independent or part of Morocco. The referendum, however, is still to be held and Morocco, having established innumerous troops in the area, has the upper hand.

Even camels are carried on a Land Cruiser!

   For three days we were riding by the Atlantic Ocean. The desert scenery was unattractive most of the time, a dull plain of soil, stones, some bushes and sand in some parts. That’s what the indigenous people call ”hammada”. Where the desert meets the ocean, however, the scenery is majestic! The huge waves of the Atlantic Ocean are bursting furiously onto the steep cliffs of the Sahara. The ocean breeze made the temperature fall just enough to make us put on the inner layer of our REV’IT! motorcycle jackets. That’s why we chose to enter the African land in this time of year… The weather is ideal!

Where the desert meets the ocean…

   In Tarfaya, the Scottish merchant Donald Mackenzie established a settlement in 19^th century, which later became famous thanks to the writer Antoine de Saint-Exupéry. When the French pilot was transporting the mail from France to Senegal, Tarfaya was one of the stops for his small Bréguet 14. In 1927 he was appointed headmaster of the station in Tarfaya and spent two years there. It was then when he got inspired for his famous story of “The Little Prince”.

Casa Mar is the building constructed by the Scottish merchant Donald Mackenzie, who established the settlement of Tarfaya in 19^th century.

   That day Christina rode the maximum number of kilometers she had ever ridden in a day: 536 (333 miles)! It was New Year’s Eve according to the Islamic calendar. Mohammed hosted us in Boujdour and in the evening he took us to the main square. The entire city was gathered there and there was live, Berber music and dancing on a huge stage with video walls all around.

Christina has fallen in love with the camels!

   The next day there was a marathon held in the city. I went over a cafe, as I had to find an internet connection for a while. Christina stayed to watch over the motorcycles and all our stuff. I brought her a cup of coffee, put my cell phone on its stand on my motorcycle and prepared to hit the road. As long as it took me to take the cup back to the cafe and return to the motorcycle, it was enough for a kid to snatch my cell phone. Christina was standing just right there but she didn’t see a thing!

   Because of the marathon, the entire military and police force of the city was on the road, standing by. I immediately reported the incident to some officers standing there and they started asking some kids who saw the entire scene. Mobilization was fast and in just five minutes a man, probably of the secret services, brought me my cell phone, followed by a bunch of kids, possibly the ones who passed him the information. However, I didn’t find the thief, neither did I want to, as I know that his punishment here could be severe. It was a happy end after all… Everybody is envying this useful gift that Achilleas and Chrysa from Larissa, Greece offered me. But it seems it’s not meant to leave me (yet…)!

Something very positive about the desert is that there is plenty of space for wild camping!

   We continued our long trip to the south. No need to tell that we didn’t encounter any tourists there. The few foreigners who cross Western Sahara are travellers who either make an African tour or intend to visit a big part of the continent. We saw camper vans, monstrous 4WD trucks and cars, motorcycles and even bicycles!

This is our favorite breakfast: bread with honey, banana slices and raisins! Yummy!

   After 45 amazing days and 6,037 memorable kilometers (3,751 memorable miles!) in Morocco and Western Sahara, we crossed the border without any trouble and entered in the second African country we will be visiting, Mauritania!

Here you can watch the last video from our adventure in Morocco and Western Sahara (with English subtitles):

Soundtracks:
The Master Musicians of Jajouka – El Medahey (Berber folk music)
The Master Musicians of Jajouka – The Middle Of The Night (Berber folk music)
Atlas Amazigh music

   Ξεκινώντας από το Tan Tan έπρεπε να διασχίσουμε τη Δυτική Σαχάρα, μια άδεια περιοχή 1.190 χιλιομέτρων μέχρι τα σύνορα με τη Μαυριτανία. Το 1975, όταν η Δυτική Σαχάρα έπαψε να είναι ισπανική αποικία, το Μαρόκο κι η Μαυριτανία έσπευσαν ν’ αρπάξουν την περιοχή. Η Μαυριτανία σύντομα παραιτήθηκε από το παιχνίδι, ενώ το Μαρόκο έστειλε χιλιάδες στρατιώτες στην περιοχή, που μέχρι σήμερα είναι κατεχόμενη. Οι ιθαγενείς, φυσικά, ήθελαν την αυτονομία τους, οπότε ξέσπασε πόλεμος. Το 1991 τα Ηνωμένα Έθνη μεσολάβησαν και συμφωνήθηκε ανακωχή με την προϋπόθεση να γίνει δημοψήφισμα έτσι, ώστε οι κάτοικοι της Δυτικής Σαχάρας να επιλέξουν αν θέλουν να είναι αυτόνομοι ή ν’ ανήκουν στο Μαρόκο. Το δημοψήφισμα, όμως, δεν έγινε ποτέ και το Μαρόκο, με πολυπληθή στρατό στην περιοχή, έχει το πάνω χέρι.

Μέχρι και καμήλες μεταφέρουν στα Land Cruiser!

   Κινούμασταν για τρεις μέρες δίπλα στον Ατλαντικό Ωκεανό. Η έρημος, συνήθως, ήταν αδιάφορη· ένα μονότονο επίπεδο με χώμα, πέτρες, λίγους θάμνους και σε μερικά σημεία άμμο. Αυτό είναι που οι ιθαγενείς αποκαλούν “hammada”. Εκεί που η έρημος συναντά τον ωκεανό, το τοπίο είναι μεγαλοπρεπές! Τα τεράστια κύματα του Ατλαντικού έσκαγαν με ορμή στις απόκρημνες ακτές της Σαχάρας. Με τον αέρα που ερχόταν από τον ωκεανό, είχε λίγο κρύο και φορούσαμε τα εσωτερικά μπουφάν μας κάτω από τα μοτοσυκλετιστικά μας jackets. Γι’ αυτό επιλέξαμε να μπούμε στην αφρικανική ήπειρο τέτοια εποχή… Ο καιρός είναι ιδανικός!

Εκεί που η έρημος συναντά τον ωκεανό…

   Στην Tarfaya ο Σκωτσέζος έμπορος Donald Mackenzie είχε δημιουργήσει έναν οικισμό το 19^ο αιώνα, που αργότερα έγινε γνωστός λόγω του συγγραφέα Antoine de Saint-Exupéry. Όταν ο Γάλλος πιλότος μετέφερε την αλληλογραφία από τη Γαλλία στη Σενεγάλη, η Tarfaya ήταν μια από τις στάσεις για το μικρό του Bréguet 14. Το 1927 διορίστηκε προϊστάμενος του σταθμού της Tarfaya κι έζησε εκεί για δυο χρόνια. Τότε ήταν που εμπνεύστηκε τη διάσημη ιστορία του “Μικρού Πρίγκιπα”.

Το Casa Mar είναι το κτίριο που είχε χτιστεί όταν ο Σκωτσέζος έμπορος Donald Mackenzie είχε δημιουργήσει τον οικισμό της Tarfaya, το 19^ο αιώνα.

   Η Χριστίνα εκείνη τη μέρα διένυσε τα περισσότερα χιλιόμετρα που ‘χει διανύσει σε μια μέρα με τη μοτοσυκλέτα της: 536! Ήταν πρωτοχρονιά σύμφωνα με το ισλαμικό ημερολόγιο κι ο Μωχάμετ μας φιλοξένησε στο Boujdour. Το βράδυ μας πήγε στην πλατεία, όπου είχε μαζευτεί όλη η πόλη κι είχε ζωντανή, βερβέρικη μουσική και χορούς σε μια τεράστια σκηνή με γιγαντο-οθόνες γύρω-γύρω.

Η Χριστίνα τις έχει λατρέψει τις καμήλες!

   Την επόμενη μέρα είχε μαραθώνιο στην πόλη. Πήγα σε μια καφετέρια, γιατί έπρεπε να συνδεθώ για λίγο στο διαδίκτυο, ενώ η Χριστίνα πρόσεχε τις μοτοσυκλέτες και τα πράγματά μας. Της πήγα ένα ποτήρι καφέ, έβαλα το κινητό μου στη βάση της μοτοσυκλέτας κι ετοιμάστηκα για να φύγουμε. Πήγα να επιστρέψω το ποτήρι στην καφετέρια και μέχρι να γυρίσω, κάποιο παιδί πρόλαβε ν’ αρπάξει το κινητό μου από τη μοτοσυκλέτα. Η Χριστίνα ήταν ακριβώς εκεί μπροστά, αλλά δεν είδε τίποτα!

   Λόγω του μαραθώνιου όλος ο υπέρογκος στρατός κι η αστυνομία της πόλης ήταν στους δρόμους. Είπα αμέσως σε κάποιους στρατιωτικούς, που ήταν εκεί μπροστά, τι έγινε και ρωτούσαν τα παιδιά που είδαν το συμβάν. Άρχισαν να κινητοποιούνται διάφοροι και σε πέντε λεπτά κάποιος άντρας, που ίσως να ήταν ασφαλίτης, μου έφερε το κινητό ακολουθούμενος από ένα τσούρμο πιτσιρικάδες, που μπορεί να ήταν αυτοί που του είπαν ποιος το πήρε. Πάντως, τον κλέφτη δεν τον είδα κι ούτε το επιδίωξα, γιατί ξέρω πως εδώ η τιμωρία του μπορεί να είναι πολύ σκληρή. Τέλος καλό, όλα καλά… Όλοι το ‘χουν βάλει στο μάτι αυτό το απολύτως χρήσιμο δώρο που μου ‘καναν ο Αχιλλέας κι η Χρύσα από τη Λάρισα. Φαίνεται, όμως, πως δεν είναι γραφτό να μ’ αποχωριστεί (ακόμα…)!

Ένα από τα θετικά της ερήμου είναι πως έχει άπλετο χώρο για κατασκήνωση!

   Συνεχίσαμε το μακρύ δρόμο προς τα νότια. Φυσικά, εδώ έχουμε πάψει να συναντούμε τουρίστες. Οι λίγοι ξένοι που περνούν από τη Δυτική Σαχάρα είναι ταξιδιώτες οι οποίοι είτε κάνουν το γύρο της Αφρικής είτε επισκέπτονται ένα μεγάλο κομμάτι της ηπείρου. Είδαμε camper vans, θηριώδη τετρακίνητα φορτηγά, τζιπάκια, μοτοσυκλέτες, μέχρι και ποδηλάτες!

Αυτό έχει γίνει το αγαπημένο μας πρωινό: ψωμί με μέλι, μπανάνα και σταφίδες! Γιαμ γιαμ!

   Μετά από 45 καταπληκτικές μέρες και 6.037 αξέχαστα χιλιόμετρα στο Μαρόκο και τη Δυτική Σαχάρα, περάσαμε χωρίς πρόβλημα τα σύνορα και μπήκαμε στη δεύτερη αφρικανική χώρα που επισκεπτόμαστε, τη Μαυριτανία!

Εδώ μπορείτε να δείτε το τρίτο και τελευταίο βίντεο του ταξιδιού μας στο Μαρόκο και τη Δυτική Σαχάρα:

Soundtracks:
The Master Musicians of Jajouka – El Medahey (Παραδοσιακή βερβέρικη μουσική)
The Master Musicians of Jajouka – The Middle Of The Night (Παραδοσιακή βερβέρικη μουσική)
Μουσική των Amazigh του Άτλαντα