Author Archive

mad nomad-isa:

   I was still in Kefalonia, getting ready for my departure to Italy in September, when I received a call from the marketing department of the ΑΝΕΚ-SUPERFAST Lines. I was surprised to hear a voice on the other end of the line informing me that the application we had submitted for a sponsorship had been positively evaluated! The company would cover the full cost of the tickets, both mine and my motorbike’s, to travel from Patra, Greece to Ancona, Italy by ferry-boat. I would be sailing on SUPERFAST XI and the trip would last almost a day.

   The surprise, however, that I felt hearing those news was nothing compared to my feelings in front of the check-in booth inside the port… The sponsorship was not about a mere place on deck but would cover the expenses of an exterior, twin-bed cabin!

   When I was through with the paperwork, I entered the ferry’s garage and parked Leonida with the rest of the motorcycles, as there were quite a few motorcyclist groups, mainly from Germany and Switzerland. Well, to tell you the truth, they should have put me along with the trucks parked inside the ferry-boat, that’s how overloaded I was… saddlebags, rucksack, backpack, mattress and a pair of tyres, all these were hanging on each side of the motorcycle and she had every right to be cranky about it!

Leaving Greece behind me…

   Being on board was like having entered a five-star hotel! Let alone my cabin, which, as it turned out, it was all mine! That’s what luxury is all about! No need to say, of course, that I spent half of the trip sleeping, or being in a coma was more like it, since in the last few days before my departure I was in such a tense that I could hardly sleep every night…

   That’s how I ended up from being a nomad to being a princess! The red carpet was the only thing missing for reaching the pick of my glory… Wait, I think there was actually one laid…

In such a luxurious, exterior, twin-bed cabin I was feeling more like a princess rather than like a nomad!   Thank you so much, ANEK Lines, for the pampering and the relaxation you provided me! It was more than necessary, in order to hit the road with my batteries fully charged (no, I don’t mean the one of my cell phone)…

 

mad nomad-isa:

   Ήμουν στην Κεφαλονιά και προετοιμαζόμουν για την αναχώρησή μου το Σεπτέμβρη στην Ιταλία, όταν δέχτηκα τηλέφωνο από το τμήμα marketing της ΑΝΕΚ-SUPERFAST. Με έκπληξη άκουσα μια φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής να με ενημερώνει ότι η αίτηση που είχαμε υποβάλει για χορηγία είχε γίνει δεκτή και πως η εταιρεία θα κάλυπτε εξ’ ολοκλήρου τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια, τα δικά μου και της Λέων-είδα, για τη μεταφορά μας από την Πάτρα στην Ανκόνα της Ιταλίας. Θα ταξίδευα με το SUPERFAST XI και το ταξίδι θα διαρκούσε σχεδόν μια μέρα.

   Η έκπληξη που ένιωσα με το τηλεφώνημα από την ΑΝΕΚ, όμως, δεν ήταν τίποτα μπροστά σ’ αυτό που ένιωσα μόλις έκανα check-in, όταν έφτασα στο λιμάνι… Η χορηγία δεν περιλάμβανε απλώς τα εισιτήρια, αλλά και μια καμπίνα εξωτερική, δίκλινη παρακαλώ!

   Μόλις τέλειωσα με τα διαδικαστικά, μπήκα στο καράβι και πάρκαρα τη Λέων-είδα μαζί με τις υπόλοιπες μοτοσυκλέτες, αφού υπήρχαν αρκετές παρέες μοτοσυκλετιστών, κυρίως από τη Γερμανία και την Ελβετία. Κανονικά, βέβαια, έπρεπε να με βάλουν στο χώρο με τα φορτηγά, έτσι όπως την είχα καταντήσει… πλαϊνά σαμάρια, σάκος μεγάλος, σακίδιο πλάτης, υπόστρωμα κι ένα ζευγάρι λάστιχα, όλα κρέμονταν από πάνω της κι η κακομοίρα με το δίκιο της αγκομαχούσε!

[caption id="attachment_2679" align="aligncenter" width="625"]Λίγο πριν αφήσω την Ελλάδα πίσω μου…

   Μπαίνοντας στο καράβι, ήταν σα να έμπαινα σε ξενοδοχείο πέντε αστέρων! Για να μη μιλήσω για την καμπίνα μου, που τελικά αποδείχτηκε ότι την είχα όλη δική μου! Ε ρε, μεγαλεία! Περιττό, βέβαια, να πω ότι στο μισό ταξίδι έπεσα σε χειμερία νάρκη, σαν τις αρκούδες, αφού τις τελευταίες μέρες πριν φύγω, από την υπερένταση στριφογυρνούσα κάθε βράδυ στο κρεβάτι σαν κοντοσούβλι (όνομα και πράμα!)…

   Έτσι από τ’ αλώνια βρέθηκα ξαφνικά στα σαλόνια! Μόνο κόκκινα χαλιά που δε μου έστρωσαν οι άνθρωποι… Μπα, τώρα που το σκέφτομαι, μια μπορντωροδοκόκκινη μοκετούλα την είχε…

Με τέτοια βασιλική, δίκλινη, εξωτερική καμπίνα περισσότερο σαν πριγκίπισσα ένιωθα, παρά σα νομάδισσα!

   Ευχαριστώ τόσο πολύ ΑΝΕΚ για την περιποίηση και την ξεκούραση που μου παρείχατε! Ήταν τόσο απαραίτητη, για να βγω στο δρόμο με γεμάτες μπαταρίες (όχι, δεν εννοώ του κινητού)…

   While I was crossing the border from Slovenia to Italy, Christina was on board, traveling from Patras, Greece to Ancona, Italy with ANEK LINES. After one and a half month we would finally meet again! Christina just took the short way by ship, having ANEK LINES on her side, while I, on the other hand, enjoyed an amazing trip through the Balkans!

   While in Italy, I found myself at the new home of Akis Temperidis and Vula Netou, the Greek couple that had made a RTW trip on a Land Rover. We had set off from Greece at about the same time, when I was starting my previous trip in Asia. However, at that time we did not know each other… It was meant for us to meet up, totally unexpected, in a hotel in India! In a country with more than a billion people, three overlanders from Greece bumped to each other! How unbelievable could that be…

Another great meeting, this time in Italy, with Akis Temperidis, Vula Netou and the legendary Land Rover which travelled with them around the world!

   Now, we met again on a different corner of the world, having the same vehicles (mine was slightly different this time). Akis and Vula, along with their baby girl Anastasia, are living now in a small village in Northern Italy. I was their guest there, and we couldn’t stop telling each other stories from our journeys! I think that, in those two days, we were only physically in Italy. Spiritually, we were all wandering in other continents… They gave me plenty of advice concerning Africa, as they had made almost the same route we were about to, plus they had spent a year and a half in Tanzania, managing a lodge in the jungle!

Riding towards Cerreto Pass, at 1,200 m (3,937 ft) altitude, through the road that Akis suggested to me!

   Christina and I were finally back together, and from now on we will be traveling together, for as long as it will be possible… Of course, for Christina it’s a whole new life now. She has never done such a long trip before, neither on motorcycle nor in any other means of transportation. She is, however, determined to live the nomadic life (well, in a modern version) and she is doing great. She may be lacking the experience but she has the will, and that is the most important thing!

Cinque Terre villages are so picturesque and historic that they are protected by Unesco!

   In Livorno, Natalia was the one who hosted us and she really made us feel like home! We went to buy some groceries and Christina cooked, in order to have some meals ready, while on board to Morocco. The original plan was to ride our motorcycles all the way to Gibraltar. But since we had been delayed so much our departure from Greece, it was better to take the ship and be in Morocco in time, as we wanted to find the best weather conditions possible while traveling along the African continent.

Going to Livorno, we chose, of course, the small countryside roads. We were passing through beautiful seaside towns, like this one…

   Reaching the port of Livorno, we were very surprised to find that we were about to sail away on a Greek ship, with many Greeks amongst the crew! Mysterious are the ways of how international commerce works… How could we ever dream that we would sail to Morocco on the same ship we used to take to the islands of the Aegean Sea! It took us two and a half days (60 hours) to arrive in Tangier, Morocco with a stop in Barcelona, Spain. The weather was great and it was nice being on board, watching, even from such a long distance, the shores of France and Spain. We even met a few sailboats traveling in the Mediterranean Sea. In times like these, I really miss sailing. Have you ever had the feeling of missing what you do for living? Since I got myself into sailing, I feel like this all the time!

Cooking on the deck… In a few minutes the omelet will be ready! Bon appetite!

   We spent our time on board very cheerfully. I made the first video of my trip in Albania, we read about Morocco and we were chatting with the Greek members of the crew, who they hadn’t seen another Greek for months. They found the best place on the deck for us to settle, where we could spend the night comfortably and quietly.

   Όταν εγώ από τη Σλοβενία έμπαινα οδικώς στην Ιταλία, η Χριστίνα ήταν στο καράβι της ΑΝΕΚ και ταξίδευε από την Πάτρα στην Ανκόνα. Έτσι, μετά από ενάμιση μήνα, περίπου, ξαναβρεθήκαμε στην Ιταλία! Απλά η Χριστίνα έφτασε εκεί με τη βοήθεια της ΑΝΕΚ, ενώ εγώ έφτασα οδικώς μετά από ένα υπέροχο ταξίδι στα Βαλκάνια!

   Βρέθηκα στη νέα γειτονιά του Άκη Τεμπερίδη και της Βούλας Νέτου, που είχαν κάνει το γύρο του κόσμου μ’ ένα Land Rover. Είχαμε ξεκινήσει τον ίδιο καιρό από την Ελλάδα, όταν κατευθυνόμουν προς την Ασία. Τότε, όμως, δεν είχαμε γνωριστεί… Έμελλε να γνωριστούμε τελείως τυχαία σ’ ένα ξενοδοχείο της Ινδίας! Μέσα σε μια χώρα με περισσότερο από ένα δισεκατομμύριο πληθυσμό, τρεις Θεσσαλονικείς overlanders συναντηθήκαμε τυχαία! Πόσο απίστευτο μας φαινόταν…

Άλλη μια συνάντηση κορυφής, αυτή τη φορά στην Ιταλία, με τον Άκη Τεμπερίδη, τη Βούλα Νέτου και το ιστορικό Land Rover που έκανε το γύρο του κόσμου!

    Τώρα ξαναβρισκόμασταν σε μια άλλη γωνιά του κόσμου με τα ίδια οχήματα (μόνο που το δικό μου είχε κάποιες διαφορές αυτή τη φορά). Ο Άκης κι η Βούλα, μαζί με τη μικρή τους Αναστασία, μένουν το τελευταίο διάστημα σ’ ένα χωριό της Βόρειας Ιταλίας. Με φιλοξένησαν εκεί και δε σταματούσαμε ν’ ανταλλάζουμε ιστορίες από τα ταξίδια μας! Εκείνες τις δυο μέρες μόνο σωματικά, νομίζω, βρισκόμασταν στην Ιταλία. Νοητικά ταξιδεύαμε σ’ άλλες ηπείρους… Μου έδωσαν αρκετές συμβουλές για την Αφρική, αφού είχαν κάνει σχεδόν την ίδια διαδρομή που θα κάνουμε κι εμείς και μάλιστα έζησαν στην Τανζανία για ενάμιση χρόνο, αφού εργάζονταν σ’ ένα ξενοδοχείο μέσα στη ζούγκλα!

Ανεβαίνοντας στο Πέρασμα Cerreto, στα 1.200 μ. υψόμετρο, από το δρόμο που μου πρότεινε ο Άκης!

   Ξανασμίξαμε, επιτέλους, με τη Χριστίνα κι από ‘δω και πέρα θα ταξιδεύουμε μαζί, για όσο μπορέσουμε… Για τη Χριστίνα, βέβαια, ξεκινά μια καινούρια ζωή. Δεν έχει ξανακάνει μεγάλο ταξίδι ούτε με μοτοσυκλέτα ούτε με άλλο μέσο. Είναι, όμως, αποφασισμένη να ζήσει τη νομαδική ζωή (σε μια πιο σύγχρονη μορφή, σίγουρα) και τα πηγαίνει πολύ καλά. Μπορεί να μην έχει την εμπειρία, αλλά έχει τη θέληση κι αυτό είναι το σημαντικότερο!

Τα χωριά Cinque Terre είναι τόσο γραφικά και ιστορικά, που προστατεύονται από την Unesco!

   Στο Livorno μας φιλοξένησε η Ναταλία και μας έκανε να νιώθουμε σα στο σπίτι μας! Πήγαμε να ψωνίσουμε κι η Χριστίνα μαγείρεψε για να έχουμε έτοιμο φαγητό στο καράβι προς το Μαρόκο. Το αρχικό μας πλάνο ήταν να πάμε οδικώς μέχρι το Γιβραλτάρ. Αφού, όμως, καθυστερήσαμε μήνες να ξεκινήσουμε το ταξίδι μας, ήταν προτιμότερο να πάρουμε το καράβι και να φτάσουμε στο Μαρόκο στην ώρα μας, για να έχουμε τον καλύτερο δυνατό καιρό ταξιδεύοντας στην αφρικανική ήπειρο.

Πηγαίνοντας προς το Livorno, επιλέξαμε, φυσικά, τους μικρούς, επαρχιακούς δρόμους. Περνούσαμε από όμορφα παραθαλάσσια μέρη, όπως αυτό…

   Φτάνοντας τα μεσάνυχτα στο λιμάνι του Livorno, μείναμε έκπληκτοι όταν διαπιστώσαμε πως θα πλεύσουμε με ελληνικό καράβι, όπου δουλεύουν αρκετοί Έλληνες! Πλάκα έχουν τα κόλπα του εμπορίου… Πού να περιμέναμε πως θα φτάναμε στο Μαρόκο με το πλοίο και το πλήρωμα που μας πήγαινε στα νησιά του Αιγαίου! Δυόμισι μέρες (60 ώρες) έκανε το πλοίο να φτάσει στην Ταγγέρη, με μια ενδιάμεση στάση στη Βαρκελώνη. Ο καιρός ήταν καλός κι ήταν όμορφα να πλέουμε ατελείωτα βλέποντας έστω κι από μακριά τις ακτές της Γαλλίας και της Ισπανίας. Συναντήσαμε και μερικά ιστιοφόρα, που ταξίδευαν στη Μεσόγειο. Κάτι τέτοιες στιγμές μου λείπει η ιστιοπλοΐα. Σας έχει τύχει ποτέ να σας λείπει το επάγγελμά σας; Από τότε που ασχολήθηκα με την ιστιοπλοΐα, το νιώθω συνεχώς αυτό!

Μαγειρεύοντας στο κατάστρωμα… Σε λίγα λεπτά η ομελέτα θα είναι έτοιμη! Καλή μας όρεξη!

   Οι ώρες στο πλοίο περνούσαν ευχάριστα. Έφτιαξα το πρώτο βίντεο από το ταξίδι μου στην Αλβανία, διαβάζαμε για το Μαρόκο και τα λέγαμε με τους Έλληνες ναυτικούς, που οι καημένοι είχαν μήνες να δουν Έλληνα. Μας τακτοποίησαν στην καλύτερη γωνιά του καταστρώματος, όπου κοιμόμασταν ήσυχα κι είχαμε όλες τις ανέσεις.

   Having entered Slovenia, I headed to the coast, as I wanted to visit the picturesque town of Piran. The impact of the Venetians is more than visible in the entire old city. The big difference, compared to the old towns of Croatia, was that in Piran the tourists were considerably fewer, something that made me more than happy. The previous day, I was traveling in rain the whole day, but in Piran there was so much sunshine that I even took a dip into the sea, after a long time!

   I moved to the east, in order to visit some scenic castles and towns. I did not ride even a meter on highway and I was rewarded to the fullest! Imagine that I didn’t have to buy a vignette, as it is only needed for the roads with green or blue signs. But, if you ride on the provincial roads signed in yellow, the vignette is absolutely unnecessary.

I enjoyed riding in the endless forests of Slovenia! Sometimes it was through easy dirt roads and some other times it was through rough woodcutters’ tracks!

   I totally fell in love with the Slovenian countryside! How much beauty can be squeezed in such a small place… With the 58% of the land covered by forests, this is the third-most forested country in Europe, after Finland and Sweden! I took some dirt roads and found myself into thick, humid forests! I, then, moved on small roads through scenic little villages. There are farms all over the place, surrounded by verdant meadows, all having these iconic, old, wooden granaries. Even the small farm houses were so tidy and cute, full of flowers and colors, making the entire scenery unbelievably picturesque, an image I couldn’t get enough of!

Do you see now why I fell in love with sLOVEnia?

   In such a farm, up on the hills, I was delighted to meet again Janez and Petra, a Slovenian couple I had first met in Pakistan. At that time, they were traveling in an old Renault 4L and we happened to cross the border to India together. After having returned to their country, they got married, bought this old, deserted farm and have been living there since, with the newer member of their family! It was unbelievable meeting them again after six years. As soon as I arrived, we sat on the hill, around a campfire and couldn’t stop talking! We had so much catching up to do… How did the rest of our trip go, what had we done after having returned home, what do we do now…

We were cooking and eating in the old wooden granary in the farm of Janez and Petra, which has been converted in an outdoor kitchen for the hot summer months.

   I stayed there for two days and helped as much as I could with the chores in the farm, while Petra was cooking delicious meals with organic vegetables grown in their garden. If I wasn’t traveling, that’s the kind of life I would be living! I always liked to live in nature, under human conditions, without stress, producing my own food, being self-sufficient, remaining untouched by any system and financial crisis.

I was traveling through small roads, like this one, and I was absolutely rewarded for my choice!

   I bid Janez and Petra farewell and headed to Ljubljana, where Ika would host me through CouchSurfing. Ljubljana is one of the few capitals I enjoyed so much. It is a very human city, with this typical serenity you see in Northern Europe, but vibrant at the same time. These days, Eurobasket was held in the city, so there were many acts and performances around.

Ljubljana changed hands often between Romans, Huns, Ostrogoths, Lombards and finally Austrians, who left their footprint in the old town until today.

   The day I was about to leave Ljubljana, I woke up by many loud thunders that shook the place. It was down pouring and I thought it would be pointless to go up to the Alps in such a weather. I headed to Italy. The thought, however, of visiting the lakes of Bled and Bohinj would not leave my mind. I hated to miss this opportunity. After all, I was looking forward to visit the Alps, these lakes and the surrounding mountains for so long… Nevertheless, the sky was cloudy as far as I could see and especially on the north the clouds were close to the land, creating thick fog. I didn’t stand a good chance for nice weather on the mountains. I felt just like I was feeling when I had left Pokhara in Nepal, and went over Katmantu, but the thought of hiking the area of Annapurna wouldn’t leave me. So, I did once more what I had done then and had not regretted it!

I was looking forward to visit the Julian Alps and it was really worth!

   I turned back and started to ride up north! And then, miraculously… after an hour of riding, I could see some blue skies and by the time I arrived at the lakes it was sunshine! What a right choice I had made, turning back and visiting the Alps… The reward was greater than I could have ever dreamed of. The scenery was amazing! I let the images to speak for themselves…

Lake Bled with the church on its small island and the castle on the background!

   I rode to Vršič Pass, up to an altitude of 1,611 m. (5,286 ft.). I was surrounded by rocky, snow-capped peaks. Over the altitude of 1,400 m. (4,593 ft.) there was snow even on the roadside. What a perfect occasion to try out the isothermal suit of REV’IT! I put on the interior layer of my Levante summer jacket and I was fine. It seems that this jacket is the perfect choice for temperatures ranging from 0 ^oC to 50 ^oC!

Riding to the Vršič Pass, at 1,611 m. (5,286 ft.), I was surrounded by the snow-capped peaks of the Alps!

   I wild-camped on a lovely spot in Soča Valley, by a fierce river. Another good thing about Slovenia is that, with so many forests, you can find anywhere ideal spots for wild-camping! I was close to the border, so the next day I entered in Italy, from where we will take a ferry-boat to Morocco on Saturday, 21^st of September! Christina is already on the ship, coming to Italy on her heavy-loaded Leonida! So, get ready! The adventure is about to start 😉

Here you can watch the video from my trip in Slovenia (with English subtitles) accompanied by the wonderful soundtracks of Delta Shakedown, the band in which Dionisis Frantzis plays!

Soundtracks:
Delta Shakedown – Lands Of The North
Delta Shakedown – Take A Chance
Pearl Jam – Alive
Nickelback – Burn it to the ground
Private Government – Metallico tis Evdokias
Iron Maiden – Afraid to Shoot Strangers

   Στη Σλοβενία αρχικά κινήθηκα προς τα παράλια, για να επισκεφτώ τη γραφική κωμόπολη του Piran. Η παλιά της πόλη είναι φανερά επηρεασμένη από τους Βενετούς. Η μεγάλη διαφορά που απόλαυσα περισσότερο σε σχέση με τις παλιές πόλεις της Κροατίας ήταν πως οι τουρίστες στο Piran ήταν ασύγκριτα λιγότεροι. Την προηγούμενη μέρα ταξίδευα συνεχώς στη βροχή, αλλά στο Piran είχε τέτοια λιακάδα, που μετά από αρκετό καιρό έκανα μπάνιο στη θάλασσα!

    Κινήθηκα ανατολικά, για να επισκεφτώ διάφορα κάστρα και κάποιες γραφικές πόλεις. Ως συνήθως, δεν πάτησα ούτε ένα μέτρο αυτοκινητόδρομου κι ανταμείφθηκα στο έπακρο γι’ αυτό! Φανταστείτε πως δε χρειάστηκε καν ν’ αγοράσω βινιέτα, αφού αυτή χρειάζεται για τους δρόμους που έχουν πράσινες και μπλε πινακίδες. Αν κινηθεί κανείς μόνο από τους επαρχιακούς δρόμους με κίτρινες πινακίδες, τότε η βινιέτα δεν είναι απαραίτητη.

Στα απέραντα δάση της Σλοβενίας απόλαυσα όμορφες διαδρομές, άλλες βατές κι άλλες απαιτητικές μέσα από υλοτομικά δρομάκια!

   Τη σλοβενική επαρχία την ερωτεύτηκα! Πόση ομορφιά μπορεί να χωρέσει ένας τόσο μικρός τόπος… Με το 58% της χώρας να καλύπτεται από δάση, αυτή είναι η τρίτη πιο δασώδης χώρα της Ευρώπης, μετά τη Φιλανδία και τη Σουηδία! Πήρα κάποιους χωματόδρομους και βρέθηκα μέσα σε πυκνά, υγρά δάση! Ύστερα κινιόμουν από μικρούς δρόμους και περνούσα από ωραία χωριουδάκια. Υπάρχουν παντού φάρμες μέσα σε καταπράσινα λιβάδια κι έχουν αυτές τις χαρακτηριστικές παλιές, ξύλινες σιταποθήκες. Ακόμη και τ’ αγροτόσπιτα είναι τόσο περιποιημένα, με διάφορα χρώματα και λουλούδια, που όλο αυτό το σύνολο δημιουργούσε μια απίστευτα καλαίσθητη εικόνα κι ευχαριστιόμουν να τη βλέπω!

Καταλαβαίνετε τώρα το λόγο που ερωτεύτηκα την επαρχία της Σλοβενίας;

   Σε μια φάρμα πάνω στα βουνά, είχα τη χαρά να ξαναδώ το Γιάννη και την Πέτρα, ένα ζευγάρι Σλοβένων που είχα πρωτοσυναντήσει στο Πακιστάν. Τότε ταξίδευαν μ’ ένα παλιό Renault 4L κι είχαμε περάσει μαζί τα σύνορα για να μπούμε στην Ινδία. Αφού επέστρεψαν στη χώρα τους, παντρεύτηκαν, αγόρασαν μια παλιά, εγκαταλειμμένη φάρμα και ζουν εκεί με το νέο μέλος της οικογένειάς τους! Ήταν απίστευτο που ξανασυναντιόμασταν μετά από έξι χρόνια. Μόλις έφτασα, κάτσαμε αμέσως σ’ ένα σημείο του λόφου, γύρω από τη φωτιά και μιλούσαμε ακατάπαυστα! Είχαμε να πούμε τόσα… Πώς ήταν το υπόλοιπο του ταξιδιού μας, τι κάναμε επιστρέφοντας στον τόπο μας, τι κάνουμε τώρα…

Μαγειρεύαμε και τρώγαμε στην παλιά, ξύλινη σιταποθήκη της φάρμας του Γιάννη και της Πέτρας, που την έχουν μετατρέψει σε υπαίθρια κουζίνα για τους ζεστούς μήνες του χρόνου.

    Έμεινα δυο μέρες εκεί και βοήθησα όσο μπορούσα στις εργασίες της φάρμας, ενώ η Πέτρα μας μαγείρευε νόστιμα φαγητά με τα βιολογικά λαχανικά που έβγαζαν από τον κήπο τους. Αν δεν ταξίδευα, αυτή θα ήταν η ζωή που θα ‘θελα να κάνω! Πάντα μου άρεσε να ζω μέσα στη φύση, σε ανθρώπινες συνθήκες, χωρίς άγχος, να παράγω την τροφή μου, να είμαι αυτάρκης και να μη μ’ επηρεάζει καμιά κρίση και κανένα σύστημα.

Από τέτοια μικρά δρομάκια κινιόμουν κι ανταμείφθηκα στο έπακρο για την επιλογή μου!

   Αποχαιρέτησα γι’ άλλη μια φορά το Γιάννη και την Πέτρα και πήγα στη Λιουμπλιάνα (Ljubljana), όπου με φιλοξένησε η Ika μέσω του CouchSurfing. Η Λιουμπλιάνα είναι από τις λίγες πρωτεύουσες που έχω απολαύσει. Είναι ανθρώπινη πόλη κι εκπέμπει αυτή τη χαρακτηριστική ηρεμία που συναντά κανείς στη Βόρεια Ευρώπη, όντας συγχρόνως αρκετά ζωντανή. Είχε και το Eurobasket εκείνες τις μέρες στην πόλη, οπότε υπήρχαν παντού διάφορα δρώμενα.

Η Λιουμπλιάνα άλλαξε πολλές φορές χέρια ανάμεσα σε Ρωμαίους, Ούννους, Οστρογότθους, Λομβαρδούς και τελευταία Αυστριακούς, οι οποίοι άφησαν το στίγμα τους μέχρι σήμερα στην παλιά πόλη.

   Τη μέρα που έφευγα από τη Λιουμπλιάνα, είχα ξυπνήσει από τους αμέτρητους δυνατούς κεραυνούς που ακούγονταν. Έβρεχε ασταμάτητα και σκεφτόμουν πως δεν έχει νόημα ν’ ανέβω στις Άλπεις με τέτοιο καιρό. Κατευθύνθηκα προς την Ιταλία. Συνέχεια, όμως, μ’ έτρωγε η σκέψη να πάω στις λίμνες Bled και Bohinj. Δεν ήθελα να τις χάσω. Ανυπομονούσα τόσο καιρό να φτάσω στις Άλπεις και να δω αυτές τις λίμνες και τα τριγύρω βουνά… Ο ουρανός, όμως, ήταν παντού συννεφιασμένος κι ειδικά προς τα βόρεια τα σύννεφα ήταν χαμηλά κι είχε ομίχλη. Δεν είχα πολλές πιθανότητες να πετύχω καλό καιρό στα βουνά. Ένιωσα όπως τότε που έφυγα από την Pokhara του Νεπάλ και πήγα στο Κατμαντού, αλλά μ’ έτρωγε η σκέψη να κάνω την πεζοπορία στην περιοχή Annapurna. Έτσι, έκανα το ίδιο που είχα κάνει και τότε και δεν το είχα μετανιώσει!

Καιρό περίμενα να δω από κοντά τις Ιουλιανές Άλπεις και πραγματικά άξιζε…

   Γύρισα πίσω κι άρχισα ν’ ανεβαίνω προς τα βόρεια! Τότε έγινε το θαύμα… Μετά από καμιά ώρα δρόμο έβλεπα γαλάζιο ουρανό και μέχρι να φτάσω στις λίμνες είχε τέλεια λιακάδα! Πόσο καλά έκανα που γύρισα κι αποφάσισα ν’ ανέβω στις Άλπεις… Ανταμείφθηκα για την επιλογή μου περισσότερο κι απ’ όσο φανταζόμουν. Τα τοπία ήταν φανταστικά! Αφήνω τις εικόνες να μιλήσουν από μόνες τους…

Η Λίμνη Bled με την εκκλησία στο μικρό νησάκι της και το κάστρο της στο βάθος!

   Ανέβηκα στο Πέρασμα Vršič, στα 1.611 μ. υψόμετρο. Περιτριγυριζόμουν από βραχώδεις, χιονισμένες κορυφές. Πάνω από τα 1.400 μ. είχε χιόνι και στην άκρη του δρόμου. Ήταν ευκαιρία να δοκιμάσω τα ισοθερμικά της REV’IT! Έβαλα το εσωτερικό μπουφάν μέσα από το καλοκαιρινό jacket Levante κι ήμουν μια χαρά. Φαίνεται πως αυτό το μπουφάν είναι η τέλεια επιλογή για θερμοκρασίες από 0 ^oC μέχρι 50 ^oC!

Ανεβαίνοντας στο Πέρασμα Vršič, στα 1.611 μ. υψόμετρο, περιτριγυριζόμουν από τις χιονισμένες κορυφές των Άλπεων!

   Κατασκήνωσα σ’ ένα ωραίο μέρος στην Κοιλάδα Soča, δίπλα στο ορμητικό ποτάμι. Το καλό στη Σλοβενία είναι πως με τόσα δάση έχει παντού πανέμορφα μέρη για ελεύθερη κατασκήνωση! Ήμουν κοντά στα σύνορα, οπότε την επόμενη μέρα μπήκα στην Ιταλία, απ’ όπου θα πάρουμε το καράβι για το Μαρόκο το Σάββατο στις 21 του μηνός! Η Χριστίνα είναι ήδη στο καράβι κι έρχεται στην Ιταλία με τη βαρυφορτωμένη Λέων-είδα της! Ετοιμαστείτε, λοιπόν, γιατί η περιπέτεια ξεκινά 😉

Εδώ μπορείτε να δείτε και το βίντεο από το ταξίδι μου στη Σλοβενία με την υπέροχη μουσική επένδυση από τους Delta Shakedown, το σχήμα στο οποίο συμμετέχει ο Διονύσης Φραντζής!

Soundtracks:
Delta Shakedown – Lands Of The North
Delta Shakedown – Take A Chance
Pearl Jam – Alive
Nickelback – Burn it to the ground
Private Government – Metallico tis Evdokias
Iron Maiden – Afraid to Shoot Strangers