As soon as we entered Benin, we visited Grand Popo, a peaceful little village by the ocean, with a pleasant atmosphere. Unfortunately, we couldn’t swim, as the sea currents around this area are really strong and dangerous. Next day, we headed to Possotomé, situated on the shore of Lake Ahémé. Beninese consider this area of having a unique energy…

One of the many settlements built in the lakes of Benin.

   Benin is the birthplace of voodoo, an ancient religion in this region, which slaves brought with them when transported in Haiti and Cuba. There, it got mixed with Catholicism and this blend was brought back in Benin and Togo by the slave descendants returning to Africa. This much demonised religion is particularly widespread in this region. Even Christians and Muslims believe in voodoo and practice it regularly.

Temple in the sacred forest of Possotomé, where chickens and other animals are being sacrificed during voodoo ceremonies.

   The word “voodoo” means “the mystery” and this is indeed a very mystic religion. Anyone can be a believer but no one is allowed to reveal its secrets. The rituals take place in unusual temples, often under the loud beating of drums, something that helps people to come to trance and communicate with the spirits. Believers call on the spirits for protection, good luck but sometimes also for the achievement of malicious ends. Of course, as in any transaction in this continent, either held between men or between men and gods, some kind of reward as for the services of the spirits must be given. The one who is interested takes a prescription from the priest and heads to the market, in order to find the ingredients necessary for the ceremony. They can vary from crocodile skin to eagle claws, monkey head, dried lizards and a bunch of other stuff beyond the wildest imagination…

Heads of monkeys and other animals, fowl feathers, skins and furs, dried lizards and more are being sold as ingredients for the voodoo ceremonies!

   We also visited the town of Ouidah, from where thousands of slaves were transported to the New World, in order to work at the plantations of the landowners. Through a scenic, off-road route, with the huge waves of the ocean crushing on the shore, we arrived in the chaotic Cotonou, where the traffic on the streets is really dangerous!

Christina is happy to see some tarmac in Benin!

   There, we were hosted by the amazing family of Omer, the young guy that had also hosted us in Grand Popo. It is a rather well-off family, running a restaurant, with everybody living around the yard behind it. It was rather interesting living for a while at the backstage of an African restaurant. Every afternoon we were watching the preparation of the dishes taking place on small charcoal stoves set in every available space of the backyard. We spent the evenings sitting on small tables on the sidewalk, starring at the traffic while chitchatting in the darkness imposed by the usual power cuts.

The labyrinthine Dantokpa Market in Cotonou.

   The capital of the country is Porto Novo, a peaceful town having taken its name by the Portuguese, who in the 16th century established it as a slave trade post. We were hosted there by Jo and Check, two young guys living by the philosophy of the Rastafarians. They escorted us to many intriguing places, one being the Centre Songhai, an institution established in 1985 by a Nigerian monk. Since then they promote the sustainable development, organic farming, recycling and other innovative concepts, barely known at that time even in the West!

This church in Porto Novo has some clear influences from the Brazilian architecture brought in Benin by the slave descendants who returned to Africa. Nowadays it has been turned into a mosque.

   The last place to visit in Benin was Abomey, once being the capital of the Dahomey Kingdom. The tribes of this region were notoriously warlike and blood-thirsty. They practiced human sacrifices and traded war captives as slaves. For the construction of a round wall in a specific temple built in every palace, they would use mud, blood from forty one people they would kill, alcohol, gun powder, gold dust, sea shells, sea water and water from seven streams.

Even the wooden carvings on the doors of the palaces in Abomey show how blood-thirsty the tribes dominating this region were…

   We even saw the throne of one king standing on four skulls! Yes, they were actual human skulls… At least, these people could show some compassion. The kingdom’s executioner should decapitate the criminals with one move of his sword, so that the condemned to death would suffer no more. If he would not succeed, he would loose his own head!

Here you can watch the video about our trip in Benin (with English subtitles):

Soundtracks (music from Benin):
Traditional voodoo music
Orchestre Poly-Rythmo de Cotonou – Minkou E So Non Moin
Orchestre Poly-Rythmo de Cotonou – Se Ba Ho

   Μόλις μπήκαμε στο Μπενίν, επισκεφτήκαμε το Grand Popo, ένα ήσυχο χωριό δίπλα στη θάλασσα, που έχει ένα ευχάριστο κλίμα. Δυστυχώς, δε μπορούσαμε να κολυμπήσουμε, αφού σ’ αυτές τις περιοχές τα θαλάσσια ρεύματα είναι ιδιαίτερα ισχυρά κι επικίνδυνα. Την επόμενη μέρα κατευθυνθήκαμε προς το γραφικό χωριό Possotomé, που βρίσκεται στην όχθη της Λίμνης Ahémé. Οι Μπενινέζοι πιστεύουν πως αυτή η περιοχή έχει μια μοναδική ενέργεια…

Ένας απ’ τους πολλούς οικισμούς που είναι χτισμένοι στις λίμνες του Μπενίν.

   Το Μπενίν είναι η χώρα του βουντού, μια αρχαία θρησκεία της περιοχής αυτής, που οι σκλάβοι μετέφεραν μαζί τους στην Αϊτή και την Κούβα. Εκεί αναμίχθηκε με τον καθολικό χριστιανισμό κι αυτό το μίγμα έφεραν πίσω στο Μπενίν και το Τόγκο οι απόγονοι των σκλάβων που επέστρεψαν στην Αφρική. Μέχρι σήμερα η δαιμονοποιημένη αυτή θρησκεία είναι ευρέως διαδεδομένη στην περιοχή αυτή. Ακόμη κι οι χριστιανοί κι οι μουσουλμάνοι πιστεύουν στο βουντού και το εφαρμόζουν.

Ναός στο ιερό δάσος του Possotomé, όπου θυσιάζουν κότες κι άλλα ζώα για τελετές βουντού.

   Η λέξη “βουντού” σημαίνει “μυστήριο” και πράγματι είναι μια πολύ μυστήρια θρησκεία. Ο καθένας μπορεί να γίνει μέλος της θρησκείας, αλλά κανείς δεν επιτρέπεται ν’ αποκαλύψει τα μυστικά της. Οι ιεροτελεστίες γίνονται σε ιδιόμορφους ναούς, πολλές φορές υπό το δυνατό ήχο των κρουστών, που βοηθά τους πιστούς να εκστασιαστούν και να επικοινωνήσουν με τα πνεύματα. Οι πιστοί επικαλούνται τα πνεύματα για να τους προστατεύσουν, να τους φέρουν καλή τύχη, αλλά μερικές φορές και για μοχθηρούς σκοπούς. Βέβαια, όπως συνηθίζεται σε κάθε συνδιαλλαγή σ’ αυτή την ήπειρο, είτε γίνεται ανάμεσα σ’ ανθρώπους είτε ανάμεσα σε θεούς κι ανθρώπους, πρέπει να δοθεί κάποιου είδους αμοιβή για τις υπηρεσίες των πνευμάτων. Ο ενδιαφερόμενος παίρνει μια συνταγή απ’ τον ιερέα και πηγαίνει στο παζάρι να βρει τ’ απαραίτητα υλικά για την τελετή, που μπορεί να είναι δέρμα κροκόδειλου, νύχια αετού, κεφάλι πιθήκου, αποξηραμένες σαύρες κι ένα σωρό άλλα που ούτε μπορεί να φανταστεί κανείς…

Κεφάλια πιθήκων κι άλλων ζώων, φτερά πτηνών, δέρματα και γούνες, αποξηραμένες σαύρες κι ένα σωρό άλλα πωλούνται ως υλικά για τελετές βουντού!

   Επισκεφτήκαμε την πόλη της Ouidah, απ’ όπου χιλιάδες σκλάβοι μεταφέρθηκαν στον Νέο Κόσμο, για να δουλέψουν στις καλλιέργειες των γαιοκτημόνων. Από μια όμορφη, εκτός δρόμου διαδρομή δίπλα στα τεράστια κύματα του ωκεανού, φτάσαμε στο χαοτικό Cotonou, όπου η κίνηση στους δρόμους είναι τρομακτικά επικίνδυνη!

Η Χριστίνα χαίρεται που πατά άσφαλτο στο Μπενίν!

   Εκεί μας φιλοξένησε η υπέροχη οικογένεια του Omer, του νεαρού που μας είχε φιλοξενήσει στο Grand Popo. Είναι μια σχετικά ευκατάστατη οικογένεια, που λειτουργεί ένα εστιατόριο και μένουν όλοι μαζί στις εγκαταστάσεις πίσω απ’ αυτό. Ήταν ενδιαφέρον να ζήσουμε για λίγο στα παρασκήνια ενός αφρικανικού εστιατορίου παρακολουθώντας πώς ετοιμάζονται τα γεύματα σε μικρές εστίες με κάρβουνα, που γέμιζαν την αυλή κάθε απόγευμα. Τα βράδια καθόμασταν στα τραπεζάκια του πεζοδρομίου και χαζεύαμε την κίνηση καθώς τα λέγαμε στο σκοτάδι που επέβαλλαν οι συνηθισμένες διακοπές ρεύματος.

Το χαοτικό Παζάρι Dantokpa στο Cotonou

   Η πρωτεύουσα της χώρας είναι το Porto Novo, μια ήσυχη πόλη που ονομάστηκε έτσι από τους Πορτογάλους, όταν το 16^ο αιώνα την καθιέρωσαν ως δουλεμπορικό σταθμό. Εκεί μας φιλοξένησαν ο Jo κι ο Check, δυο νεαροί που ζουν με βάση τη φιλοσοφία των ρασταφάρι. Μας συνόδευσαν σ’ αρκετά ενδιαφέροντα μέρη, όπως το Centre Songhai, έναν οργανισμό που ιδρύθηκε το 1985 από κάποιο Νιγηριανό καλόγερο κι από τότε προωθεί την αειφόρο ανάπτυξη, τις βιολογικές καλλιέργειες, την ανακύκλωση και πολλές άλλες πρωτοποριακές ιδέες, που τότε ήταν σχεδόν άγνωστες ακόμη και στη Δύση!

Αυτή η εκκλησία του Porto Novo είναι φανερά επηρεασμένη από τη βραζιλιάνικη αρχιτεκτονική που έφεραν στο Μπενίν οι απόγονοι των σκλάβων που επέστρεψαν στην Αφρική. Τώρα πια έχει μετατραπεί σε τζαμί.

   Τελευταίος μας σταθμός στο Μπενίν ήταν το Abomey, που άλλοτε αποτελούσε την πρωτεύουσα του Βασιλείου της Δαχομέης. Οι φυλές της περιοχής αυτής φημίζονταν για το πόσο πολεμοχαρείς κι αιμοβόρες ήταν. Έκαναν ανθρωποθυσίες κι εμπορεύονταν τους αιχμάλωτους πολέμου ως σκλάβους. Για να φτιάξουν τον κυκλικό τοίχο ενός συγκεκριμένου ναού που έχτιζαν σε κάθε παλάτι, χρησιμοποιούσαν λάσπη, αίμα από σαράντα ένα ανθρώπους που σκότωναν, αλκοόλ, μπαρούτι, χρυσόσκονη, όστρακα, νερό απ’ τη θάλασσα και νερό από εφτά ποταμούς.

Ακόμη κι οι ξυλόγλυπτες παραστάσεις στις πόρτες των παλατιών του Abomey φανερώνουν το πόσο αιμοδιψείς ήταν οι φυλές που κυριαρχούσαν σ’ αυτή την περιοχή…

   Είδαμε και το θρόνο ενός βασιλιά που στηριζόταν σε τέσσερις νεκροκεφαλές! Ναι, είναι πραγματικές νεκροκεφαλές ανθρώπων… Τουλάχιστον είχαν και κάποια λεπτά αισθήματα αυτοί οι άνθρωποι. Ο εκτελεστής του βασιλείου έπρεπε ν’ αποκεφαλίζει τους εγκληματίες χρησιμοποιώντας το σπαθί του με μια κίνηση μόνο, έτσι ώστε να μην υποφέρει ο μελλοθάνατος. Αν δεν κατάφερνε να τον αποκεφαλίσει με μια κίνηση, τότε κάποιος άλλος αποκεφάλιζε αυτόν!

Εδώ μπορείτε να παρακολουθήσετε το βίντεο απ’ το ταξίδι μας στο Μπενίν:

Soundtracks (μουσική απ’ το Μπενίν):
Παραδοσιακή μουσική βουντού
Orchestre Poly-Rythmo de Cotonou – Minkou E So Non Moin
Orchestre Poly-Rythmo de Cotonou – Se Ba Ho