Entering Cameroon we were looking forward to visit the mountains in the Northwest Province and the notorious Ring Road! Indeed, the scenery deserved all the difficult time that we had due to the rainy season in these countries. We had missed the mountains so much, as well as the cool weather! After having spent so many months melting under the sun, we stayed in Bamenda a whole week, just to remember how it feels like to sleep under a blanket! My God, what a bliss…

How could I resist taking a dip in Lake Awing, located on an altitude of 2,080 meters (6,824 ft)? (Photo: Caroline te Pas)

   Along with our friendly hostess, Caroline, we made quite a few excursions in the area around. We visited lakes, waterfalls, lush mountains, as well as a few traditional palaces of different tribes. In the Northwest Province, they have a profound respect for the chiefs, who, even today, hold strong power over the tribes. When somebody meets a chief, handshaking is forbidden. He must clap his hands three times and then talk to the chief. Some of these chiefs have hundreds of wives! In these countries polygamy is quite common. Some women have kids of different fathers, while they raise them all by themselves, as many men do not live with the rest of the family.

Each and every one of the 61 elaborated columns of this building, where the nine wise men of the kingdom of Bandjoun gather, is distinct.

   Riding on the Ring Road we were crossing through lush, enchanting mountains… On one side we could see waterfalls while on the other we enjoyed the views from above! Heading to the south, we went to Douala in order to meet up with an old friend of mine, Dawn. She is an American teacher who works around the world. Six years ago she had hosted me in Kyrgyzstan. We had kept in touch and I knew that now she is teaching at the American International School of Douala. So, we could not miss the chance to meet again.

The sun sets behind Mount Cameroon (4,095 m / 13,435 ft), the highest mountain in West Africa.

   From Douala, we made a two-day excursion to Limbe, in order to enjoy the black, volcanic beaches on the foot of Mount Cameroon. In the morning we were swimming in the Atlantic and in the midday we were already on the lower part of the highest mountain in West Africa, which reaches 4,095 meters (13,435 ft). In Limbe we were hosted by Ebai, a friendly local guy who rents a small room and insisted to leave it all to us while he would sleep over a friend of his.

Some of the tens of fishing boats that moor in Limbe.

   Having arrived back to Douala on my motorcycle, we were stopped by some municipal policemen, who are scattered around the city and stop the passing drivers, sometimes even by force, in order to gain some money out of them. We were lucky enough not to have to bribe them, as we played fool tourists. Mysteriously enough, however, my motorcycle would not start… I thought he was probably annoyed by the cops too. So, I took him in the shadow, let him cool down a little bit, but he turned out to be really stubborn. We had almost arrived at Dawn’s, so I decided to start pushing him. Of course, it took me more than half an hour in order to cover these two and a half kilometers (1.6 miles).

Christina is training for cowgirl! (Photo: Caroline te Pas)

   I thought that maybe the engine was overheated in the traffic jam and some valve had remained open. Indeed, using the kick-starter I could tell that the compression inside the cylinder was not enough. Strangely enough, though, the clearance in the valves was the right one. I changed sparkplug, fuel filter, even carburetor! The engine, however, would not start. Inside the carburetor I noticed pieces of soot.

   I could not understand what was going on and my only chance was my mechanic in Greece, Dimitris Katigiannis from NRG. He opened the box with his magic tricks and picked out the one that worked for us: he told me to increase extremely the clearance of the valves and push the motorcycle in order to jump-start it. At last, I could hear the familiar music of my engine again! I restored the clearance of the valves at the right level, changed the oil of the engine and since then everything works properly again. Maybe it was some piece of dirt after all, keeping one of the valves open.

The school bags of the pupils in the countryside are made out of bamboo and they carry them hanging against their forehead.

   Arriving in the capital of the country, Yaoundé, we met up with Dawn who had caught a bus from Douala. For a weekend we became part of Ascovime, a volunteering group of doctors and medicine students who visit remote villages and offer their invaluable services to those in real need. As we weren’t qualified enough, we took on the packaging of the pills in the right dosage.

   When we completed our task it was time to visit the operating theater. It was nothing fancy: just a room with four walls, a small table to place the tools, a bed for the patients to lie down and lights powered by a generator. No need to say that inside the room you could see all kinds of insects flying around, while from time to time some geckos would make their appearance on the walls. Africans, however, adore geckos, as they eat the insects.

Hundreds of patients arrive from the nearby settlements in order to get examined free of charge by the volunteers of Ascovime.

   It was our first time watching a surgery taking place and it was quite shocking. 70 % of the operations carried out in these countries are in the abdominal area. Africans use to bend their back without bending their knees at all. In these way, during the hard agricultural work, the belly is the one to take all the pressure, which creates a lot of problems there. Although adults were being operated under just local anaesthesia, there was not even a whisper coming out of their mouth. Georges, the Cameroonian founder of Ascovime, kept operating during the whole night, as the patients were too many. He was working sleepless for more than 48 hours! This is something that he does three out of four weekends every month, while during the week he is working at the main hospital of the capital. This man is really extraordinary and we feel really honoured to having met him. He totally deserved being awarded from CNN as one of the ten heroes of our world.

Georges is a true hero… For two whole days he was operating sleepless and without any profit every villager that was in need!

   When we returned to the capital, unfortunately something bad happened. We were by Christina’s motorcycle on our way to Yoann’s place, where we were being hosted. I was the one driving while Christina was sitting behind me. It was dark and it was raining. On some main square we got trapped in the traffic jam. I heard Christina shouting and I asked her what was the matter but she would not reply. Then I saw somebody running through the cars and the crowd and I began to realize what had happened. Christina told me that somebody was picking her backpack and when she took notice of him, he started running. She was laughing because her backpack is always in such a mess that it is hard even for her to find anything in there, let alone for the thief. But he who laughs last, laughs best… Christina didn’t know that the camera was in her backpack. Unfortunately it was not there any more! The thief had already snatched it and obviously he was not running empty-handed…

In the capital’s downtown traffic is often chaotic. It was there where somebody took the opportunity and relieved us from our camera 🙁

   It is the third time during the trip that Christina is being mugged. In Western Sahara and in Ghana we had managed to find the little thieves and take our cell phones back. This time, however, there was not much we could do, so I don’t have my good photo camera with me any more… Don’t worry, that doesn’t mean that you will be left without photos. We had to buy a cheap camera but its quality is obviously much lower.

Yaoundé is one of the most pleasant African capitals we have visited, built on seven hills.

   It was time for the hard road to the two Congos. The next two months are expected to be the most demanding of our trip, as we will have to cross the vast jungle through some harsh off-road routes, where some of the most corrupted policemen of our world flourish… The road was tarred until Sangmélima but from there dirt, turning into mud when it’s raining, was abundant.

Cooking under the starry sky in the jungle…

   It was there where Christina found her race: the Pygmies! They are some friendly and welcoming natives in these areas, most of them on Christina’s height. She was delighted to meet them in person without having to look up to see them! After two days in the verdant jungle we reached the border with Congo. We were leaving Cameroon, having spent 39 days in this beautiful country, that finally took the second place in our heart, after Guinea of course!

Here you can watch the video about our trip in Cameroon (with English subtitles):

Soundtracks (Cameroonian music):
Francis Bebey – Bissao
Henri Dikongué – We nde mba
Balafons & African Drums
Francis Bebey – Akwaaba
Francis Bebey – Guinea
Francis Bebey – Di Sengi

   Μπαίνοντας στο Καμερούν ανυπομονούσαμε να επισκεφτούμε τα βουνά της Βορειοδυτικής Επαρχίας και τον περίφημο Ring Road! Πράγματι, τα τοπία μας αποζημίωσαν για την ταλαιπωρία που συνεπάγεται η βροχερή περίοδος σ’ αυτές τις χώρες. Μας είχαν λείψει τα βουνά κι ειδικά η δροσιά τους! Μετά από τόσους μήνες που λιώναμε στη ζέστη, μείναμε στη Bamenda μια ολόκληρη ‘βδομάδα, για να θυμηθούμε πώς είναι να κοιμόμαστε με κουβέρτα! Τι απόλαυση, Θεέ μου…

Πώς ν’ αντισταθώ σε μια βουτιά στη Λίμνη Awing στα 2.080 μέτρα υψόμετρο; (Φωτογραφία: Caroline te Pas)

   Μαζί με την οικοδέσποινά μας, τη συμπαθητική Caroline, κάναμε αρκετές βόλτες στις τριγύρω περιοχές. Επισκεφτήκαμε λίμνες, καταρράκτες, καταπράσινα βουνά, αλλά και παραδοσιακά παλάτια διάφορων φυλών. Στη Βορειοδυτική Επαρχία σέβονται ιδιαίτερα τους φυλάρχους τους, που έχουν ισχυρή εξουσία μέχρι σήμερα. Όταν συναντά κανείς ένα φύλαρχο, απαγορεύεται να του κάνει χειραψία. Πρέπει να χτυπήσει τρεις φορές παλαμάκια κι ύστερα να του μιλήσει, αν του δοθεί ο λόγος. Πολλοί απ’ αυτούς τους φυλάρχους έχουν εκατοντάδες γυναίκες! Η πολυγαμία σ’ αυτές τις χώρες είναι συνηθισμένη. Κάποιες γυναίκες έχουν παιδιά από διάφορους πατέρες, ενώ μεγαλώνουν μόνες τους τα παιδιά, αφού ο άντρας, πολλές φορές, δε μένει με την υπόλοιπη οικογένεια.

Καθένας από τους 61 περίτεχνους στύλους του κτιρίου όπου συγκεντρώνονται οι εννιά σοφοί του βασιλείου του Bandjoun είναι διαφορετικός.

   Οδηγώντας στο Ring Road περνούσαμε από καταπράσινα βουνά που μας μάγεψαν… Στη μια πλευρά βλέπαμε μεγάλους καταρράκτες και στην άλλη απολαμβάναμε τη θέα από ψηλά! Κατευθυνόμενοι προς το νότο, πήγαμε στη Douala μόνο και μόνο για να συναντήσουμε μια παλιά μου φίλη, τη Dawn. Είναι μια Αμερικανίδα καθηγήτρια που διδάσκει ανά τον κόσμο. Πριν έξι χρόνια μ’ είχε φιλοξενήσει στο Κυργιζστάν. Είχαμε κρατήσει επαφή κι ήξερα πως τώρα διδάσκει στο Αμερικανικό Κολλέγιο της Douala, οπότε δε χάσαμε την ευκαιρία να συναντηθούμε και πάλι.

Ο ήλιος βασιλεύει πίσω απ’ το Όρος Καμερούν (4.095 μ.), το ψηλότερο βουνό της Δυτικής Αφρικής.

   Από τη Douala κάναμε και μια διήμερη εκδρομή στο Limbe, για ν’ απολαύσουμε τις μαύρες, ηφαιστειακές παραλίες στους πρόποδες του Όρους Καμερούν. Το πρωί κάναμε μπανάκι στον Ατλαντικό και το μεσημέρι είχαμε ανέβει στα χαμηλά του ψηλότερου βουνού της Δυτικής Αφρικής, που φτάνει τα 4.095 μέτρα. Στο Limbe μας φιλοξένησε ο Ebai, ένας φιλικός ντόπιος που νοίκιαζε ένα μικρό δωμάτιο κι επέμενε να τ’ αφήσει σ’ εμάς κι αυτός να κοιμηθεί σε κάποιο φίλο του.

Μερικές απ’ τις δεκάδες ψαρόβαρκες που αγκυροβολούν στο Limbe.

   Επιστρέφοντας στη Douala με τη μοτοσυκλέτα μου, μας σταμάτησαν κάποιοι δημοτικοί αστυνομικοί, που βρίσκονται διάσπαρτοι στην πόλη και σταματούν ακόμη και βίαια τους διερχόμενους οδηγούς, για να τους αποσπάσουν χρήματα. Εμείς γλυτώσαμε χωρίς να χρειαστεί να τους δωροδοκήσουμε, αφού κάναμε τους χαζούς τουρίστες. Περιέργως, όμως, η μοτοσυκλέτα μου δεν έπαιρνε μπρος με τίποτα… Σκέφτηκα πως θα την ενόχλησαν κι αυτήν οι μπάτσοι. Την πήγα παραπέρα, στη σκιά, την άφησα να κρυώσει, αλλά αυτή είχε πεισμώσει. Είχαμε σχεδόν φτάσει στο σπίτι της Dawn, οπότε αποφάσισα ν’ αρχίσω να τη σπρώχνω. Βέβαια, μου πήρε πάνω από μισή ώρα για να τη μεταφέρω δυόμισι χιλιόμετρα παραπέρα.

Η Χριστίνα προπονείται για καουμπόισσα! (Φωτογραφία: Caroline te Pas)

   Σκέφτηκα πως θα είχε ζεσταθεί ο κινητήρας μέσα στην κίνηση και θα έμεινε ανοιχτή καμιά βαλβίδα. Πράγματι, από τη μανιβέλα καταλάβαινα πως η συμπίεση μέσα στον κύλινδρο δεν είναι αρκετή. Περιέργως, όμως, το διάκενο των βαλβίδων ήταν σωστό. Άλλαξα μπουζί, φίλτρο βενζίνης, ακόμη και καρμπιρατέρ! Ο κινητήρας, όμως, δεν έπαιρνε μπρος. Στο καρμπιρατέρ πρόσεξα πως υπήρχαν κομμάτια μάκας.

   Δεν καταλάβαινα τι συμβαίνει κι η μόνη σωτηρία ήταν ο μηχανικός μου στην Ελλάδα, ο Δημήτρης Κατηγιάννης του NRG. Άνοιξε το κουτί με τα μαγικά του κόλπα και βρήκε κάτι που έκανε για μας: μου είπε ν’ αυξήσω υπερβολικά το διάκενο των βαλβίδων και να σπρώξουμε τη μοτοσυκλέτα για να τη βάλουμε μπρος σκαστή. Επιτέλους, άκουγα και πάλι τη γνώριμη μουσική του κινητήρα μου! Επανέφερα το διάκενο των βαλβίδων στο σωστό επίπεδο, άλλαξα το λάδι του κινητήρα κι έκτοτε όλα λειτουργούν άψογα και πάλι. Ίσως τελικά κάποιο σκουπιδάκι να κρατούσε μια βαλβίδα ανοιχτή.

Οι τσάντες των μαθητών στην επαρχία είναι φτιαγμένες από μπαμπού και τις στηρίζουν στο μέτωπο.

   Φτάνοντας στην πρωτεύουσα της χώρας, τη Yaoundé, συναντήσαμε εκεί τη Dawn, που είχε πάρει λεωφορείο απ’ τη Douala. Για ένα σαββατοκύριακο γίναμε μέρος της Ascovime, μιας ομάδας εθελοντών γιατρών και φοιτητών της ιατρικής, που επισκέπτονται απομακρυσμένα χωριά και προσφέρουν τις πολύτιμες υπηρεσίες τους στους ντόπιους που πραγματικά τις έχουν ανάγκη. Εμείς, αφού δεν έχουμε ιατρικές γνώσεις, αναλάβαμε να πακετάρουμε τα χάπια και να γράφουμε τη σωστή δοσολογία.

   Όταν ολοκληρώσαμε την εργασία μας, μπήκαμε στο χειρουργικό δωμάτιο. Μη φανταστείτε τίποτα ιδιαίτερο: ένα δωμάτιο με τέσσερις τοίχους, ένα τραπεζάκι για τα εργαλεία, ένα κρεβάτι για τους ασθενείς και φώτα που λειτουργούσαν με τη βοήθεια μιας γεννήτριας. Βέβαια, μέσα στο δωμάτιο πετούσε κάθε λογής έντομο, ενώ πότε-πότε έδινε το παρόν και καμιά σαύρα στους τοίχους. Τις σαύρες, όμως, τις λατρεύουν οι Αφρικανοί, γιατί τρων τα έντομα.

Εκατοντάδες ασθενείς έρχονται από τους γειτονικούς οικισμούς για να εξεταστούν δωρεάν από τους εθελοντές της Ascovime.

   Πρώτη φορά παρακολουθούσαμε εγχείρηση κι ήταν ανατριχιαστικό. Το 70 % των επεμβάσεων εδώ γίνεται στην κοιλιακή χώρα. Οι Αφρικανοί συνηθίζουν να σκύβουν γέρνοντας τη μέση τους, χωρίς να λυγίζουν καθόλου τα γόνατά τους. Έτσι στις σκληρές αγροτικές δουλειές πιέζεται πάντα η κοιλιά και δημιουργούνται ένα σωρό προβλήματα εκεί. Οι ενήλικες εγχειρίζονται με τοπική αναισθησία μόνο και παρόλ’ αυτά δεν ακούγεται ούτε τσιμουδιά απ’ το στόμα τους. Ο Georges, ο Καμερουνέζος ιδρυτής της Ascovime, συνέχισε τις επεμβάσεις καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας, αφού οι ασθενείς ήταν πάμπολλοι. Εργαζόταν άγρυπνος για πάνω από δυο εικοσιτετράωρα! Αυτό το κάνει τρία από τα τέσσερα σαββατοκύριακα κάθε μήνα, ενώ τις καθημερινές εργάζεται στο κεντρικό νοσοκομείο της πρωτεύουσας. Αυτός ο άνθρωπος είναι σπουδαίος και νιώθουμε μεγάλη τιμή που τον γνωρίσαμε. Δίκαια βραβεύτηκε από το CNN ως ένας από τους δέκα ήρωες του κόσμου μας.

Ο Georges είναι πραγματικά ένας ήρωας… Επί δύο μερόνυχτα εγχείριζε άγρυπνος και αφιλοκερδώς τους χωρικούς που είχαν την ανάγκη του!

   Όταν επιστρέψαμε στην πρωτεύουσα, συνέβη κάτι άσχημο, δυστυχώς. Είχαμε πάρει τη μοτοσυκλέτα της Χριστίνας κι γυρίζαμε στο σπίτι του Yoann, που μας φιλοξενούσε. Εγώ οδηγούσα, ενώ η Χριστίνα καθόταν από πίσω μου. Είχε βραδιάσει κι έβρεχε. Σε κάποια κεντρική πλατεία βρεθήκαμε παγιδευμένοι ανάμεσα στα μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητα. Άκουσα τη Χριστίνα να φωνάζει και τη ρώτησα τι συνέβη, αλλά δεν απαντούσε. Είδα κάποιον να τρέχει ανάμεσα στ’ αυτοκίνητα και τον κόσμο κι άρχισα να καταλαβαίνω τι έγινε. Η Χριστίνα μου ‘πε πως κάποιος σκάλιζε την τσάντα της και μόλις τον πήρε χαμπάρι, εκείνος άρχισε να τρέχει. Γελούσε γιατί η τσάντα της είναι πάντα τόσο ακατάστατη, που ούτε η ίδια δε μπορεί να βρει κάτι εκεί μέσα, οπότε πού να το βρει ο κλέφτης; Γελά καλύτερα, όμως, όποιος γελά τελευταίος… Η Χριστίνα δεν ήξερε καν πως η φωτογραφική μηχανή βρισκόταν στην τσάντα της. Δυστυχώς, δεν ήταν πια εκεί! Ο κλέφτης είχε προλάβει να την πάρει, προφανώς, και δεν έτρεχε με άδεια χέρια…

Στο κέντρο της πρωτεύουσας η κίνηση είναι συχνά χαοτική. Εκεί βρήκε κάποιος την ευκαιρία να μας απαλλάξει από τη φωτογραφική μας μηχανή 🙁

   Είναι η τρίτη φορά που κλέβουν κάτι απ’ τη Χριστίνα κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μας. Στη Δυτική Σαχάρα και στη Γκάνα είχαμε καταφέρει να βρούμε τους μικρούς κλέφτες και να πάρουμε πίσω τα κινητά μας τηλέφωνα. Αυτή τη φορά, όμως, δε μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα κι έτσι δεν έχω πια την καλή μου φωτογραφική μηχανή… Μην ανησυχείτε, αυτό δε σημαίνει πως θα μείνετε χωρίς φωτογραφίες. Αναγκαστικά, αγοράσαμε μια φτηνή φωτογραφική μηχανή, αλλά η ποιότητά της είναι αισθητά χαμηλότερη.

Η Yaoundé είναι μια από τις πιο ευχάριστες αφρικανικές πρωτεύουσες που έχουμε επισκεφτεί, χτισμένη πάνω σ’ επτά λόφους.

   Ήταν καιρός να πάρουμε το δύσκολο δρόμο προς τα δύο Κονγκό. Οι επόμενοι δυο μήνες αναμένονται να είναι οι δυσκολότεροι τους ταξιδιού μας, αφού θα πρέπει να διασχίσουμε την αχανή ζούγκλα από δύσβατες εκτός δρόμου διαδρομές, όπου ανθούν κάποιοι από τους πιο διεφθαρμένους αστυνομικούς του κόσμου μας… Μέχρι τη Sangmélima είχε άσφαλτο, αλλά από ‘κει και πέρα το χώμα, που γινόταν λάσπη με τη βοήθεια της βροχής, αφθονούσε.

Μαγειρεύοντας κάτω από τον έναστρο ουρανό της ζούγκλας…

   Κάπου εκεί η Χριστίνα βρήκε τη φυλή της: τους Πυγμαίους! Είναι κάποιοι πολύ φιλικοί και συμπαθητικοί ιθαγενείς αυτών των περιοχών, που οι περισσότεροι είναι στο ύψος της Χριστίνας. Πολύ χάρηκε που τους γνώριζε από κοντά και δε χρειαζόταν να σηκώσει το κεφάλι για να τους δει! Μετά από δυο μέρες στην κατάφυτη ζούγκλα, φτάσαμε στα σύνορα με το Κονγκό. Αφήναμε πίσω μας το Καμερούν μετά από 39 μέρες, μια χώρα πανέμορφη, που τελικά κέρδισε τη δεύτερη θέση στην καρδιά μας, μετά από τη Γουινέα φυσικά!

Εδώ μπορείτε να παρακολουθήσετε το βίντεο απ’ το ταξίδι μας στο Καμερούν:

Soundtracks (καμερουνέζικη μουσική):
Francis Bebey – Bissao
Henri Dikongué – We nde mba
Balafons & African Drums
Francis Bebey – Akwaaba
Francis Bebey – Guinea
Francis Bebey – Di Sengi