The ferry we took from Italy let us debark near Tangier. This was the first Moroccan city we visited, even though it was not on schedule, as it was not really worth visiting. From 1912 until the ’60s, Tangier was turned into an International Zone. Artists, spies, expatriates, junkies and all sorts of other people from every part of the world consisted half of the city’s population. That was until just after the declaration of Moroccan independence from France and Spain, but some signs of multiculturalism still remain.

Tangier’s showcase is now tidy and clean.

   The first interesting medina (old city) we visited was that of Tetouan. Walking inside the ramparts, we got lost in a labyrinth of twirling narrow streets. Carpenters, blacksmiths, marble craftsmen, leather craftsmen; every working group has it own neighborhood. The most vivid part of the town is where the alimentary souq (market) is. Vendors cry for their goodies and chickens cackle… Everything you find here is nothing but fresh. The chickens are being sold alive! The customers choose the one they prefer and the butcher slaughters it and takes off the feathers in a glimpse of an eye!

Women in the North wear these hats that sometimes made us feel like we are in Latin America!

   The medina in Chefchaouen is even more beautiful, as everything is painted blue. Being close to the Mediterranean, the influence of the neighboring Andalusia is still evident. Until 1920, in this remote mountainous town you would find only Muslims and a few Jews expatriates from Granada. It was prohibited for Christians to enter the city or else they were condemned to death.

Small, mountainous Chefchaouen is Morocco’s blue town!

   Now things are very different, as the whole region is known for the mass production of hashish, with armies of tourists arriving to Chefchaouen in order to taste it. As a consequence, the once small plantations of that herb, traditionally cultivated by the locals without processing it into hashish, evolved, with the support of the hippy movement, into the biggest hashish plantation worldwide. By now, 42% of the world’s production comes from the Rif Mountains. We were being hassled so much to buy hashish that in the end whenever someone was saying: “Hello mister!”, I was immediately answering: “I don’t smoke!”. The most cheeky replied: “Maybe your friend?”!

The seaside road next to the Mediterranean passes through impressive and quiet places…

   We enjoyed a short trekking on the Rif Mountains and then we headed east through the isolated coastal road. We stared at the beauty of the Mediterranean for the last time. I hope it will be years until we see it again… It was there where we went to see the fortress of  El Peñón de Velez de la Gomera, built on a big rock in the sea. Unfortunately, this rock, along with a few other coastal areas, are still under Spanish occupation!

The castle at El Peñón de Velez de la Gomera is still a Spanish colony.

   We reached the border to Algeria. We were planning to do some off-road riding in the region, but the ball-bearing on the front wheel of Baobabis changed our plans… Luckily, during a routine control, I found out that the wheel had some freeplay! Having covered just around 10,000 km (6,214 miles), this breakdown was really inexplicable! I even had the wheels calibrated before starting the trip. In Asia I had never replaced the front wheel’s ball-bearings, neither before nor during the trip. They had covered over 120,000 km (74,566 miles) before I replaced them for precaution, after having returned to Greece.

This time the ball-bearings on my motorcycle were replaced much easier and faster than expected!

   As I didn’t want to experience again the nightmare of a broken ball-bearing in the middle of nowhere, as it happened in Tajikistan, we went to Oujda, a big city by the border. It was easy there to find the appropriate ball-bearings. I had them put into place in ten minutes, in a workshop repairing bicycles and mopeds! It is so much easier when something like that occurs near a city…

   From there we moved west exploring the Tazzeka Mountain. We went up to 1,980 m (6,496 ft) altitude where the air was so fresh and cool! We found an amazing spot to pitch our tent deep into the pine forest.

Reaching Fez through the countryside road…

   Now you find us in the renowned Fez. Its medina is vast! It’s a labyrinth where you can lose yourself for hours. Every sense is being trigged continuously… The vivid colours of the textiles, the sounds of blacksmiths working the copper, the essence of the spices; all overflow the narrow streets of the old city…

Fez medina…

Here you can watch our first video from our journey in Morocco (with English subtitles):

Soundtracks:
Gnawa Musicians of Marrakesh
Traditional Arabic melodies

   Το καράβι από την Ιταλία μας άφησε κοντά στην Ταγγέρη. Αυτή ήταν η πρώτη μαροκινή πόλη που επισκεφτήκαμε, αν και δεν την είχαμε στο πρόγραμμα, αφού δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Από το 1912 μέχρι τη δεκαετία του ’60, η Ταγγέρη είχε χαρακτηριστεί διεθνής ζώνη. Καλλιτέχνες, κατάσκοποι, εξόριστοι, ναρκομανείς κι ένα σωρό άλλοι από κάθε γωνιά του κόσμου αποτελούσαν, πλέον, το μισό πληθυσμό της πόλης. Αυτό έπαψε λίγο μετά την ανεξαρτησία του Μαρόκου από τη Γαλλία και την Ισπανία, αλλά έχουν μείνει κάποια ίχνη πολυπολιτισμικότητας.

Η “βιτρίνα” της Ταγγέρης είναι πλέον περιποιημένη και καθαρή.

   Η πρώτη ενδιαφέρουσα medina (παλιά πόλη) που επισκεφτήκαμε ήταν στο Tetouan. Περάσαμε τα τείχη και χαθήκαμε στο λαβύρινθο που σχηματίζεται από τα πολύβουα στενά. Αλλού έχει μαραγκούς, αλλού σιδεράδες, αλλού μαρμαράδες, αλλού τεχνίτες που δουλεύουν το δέρμα, κάθε ομάδα είχε τη γειτονιά της. Το πιο ζωντανό κομμάτι είναι στην αγορά που πουλούν φαγητό. Οι μαγαζάτορες διαλαλούν την πραμάτεια τους, οι κότες κακαρίζουν… Τα πάντα εδώ είναι απολύτως φρέσκα. Τις κότες τις έχουν ζωντανές. Οι νοικοκυρές διαλέγουν ποια θέλουν κι ο κρεοπώλης τη σφάζει και την ξεπουπουλιάζει μπροστά τους!

Στο βορρά οι γυναίκες φορούν αυτά τα καπέλα, που μας έκαναν να νιώθουμε ώρες-ώρες πως βρισκόμαστε στη Λατινική Αμερική!

   Η medina του Chefchaouen είναι ακόμα πιο όμορφη, αφού κυριαρχεί το μπλε χρώμα. Βρίσκεται κοντά στη Μεσόγειο κι οι επιρροές από τη γειτονική Ανδαλουσία είναι φανερές μέχρι σήμερα. Στην απομονωμένη αυτή ορεινή κωμόπολη μέχρι το 1920 ζούσαν μόνο μουσουλμάνοι και κάποιοι ιουδαίοι πρόσφυγες από τη Γρανάδα. Οι χριστιανοί απαγορεύονταν να μπουν, γιατί διαφορετικά καταδικάζονταν σε θάνατο.

Το μικρό, ορεινό Chefchaouen είναι η μπλε πόλη του Μαρόκου!

   Τώρα η κατάσταση έχει αλλάξει, αφού η περιοχή έγινε γνωστή για το άφθονο χασίσι της και πλήθος ξένων ρέει στο Chefchaouen για να το απολαύσει. Έτσι, οι μικρές φυτείες του βοτάνου που καλλιεργούσαν παραδοσιακά οι ντόπιοι, και δεν το μετέτρεπαν σε χασίσι, εξελίχθηκαν με τη βοήθεια των χίπηδων της εποχής εκείνης στη μεγαλύτερη φυτεία χασισιού στον κόσμο. 42% της παγκόσμιας παραγωγής, πλέον, προέρχεται από τα Βουνά Rif. Μας είχαν πρήξει τόσο για ν’ αγοράσουμε χασίσι, που στο τέλος όταν μου έλεγαν: “Hello mister!”, τους απαντούσα κατευθείαν: “I don’t smoke!”. Κι οι πιο θρασείς αποκρίνονταν: “Maybe your friend?”!

Ο παραλιακός δρόμος δίπλα στη Μεσόγειο περνά από εντυπωσιακά, ερημικά μέρη…

   Απολαύσαμε μια σύντομη πεζοπορία στα Βουνά Rif κι ύστερα κατευθυνθήκαμε ανατολικά από τον ερημικό παραλιακό δρόμο. Εκεί χαρήκαμε τη Μεσόγειο στις ομορφιές της για τελευταία φορά. Ελπίζω να κάνουμε χρόνια να την ξαναδούμε… Κάπου εκεί είδαμε και το κάστρο El Peñón de Velez de la Gomera, που δεσπόζει σ’ έναν ψηλό βράχο μέσα στη θάλασσα. Δυστυχώς, μέχρι σήμερα αυτός ο βράχος, μαζί με κάποιες άλλες μικρές παραλιακές περιοχές, αποτελούν ισπανικές αποικίες!

Το κάστρο El Peñón de Velez de la Gomera αποτελεί μέχρι σήμερα ισπανική αποικία.

   Φτάσαμε μέχρι τα σύνορα με την Αλγερία. Είχαμε σκοπό να κάνουμε κάποιες χωμάτινες διαδρομές στην περιοχή, αλλά τα ρουλεμάν του μπροστινού τροχού του Μπαομπάμπη μας άλλαξαν τα σχέδια… Ευτυχώς, που έτυχε να κουνήσω τη ρόδα για έναν έλεγχο κι έκπληκτος διαπίστωσα πως τα ρουλεμάν είχαν τζόγο! Είχαν κάνει μόλις 10.000 χλμ. κι είναι ανεξήγητο πώς χάλασαν τόσο γρήγορα! Είχα κάνει και ζυγοστάθμιση πριν ξεκινήσω. Στην Ασία τα μπροστινά ρουλεμάν δεν τα είχα αλλάξει ούτε πριν το ταξίδι ούτε κατά τη διάρκεια. Είχαν κάνει πάνω από 120.000 χλμ. μέχρι να τα αλλάξω προληπτικά, όταν επέστρεψα στην Ελλάδα.

Αυτή τη φορά τα ρουλεμάν του Μπαομπάμπη αλλάχτηκαν πολύ πιο εύκολα και γρήγορα απ’ ό,τι περίμενα!

   Για να μην ξαναπεράσω τον εφιάλτη που πέρασα όταν μου είχε σπάσει το ρουλεμάν του πισινού τροχού στο Τατζικιστάν, στη μέση του πουθενά, πήγαμε στην Oujda, που είναι μεγάλη πόλη δίπλα στα σύνορα. Εκεί βρήκα αμέσως τα κατάλληλα ρουλεμάν κι ένας μάστορας που έφτιαχνε ποδήλατα και μοτοποδήλατα, τα πέρασε μέσα σε δέκα λεπτά! Πόσο πιο εύκολο είναι όταν είσαι σε πόλη…

    Από ‘κει κινηθήκαμε δυτικά κι εξερευνήσαμε το Όρος Tazzeka. Ανεβήκαμε μέχρι τα 1.980 μ. κι είχε πολύ ωραία δροσούλα εκεί πάνω! Βρήκαμε ένα καταπληκτικό μέρος να κατασκηνώσουμε, μέσα στα έλατα.

Πλησιάζοντας στη Fez από τον επαρχιακό δρόμο…

   Τώρα είμαστε στην περίφημη Fez. Η medina της είναι τεράστια! Είναι ένας λαβύρινθος στον οποίο χάνεσαι για ώρες. Οι αισθήσεις πλημμυρίζουν από ερεθίσματα… Τα ζωηρά χρώματα των υφασμάτων, η μουσική από τα σφυριά των χαλκουργών, η μυρωδιά των μπαχαρικών, όλα αναμιγνύονται μέσα στα στενά της παλιάς πόλης…

Στην παλιά πόλη της Fez…

Εδώ μπορείτε να δείτε το πρώτο βίντεο από το ταξίδι μας στο Μαρόκο:

Soundtracks:
Μουσικοί Gnawa του Marrakesh
Παραδοσιακές αραβικές μελωδίες