Photos: Nikolaos Oikonomou

   To tell you the truth, we would make this trip even in our underwear, so to speak…(if this would be the case, Christina would have some serious disadvantages 😉 ) An immaculate outfit has never been our priority, having our clothing in perfect match. However, a motorbike traveler comes face to face with every little change of the weather, including steaming in 50^o C, downpours, chilly cold weather, while, in the same time, he remains fully exposed in case of a casual fall or a collision with other vehicles – let alone the animals… (just like on the episode “mad nomad and the crazy cow of India!”)

   Taking into consideration the limited space in our luggage, it’s not hard to imagine that our jackets and trousers are our closest companions, as we don’t carry our entire wardrobe with us…

Well, REV’IT! really thought of all this and did not hesitate to declare:

– Hey guys, our motto is “protection and comfort”!

OK, not in those exact words… That sounds more like advertising well-known feminine products! Let’s try again…

– Hey guys, leave the clothes and the rest of the accessories on us!

(yeah, that’s more like it!)

The huge box of equipment that REV’IT! sent us from The Netherlands!

   That’s what the story was all about! Being unbelievably generous, REV’IT! actually deconstructed the myth that indicates such a big company not to give a crap about a mad couple from Greece, who plans to wander around Africa on motorbikes! Without a second thought, they’ve sent us a huge package straight from the Netherlands, full of jackets, trousers, gloves, thermal suits, rain suits, even socks! (Rumor has it that REV’IT!’s secret agent once noted down my statement “I want to be Miss Universe!” – guys, you misunderstood me… what I meant was that I want to see the entire world, not winning a pageant title! You really turned us into super models!)

Starting “mad about Africa” from Thessaloniki along with Christina!

mad nomad:

   The entire motorcycling gear is of high quality, and that was obvious from day one. No wonder why REV’IT! was the first company we turned to for a sponsorship. I think they manufacture some of the best motorcycling clothes, especially when it comes to adventure traveling use! It is crystal clear that they pay attention to every small detail regarding the design of the products, that’s why REV’IT! gear is so practical, with smart features making rider’s everyday life so much easier.

   Our favorite garment is definitely the jacket! We chose the summer jackets Levante and Levante Ladies. Mesh fabric covers most of it: the chest, the back and even the arms. Even though it seems very durable and abrasion resistant, you can really feel the airflow keeping you cool! In my old jacket I was literally steaming in off-road riding, as well as every time I pulled over for a while. On the contrary, the Levante jackets are so comfortable that we never need to take them off when moving on low speed. We wear them every day, all day long! Even when riding off-road, we feel a lot cooler than we used to. Plus, we are much more protected with the advanced back protectors that REV’IT! supplied us with! The massive Seesoft Back Protector is CE Level 2 certified, which is the most strict safety pattern.

The Back Protector Seesoft CE Level 2 fits in REV’IT!’s jackets

   Probably you would ask: “What happens when the temperature drops?” REV’IT! has shorted everything out, with the jacket having an inner coating quite warm, being waterproof itself. Whenever needed, all we have to do is simply adjust it inside the jacket, using some handy zippers. Moreover, the inner coating is quite useful as it can be worn as a casual jacket, in a stroll around a city in chilly weather. These jackets really meet all our needs as far as it concerns the weather conditions we are about to come across!

   Our trousers are another garment we never take off (well, except for the night…). Imagine that I don’t carry a second pair of pants. On and off the motorcycle, I wear the ultimate Defender GTX! It is specially designed for adventure traveling, so I could ask for no more… It has huge ventilation panels, not mere zip-up openings. A quite distinctive feature is the leather in the inner area of the knees, which allows me, when riding off-road, to stand up and keep my knees tight on the tank, providing the precious stability we all seek in such moments.

   Christina has gone for the ladies trousers Ventura Ladies, which she says it is very comfortable when wearing it all day. It seems that REVI’IT! has designed all its ladies gear in order to fit very well a woman’s body.

   I had the chance to test my rain suit from the first days of my trip, and I was struck by its waterproof protection, as well as its capability to breathe. Every rain suit I had (even the ones shouting for being breathable) made me soaking wet from my own sweat, even when being dry on the outside. That is because a PVC rain suit does not allow the human body to breathe properly, without drying out the sweat. REV’IT!’s rain suits, however, are not just plain PVC.

   So, for the time being, we feel more than comfortable and in the same time protected, wearing all this gear REV’IT! has provided us with! We are looking forward to ride with it on the demanding African terrain and we really believe that, even after some years, our feedback on the durability of REV’IT! products will be more than positive!

   REV’IT!, thank you so much! With you supporting us, we won’t break a sweat, either through the sandstorms of the Sahara desert or through the downpours in the tropical zone of the equator.

Φωτογραφίες: Νίκος Οικονόμου

   Κακά τα ψέματα, αυτό το ταξίδι θα το κάναμε ακόμα και με το βρακί μας μόνο, που λέει ο λόγος… (με τη Χριστίνα να είναι, προφανώς, σε μειονεκτικότερη θέση σε μια τέτοια περίπτωση 😉 ) Ποτέ δεν ήταν προτεραιότητά μας η απόκτηση μιας άψογης εξάρτησης, που όλα θα είναι σετ και ασορτί, τέλεια συνδυασμένα μεταξύ τους. Ωστόσο, ένας ταξιδιώτης με μοτοσυκλέτα νιώθει στο πετσί του τις ορεξούλες του καιρού, που περιλαμβάνουν ψήσιμο στους 50^ο Κελσίου, καρεκλοπόδαρα, ψοφόκρυο, ενώ ταυτόχρονα είναι εκτεθειμένος σε τυχόν πτώσεις και συγκρούσεις με άλλα οχήματα – και όχι μόνο… (βλ. “ο Τρελός Νομάς αγκαλιά με την τρελή αγελάδα της Ινδίας!”)

   Αν σε όλα αυτά συνυπολογίσει κανείς και τον ανύπαρκτο χώρο στις αποσκευές μας, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει ότι το μπουφάν και το παντελόνι μας θα γίνουν το δεύτερο δέρμα μας, αφού δε θα κουβαλάμε όλη μας τη γκαρνταρόμπα…

Η REV’IT!, λοιπόν, τα σκέφτηκε όλα αυτά και δε δίστασε να μας πει αυτολεξεί:

– Λεβεντόπαιδα, το σύνθημά μας είναι “προστασία και άνεση”!

Ε, ναι, δε μας το είπαν κι ακριβώς έτσι… Σα διαφήμιση γνωστού γυναικείου προϊόντος ακούστηκε αυτό! Πάμε πάλι…

– Λεβεντόπαιδα, ρουχαλάκια και λοιπά αξεσουάρ αφήστε τα πάνω μας!

(α μπράβο, τώρα το θυμήθηκα!)

Το τεράστιο κουτί με τον εξοπλισμό που μας έστειλε η REV’IT! από την Ολλανδία!

   Έτσι κι έγινε! Με την απίστευτη γενναιοδωρία της, η REV’IT! ήρθε να καταρρίψει το μύθο που θέλει μια εταιρεία του δικού της βεληνεκούς να μη δίνει δεκάρα τσακιστή για δυο τρελόπαιδα από την Ελλάδα που θέλουν να σουλατσάρουν με τις μοτοσυκλέτες τους στην Αφρική! Χωρίς δεύτερη σκέψη μας έστειλε από την Ολλανδία μπουφάν, παντελόνια, γάντια, ισοθερμικά, αδιάβροχα, ακόμα και κάλτσες! (Φήμες θέλουν πράκτορα της REV’IT! να καταγράφει τη δήλωσή μου “θα γίνω Miss Universe!” – βρε παιδιά, με παρεξηγήσατε… εννοούσα ότι θέλω να γυρίσω όλο τον κόσμο, όχι να πάρω μέρος στα καλλιστεία! Μοντελάκια μας κάνατε!)

Ξεκινώντας από τη Θεσσαλονίκη για το “mad about Africa” μαζί με τη Χριστίνα!

mad nomad:

   Όλος ο εξοπλισμός που πήραμε είναι ιδιαίτερα ποιοτικός κι αυτό φάνηκε από την πρώτη στιγμή. Η REV’IT! ήταν η πρώτη εταιρεία στην οποία απευθυνθήκαμε για χορηγία κι αυτό δεν είναι τυχαίο. Πιστεύω πως παράγει κάποια από τα καλύτερα ρούχα, ειδικά για ταξιδιωτική χρήση! Φαίνεται πως δίνουν μεγάλη σημασία στη σχεδίαση και γι’ αυτό ο εξοπλισμός της REV’IT! είναι τόσο πρακτικός με έξυπνα χαρακτηριστικά που βοηθούν καθημερινά τον αναβάτη.

   Το αγαπημένο μας ρούχο έχει γίνει το μπουφάν! Επιλέξαμε τα καλοκαιρινά Jackets Levante και Levante Ladies. Έχουν σήτα στο μεγαλύτερό τους μέρος: μπροστά, πίσω, ακόμη και στα μανίκια. Αν και είναι χοντρή και φαίνεται πως δεν είναι εύκολο να σκιστεί σε περίπτωση πτώσης, o αέρας που περνά γίνεται αμέσως αισθητός! Με το παλιό μου jacket έσκαγα από τη ζέστη στις εκτός δρόμου διαδρομές, αλλά και κάθε φορά που σταματούσα έστω και για λίγο. Αντιθέτως, τα Levante είναι τόσο άνετα, που δεν έχουμε λόγο να τα βγάζουμε όταν κινούμαστε αργά. Τα φοράμε κάθε μέρα, όλη μέρα! Ακόμη και στις εκτός δρόμου διαδρομές δροσιζόμαστε αρκετά. Έτσι είμαστε πολύ πιο ασφαλείς και σ’ αυτό βοηθούν και οι προστασίες πλάτης που μας έδωσε η REV’IT! Οι τεράστιες Seesoft είναι εγκεκριμένες ως CE Level 2, που είναι το αυστηρότερο πρότυπο ασφαλείας. Ενσωματώνονται στο μπουφάν και με το ανατομικό τους σχήμα ούτε που τις νιώθουμε.

Η προστασία πλάτης Seesoft CE Level 2 ενσωματώνεται στα jackets της REV’IT!

   Θα μου πείτε: “Και στα κρύα τι γίνεται;”. Όλα τα έχει σκεφτεί η REV’IT! και γι’ αυτό στο σετ του jacket περιλαμβάνεται κι ένα αρκετά ζεστό εσωτερικό μπουφάν, που μάλιστα είναι κι αδιάβροχο. Όταν χρειαστεί, μπορούμε απλά να το ενσωματώσουμε στο εξωτερικό jacket μέσω των αντίστοιχων φερμουάρ. Επίσης, είναι χρήσιμο πως το μπουφανάκι αυτό φοριέται και σκέτο σε περιπτώσεις που δεν είμαστε πάνω στις μοτοσυκλέτες και θέλουμε να φορέσουμε κάτι για να ζεστάνουμε το κοκαλάκι μας. Έτσι, αυτό το jacket μας καλύπτει άψογα σ’ όλο το εύρος των καιρικών συνθηκών που θα συναντήσουμε!

  Τα παντελόνια μας είναι ένα άλλο ρούχο που δε βγάζουμε ποτέ από πάνω μας (εντάξει, τα βράδια τα βγάζουμε…). Σκεφτείτε πως εγώ δεν κουβαλώ άλλο παντελόνι μαζί μου. Είτε είμαι πάνω στη μοτοσυκλέτα είτε όχι, φορώ το κορυφαίο Defender GTX! Είναι ειδικά σχεδιασμένο για ταξίδια περιπέτειας, οπότε δε μπορώ να ζητήσω τίποτα παραπάνω… Έχει μεγάλους αεραγωγούς με σήτες κι όχι απλά σχισμές με φερμουάρ. Ένα χρήσιμο χαρακτηριστικό του είναι το δέρμα στη μέσα μεριά των ποδιών γύρω από το γόνατο. Όταν σηκώνομαι όρθιος στα δύσβατα κομμάτια εκτός δρόμου και σφίγγω με τα γόνατα το ντεπόζιτο, το δέρμα κολλά εκεί και προσφέρει την πολυπόθητη σταθερότητα στις δύσκολες στιγμές.

   Η Χριστίνα επέλεξε ένα αντίστοιχο γυναικείο παντελόνι, το Ventura Ladies, από το οποίο, επίσης, είναι ιδιαίτερα ευχαριστημένη και το φορά άνετα όλη μέρα. Απ’ ό,τι φαίνεται, ο γυναικείος εξοπλισμός της REV’IT! είναι έξυπνα σχεδιασμένος για τις ιδιαιτερότητες του θηλυκού σώματος.

   Τα αδιάβροχα είχα την ευκαιρία να τα δοκιμάσω από τις πρώτες μέρες του ταξιδιού και μου έκανε εντύπωση πως όχι μόνο δε βράχηκα από τη βροχή, αλλά ούτε από τον ιδρώτα μου. Όσα αδιάβροχα είχα μέχρι τώρα (παρόλο που διαφημίζονταν ως αναπνέοντα), όταν τα έβγαζα, ήταν μούσκεμα από μέσα, ακόμη κι αν είχαν στεγνώσει απ’ έξω. Αυτό συμβαίνει γιατί ένα πλαστικό αδιάβροχο δεν επιτρέπει στο σώμα ν’ αναπνέει κι έτσι ο ιδρώτας παγιδεύεται. Τα αδιάβροχα της REV’IT!, όμως, δεν είναι ένα απλό πλαστικό που δεν αναπνέει.

  Προς το παρόν, λοιπόν, αισθανόμαστε πολύ άνετα και συγχρόνως ασφαλείς με όλο αυτό τον εξοπλισμό της REV’IT! Ανυπομονούμε να τον ταξιδέψουμε στις πιο απαιτητικές διαδρομές της Αφρικής και πιστεύουμε πως και μετά από χρόνια τα συμπεράσματά μας για την ανθεκτικότητα των REV’IT! θα είναι θετικά!

Ευχαριστούμε τόσο πολύ REV’IT! Με τη δική σου υποστήριξη, δε θα ιδρώσει τ’ αυτί μας ούτε στις αμμοθύελλες της Σαχάρας ούτε στις νεροποντές του Ισημερινού!

   Entering Croatia, I paid a visit to famous Dubrovnik! The citadel inside the ramparts is stunning, but so touristy that I even met more than a few Greeks there! Dubrovnik was established by refugees from the nearby Greek colony of Epidauros in 7^th century AD.

Dubrovnik looks great from a distant and from inside the town too!

   I moved towards the peninsula where Orebić is situated. I took a dirt road and found myself in a small fishing village. From the other side of the peninsula there was tarmac all the way to the village, but the problem was that the dirt road I followed did not connect to the main road. I walked to the village to see whether I could find a way to pass the motorcycle through. I had to go down some 20 to 30 wide steps. I shook the serenity of the village a little bit, but finally it was quite easy to get the motorcycle down and reach the main road!

That’s the house where Marco Polo is considered to have been born in 1254 at Korčula Island.

   Then, I took a ferry-boat to visit the Korčula Island. From there, after a three-hour trip by ship, I arrived in Split, the second-largest city of Croatia. There, I was a guest of Branka, who was kind enough to show me around. Diocletian’s Palace is considered to be one of the most majestic Roman buildings, and not for nothing. Branka borrowed a helmet from a friend of hers and we went on motorcycle around some interesting places in the outskirts of the city, like the seafront town of Omiš, the castle of Klis and the Roman ruins in Solin.

Forgotten legionaries still protect Diocletian’s Palace in Split!

   Heading north, I visited the old town of Zadar, where I spent the night as a guest of Rafael. It was there where I got fed up with old cities (how, on earth, do they preserve so many of them here?) and headed off to the mountains! I entered in Plitvice Lakes National Park, where I made a four-hour hiking, enjoying the beauty of the landscape, with the formations of numerous lakes and cascades.

I was surprised to discover that Automatix is alive and still working for Asterix and Obelix!

   I wild-camped into the forest, but the next morning it was rain that woke me up, which lasted almost the entire day. I had to come up with a plan, in order to protect my tent and all my stuff from getting wet. First, I put on my rain suit and packed everything carefully inside my panniers. Finally, I packed my tent without removing the exterior cover. I just removed the poles and folded the tent, so it did not get wet inside. That was essential, if I wanted to have a dry place to sleep the next night. Through narrow paths, going up and down lush or rocky mountains, I entered Slovenia, crossing some remote border, north of the town of Buzet.

Travelling in mountainous Croatia, far away from the crowds…

Here you can watch the video from my trip in Croatia (with English subtitles) accompanied by the wonderful soundtracks of Dionisis Frantzis and the band in which he plays, the Delta Shakedown!

Soundtracks:
Dionisis Frantzis – Walden
Delta Shakedown – The Breeze

   Μπαίνοντας στην Κροατία, επισκέφτηκα το περίφημο Dubrovnik. Η παλιά του πόλη εντός των τειχών είναι εντυπωσιακή, αλλά και τόσο τουριστική, που μέχρι κι Έλληνες συνάντησα και μάλιστα αρκετούς! Πρόσφυγες από τη γειτονική, ελληνική αποικία της Επιδαύρου ίδρυσαν το Dubrovnik τον 7^ο αιώνα μ.Χ..

Το Dubrovnik φαίνεται εντυπωσιακό και από μακριά, αλλά και από κοντά!

   Κινήθηκα προς τη χερσόνησο όπου βρίσκεται το Orebić. Πήρα ένα χωματόδρομο για να βγω σ’ ένα ήσυχο ψαροχώρι. Από την άλλη μεριά της χερσονήσου έφτανε η άσφαλτος μέχρι το χωριό, αλλά το πρόβλημα ήταν πως ο χωματόδρομος  με την άσφαλτο δεν ενώνονταν. Περπάτησα με τα πόδια στο χωριό, για να δω αν μπορώ να περάσω τη μοτοσυκλέτα από ‘κει. Έπρεπε να κατέβω 20-30 πλατιά σκαλοπάτια. Τάραξα λίγο την ησυχία του χωριού, αλλά τελικά κατέβασα εύκολα τη μοτοσυκλέτα κι έφτασα στο δρόμο!

Στο σπίτι όπου θεωρείται ότι γεννήθηκε ο Μάρκο Πόλο το 1254 στο Νησί Korčula.

   Πήρα το καραβάκι για να κάνω μια βόλτα στο Νησί Korčula (Κόρκυρα Μέλαινα). Από ‘κει πήρα άλλο καράβι κι αποβιβάστηκα μετά από τρεις ώρες στο Split, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Κροατίας. Με φιλοξένησε η Branka και μου ‘δειξε όλα τα κατατόπια. Το Παλάτι του Διοκλητιανού θεωρείται ένα από τα πιο επιβλητικά ρωμαϊκά κτίρια που έχουν σωθεί κι όχι άδικα. Η Branka δανείστηκε ένα δεύτερο κράνος από κάποιο φίλο της και κάναμε αρκετές βόλτες με τη μοτοσυκλέτα σε ενδιαφέροντα μέρη γύρω από την πόλη, όπως στην παραθαλάσσια κωμόπολη του Omiš, στο κάστρο του Klis και στα ρωμαϊκά ερείπια του Solin.

Ξεχασμένοι λεγεωνάριοι προστατεύουν ακόμη το Παλάτι του Διοκλητιανού στο Split!

   Ανεβαίνοντας προς τα βόρεια, επισκέφτηκα την παλιά πόλη του Zadar, όπου διανυκτέρευσα ένα βράδυ φιλοξενούμενος του Ραφαήλ. Κάπου εκεί δεν άντεχα να δω άλλες παλιές πόλεις (μα καλά, όλες τις διατηρούν εδώ;) και πήρα τα βουνά! Μπήκα στο Εθνικό Πάρκο των Λιμνών Plitvice κι έκανα μια τετράωρη πεζοπορία για ν’ απολαύσω το πανέμορφο τοπίο με τις τόσες λίμνες και τους καταρράκτες που σχηματίζονται ανάμεσά τους.

Με έκπληξη ανακάλυψα πως ο Αυτοματίξ ζει και μάλιστα εργάζεται ακόμη για τον Αστερίξ και τον Οβελίξ!

   Κατασκήνωσα μέσα στο δάσος, αλλά το επόμενο πρωί ξύπνησα με βροχή, η οποία με συνόδευε τις περισσότερες ώρες της ημέρας. Κατέστρωσα σχέδιο για να μαζέψω το αντίσκηνο κι όλα μου τα πράγματα χωρίς να βραχούν. Φόρεσα τ’ αδιάβροχά μου κι έβαζα προσεκτικά τα πράγματα στις βαλίτσες. Στο τέλος ξέστησα το αντίσκηνο χωρίς ν’ αφαιρέσω το εξωτερικό κάλυμμα. Αφαίρεσα τις μπανέλες και δίπλωσα το υπόλοιπο αντίσκηνο όπως ήταν, οπότε δε βράχηκε από μέσα. Αυτό είναι το σημαντικότερο, για να ‘χω τουλάχιστον ένα στεγνό μικρό μέρος να κοιμηθώ πάλι το επόμενο βράδυ. Μέσα από μικρά δρομάκια, ανεβοκατεβαίνοντας καταπράσινα ή βραχώδη βουνά, πέρασα στη Σλοβενία από κάποια μικρά σύνορα βόρεια της κωμόπολης Buzet.

Ταξιδεύοντας στην ορεινή Κροατία, μακριά από τα πλήθη…

Εδώ μπορείτε να δείτε και το βίντεο από το ταξίδι μου στην Κροατία με την υπέροχη μουσική επένδυση από το Διονύση Φραντζή και το σχήμα στο οποίο συμμετέχει, τους Delta Shakedown!

Soundtracks:
Διονύσης Φραντζής – Walden
Delta Shakedown – The Breeze

   Entering Bosnia and Herzegovina, we enjoyed a nice dirt ride to Mount Bjelašnica. We visited the village of Umoljani and we wild-camped near the isolated village of Lukomir. Until 2010 this beautiful village was inhabited by just ten people during the winter. Now, no one lives there in the winter. Shepherds just come over during the summer with hundreds of sheeps, just to take advantage of the lush meadows of the area.

Entering the remote Lukomir, we bumped into the shepherds returning to the village with their animals after pasturing.

   The next day, we arrived in Sarajevo, this crossroad of different cultures that has suffered so much in the past. The impact of the war during 1992-1995 is more than obvious. You can see graveyards everywhere, while the buildings are full of scars created by shelling. Many of them are covered up and the capital has been modernized. The scars on people’s souls, however, are not that easy to be vanished. Nevertheless, it is impressive in a good way to see Christians together with religious Muslims, walking around the streets of the city. Apparently, nowadays they live together in peace.

   It was time to say goodbye to John, as he was taking the road back to Greece. Although, we didn’t know each other that well when we decided to travel together for a while, he was probably the best fellow traveller I could have asked for. He was optimistic all the time and never complained about anything (well, he used to nag a little bit when we were facing crags and steep cliffs, but he enjoyed it in the end!). Even when we couldn’t find a nice place for us to wild-camp, he was always smiling saying: “over here, it’s perfect!”, even though the place might have been full of rocks or just very close to the road. John is almost 60 years old, but this has never prevented him from travelling in such a style.

Sarajevo, crossroad of East and West, combining mosques, churches, old houses of Ottoman architecture and modern sky-crappers…

   The reason I write all these is not to over praise John but to prove once more that age is not a barrier for someone to sleep on rocks under the stars every night, to cook on a camping stove and eat just one or two times a day, to ride his motorcycle along rocky cliffs and not to have a clue about where he will end up, what he might run into or where he will sleep. And don’t think that his gear was helpful in any way… He has an old, wrecked AX-1 250 cc, which had trouble with the shock absorber, it had a broken ball-bearing on the rear wheel, broken safety bars and displaced hand guard… Let alone his tent… It was one of those cheap tents that he had to cover with nylon when it was down pouring. The tricky thing, however, in such tents is to prevent the water to enter inside through the tent floor.

   And don’t think that he has a great fortune or anything… Thankfully, our financial  situation was one more thing we had in common, so, without spending a single night in a hotel, during the three weeks we travelled together, John must have spent around 300 euros in total. All these stand as a proof that it takes no more than will to travel like that and that age is not more than an excuse used by many who see such a trip as a hassle.

Discovering the rural Bosnia and Herzegovina.

   It was time for me to replace the engine oil on my motorcycle for the first time during this trip. I went over a gas station to use one of their containers in order to dispose the used oil. Next stop was the mysterious Visoko. There, it is said to be one of the oldest and largest pyramids in the world, the Pyramid of Sun. It was built almost 12,000 years ago with its height being more than 220 m. (722 ft.)! Now you can see just a hill and at first I thought it would be a waste of time to visit it. When I visited the Ravne Tunnel, however, I changed my mind! It was a labyrinth of tunnels of many kilometres, built in the same era as the pyramid complex.

   We had a very good tour guide, who was very keen to show us the tunnels from a metaphysic viewpoint. He showed us the rock boulders situated above the conjunction of two subterranean rivers, inside of which, by the use of proper instruments, there were found quartz crystals. At the underground galleries we visited, there was 40 times more than the ordinary amount of negative ions in the atmosphere, which is very beneficial to our health! Global scientists have been performing various calculations in order to reveal all these fascinating properties of the area. Now you can see many volunteers from all over the world, enchanted by the mysterious Visoko, coming over to assist in the excavations and the cleaning of the tunnels.

The old watermills around Pliva Lake, near Jajce.

   I headed to the picturesque village of Vranduk, where I made a stroll around the imposing 14^th-century castle. Moving on, after paying the old town of Travnik a short visit, I arrived at Jajce. There, I was a guest of Sabina, a Bosnian girl that had hosted my sister and her boyfriend a month ago, while they were around the Balkans hitchhiking. Jajce is a peaceful town, located in a beautiful area full of rivers, waterfalls and lakes. All these, combined with the old citadel, create a fairytale landscape.

   From there, I headed south once more, in order not to lose the main attraction of Bosnia and Herzegovina, Mostar! The notorious Suleiman the Magnificent had ordered the building of the famous bridge, which was completed in 1566, and now attracts vast hordes of tourists, as it is considered to be a miracle of engineering.

Copper craftsman on duty in the narrow streets of Mostar.

   I visited many interesting places in this region. Kravice waterfalls overflow inside a lake, ideal for taking a cooling dip. The landscape is stunning! It was just like a miniature of the images I’ve seen from the Krka National Park or Plitvice Lakes in Croatia, however not so crowded and without expensive entry tickets.

How could I resist a dip in the cold water of Kravice Waterfalls?

   One more thing that really impressed me was the necropolis of Radimlja! Bosnia and Herzegovina is well known for its medieval tombstones scattered all over the country. Usually these are rocks of rectangular shape, ending on a conical top most of the times, on which there are various engravings. The tombstones of Radimlja are considered to be the most elaborated, quite fairly, I should point out!

   It was time to leave Bosnia and Herzegovina, and head to Croatia. This country really impressed me with its numerous old cities and its castles, while I particularly enjoyed the fact that most of the country is not touristy at all. Don’t forget that you can view my exact route, along with many photos, on Live Trip Traveller.

Here you can watch the video from our trip in Bosnia and Herzegovina (with English subtitles):

   Μπαίνοντας στη Βοσνία – Ερζεγοβίνη, απολαύσαμε μια ωραία χωμάτινη διαδρομή στο Όρος Bjelašnica. Επισκεφτήκαμε το χωριό Umoljani και κατασκηνώσαμε στο απομονωμένο Lukomir. Μέχρι το 2010 σ’ αυτό τ’ όμορφο χωριό έμεναν δέκα άτομα το χειμώνα. Τώρα πια δε μένει κανείς. Έρχονται μόνο το καλοκαίρι με τα εκατοντάδες πρόβατά τους, για να εκμεταλλευτούν τα πλούσια βοσκοτόπια της περιοχής.

Μπαίνοντας στο απομονωμένο Lukomir πέσαμε πάνω στην ώρα που όλοι επέστρεφαν τα ζώα τους από τη βοσκή.

  Την επομένη φτάσαμε στο Σεράγεβο (Sarajevo), το σταυροδρόμι αυτό των πολιτισμών, που τόσο έχει ταλαιπωρηθεί. Οι επιπτώσεις του πολέμου μεταξύ 1992 και 1995 είναι φανερές παντού. Παντού νεκροταφεία βλέπει κανείς, ενώ τα σπίτια έχουν ακόμη αμέτρητα σημάδια από τα βλήματα. Πολλά έχουν καλυφθεί κι η πρωτεύουσα έχει εκμοντερνιστεί. Τα σημάδια, όμως, στις ψυχές των ανθρώπων δεν καλύπτονται τόσο εύκολα. Παρόλ’ αυτά είναι ευχάριστα εντυπωσιακό να βλέπει κανείς παρέες χριστιανών μαζί με ευσεβείς μουσουλμάνες να κυκλοφορούν στους δρόμους της πόλης. Τώρα πια φαίνεται πως συμβιώνουν ειρηνικά.

   Κάπου εκεί ήρθε η ώρα ν’ αποχαιρετήσω το Γιάννη, ο οποίος πήρε το δρόμο της επιστροφής για την Ελλάδα. Αν και δε γνωριζόμασταν επαρκώς όταν μου πρότεινε να ταξιδέψουμε για λίγο μαζί, ήταν μάλλον από τους πιο καλούς συνταξιδιώτες που θα μπορούσα να έχω. Έβλεπε τα πάντα θετικά και ποτέ δεν είχε παράπονο (ε, μόνο στα κατσάβραχα που τον πήγαινα λίγο δυσανασχετούσε, αλλά του άρεσε στο τέλος!). Ακόμη κι αν δε βρίσκαμε καλό μέρος για κατασκήνωση, πάντα με το χαμόγελο έλεγε: “εδώ, τέλεια είναι!” κι ας ήταν γεμάτο πέτρες και δίπλα στο δρόμο. Ο Γιάννης κοντεύει να πατήσει τα 60, αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να ταξιδέψει κατ’ αυτό τον τρόπο.

Το Σεράγεβο, σταυροδρόμι Ανατολής και Δύσης, συνδυάζει τζαμιά, εκκλησίες, παλιά σπίτια οθωμανικής αρχιτεκτονικής και μοντέρνους ουρανοξύστες…

   Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Όχι για να παινέψω το Γιάννη, αλλά για να αποδειχθεί άλλη μια φορά πως η ηλικία δεν εμποδίζει κάποιον να κοιμάται κάθε βράδυ κάτω απ’ τ’ άστρα, πάνω στις πέτρες, να μαγειρεύει σ’ ένα γκαζάκι και να τρώει 1-2 φορές την ημέρα, να καβαλά τη μοτοσυκλέτα του σε δύσβατα βουνά και να μην ξέρει ούτε πού θα φτάσει ούτε τι θα συναντήσει ούτε πού θα κοιμηθεί. Να ‘λέγα ότι τον βοηθούσε ο εξοπλισμός του… ένα παλιό, ρημαγμένο AX-1 250 κ. εκ. έχει, στο οποίο μια το αμορτισέρ δε δούλευε, μια το ρουλεμάν έσπασε, μια οι προστατευτικές μπάρες έσπασαν, μια η χούφτα έπεσε… Όσο για το αντίσκηνο… ένα από αυτά τα φτηνιάρικα ήταν και του έβαζε νάιλον από πάνω όταν έβρεχε καταρρακτωδώς. Το δύσκολο σ’ αυτά τ’ αντίσκηνα, όμως, είναι να εμποδίσεις το νερό να μπει από το πάτωμα.

   Να ‘λεγα πως του περισσεύουν τα χρήματα… Ευτυχώς, τα οικονομικά ήταν κάτι ακόμη στο οποίο ταιριάζαμε, οπότε χωρίς να μείνουμε ούτε μια βραδιά σε ξενοδοχείο, τις τρεις ‘βδομάδες που ταξίδεψε ο Γιάννης μαζί μου πρέπει να ξόδεψε γύρω στα 300 ευρώ συνολικά. Όλα αυτά δείχνουν άλλη μια φορά πως μόνο διάθεση χρειάζεται κι η ηλικία δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια δικαιολογία που χρησιμοποιούν όσοι βλέπουν ένα τέτοιο ταξίδι σαν ταλαιπωρία.

Εξερευνώντας την επαρχία της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης.

   Ήταν ώρα να κάνω την πρώτη αλλαγή λαδιού στη μοτοσυκλέτα μου. Πήγα σ’ ένα βενζινάδικο, για να χρησιμοποιήσω μια λεκάνη τους και να χύσω εκεί το παλιό λάδι. Επόμενος σταθμός ήταν το αινιγματικό Visoko. Εκεί λέγεται πως βρίσκεται η παλιότερη και μεγαλύτερη πυραμίδα στον κόσμο, η Πυραμίδα του Ήλιου. Κατασκευάστηκε πάνω από 12.000 χρόνια πριν, ενώ το ύψος της ξεπερνά τα 220 μέτρα! Τώρα πια βλέπει κανείς ένα λόφο κι αρχικά θεώρησα πως δεν άξιζε καν να ‘ρθω να δω αυτό. Όταν, όμως, επισκέφτηκα τα Τούνελ Ravne, άλλαξα γνώμη! Είναι ένας λαβύρινθος από τούνελ δεκάδων χιλιομέτρων που κατασκευάστηκαν την ίδια εποχή με το σύμπλεγμα των πυραμίδων.

   Είχαμε έναν πολύ καλό ξεναγό, που μας εξηγούσε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τη μεταφυσική πλευρά των τούνελ. Μας έδειξε τους ογκόλιθους που βρίσκονται πάνω από τη σύζευξη δύο υπόγειων ποταμών και με τα όργανα μέτρησης βρήκαν πως μάλλον υπάρχουν κρύσταλλοι χαλαζία (quartz) μέσα τους. Οι υπόγειες αίθουσες που επισκεφτήκαμε έχουν μέχρι και 40 φορές περισσότερα από το συνηθισμένο αρνητικά ιόντα στην ατμόσφαιρα κι αυτό βοηθά πολύ στην υγεία! Διεθνείς επιστήμονες έχουν κάνει μετρήσεις για να ανακαλύψουν όλες αυτές τις εντυπωσιακές ιδιότητες. Τώρα υπάρχουν αμέτρητοι εθελοντές απ’ όλο τον κόσμο, που μαγεύονται με το μυστηριώδες Visoko κι έρχονται να βοηθήσουν στις ανασκαφές και το καθάρισμα των τούνελ.

Οι παλιοί νερόμυλοι της Λίμνης Pliva, κοντά στο Jajce.

   Πήγα μέχρι το γραφικό χωριό Vranduk, όπου έκανα μια βόλτα γύρω από το επιβλητικό κάστρο του 14^ου αιώνα. Συνεχίζοντας, έριξα μια ματιά στην παλιά πόλη του Travnik κι έφτασα στο Jajce. Εκεί με φιλοξένησε η Sabina, μια Βόσνια που είχε φιλοξενήσει και την αδερφή μου με το αγόρι της πριν ένα μήνα, όταν γυρνούσαν τα Βαλκάνια με ωτοστόπ. Το Jajce είναι μια ήσυχη κωμόπολη, που βρίσκεται σε μια πανέμορφη περιοχή γεμάτη ποτάμια, καταρράκτες και λίμνες. Όλα αυτά μαζί με την οχυρωμένη παλιά πόλη, συνθέτουν μια παραμυθένια εικόνα.

   Από ‘κει ξανακατέβηκα πάλι νότια, για να μη χάσω τη σπουδαία ατραξιόν της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης, το Mostar! Ο γνωστός τηλεοπτικός αστέρας Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής είχε παραγγείλει την κατασκευή της γέφυρας, που ολοκληρώθηκε το 1566 και τώρα προσελκύει όλο αυτό το πλήθος τουριστών, αφού θεωρείται θαύμα της μηχανικής.

Χαλκουργός επί το έργον στα στενά της παλιάς πόλης του Mostar.

   Σ’ αυτή την περιοχή επισκέφτηκα αρκετά ενδιαφέροντα μέρη. Οι Καταρράκτες Kravice χύνονται σε μια λίμνη που σχηματίζεται, ιδανική για μια δροσερή βουτιά. Το μέρος έχει απαράμιλλη ομορφιά! Μου θύμισε μια μικρογραφία από τις εικόνες που έχω δει από το Εθνικό Πάρκο Krka ή το Plitvice στην Κροατία, μόνο που εδώ δε συγκεντρώνεται τόσο πολύς κόσμος ούτε έχει πανάκριβο εισιτήριο.

Πώς ν’ αντισταθώ μια βουτιά στα κρύα νερά που φέρνουν οι Καταρράκτες Kravice;

   Κάτι άλλο που μ’ εντυπωσίασε ήταν η νεκρόπολη της Radimlja! Η Βοσνία – Ερζεγοβίνη φημίζεται για τις μεσαιωνικές επιτύμβιες στήλες που βρίσκονται διασκορπισμένες στη χώρα. Συνήθως είναι ορθογώνιοι βράχοι, πολλές φορές με κωνική οροφή, στους οποίους σκαλίζουν διάφορα σχέδια. Οι επιτύμβιες στήλες της Radimlja θεωρούνται οι πιο περίτεχνες κι όχι άδικα.

   Κάπου εκεί ήρθε η ώρα να βγω από τη Βοσνία – Ερζεγοβίνη με προορισμό την Κροατία. Αυτή η χώρα μ’ εντυπωσίασε με τις αμέτρητες παλιές της πόλεις και τα κάστρα, ενώ μ’ άρεσε ιδιαίτερα που το μεγαλύτερο μέρος της δεν είναι τουριστικό. Μην ξεχνάτε πως την ακριβή διαδρομή μου με περισσότερες φωτογραφίες μπορείτε να τη βλέπετε στο Live Trip Traveller.

Εδώ μπορείτε να δείτε το βίντεο από το ταξίδι μας στη Βοσνία – Ερζεγοβίνη: