Montenegro, in its present state, is a new country. After the separation of Yugoslavia, in 1991, it was part of Serbia. It was just in 2006 that it gained its independence. Entering into the country, we had a beautiful ride by the Skadar Lake. We arrived at Sveti Stefan, the iconic islet with its Old City, which a Greek ship-owner has rented for 45 years and has turned it into an upmarket hotel. Now, even the locals are not allowed to visit it, if they don’t get permission. They cannot even go to Sveti Stefan Church to pray. So it’s normal that they complain about it. Having been disgusted of the wealth and the show off we witnessed there, we went over Budva, to get a second dose of it all. At least, we were able to visit the Old City there.

The Old City of Budva… after the rain always comes the sun 😉

   What surprised us the most was the old capital of Montenegro, Cetinje. It’s a picturesque small town, spread up across a valley, with low houses, everyone having its own garden, built out of wood most of the times, and painted in vivid colours. The architecture of many public buildings is very similar to this of the Austrian ones, using as building material big, heavy stone blocks, and with beautiful roofs to embellish them. Cetinje is not that exciting but it has a nice atmosphere. We had this sense of being in a human city, where even I, that I don’t like cities, could live in. It was there where we felt for the first time that we were in Northern Europe, a feeling that followed us throughout every visit in the cities of Montenegro.

   We made a lovely ride through the mountainous Lovćen National Park and, there, taking a turn on some dirt road, we found the perfect spot for camping, up on the altitude of 1,320 m. (4,331 ft.). If you pass by this area, don’t miss it, I have it marked on Live Trip Traveller. Riding down the mountain, we couldn’t get enough of the view of the Kotor Bay from above. It makes such a formation that it reminds you of a fjord. We made a stroll by the sea, and we even had a dip, which was our first one into the sea, as every dip we have had so far was in lakes and freezing cold rivers! The Old City of Kotor, inside the Venetian fortress, was what we enjoyed the most.

The picturesque Perast on the Bay of Kotor which, thanks to its formation, it can be easily mistaken for a Scandinavian fjord!

   It was there when it started to rain, better say downpouring, which did not allow us to enjoy the places we visited. Usually, the rain would last a couple of hours, so either we would be in a city and we would find shelter in some temple or we would be on the road and we would simply put on our rain suits and keep going. It was this one day, though, that it was raining all night long, and continued to rain until 13:00, so we had to stay inside the tents for some hours.

   After a small walk around the Old City of Herceg Novi, which is less touristy, we headed towards the most important pilgrimage site for the Orthodox Christians in Montenegro, Ostrog Monastery. It is built on the vertical side of a rock, making the most of the two small caves formed there.

Starting a dirt ride into the thick and moist forest of Biogradska Gora National Park.

   At that point we started our rides on the mountains, for which I’ve waited for so long. From the Biogradska Gora National Park, we took a dirt road that was climbing up to 1,930 m. (6,332 ft.). The scenery was magnificent! It was there where John lost one of his motorcycle hand guards and he also broke the metal mounting of the protection bars he had made for the fairing. Using some wire, everything was put into place! We camped by a crystal-clear little stream and we fell asleep listening to the sound of the water, flowing peacefully through the lush small valley.

Our picture-perfect camping site, on 1,800 m. (5,906 ft.), by the windings of the snakelike stream.

   Riding through Tara Canyon, by the homonymous river, we entered Durmitor National Park. We visited the popular Black Lake and we took a fantastic little road to the border with Bosnia-Herzegovina. We passed through the mountain pass of Pašina Voda on 1,908 m. (6,260 ft.) and we kept moving on spectacular plateaus for quite a while. We spent our last day in Montenegro by the river of Piva.

Riding up on the mountain to 1,930 m. (6,332 ft.). Up on the ridge it was very windy and foggy. I didn’t really understand why John was not very willing to camp there 😛

   This small country has lots of beauties for sure, but we were disappointed to find that everything has been overdeveloped for tourists, especially the coastline. Maybe Montenegro is too developed for my taste. The good thing is it’s developed in a logical way. You may have to pay for almost everything, like parking, using the public toilets, entering national parks etc. but the prices are reasonable and everything is well organized. Moreover, the locals show an incredible attitude. The drivers make way for motorcyclists to pass and they don’t drive aggressively. However, I really miss the epic off-road riding on the majestic mountains of Albania…

I never quite understood why the famous Black Lake in Durmitor National Park is called “Black”!

Here you can watch the video from our trip in Montenegro (with English subtitles):

   Το Μαυροβούνιο στη σημερινή του μορφή είναι ένα νέο κράτος. Αφού διαλύθηκε η Γιουγκοσλαβία, το 1991, ήταν μέρος της Σερβίας. Μόλις το 2006 ανεξαρτητοποιήθηκε. Μπαίνοντας στη χώρα, κάναμε μια όμορφη διαδρομή δίπλα στη Λίμνη Skadar. Φτάσαμε μέχρι το Sveti Stefan, το πολυφωτογραφημένο νησάκι με την παλιά πόλη, την οποία ένας Έλληνας εφοπλιστής έχει νοικιάσει για 45 χρόνια και τη μετέτρεψε σε ξενοδοχείο. Τώρα ούτε οι ντόπιοι δε μπορούν να την επισκεφτούν, αν δεν έχουν άδεια από το ξενοδοχείο, οπότε λογικό είναι να έχουν παράπονα. Αφού αηδιάσαμε από τον πλούτο και τη φιγούρα που είδαμε εκεί, πήγαμε και στη Budva, για μια δεύτερη δόση. Τουλάχιστον εκεί μπορούσαμε να επισκεφτούμε την παλιά πόλη.

Η παλιά πόλη της Budva… Μετά την καταιγίδα πάντα βγαίνει ήλιος 😉

   Η έκπληξη ήταν η παλιά πρωτεύουσα του Μαυροβουνίου, το Cetinje. Είναι μια συμπαθητική, μικρή πόλη απλωμένη σε μια κοιλάδα με χαμηλά σπίτια, που όλα έχουν τον κήπο τους. Συνήθως είναι ξύλινα κι έχουν ζωηρά χρώματα. Η αρχιτεκτονική αρκετών δημοσίων κτιρίων θυμίζει την αυστριακή, έχοντας χτιστεί με μεγάλες, βαριές πέτρες και με όμορφες στέγες να τα στολίζουν. Το Cetinje δεν έχει κάτι το συναρπαστικό, αλλά έχει μια ωραία ατμόσφαιρα. Νιώσαμε πως είναι ανθρώπινη πόλη, στην οποία θα μπορούσα να ζήσω ακόμη κι εγώ, που δε συμπαθώ τις πόλεις. Κάπου εκεί αρχίσαμε να νιώθουμε πως είμαστε στη Βόρεια Ευρώπη, πράγμα που δεν πάψαμε να το νιώθουμε στις πόλεις του Μαυροβουνίου.

   Κάναμε μια ωραία διαδρομή στο ορεινό Εθνικό Πάρκο Lovćen και κάπου εκεί πήραμε ένα χωματόδρομο και βρήκαμε ένα καταπληκτικό μέρος για κατασκήνωση στα 1.320 μ. υψόμετρο. Για όσους περάσουν από ‘κει, έχω το στίγμα στο Live Trip Traveller. Κατεβαίνοντας από το βουνό, δε χορταίναμε να βλέπουμε από ψηλά τον Κόλπο του Kotor. H μορφή του είναι τέτοια, που θυμίζει φιόρδ. Κάναμε μια βόλτα δίπλα στη θάλασσα και ρίξαμε και μια βουτιά, που ήταν η πρώτη μας σε θάλασσα, γιατί όλες οι υπόλοιπες ήταν σε λίμνες και παγωμένα ποτάμια! Η παλιά πόλη του Kotor, μέσα στο βενετσιάνικο κάστρο, ήταν αυτή που μας άρεσε περισσότερο.

Το γραφικό Perast στον Κόλπο του Kotor, που με τη μορφή του δίνει την εντύπωση πως είναι σκανδιναβικό φιόρδ!

   Κάπου εκεί άρχισαν οι βροχές, που συνήθως ήταν καταρρακτώδεις και δε μας επέτρεπαν να χαρούμε τα μέρη που επισκεπτόμασταν. Διαρκούσαν λίγες ώρες, οπότε αν ήμασταν σε καμιά πόλη, κρυβόμασταν σε κανένα ναό ή αν ήμασταν στο δρόμο, απλά φορούσαμε τ’ αδιάβροχα και συνεχίζαμε. Μια μέρα, όμως, έβρεχε από το βράδυ μέχρι τις 13:00 και μείναμε μέσα στ’ αντίσκηνα μέχρι να σταματήσει. Αυτά τα γράφω περισσότερο για να μη ζηλεύουν τα παλικάρια του moto! Ορίστε, σαπίσαμε κι εμείς απ’ τη βροχή!

   Αφού περπατήσαμε λίγο και την παλιά πόλη του Herceg Novi, που είναι λιγότερο τουριστική, κατευθυνθήκαμε προς το σημαντικότερο τόπο προσκυνήματος του Μαυροβουνίου για τους Χριστιανούς Ορθόδοξους, το Μοναστήρι Ostrog. Είναι χτισμένο πάνω σ’ έναν κάθετο βράχο, αξιοποιώντας δυο μικρές σπηλιές που υπάρχουν εκεί.

Ξεκινώντας τη χωμάτινη διαδρομή μας από το πυκνό και υγρό δάσος του Εθνικού Πάρκου Biogradska Gora.

   Έκτοτε άρχισαν οι διαδρομές μας στα βουνά, που τόσο περίμενα. Από το Εθνικό Πάρκο Biogradska Gora πήραμε ένα χωματόδρομο, που ανέβαινε μέχρι τα 1.930 μ.. Το τοπίο ήταν πανέμορφο! Κάπου εκεί έπεσε η μια χούφτα από τη μοτοσυκλέτα του Γιάννη, ενώ του έσπασε η μεταλλική βάση από τις προστατευτικές μπάρες που έχει φτιάξει γύρω από το fairing. Με λίγο σύρμα διορθώθηκαν όλα! Κατασκηνώσαμε δίπλα σ’ ένα κρυστάλλινο, μικρό ρυάκι και κοιμηθήκαμε ακούγοντας το νερό να κυλά ήρεμα στο καταπράσινο λιβαδάκι.

Το πανέμορφο μέρος όπου κατασκηνώσαμε, στα 1.800 μ. υψόμετρο, ανάμεσα στα λικνίσματα του φιδίσιου ρυακιού.

   Οδηγώντας μέσα στο Φαράγγι Tara και δίπλα στον ομώνυμο ποταμό, μπήκαμε στο Εθνικό Πάρκο Durmitor. Είδαμε τη δημοφιλή Μαύρη Λίμνη και πήραμε ένα καταπληκτικό δρομάκι προς τα σύνορα της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης. Περάσαμε το ορεινό πάσο Pašina Voda στα 1.908 μ. και κινιόμασταν σε πανέμορφα οροπέδια για αρκετή ώρα. Την τελευταία μας μέρα στο Μαυροβούνιο την περάσαμε δίπλα στον ποταμό Piva.

Ανεβαίνοντας το βουνό μέχρι τα 1.930 μ. υψόμετρο. Στην κορυφογραμμή είχε δυνατό αέρα και πολύ ομίχλη. Δεν καταλαβαίνω γιατί ο Γιάννης δεν ήθελε να κατασκηνώσουμε εκεί :-Ρ

   Αυτή η μικρή χώρα, σίγουρα έχει πολλές ομορφιές, αλλά μας εξέπληξε αρνητικά το γεγονός πως έχουν εκμεταλλευτεί τουριστικά τα πάντα και ειδικά τα παράλια. Παραείναι ανεπτυγμένο το Μαυροβούνιο για τα γούστα μας. Το θετικό είναι πως το έχουν αξιοποιήσει σωστά. Μπορεί να πρέπει να πληρώσει κανείς για το παραμικρό, όπως στάθμευση, τουαλέτες, εθνικά πάρκα κ.λ.π., αλλά οι τιμές είναι λογικές και τα πάντα είναι απίστευτα οργανωμένα. Επίσης, οι ντόπιοι είναι άριστοι στη συμπεριφορά τους. Οι οδηγοί πάντα μας άνοιγαν δρόμο για να περάσουμε και δεν οδηγούσαν επιθετικά. Μου έλειψαν, όμως, οι επικές εκτός δρόμου διαδρομές στα αγέρωχα βουνά της Αλβανίας…

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί η περίφημη Μαύρη Λίμνη στο Εθνικό Πάρκο Durmitor λέγεται “Μαύρη”!

Εδώ μπορείτε να δείτε και το σχετικό βίντεο από το ταξίδι μας στο Μαυροβούνιο:

   After having had Baobabis repaired, it was finally time to leave again and continue with my trip. Perhaps it was leaving for the second time that did not make me feel like I was going on a long journey. This time I was feeling more like I was going on an excursion. Anyway, having realized that I should do without my beloved feta cheese, which is one of my favorite things, I made a small detour to the village of Driovouno, in order to get some supplies 😉  If some of you cheese devotees want to taste pure dairy products, just get in touch with Christos in Thessaloniki (+30 6944 922 143).

One final pilgrimage over Driovouno, in the temple of dairy products, was a must!

   As I didn’t have time to waste, I wanted to reach Berat in Albania on the first day. That’s why I picked the road indicated on the map as the main road from Korça to Elbasan. It was a pleasant surprise, though, to find that this main road was actually a dirt road of quite a few kilometres, crossing a gorge between rocky mountains. That’s why I love Albania! Nature has remained unspoiled and there is no difficulty in finding dirt roads. Even though it was downpouring for about two hours, occasionally with some hail falling, I enjoyed the ride. This was also a very good test for REV’IT!’s rain suit to pass! And it did, as I was finally wearing a suit that kept me dry from the rain without sweating on the inside.

The muslim quarter in Berat, with the houses of Ottoman architecture, for which the town has been awarded by Unesco.

   In Berat I was a guest of an old friend of my friend, Kostis. As soon as I informed him that I was in town, he didn’t want to hear a thing. “You will come over my place”, he insisted. Berat has been awarded by Unesco for its well preserved specimens of Ottoman architecture. Going a little bit northern, I visited the castle in Kruja, inside of which the houses are still inhabited. I went up on the mountain overlooking the town, to visit an interesting mosque, the Bektashi Teqe, which is built inside a cave. Haji Bektash was born in Iran in the 13th century, and he wrote the Makalat, the holy bible of the sect he created.

   Finally, the time I was waiting for so long had arrived! I was heading towards the Albanian Alps. I went over Koman, to enjoy the beautiful ride on the lake by a small boat. There, we met up with John Dalmaras, with whom we started the trip in Albania, in order to continue our trip together. The boats that make now the ride on the lake are small, but are big enough for a few motorcycles. Just don’t get screwed up as we did. The touristic boat charges 25 euros per person and motorcycle. Unforunately, in Koman you won’t see any other boats, so it’s easy to fall into the trap. In the morning, however, at 9:00, when all boats are departuring, another boat arrives in Koman, with a bus chassis on deck (with the seats, the steering wheel, the shift lever and everything!). The locals use this boat instead, and of course, they pay a lot less. Two persons on a motorcycle we met there, had paid just 20 euros in total.

Putting the motorcycles inside the small boat, in order to have a ride across the beautiful Koman Lake.

   We were passing through lush slopes or steep, rocky mountains and after about two hours we reached the serene Fierzё. We headed towards the so called Accursed Mountains (Bjeshkёt e Namuna). We had a very joyful dirt ride, passing through the village of Çerem. Then, following the same dirt road, which turned out to be quite rough but in the most delightful way, we reached the border with Montenegro. Out of the blue, on an altitude of 1,900 metres, we saw some small plateaus where shepherds with their animals and families had gathered, living inside huts and tents. Coming across people in such a remote place was a big surprise to us! These people spend the entire summer season there, feeding their sheeps and collecting berries, which are abundant in those areas.

With a family of shepherds on the mountains by the border with Montenegro, up on 1,900 metres.

   However, I can never have enough of the Albanian Alps. How could I miss a two-day hiking from the beautiful Valbonё Valley to the village of Theth? We found a picture-perfect place by the crystal-clear river and we wild-camped there. John stayed there while I climbed up on the mountain carrying my backpack. It was there where I met Alben, a sepherd who spoke to me in perfect Greek! Listening to his story you will immediately realize what a remarkable man he is. If you pass through Simoni Kafe, the small stopover he created for hikers, give him my best and my true love.

Enjoying a beautiful ride on the dried river bed to Rrogam in Valbonё Valley!

   That night I would camp on the top of the mountain. From there, the view was spectacular as you could see the Valbonё Valley on one hand and Theth Valley on the other. It was raining for about two hours and it was almost dark. I met two Albanians riding horses, heading to the opposite direction. They asked me where I was going so late and they kept saying to follow them so that I wouldn’t be alone. One of them knew a few words in Greek and he kept shouting: “hey you, come over here”. These were some of the few words he knew. Probably, that was what his former boss in Greece often shouted at him and that’s what he remembered… I tried to explain him that I had a tent and I would camp on the mountain. Naturally, they were riding faster than me but they stopped and waited for me, making me wonder why, as I would not be able to follow them. Finally, I saw one of them taking out of a bag some bread, onion and cheese, which he offered me. I insisted that I would not take it as I had enough food but probably he didn’t understand me and he kept saying: “all right, all right”. I hope that was the behaviour he came across when this poor guy was starving, walking his way to Greece…

    On the top of the mountain, naturally, it was very windy all night long but with the gear I got, I didn’t face any problem. God bless Fifth Element, the company from Ioannina, Greece which provided us with such an efficient gear!

I already miss the view of the proud peaks overlooking the Valbonё Valley…

   After having descended the mountains, we visited a small town in the area, called Bajram Curri. There we met another Albanian guy who spoke to us in perfect Greek. I found his story quite sad, as he confirmed to me that the behaviour these people came across while in Greece was the exact opposite of the one we came across here. After having arrived to Greece walking through the mountains, he was arrested by the Greek army. They stole his money and beat him up so hard that his arm was broken! Nevertheless, the man was telling this story with a smile on his face, having no hard feelings whatsoever. I really cannot understand the mentality of such a beast, feeling no regrets when breaking the arm of another human being.

    The small road to Pukё was so winding, that we were dancing with our motorbikes, sliding from one side to the other all day long. Just a short distance from Fushё-Arrёz, John started to hear some weird noises coming from his motorcycle. When we arrived at the city, he spinned the rear wheel and saw that he had a broken ball-bearing! There was a car workshop there, so we stopped and asked whether we could find a new ball-bearing. They took it off, went over a store and, miraculously, found a new one! In less than two hours we were on the road again!

Another broken ball-bearing on the rear wheel… Am I a black cat or what? At least, this time it only took us two hours to repair the damage!

   I could not believe how easy a mechanical fault like this can be repaired if it occurs in a city, especially in Europe. When I had the same fault on the mountains of Tajikistan, it took me four days to get to the closest town, having no ball-bearing on the rear wheel, a broken rim and no rear break. Even when I finally arrived in the city, it took me days to have everything repaired.

   Now, we have arrived in Shkodra, by the border with Montenegro. I already feel nostalgic leaving Albania, but I hope that the next, more Westernized countries I will be visiting, will not let me down.

Here you can enjoy the first video I made during this trip, from our adventure in Albania (with English subtitles)!

   Αφού επισκευάστηκε ο Μπαομπάμπης μου, ήρθε επιτέλους η ώρα να ξαναφύγω και να συνεχίσω το ταξίδι μου. Ίσως επειδή ήταν η δεύτερη φορά που έφευγα, δεν ένιωθα πως έφευγα για ένα τεράστιο ταξίδι. Αυτή τη φορά ένιωθα σα να έφευγα για εκδρομή. Όπως και να ‘χει, έχοντας συνειδητοποιήσει πως πρέπει να αποχωριστώ την αγαπημένη μου φέτα, μια από τις αδυναμίες μου, έκανα μια τελευταία στάση στο Δρυόβουνο για να εφοδιαστώ 😉  Όσοι μερακλήδες θέλετε αγνά τυροκομικά πάσης φύσεως, θα τα βρείτε στη Θεσσαλονίκη από το Χρήστο (6944 922 143).

Ένα τελευταίο προσκύνημα στο Δρυόβουνο, στο ναό των τυροκομικών, επιβαλλόταν!

   Επειδή δεν είχα χρόνο για χάσιμο, ήθελα να φτάσω από την πρώτη μέρα μέχρι το Berat της Αλβανίας. Έτσι, διάλεξα αυτό που οι χάρτες δείχνουν ως κεντρικό δρόμο από την Κορυτσά μέχρι το Ελμπασάν. Μια ευχάριστη έκπληξη με περίμενε, όμως! Ο κεντρικός δρόμος ήταν χωματόδρομος αρκετών χιλιομέτρων που διέσχιζε ένα φαράγγι ανάμεσα στα βραχώδη βουνά. Γι’ αυτό λατρεύω την Αλβανία! Η φύση έχει μείνει αναλλοίωτη και δεν είναι καθόλου δύσκολο να βρει κανείς χωματόδρομους. Παρόλο που έριξε χαλάζι και βροχή για περίπου δυο ώρες, απόλαυσα τη διαδρομή. Αυτή ήταν και μια καλή δοκιμή για τα αδιάβροχα της Rev’it! Επιτέλους φορούσα κάτι που με κρατούσε στεγνό και από τη βροχή, αλλά και από τον ιδρώτα.

Η μουσουλμανική γειτονιά του Berat με τα σπίτια οθωμανικής αρχιτεκτονικής, για τα οποία η πόλη έχει βραβευτεί από την Unesco.

   Στο Berat με φιλοξένησε ένας παλιός φίλος του φίλου μου του Κωστή. Μόλις του είπα ότι είμαι στην πόλη του, δεν άκουγε κουβέντα. “Θα έρθεις στο σπίτι μου”, έλεγε. Το Berat έχει βραβευτεί από την Unesco για τα καλά διατηρημένα δείγματα οθωμανικής αρχιτεκτονικής. Λίγο πιο βόρεια, επισκέφτηκα το κάστρο της Kruja, μέσα στο οποίο υπάρχουν σπίτια που κατοικούνται. Ανέβηκα στο βουνό πάνω από την πόλη για να επισκεφτώ ένα ενδιαφέρον τζαμί της σέκτας των Μπεκτασήδων Δερβίσηδων, που είναι χτισμένο μέσα σε μια σπηλιά. Ο Χατζί Μπεκτάς γεννήθηκε στο Ιράν το δέκατο τρίτο αιώνα κι έγραψε το Μακαλάτ, το ιερό βιβλίο της σέκτας που δημιούργησε.

   Είχε έρθει, επιτέλους, η ώρα που τόσο περίμενα! Άρχισα να κατευθύνομαι προς τις Αλβανικές Άλπεις. Πήγα μέχρι το Koman, για να απολαύσω την όμορφη διαδρομή με το βαρκάκι μέσα στην ομώνυμη λίμνη. Εκεί ήρθε κι ο Γιάννης ο Δαλμάρας, με τον οποίο ταξιδεύαμε και πριν στην Αλβανία, για να συνεχίσουμε το ταξίδι μαζί. Τα καραβάκια που υπάρχουν τώρα πια στη λίμνη είναι μικρά, αλλά χωρούν μερικές μοτοσυκλέτες. Προσέξτε, όμως, να μην την πατήσετε όπως κι εμείς. Το τουριστικό βαρκάκι χρεώνει 25 ευρώ για ένα άτομο και μια μοτοσυκλέτα. Δυστυχώς, στο Koman δε θα δείτε άλλο καραβάκι, οπότε είναι εύκολο να πέσετε στην παγίδα. Το πρωί, όμως, στις 9:00, όταν ξεκινούν τα καραβάκια, έρχεται στο Koman ένα άλλο πλοιάριο που στο κατάστρωμά του έχει ένα ολόκληρο αμάξωμα λεωφορείου (με τα καθίσματα, το τιμόνι, το λεβιέ ταχυτήτων κ.λ.π.!). Όλοι οι Αλβανοί μπαίνουν σ’ εκείνο και φυσικά, πληρώνουν πολύ λιγότερο. Δυο άτομα με μια μοτοσυκλέτα που συναντήσαμε εκεί, είχαν πληρώσει μόνο 20 ευρώ συνολικά.

Φορτώνοντας τις μοτοσυκλέτες στο βαρκάκι που θα μας ταξίδευε στην όμορφη Λίμνη Koman.

   Άλλοτε περνούσαμε ανάμεσα από καταπράσινες πλαγιές κι άλλοτε ανάμεσα από απόκρημνα, βραχώδη βουνά, ώσπου μετά από δυο ώρες περίπου φτάσαμε στο ήσυχο Fierzё. Κατευθυνθήκαμε προς τα λεγόμενα Καταραμένα Βουνά (Bjeshkёt e Namuna). Κάναμε μια πολύ απολαυστική χωμάτινη διαδρομή περνώντας από το χωριό Çerem. Συνεχίζοντας το χωματόδρομο, που γινόταν όλο και πιο δύσβατος, αλλά σε ευχάριστο επίπεδο, φτάσαμε μέχρι τα σύνορα με το Μαυροβούνιο. Ξαφνικά, στα 1.900 μέτρα υψόμετρο βρήκαμε κάποια μικρά οροπέδια όπου είχαν μαζευτεί αρκετοί βοσκοί με τα ζώα τους και τις οικογένειές τους κι έμεναν σε καλύβες ή αντίσκηνα. Μας φαινόταν απίστευτο, γιατί δεν περιμέναμε να δούμε κόσμο σε μια τόσο απομακρυσμένη περιοχή! Οι άνθρωποι αυτοί περνούν εκεί τους καλοκαιρινούς μήνες, βόσκοντας τα πρόβατά τους και μαζεύοντας βατόμουρα, που αφθονούν εκεί.

Με μια οικογένεια βοσκών στα βουνά δίπλα στα σύνορα με το Μαυροβούνιο, στα 1.900 μέτρα υψόμετρο.

   Οι Αλβανικές Άλπεις, όμως, δε χορταίνονται έτσι εύκολα. Να μην έκανα και μια διήμερη πεζοπορία από την πανέμορφη Κοιλάδα Valbonё μέχρι το χωριό Theth; Βρήκαμε ένα πανέμορφο μέρος δίπλα στο κρυστάλλινο ποτάμι, όπου κατασκηνώσαμε. Ο Γιάννης περίμενε εκεί, όσο εγώ σκαρφάλωνα στο βουνό με το σάκο στην πλάτη. Κάπου εκεί πάνω γνώρισα και τον Alben, ένα βοσκό που μου μίλησε σε άπταιστα ελληνικά! Αν ακούσετε την ιστορία του, θα καταλάβετε τι αξιοθαύμαστος άνθρωπος είναι. Αν τυχόν περάσετε από το Simoni Kafe, το μικρό σταθμό που έφτιαξε εκεί για τους ορειβάτες, να του δώσετε τα χαιρετίσματα και την απέραντη αγάπη μου.

Απολαμβάνοντας μια ωραία διαδρομή στην ξεραμένη κοίτη του ποταμού μέχρι το Rrogam στην Κοιλάδα Valbonё!

  Εκείνο το βράδυ θα κατασκήνωνα ακριβώς στην κορυφή του βουνού. Από ‘κει η θέα ήταν συναρπαστική, αφού φαινόταν η Κοιλάδα Valbonё από τη μια μεριά και η κοιλάδα του Theth από την άλλη. Έβρεχε για περίπου δυο ώρες και το βράδυ δεν ήταν μακριά. Συνάντησα δυο Αλβανούς πάνω σε άλογα, που πήγαιναν στην άλλη μεριά. Με ρώτησαν πού πάω τέτοια ώρα και μου έλεγαν να τους ακολουθήσω, για να μη μείνω μόνος μου. Ο ένας ήξερε λίγες λέξεις ελληνικά και συνέχεια φώναζε: “έλα ‘δω ρε”. Ήταν από τις λίγες λέξεις που ήξερε. Φαίνεται πως έτσι του φώναζαν συνέχεια τ’ αφεντικά του στην Ελλάδα κι αυτό του ‘μεινε… Προσπαθούσα να τους εξηγήσω πως έχω αντίσκηνο και θα κατασκηνώσω λίγο πιο πάνω. Φυσικά, πήγαιναν πιο γρήγορα από ‘μένα, αλλά σ’ ένα σημείο με περίμεναν κι απορούσα γιατί, αφού δε μπορούσα να πάω μαζί τους. Τελικά, ο ένας είχε βγάλει τη σακούλα του με το ψωμί που είχε, ένα κρεμμύδι και λίγο τυρί και μου την έδωσε. Επέμενα πως δεν τη θέλω, γιατί έχω φαγητό, αλλά δεν καταλάβαινε, μάλλον, και μου έλεγε: “εντάξει, εντάξει”. Ελπίζω έτσι να του συμπεριφέρθηκαν κι οι μανάδες που συνάντησε αυτός ο καημένος, όταν πεινασμένος περπατούσε για να φτάσει στην Ελλάδα…

   Στην κορυφή, φυσικά, φυσούσε όλη τη νύχτα, αλλά με τον εξοπλισμό που ‘χω δεν αντιμετώπισα πρόβλημα. Να ‘ναι καλά το Fifth Element στα Γιάννενα που μας εφοδίασε με τέτοιο καλό εξοπλισμό!

Ήδη μου λείπει η θέα των αγέρωχων κορυφών γύρω από την Κοιλάδα Valbonё…

   Όταν κατεβήκαμε από τα βουνά, στην κωμόπολη της περιοχής, το Bajram Curri, συναντήσαμε έναν άλλο Αλβανό που μας μίλησε ελληνικά και με στενοχώρησε η ιστορία του, γιατί μου επιβεβαίωσε πως η συμπεριφορά που αντιμετώπισαν αυτοί οι άνθρωποι στην Ελλάδα δεν ήταν αυτή που αντιμετωπίζουμε εμείς εδώ. Όταν περπατώντας από τα βουνά έφτασε στην Ελλάδα, τον έπιασε ο ελληνικός στρατός, του πήραν τα λεφτά και τον σάπισαν στο ξύλο ώσπου του έσπασαν το χέρι! Παρόλ’ αυτά, ο άνθρωπος μας τα διηγούνταν με το χαμόγελο στα χείλη, χωρίς κανένα μίσος. Δε μπορώ να καταλάβω τι κτήνη είναι αυτά που δεν πονά η ψυχή τους όταν σπαν το χέρι κάποιου.

   Ο μικρός δρόμος προς τη Pukё έχει τόσες στροφές, που όλη μέρα χορεύαμε με τις μοτοσυκλέτες πλαγιάζοντας αριστερά και δεξιά. Λίγο πριν το Fushё-Arrёz ο Γιάννης άρχισε ν’ ακούει ένα γουργουρητό στη μοτοσυκλέτα του. Όταν φτάσαμε στην πόλη, κούνησε την πίσω ρόδα κι είδε πως έσπασε το ρουλεμάν! Είχε ένα συνεργείο αυτοκινήτων εκεί και σταματήσαμε να ρωτήσουμε μήπως μπορούμε να βρούμε ρουλεμάν. Το έβγαλαν, πήγαν σ’ ένα μαγαζί και ως εκ θαύματος το βρήκαν! Σε λιγότερο από δυο ώρες ήμασταν και πάλι στο δρόμο!

Πάλι σπασμένο ρουλεμάν πισινού τροχού… Μήπως είμαι γκαντέμης; Τουλάχιστον αυτή τη φορά επισκευάστηκε μέσα σε δυο ώρες!

   Δε μπορούσα να πιστέψω πόσο εύκολα επισκευάζεται μια τέτοια βλάβη αν σου τύχει σε πόλη και μάλιστα στην Ευρώπη. Εμένα εκεί που μου είχε τύχει, στα βουνά του Τατζικιστάν, έκανα τέσσερις μέρες να φτάσω σε πόλη, χωρίς ρουλεμάν στον τροχό, με σπασμένη ζάντα και χωρίς πισινό φρένο κι όταν έφτασα πάλι πήρε μέρες να επισκευαστεί.

   Τώρα έχουμε φτάσει στη Shkodra, δίπλα στα σύνορα με το Μαυροβούνιο. Σα να νιώθω ήδη μια νοσταλγία που αφήνω την Αλβανία, αλλά ελπίζω να μη με απογοητεύσουν και οι επόμενες, εκμοντερνισμένες χώρες που θα επισκεφτώ.

Εδώ μπορείτε ν’ απολαύσετε το πρώτο βίντεο που έφτιαξα απ’ αυτό μου το ταξίδι, σχετικά με την περιπέτειά μας στην Αλβανία!

   Here you can watch a reportage about “mad about Africa”! It was broadcasted at the show “Pedes” of Alpha TV on July 19th, 2013, 15:15.

   Εδώ μπορείτε να δείτε ένα ρεπορτάζ για το mad about Africa, που προβλήθηκε στην εκπομπή Πέδες της τηλεόρασης του Alpha στις 19 Ιουλίου 2013, 15:15.