Proceeding with “You’ve got mail!” action, that unites African immigrants with their families, I had a special mission to accomplish in South Africa… This time it was not the letter of an immigrant in Greece but the letter of a girl’s family from Cameroon. Loic from Yaoundé, the capital of Cameroon, gave us a letter in June 2014 for his two sisters who live in South Africa. Six years have passed since they left home and they have never met ever since. They keep in touch but it is too expensive to fly in Africa, so most people cannot afford it.

Loic from Cameroon gave us a letter in June 2014 and asked us to deliver it to his sisters in South Africa.

   Stephanie is 31 years old and is currently living between Pretoria and Johannesburg. She invited me to her small apartment and she made me feel like an honored guest. She studies management and accounting, while she translates between English and French to make a living.

   Her sister lives in Johannesburg and she is married to a Cameroonian. They got three children. They sometimes meet each other during weekends. There are many Cameroonians in South Africa but Stephanie told me that she’s quite antisocial and hasn’t got any friends. She was asking about my journey and she was curious how could I not be afraid of the locals. She is quite afraid herself due to the xenophobic attacks that are on the rise in South Africa these days.

Handing over to Stephanie the letter I was carrying all those months…

   South Africa is the most developed country on the continent and it attracts immigrants from various African countries where life is hell. Unfortunately, the last years some black South Africans attack immigrants from Zimbabwe, Mozambique, Somalia, Congo, Malawi and other African countries. The excuse is always the same all around the world… Those immigrants take the job opportunities out of the locals, they say. However, most businessmen claim that Zimbabweans are better educated, more reliable and more hard working than South Africans. But people everywhere are afraid of the competition and they don’t want meritocracy to rule. They just want to get rid of the foreigners, who struggle to make ends meet and sometimes they pay with their life…

   Images from xenophobic attacks on the news are really hard to watch… Groups of furious locals with machetes on hands grab any poor guy who tried to escape the hell from his own country in order to survive. How could they imagine that an even worse kind of living hell would wait for them in South Africa, in Europe, in America… The story is the same worldwide. Poor people are the ones who have to pay the price. Some locals tie young immigrants wearing shabby clothes, who can hardly survive, and they burn them alive! There was even somebody who was filming that on his mobile phone, so I watched the most hideous images my eyes have ever seen… It makes you wonder: don’t these people have any feelings?

Stephanie was touched to see her old family photos…

   I handed over to Stephanie the letter that I was carrying all those months around Africa. She opened it, she read it and she found inside some old family photos that really touched her. She saw herself as a little girl with her siblings and her best friends. When I asked her if and when she will meet them again, she didn’t know what to answer. Until then, she will only be seeing them on these old, washed-out photographs…

   Συνεχίζοντας τη δράση «Το… πάμε το γράμμα!» κι ενώνοντας Αφρικανούς μετανάστες με τις οικογένειές τους, είχα μια ιδιαίτερη αποστολή να εκπληρώσω στη Νότια Αφρική… Αυτήν τη φορά δεν είχα να παραδώσω το γράμμα ενός μετανάστη στην Ελλάδα, αλλά το γράμμα της οικογένειας μιας μετανάστριας από το Καμερούν. Τον Ιούνιο του 2014 ο Loic, που ζει στην πρωτεύουσα του Καμερούν, τη Yaoundé, μας έδωσε ένα γράμμα για τις δυο αδερφές του, που ζουν στη Νότια Αφρική. Εδώ κι έξι χρόνια, από τότε που έφυγαν, δεν τις έχει δει κι ούτε ξέρει πότε μπορεί να τις ξαναδεί. Αν και κρατούν επαφή, οι πτήσεις είναι πανάκριβες, οπότε σχεδόν ανέφικτες για τους περισσότερους Αφρικανούς.

Τον Ιούνιο του 2014 ο Loic απ’ το Καμερούν μας έδωσε ένα γράμμα για να μεταφέρουμε στις αδερφές του στη Νότια Αφρική.

   Η Stephanie είναι τριάντα ενός χρονών και τώρα ζει ανάμεσα στην Pretoria και το Johannesburg, όπου και τη συνάντησα. Με προσκάλεσε στη μικρή γκαρσονιέρα που νοικιάζει, όπου μ’ έκανε να αισθανθώ σαν επίτιμος φιλοξενούμενος. Σπουδάζει διοίκηση και λογιστική, ενώ αναλαμβάνει μεταφράσεις από τα αγγλικά στα γαλλικά και το αντίστροφο.

   Η αδερφή της, η οποία ζει στο Johannesburg, έχει παντρευτεί κάποιον Καμερουνέζο που ζει εκεί και μάλιστα έχουν τρία παιδιά. Μερικές φορές βλέπονται τα Σαββατοκύριακα. Αν και υπάρχουν αρκετοί Καμερουνέζοι στη Νότια Αφρική, η Stephanie μου έλεγε πως δεν έχει φίλους κι είναι αρκετά αντικοινωνική. Με ρωτούσε για το ταξίδι μου κι απορούσε πώς δε φοβάμαι τους ντόπιους. Η ίδια φοβάται τις ξενοφοβικές επιθέσεις που τον τελευταίο καιρό βρίσκονται σε έξαρση στη Νότια Αφρική.

Παραδίδοντας στη Stephanie το γράμμα που κουβαλούσα όλους αυτούς τους μήνες ανά την Αφρική…

   Η Νότια Αφρική, όντας η πιο ανεπτυγμένη χώρα της ηπείρου, προσελκύει μετανάστες από διάφορες αφρικανικές χώρες όπου η ζωή είναι τραγική. Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια κάποιοι μαύροι Νοτιοαφρικανοί οργανώνουν αιματηρές επιθέσεις σε μετανάστες από τη Ζιμπάμπουε, τη Μοζαμβίκη, τη Σομαλία, το Κονγκό, το Μαλάουι κι άλλες αφρικανικές χώρες. Η δικαιολογία είναι πάντα η ίδια σ’ όλο τον κόσμο… Τους κλέβουν τις δουλειές, λεν. Ωστόσο, οι περισσότεροι επιχειρηματίες λεν πως οι μετανάστες απ’ τη Ζιμπάμπουε είναι καλύτερα μορφωμένοι, πιο συνεπείς και πιο εργατικοί από τους ντόπιους. Ο κόσμος, όμως, παντού φοβάται τον ανταγωνισμό και δε θέλει την αξιοκρατία. Θέλει απλά να διώξει τους ξένους, που αγωνίζονται σκληρά για ένα κομμάτι ψωμί και πολλές φορές το πληρώνουν με τη ζωή τους…

   Στις ειδήσεις προβάλλονται εικόνες που δύσκολα αντέχει κανείς να δει… Ομάδες οργισμένων ντόπιων με μασέτες στα χέρια αρπάζουν όποιον φουκαρά προσπάθησε ν’ αποδράσει από την κόλαση της χώρας του για να επιβιώσει. Πού να ήξεραν οι καημένοι πως μια χειρότερη κόλαση θα τους περίμενε στη Νότια Αφρική, στην Ευρώπη, στην Αμερική… Σ’ όλο τον κόσμο η ιστορία είναι η ίδια. Όπου φτωχός κι η μοίρα του. Οι ντόπιοι δένουν νεαρά παιδιά με κουρελιασμένα ρούχα, που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα και τα καίνε ζωντανά! Κάποιος, μάλιστα, βιντεοσκοπούσε τη σκηνή με το κινητό του τηλέφωνο κι έτσι είδα ό,τι πιο απεχθές έχουν δει ποτέ τα μάτια μου… Σε κάνει ν’ απορείς: αυτοί οι «άνθρωποι» δεν έχουν αισθήματα;

Όταν η Stephanie είδε τις παλιές, οικογενειακές φωτογραφίες που της έστειλαν, συγκινήθηκε…

   Έδωσα στη Stephanie το γράμμα που είχα από την οικογένειά της και κουβαλούσα όλους αυτούς τους μήνες ανά την Αφρική. Το άνοιξε, το διάβασε κι εκεί μέσα βρήκε κάποιες παλιές, οικογενειακές τους φωτογραφίες, που την έκαναν να συγκινηθεί. Είδε τον εαυτό της όταν ήταν μικρό κοριτσάκι μαζί με τ’ αδέρφια της και τις καλύτερές της φίλες. Τη ρώτησα αν και πότε θα τους ξαναδεί και δεν ήξερε τι να μου απαντήσει. Μέχρι τότε, θα τους βλέπει στις παλιές αυτές, ξεθωριασμένες φωτογραφίες…