Posts Tagged ‘XR 250’

   Entering Croatia, I paid a visit to famous Dubrovnik! The citadel inside the ramparts is stunning, but so touristy that I even met more than a few Greeks there! Dubrovnik was established by refugees from the nearby Greek colony of Epidauros in 7^th century AD.

Dubrovnik looks great from a distant and from inside the town too!

   I moved towards the peninsula where Orebić is situated. I took a dirt road and found myself in a small fishing village. From the other side of the peninsula there was tarmac all the way to the village, but the problem was that the dirt road I followed did not connect to the main road. I walked to the village to see whether I could find a way to pass the motorcycle through. I had to go down some 20 to 30 wide steps. I shook the serenity of the village a little bit, but finally it was quite easy to get the motorcycle down and reach the main road!

That’s the house where Marco Polo is considered to have been born in 1254 at Korčula Island.

   Then, I took a ferry-boat to visit the Korčula Island. From there, after a three-hour trip by ship, I arrived in Split, the second-largest city of Croatia. There, I was a guest of Branka, who was kind enough to show me around. Diocletian’s Palace is considered to be one of the most majestic Roman buildings, and not for nothing. Branka borrowed a helmet from a friend of hers and we went on motorcycle around some interesting places in the outskirts of the city, like the seafront town of Omiš, the castle of Klis and the Roman ruins in Solin.

Forgotten legionaries still protect Diocletian’s Palace in Split!

   Heading north, I visited the old town of Zadar, where I spent the night as a guest of Rafael. It was there where I got fed up with old cities (how, on earth, do they preserve so many of them here?) and headed off to the mountains! I entered in Plitvice Lakes National Park, where I made a four-hour hiking, enjoying the beauty of the landscape, with the formations of numerous lakes and cascades.

I was surprised to discover that Automatix is alive and still working for Asterix and Obelix!

   I wild-camped into the forest, but the next morning it was rain that woke me up, which lasted almost the entire day. I had to come up with a plan, in order to protect my tent and all my stuff from getting wet. First, I put on my rain suit and packed everything carefully inside my panniers. Finally, I packed my tent without removing the exterior cover. I just removed the poles and folded the tent, so it did not get wet inside. That was essential, if I wanted to have a dry place to sleep the next night. Through narrow paths, going up and down lush or rocky mountains, I entered Slovenia, crossing some remote border, north of the town of Buzet.

Travelling in mountainous Croatia, far away from the crowds…

Here you can watch the video from my trip in Croatia (with English subtitles) accompanied by the wonderful soundtracks of Dionisis Frantzis and the band in which he plays, the Delta Shakedown!

Soundtracks:
Dionisis Frantzis – Walden
Delta Shakedown – The Breeze

   Μπαίνοντας στην Κροατία, επισκέφτηκα το περίφημο Dubrovnik. Η παλιά του πόλη εντός των τειχών είναι εντυπωσιακή, αλλά και τόσο τουριστική, που μέχρι κι Έλληνες συνάντησα και μάλιστα αρκετούς! Πρόσφυγες από τη γειτονική, ελληνική αποικία της Επιδαύρου ίδρυσαν το Dubrovnik τον 7^ο αιώνα μ.Χ..

Το Dubrovnik φαίνεται εντυπωσιακό και από μακριά, αλλά και από κοντά!

   Κινήθηκα προς τη χερσόνησο όπου βρίσκεται το Orebić. Πήρα ένα χωματόδρομο για να βγω σ’ ένα ήσυχο ψαροχώρι. Από την άλλη μεριά της χερσονήσου έφτανε η άσφαλτος μέχρι το χωριό, αλλά το πρόβλημα ήταν πως ο χωματόδρομος  με την άσφαλτο δεν ενώνονταν. Περπάτησα με τα πόδια στο χωριό, για να δω αν μπορώ να περάσω τη μοτοσυκλέτα από ‘κει. Έπρεπε να κατέβω 20-30 πλατιά σκαλοπάτια. Τάραξα λίγο την ησυχία του χωριού, αλλά τελικά κατέβασα εύκολα τη μοτοσυκλέτα κι έφτασα στο δρόμο!

Στο σπίτι όπου θεωρείται ότι γεννήθηκε ο Μάρκο Πόλο το 1254 στο Νησί Korčula.

   Πήρα το καραβάκι για να κάνω μια βόλτα στο Νησί Korčula (Κόρκυρα Μέλαινα). Από ‘κει πήρα άλλο καράβι κι αποβιβάστηκα μετά από τρεις ώρες στο Split, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Κροατίας. Με φιλοξένησε η Branka και μου ‘δειξε όλα τα κατατόπια. Το Παλάτι του Διοκλητιανού θεωρείται ένα από τα πιο επιβλητικά ρωμαϊκά κτίρια που έχουν σωθεί κι όχι άδικα. Η Branka δανείστηκε ένα δεύτερο κράνος από κάποιο φίλο της και κάναμε αρκετές βόλτες με τη μοτοσυκλέτα σε ενδιαφέροντα μέρη γύρω από την πόλη, όπως στην παραθαλάσσια κωμόπολη του Omiš, στο κάστρο του Klis και στα ρωμαϊκά ερείπια του Solin.

Ξεχασμένοι λεγεωνάριοι προστατεύουν ακόμη το Παλάτι του Διοκλητιανού στο Split!

   Ανεβαίνοντας προς τα βόρεια, επισκέφτηκα την παλιά πόλη του Zadar, όπου διανυκτέρευσα ένα βράδυ φιλοξενούμενος του Ραφαήλ. Κάπου εκεί δεν άντεχα να δω άλλες παλιές πόλεις (μα καλά, όλες τις διατηρούν εδώ;) και πήρα τα βουνά! Μπήκα στο Εθνικό Πάρκο των Λιμνών Plitvice κι έκανα μια τετράωρη πεζοπορία για ν’ απολαύσω το πανέμορφο τοπίο με τις τόσες λίμνες και τους καταρράκτες που σχηματίζονται ανάμεσά τους.

Με έκπληξη ανακάλυψα πως ο Αυτοματίξ ζει και μάλιστα εργάζεται ακόμη για τον Αστερίξ και τον Οβελίξ!

   Κατασκήνωσα μέσα στο δάσος, αλλά το επόμενο πρωί ξύπνησα με βροχή, η οποία με συνόδευε τις περισσότερες ώρες της ημέρας. Κατέστρωσα σχέδιο για να μαζέψω το αντίσκηνο κι όλα μου τα πράγματα χωρίς να βραχούν. Φόρεσα τ’ αδιάβροχά μου κι έβαζα προσεκτικά τα πράγματα στις βαλίτσες. Στο τέλος ξέστησα το αντίσκηνο χωρίς ν’ αφαιρέσω το εξωτερικό κάλυμμα. Αφαίρεσα τις μπανέλες και δίπλωσα το υπόλοιπο αντίσκηνο όπως ήταν, οπότε δε βράχηκε από μέσα. Αυτό είναι το σημαντικότερο, για να ‘χω τουλάχιστον ένα στεγνό μικρό μέρος να κοιμηθώ πάλι το επόμενο βράδυ. Μέσα από μικρά δρομάκια, ανεβοκατεβαίνοντας καταπράσινα ή βραχώδη βουνά, πέρασα στη Σλοβενία από κάποια μικρά σύνορα βόρεια της κωμόπολης Buzet.

Ταξιδεύοντας στην ορεινή Κροατία, μακριά από τα πλήθη…

Εδώ μπορείτε να δείτε και το βίντεο από το ταξίδι μου στην Κροατία με την υπέροχη μουσική επένδυση από το Διονύση Φραντζή και το σχήμα στο οποίο συμμετέχει, τους Delta Shakedown!

Soundtracks:
Διονύσης Φραντζής – Walden
Delta Shakedown – The Breeze

   Entering Bosnia and Herzegovina, we enjoyed a nice dirt ride to Mount Bjelašnica. We visited the village of Umoljani and we wild-camped near the isolated village of Lukomir. Until 2010 this beautiful village was inhabited by just ten people during the winter. Now, no one lives there in the winter. Shepherds just come over during the summer with hundreds of sheeps, just to take advantage of the lush meadows of the area.

Entering the remote Lukomir, we bumped into the shepherds returning to the village with their animals after pasturing.

   The next day, we arrived in Sarajevo, this crossroad of different cultures that has suffered so much in the past. The impact of the war during 1992-1995 is more than obvious. You can see graveyards everywhere, while the buildings are full of scars created by shelling. Many of them are covered up and the capital has been modernized. The scars on people’s souls, however, are not that easy to be vanished. Nevertheless, it is impressive in a good way to see Christians together with religious Muslims, walking around the streets of the city. Apparently, nowadays they live together in peace.

   It was time to say goodbye to John, as he was taking the road back to Greece. Although, we didn’t know each other that well when we decided to travel together for a while, he was probably the best fellow traveller I could have asked for. He was optimistic all the time and never complained about anything (well, he used to nag a little bit when we were facing crags and steep cliffs, but he enjoyed it in the end!). Even when we couldn’t find a nice place for us to wild-camp, he was always smiling saying: “over here, it’s perfect!”, even though the place might have been full of rocks or just very close to the road. John is almost 60 years old, but this has never prevented him from travelling in such a style.

Sarajevo, crossroad of East and West, combining mosques, churches, old houses of Ottoman architecture and modern sky-crappers…

   The reason I write all these is not to over praise John but to prove once more that age is not a barrier for someone to sleep on rocks under the stars every night, to cook on a camping stove and eat just one or two times a day, to ride his motorcycle along rocky cliffs and not to have a clue about where he will end up, what he might run into or where he will sleep. And don’t think that his gear was helpful in any way… He has an old, wrecked AX-1 250 cc, which had trouble with the shock absorber, it had a broken ball-bearing on the rear wheel, broken safety bars and displaced hand guard… Let alone his tent… It was one of those cheap tents that he had to cover with nylon when it was down pouring. The tricky thing, however, in such tents is to prevent the water to enter inside through the tent floor.

   And don’t think that he has a great fortune or anything… Thankfully, our financial  situation was one more thing we had in common, so, without spending a single night in a hotel, during the three weeks we travelled together, John must have spent around 300 euros in total. All these stand as a proof that it takes no more than will to travel like that and that age is not more than an excuse used by many who see such a trip as a hassle.

Discovering the rural Bosnia and Herzegovina.

   It was time for me to replace the engine oil on my motorcycle for the first time during this trip. I went over a gas station to use one of their containers in order to dispose the used oil. Next stop was the mysterious Visoko. There, it is said to be one of the oldest and largest pyramids in the world, the Pyramid of Sun. It was built almost 12,000 years ago with its height being more than 220 m. (722 ft.)! Now you can see just a hill and at first I thought it would be a waste of time to visit it. When I visited the Ravne Tunnel, however, I changed my mind! It was a labyrinth of tunnels of many kilometres, built in the same era as the pyramid complex.

   We had a very good tour guide, who was very keen to show us the tunnels from a metaphysic viewpoint. He showed us the rock boulders situated above the conjunction of two subterranean rivers, inside of which, by the use of proper instruments, there were found quartz crystals. At the underground galleries we visited, there was 40 times more than the ordinary amount of negative ions in the atmosphere, which is very beneficial to our health! Global scientists have been performing various calculations in order to reveal all these fascinating properties of the area. Now you can see many volunteers from all over the world, enchanted by the mysterious Visoko, coming over to assist in the excavations and the cleaning of the tunnels.

The old watermills around Pliva Lake, near Jajce.

   I headed to the picturesque village of Vranduk, where I made a stroll around the imposing 14^th-century castle. Moving on, after paying the old town of Travnik a short visit, I arrived at Jajce. There, I was a guest of Sabina, a Bosnian girl that had hosted my sister and her boyfriend a month ago, while they were around the Balkans hitchhiking. Jajce is a peaceful town, located in a beautiful area full of rivers, waterfalls and lakes. All these, combined with the old citadel, create a fairytale landscape.

   From there, I headed south once more, in order not to lose the main attraction of Bosnia and Herzegovina, Mostar! The notorious Suleiman the Magnificent had ordered the building of the famous bridge, which was completed in 1566, and now attracts vast hordes of tourists, as it is considered to be a miracle of engineering.

Copper craftsman on duty in the narrow streets of Mostar.

   I visited many interesting places in this region. Kravice waterfalls overflow inside a lake, ideal for taking a cooling dip. The landscape is stunning! It was just like a miniature of the images I’ve seen from the Krka National Park or Plitvice Lakes in Croatia, however not so crowded and without expensive entry tickets.

How could I resist a dip in the cold water of Kravice Waterfalls?

   One more thing that really impressed me was the necropolis of Radimlja! Bosnia and Herzegovina is well known for its medieval tombstones scattered all over the country. Usually these are rocks of rectangular shape, ending on a conical top most of the times, on which there are various engravings. The tombstones of Radimlja are considered to be the most elaborated, quite fairly, I should point out!

   It was time to leave Bosnia and Herzegovina, and head to Croatia. This country really impressed me with its numerous old cities and its castles, while I particularly enjoyed the fact that most of the country is not touristy at all. Don’t forget that you can view my exact route, along with many photos, on Live Trip Traveller.

Here you can watch the video from our trip in Bosnia and Herzegovina (with English subtitles):

   Μπαίνοντας στη Βοσνία – Ερζεγοβίνη, απολαύσαμε μια ωραία χωμάτινη διαδρομή στο Όρος Bjelašnica. Επισκεφτήκαμε το χωριό Umoljani και κατασκηνώσαμε στο απομονωμένο Lukomir. Μέχρι το 2010 σ’ αυτό τ’ όμορφο χωριό έμεναν δέκα άτομα το χειμώνα. Τώρα πια δε μένει κανείς. Έρχονται μόνο το καλοκαίρι με τα εκατοντάδες πρόβατά τους, για να εκμεταλλευτούν τα πλούσια βοσκοτόπια της περιοχής.

Μπαίνοντας στο απομονωμένο Lukomir πέσαμε πάνω στην ώρα που όλοι επέστρεφαν τα ζώα τους από τη βοσκή.

  Την επομένη φτάσαμε στο Σεράγεβο (Sarajevo), το σταυροδρόμι αυτό των πολιτισμών, που τόσο έχει ταλαιπωρηθεί. Οι επιπτώσεις του πολέμου μεταξύ 1992 και 1995 είναι φανερές παντού. Παντού νεκροταφεία βλέπει κανείς, ενώ τα σπίτια έχουν ακόμη αμέτρητα σημάδια από τα βλήματα. Πολλά έχουν καλυφθεί κι η πρωτεύουσα έχει εκμοντερνιστεί. Τα σημάδια, όμως, στις ψυχές των ανθρώπων δεν καλύπτονται τόσο εύκολα. Παρόλ’ αυτά είναι ευχάριστα εντυπωσιακό να βλέπει κανείς παρέες χριστιανών μαζί με ευσεβείς μουσουλμάνες να κυκλοφορούν στους δρόμους της πόλης. Τώρα πια φαίνεται πως συμβιώνουν ειρηνικά.

   Κάπου εκεί ήρθε η ώρα ν’ αποχαιρετήσω το Γιάννη, ο οποίος πήρε το δρόμο της επιστροφής για την Ελλάδα. Αν και δε γνωριζόμασταν επαρκώς όταν μου πρότεινε να ταξιδέψουμε για λίγο μαζί, ήταν μάλλον από τους πιο καλούς συνταξιδιώτες που θα μπορούσα να έχω. Έβλεπε τα πάντα θετικά και ποτέ δεν είχε παράπονο (ε, μόνο στα κατσάβραχα που τον πήγαινα λίγο δυσανασχετούσε, αλλά του άρεσε στο τέλος!). Ακόμη κι αν δε βρίσκαμε καλό μέρος για κατασκήνωση, πάντα με το χαμόγελο έλεγε: “εδώ, τέλεια είναι!” κι ας ήταν γεμάτο πέτρες και δίπλα στο δρόμο. Ο Γιάννης κοντεύει να πατήσει τα 60, αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να ταξιδέψει κατ’ αυτό τον τρόπο.

Το Σεράγεβο, σταυροδρόμι Ανατολής και Δύσης, συνδυάζει τζαμιά, εκκλησίες, παλιά σπίτια οθωμανικής αρχιτεκτονικής και μοντέρνους ουρανοξύστες…

   Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Όχι για να παινέψω το Γιάννη, αλλά για να αποδειχθεί άλλη μια φορά πως η ηλικία δεν εμποδίζει κάποιον να κοιμάται κάθε βράδυ κάτω απ’ τ’ άστρα, πάνω στις πέτρες, να μαγειρεύει σ’ ένα γκαζάκι και να τρώει 1-2 φορές την ημέρα, να καβαλά τη μοτοσυκλέτα του σε δύσβατα βουνά και να μην ξέρει ούτε πού θα φτάσει ούτε τι θα συναντήσει ούτε πού θα κοιμηθεί. Να ‘λέγα ότι τον βοηθούσε ο εξοπλισμός του… ένα παλιό, ρημαγμένο AX-1 250 κ. εκ. έχει, στο οποίο μια το αμορτισέρ δε δούλευε, μια το ρουλεμάν έσπασε, μια οι προστατευτικές μπάρες έσπασαν, μια η χούφτα έπεσε… Όσο για το αντίσκηνο… ένα από αυτά τα φτηνιάρικα ήταν και του έβαζε νάιλον από πάνω όταν έβρεχε καταρρακτωδώς. Το δύσκολο σ’ αυτά τ’ αντίσκηνα, όμως, είναι να εμποδίσεις το νερό να μπει από το πάτωμα.

   Να ‘λεγα πως του περισσεύουν τα χρήματα… Ευτυχώς, τα οικονομικά ήταν κάτι ακόμη στο οποίο ταιριάζαμε, οπότε χωρίς να μείνουμε ούτε μια βραδιά σε ξενοδοχείο, τις τρεις ‘βδομάδες που ταξίδεψε ο Γιάννης μαζί μου πρέπει να ξόδεψε γύρω στα 300 ευρώ συνολικά. Όλα αυτά δείχνουν άλλη μια φορά πως μόνο διάθεση χρειάζεται κι η ηλικία δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια δικαιολογία που χρησιμοποιούν όσοι βλέπουν ένα τέτοιο ταξίδι σαν ταλαιπωρία.

Εξερευνώντας την επαρχία της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης.

   Ήταν ώρα να κάνω την πρώτη αλλαγή λαδιού στη μοτοσυκλέτα μου. Πήγα σ’ ένα βενζινάδικο, για να χρησιμοποιήσω μια λεκάνη τους και να χύσω εκεί το παλιό λάδι. Επόμενος σταθμός ήταν το αινιγματικό Visoko. Εκεί λέγεται πως βρίσκεται η παλιότερη και μεγαλύτερη πυραμίδα στον κόσμο, η Πυραμίδα του Ήλιου. Κατασκευάστηκε πάνω από 12.000 χρόνια πριν, ενώ το ύψος της ξεπερνά τα 220 μέτρα! Τώρα πια βλέπει κανείς ένα λόφο κι αρχικά θεώρησα πως δεν άξιζε καν να ‘ρθω να δω αυτό. Όταν, όμως, επισκέφτηκα τα Τούνελ Ravne, άλλαξα γνώμη! Είναι ένας λαβύρινθος από τούνελ δεκάδων χιλιομέτρων που κατασκευάστηκαν την ίδια εποχή με το σύμπλεγμα των πυραμίδων.

   Είχαμε έναν πολύ καλό ξεναγό, που μας εξηγούσε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τη μεταφυσική πλευρά των τούνελ. Μας έδειξε τους ογκόλιθους που βρίσκονται πάνω από τη σύζευξη δύο υπόγειων ποταμών και με τα όργανα μέτρησης βρήκαν πως μάλλον υπάρχουν κρύσταλλοι χαλαζία (quartz) μέσα τους. Οι υπόγειες αίθουσες που επισκεφτήκαμε έχουν μέχρι και 40 φορές περισσότερα από το συνηθισμένο αρνητικά ιόντα στην ατμόσφαιρα κι αυτό βοηθά πολύ στην υγεία! Διεθνείς επιστήμονες έχουν κάνει μετρήσεις για να ανακαλύψουν όλες αυτές τις εντυπωσιακές ιδιότητες. Τώρα υπάρχουν αμέτρητοι εθελοντές απ’ όλο τον κόσμο, που μαγεύονται με το μυστηριώδες Visoko κι έρχονται να βοηθήσουν στις ανασκαφές και το καθάρισμα των τούνελ.

Οι παλιοί νερόμυλοι της Λίμνης Pliva, κοντά στο Jajce.

   Πήγα μέχρι το γραφικό χωριό Vranduk, όπου έκανα μια βόλτα γύρω από το επιβλητικό κάστρο του 14^ου αιώνα. Συνεχίζοντας, έριξα μια ματιά στην παλιά πόλη του Travnik κι έφτασα στο Jajce. Εκεί με φιλοξένησε η Sabina, μια Βόσνια που είχε φιλοξενήσει και την αδερφή μου με το αγόρι της πριν ένα μήνα, όταν γυρνούσαν τα Βαλκάνια με ωτοστόπ. Το Jajce είναι μια ήσυχη κωμόπολη, που βρίσκεται σε μια πανέμορφη περιοχή γεμάτη ποτάμια, καταρράκτες και λίμνες. Όλα αυτά μαζί με την οχυρωμένη παλιά πόλη, συνθέτουν μια παραμυθένια εικόνα.

   Από ‘κει ξανακατέβηκα πάλι νότια, για να μη χάσω τη σπουδαία ατραξιόν της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης, το Mostar! Ο γνωστός τηλεοπτικός αστέρας Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής είχε παραγγείλει την κατασκευή της γέφυρας, που ολοκληρώθηκε το 1566 και τώρα προσελκύει όλο αυτό το πλήθος τουριστών, αφού θεωρείται θαύμα της μηχανικής.

Χαλκουργός επί το έργον στα στενά της παλιάς πόλης του Mostar.

   Σ’ αυτή την περιοχή επισκέφτηκα αρκετά ενδιαφέροντα μέρη. Οι Καταρράκτες Kravice χύνονται σε μια λίμνη που σχηματίζεται, ιδανική για μια δροσερή βουτιά. Το μέρος έχει απαράμιλλη ομορφιά! Μου θύμισε μια μικρογραφία από τις εικόνες που έχω δει από το Εθνικό Πάρκο Krka ή το Plitvice στην Κροατία, μόνο που εδώ δε συγκεντρώνεται τόσο πολύς κόσμος ούτε έχει πανάκριβο εισιτήριο.

Πώς ν’ αντισταθώ μια βουτιά στα κρύα νερά που φέρνουν οι Καταρράκτες Kravice;

   Κάτι άλλο που μ’ εντυπωσίασε ήταν η νεκρόπολη της Radimlja! Η Βοσνία – Ερζεγοβίνη φημίζεται για τις μεσαιωνικές επιτύμβιες στήλες που βρίσκονται διασκορπισμένες στη χώρα. Συνήθως είναι ορθογώνιοι βράχοι, πολλές φορές με κωνική οροφή, στους οποίους σκαλίζουν διάφορα σχέδια. Οι επιτύμβιες στήλες της Radimlja θεωρούνται οι πιο περίτεχνες κι όχι άδικα.

   Κάπου εκεί ήρθε η ώρα να βγω από τη Βοσνία – Ερζεγοβίνη με προορισμό την Κροατία. Αυτή η χώρα μ’ εντυπωσίασε με τις αμέτρητες παλιές της πόλεις και τα κάστρα, ενώ μ’ άρεσε ιδιαίτερα που το μεγαλύτερο μέρος της δεν είναι τουριστικό. Μην ξεχνάτε πως την ακριβή διαδρομή μου με περισσότερες φωτογραφίες μπορείτε να τη βλέπετε στο Live Trip Traveller.

Εδώ μπορείτε να δείτε το βίντεο από το ταξίδι μας στη Βοσνία – Ερζεγοβίνη:

   Montenegro, in its present state, is a new country. After the separation of Yugoslavia, in 1991, it was part of Serbia. It was just in 2006 that it gained its independence. Entering into the country, we had a beautiful ride by the Skadar Lake. We arrived at Sveti Stefan, the iconic islet with its Old City, which a Greek ship-owner has rented for 45 years and has turned it into an upmarket hotel. Now, even the locals are not allowed to visit it, if they don’t get permission. They cannot even go to Sveti Stefan Church to pray. So it’s normal that they complain about it. Having been disgusted of the wealth and the show off we witnessed there, we went over Budva, to get a second dose of it all. At least, we were able to visit the Old City there.

The Old City of Budva… after the rain always comes the sun 😉

   What surprised us the most was the old capital of Montenegro, Cetinje. It’s a picturesque small town, spread up across a valley, with low houses, everyone having its own garden, built out of wood most of the times, and painted in vivid colours. The architecture of many public buildings is very similar to this of the Austrian ones, using as building material big, heavy stone blocks, and with beautiful roofs to embellish them. Cetinje is not that exciting but it has a nice atmosphere. We had this sense of being in a human city, where even I, that I don’t like cities, could live in. It was there where we felt for the first time that we were in Northern Europe, a feeling that followed us throughout every visit in the cities of Montenegro.

   We made a lovely ride through the mountainous Lovćen National Park and, there, taking a turn on some dirt road, we found the perfect spot for camping, up on the altitude of 1,320 m. (4,331 ft.). If you pass by this area, don’t miss it, I have it marked on Live Trip Traveller. Riding down the mountain, we couldn’t get enough of the view of the Kotor Bay from above. It makes such a formation that it reminds you of a fjord. We made a stroll by the sea, and we even had a dip, which was our first one into the sea, as every dip we have had so far was in lakes and freezing cold rivers! The Old City of Kotor, inside the Venetian fortress, was what we enjoyed the most.

The picturesque Perast on the Bay of Kotor which, thanks to its formation, it can be easily mistaken for a Scandinavian fjord!

   It was there when it started to rain, better say downpouring, which did not allow us to enjoy the places we visited. Usually, the rain would last a couple of hours, so either we would be in a city and we would find shelter in some temple or we would be on the road and we would simply put on our rain suits and keep going. It was this one day, though, that it was raining all night long, and continued to rain until 13:00, so we had to stay inside the tents for some hours.

   After a small walk around the Old City of Herceg Novi, which is less touristy, we headed towards the most important pilgrimage site for the Orthodox Christians in Montenegro, Ostrog Monastery. It is built on the vertical side of a rock, making the most of the two small caves formed there.

Starting a dirt ride into the thick and moist forest of Biogradska Gora National Park.

   At that point we started our rides on the mountains, for which I’ve waited for so long. From the Biogradska Gora National Park, we took a dirt road that was climbing up to 1,930 m. (6,332 ft.). The scenery was magnificent! It was there where John lost one of his motorcycle hand guards and he also broke the metal mounting of the protection bars he had made for the fairing. Using some wire, everything was put into place! We camped by a crystal-clear little stream and we fell asleep listening to the sound of the water, flowing peacefully through the lush small valley.

Our picture-perfect camping site, on 1,800 m. (5,906 ft.), by the windings of the snakelike stream.

   Riding through Tara Canyon, by the homonymous river, we entered Durmitor National Park. We visited the popular Black Lake and we took a fantastic little road to the border with Bosnia-Herzegovina. We passed through the mountain pass of Pašina Voda on 1,908 m. (6,260 ft.) and we kept moving on spectacular plateaus for quite a while. We spent our last day in Montenegro by the river of Piva.

Riding up on the mountain to 1,930 m. (6,332 ft.). Up on the ridge it was very windy and foggy. I didn’t really understand why John was not very willing to camp there 😛

   This small country has lots of beauties for sure, but we were disappointed to find that everything has been overdeveloped for tourists, especially the coastline. Maybe Montenegro is too developed for my taste. The good thing is it’s developed in a logical way. You may have to pay for almost everything, like parking, using the public toilets, entering national parks etc. but the prices are reasonable and everything is well organized. Moreover, the locals show an incredible attitude. The drivers make way for motorcyclists to pass and they don’t drive aggressively. However, I really miss the epic off-road riding on the majestic mountains of Albania…

I never quite understood why the famous Black Lake in Durmitor National Park is called “Black”!

Here you can watch the video from our trip in Montenegro (with English subtitles):

   Το Μαυροβούνιο στη σημερινή του μορφή είναι ένα νέο κράτος. Αφού διαλύθηκε η Γιουγκοσλαβία, το 1991, ήταν μέρος της Σερβίας. Μόλις το 2006 ανεξαρτητοποιήθηκε. Μπαίνοντας στη χώρα, κάναμε μια όμορφη διαδρομή δίπλα στη Λίμνη Skadar. Φτάσαμε μέχρι το Sveti Stefan, το πολυφωτογραφημένο νησάκι με την παλιά πόλη, την οποία ένας Έλληνας εφοπλιστής έχει νοικιάσει για 45 χρόνια και τη μετέτρεψε σε ξενοδοχείο. Τώρα ούτε οι ντόπιοι δε μπορούν να την επισκεφτούν, αν δεν έχουν άδεια από το ξενοδοχείο, οπότε λογικό είναι να έχουν παράπονα. Αφού αηδιάσαμε από τον πλούτο και τη φιγούρα που είδαμε εκεί, πήγαμε και στη Budva, για μια δεύτερη δόση. Τουλάχιστον εκεί μπορούσαμε να επισκεφτούμε την παλιά πόλη.

Η παλιά πόλη της Budva… Μετά την καταιγίδα πάντα βγαίνει ήλιος 😉

   Η έκπληξη ήταν η παλιά πρωτεύουσα του Μαυροβουνίου, το Cetinje. Είναι μια συμπαθητική, μικρή πόλη απλωμένη σε μια κοιλάδα με χαμηλά σπίτια, που όλα έχουν τον κήπο τους. Συνήθως είναι ξύλινα κι έχουν ζωηρά χρώματα. Η αρχιτεκτονική αρκετών δημοσίων κτιρίων θυμίζει την αυστριακή, έχοντας χτιστεί με μεγάλες, βαριές πέτρες και με όμορφες στέγες να τα στολίζουν. Το Cetinje δεν έχει κάτι το συναρπαστικό, αλλά έχει μια ωραία ατμόσφαιρα. Νιώσαμε πως είναι ανθρώπινη πόλη, στην οποία θα μπορούσα να ζήσω ακόμη κι εγώ, που δε συμπαθώ τις πόλεις. Κάπου εκεί αρχίσαμε να νιώθουμε πως είμαστε στη Βόρεια Ευρώπη, πράγμα που δεν πάψαμε να το νιώθουμε στις πόλεις του Μαυροβουνίου.

   Κάναμε μια ωραία διαδρομή στο ορεινό Εθνικό Πάρκο Lovćen και κάπου εκεί πήραμε ένα χωματόδρομο και βρήκαμε ένα καταπληκτικό μέρος για κατασκήνωση στα 1.320 μ. υψόμετρο. Για όσους περάσουν από ‘κει, έχω το στίγμα στο Live Trip Traveller. Κατεβαίνοντας από το βουνό, δε χορταίναμε να βλέπουμε από ψηλά τον Κόλπο του Kotor. H μορφή του είναι τέτοια, που θυμίζει φιόρδ. Κάναμε μια βόλτα δίπλα στη θάλασσα και ρίξαμε και μια βουτιά, που ήταν η πρώτη μας σε θάλασσα, γιατί όλες οι υπόλοιπες ήταν σε λίμνες και παγωμένα ποτάμια! Η παλιά πόλη του Kotor, μέσα στο βενετσιάνικο κάστρο, ήταν αυτή που μας άρεσε περισσότερο.

Το γραφικό Perast στον Κόλπο του Kotor, που με τη μορφή του δίνει την εντύπωση πως είναι σκανδιναβικό φιόρδ!

   Κάπου εκεί άρχισαν οι βροχές, που συνήθως ήταν καταρρακτώδεις και δε μας επέτρεπαν να χαρούμε τα μέρη που επισκεπτόμασταν. Διαρκούσαν λίγες ώρες, οπότε αν ήμασταν σε καμιά πόλη, κρυβόμασταν σε κανένα ναό ή αν ήμασταν στο δρόμο, απλά φορούσαμε τ’ αδιάβροχα και συνεχίζαμε. Μια μέρα, όμως, έβρεχε από το βράδυ μέχρι τις 13:00 και μείναμε μέσα στ’ αντίσκηνα μέχρι να σταματήσει. Αυτά τα γράφω περισσότερο για να μη ζηλεύουν τα παλικάρια του moto! Ορίστε, σαπίσαμε κι εμείς απ’ τη βροχή!

   Αφού περπατήσαμε λίγο και την παλιά πόλη του Herceg Novi, που είναι λιγότερο τουριστική, κατευθυνθήκαμε προς το σημαντικότερο τόπο προσκυνήματος του Μαυροβουνίου για τους Χριστιανούς Ορθόδοξους, το Μοναστήρι Ostrog. Είναι χτισμένο πάνω σ’ έναν κάθετο βράχο, αξιοποιώντας δυο μικρές σπηλιές που υπάρχουν εκεί.

Ξεκινώντας τη χωμάτινη διαδρομή μας από το πυκνό και υγρό δάσος του Εθνικού Πάρκου Biogradska Gora.

   Έκτοτε άρχισαν οι διαδρομές μας στα βουνά, που τόσο περίμενα. Από το Εθνικό Πάρκο Biogradska Gora πήραμε ένα χωματόδρομο, που ανέβαινε μέχρι τα 1.930 μ.. Το τοπίο ήταν πανέμορφο! Κάπου εκεί έπεσε η μια χούφτα από τη μοτοσυκλέτα του Γιάννη, ενώ του έσπασε η μεταλλική βάση από τις προστατευτικές μπάρες που έχει φτιάξει γύρω από το fairing. Με λίγο σύρμα διορθώθηκαν όλα! Κατασκηνώσαμε δίπλα σ’ ένα κρυστάλλινο, μικρό ρυάκι και κοιμηθήκαμε ακούγοντας το νερό να κυλά ήρεμα στο καταπράσινο λιβαδάκι.

Το πανέμορφο μέρος όπου κατασκηνώσαμε, στα 1.800 μ. υψόμετρο, ανάμεσα στα λικνίσματα του φιδίσιου ρυακιού.

   Οδηγώντας μέσα στο Φαράγγι Tara και δίπλα στον ομώνυμο ποταμό, μπήκαμε στο Εθνικό Πάρκο Durmitor. Είδαμε τη δημοφιλή Μαύρη Λίμνη και πήραμε ένα καταπληκτικό δρομάκι προς τα σύνορα της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης. Περάσαμε το ορεινό πάσο Pašina Voda στα 1.908 μ. και κινιόμασταν σε πανέμορφα οροπέδια για αρκετή ώρα. Την τελευταία μας μέρα στο Μαυροβούνιο την περάσαμε δίπλα στον ποταμό Piva.

Ανεβαίνοντας το βουνό μέχρι τα 1.930 μ. υψόμετρο. Στην κορυφογραμμή είχε δυνατό αέρα και πολύ ομίχλη. Δεν καταλαβαίνω γιατί ο Γιάννης δεν ήθελε να κατασκηνώσουμε εκεί :-Ρ

   Αυτή η μικρή χώρα, σίγουρα έχει πολλές ομορφιές, αλλά μας εξέπληξε αρνητικά το γεγονός πως έχουν εκμεταλλευτεί τουριστικά τα πάντα και ειδικά τα παράλια. Παραείναι ανεπτυγμένο το Μαυροβούνιο για τα γούστα μας. Το θετικό είναι πως το έχουν αξιοποιήσει σωστά. Μπορεί να πρέπει να πληρώσει κανείς για το παραμικρό, όπως στάθμευση, τουαλέτες, εθνικά πάρκα κ.λ.π., αλλά οι τιμές είναι λογικές και τα πάντα είναι απίστευτα οργανωμένα. Επίσης, οι ντόπιοι είναι άριστοι στη συμπεριφορά τους. Οι οδηγοί πάντα μας άνοιγαν δρόμο για να περάσουμε και δεν οδηγούσαν επιθετικά. Μου έλειψαν, όμως, οι επικές εκτός δρόμου διαδρομές στα αγέρωχα βουνά της Αλβανίας…

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί η περίφημη Μαύρη Λίμνη στο Εθνικό Πάρκο Durmitor λέγεται “Μαύρη”!

Εδώ μπορείτε να δείτε και το σχετικό βίντεο από το ταξίδι μας στο Μαυροβούνιο: