Posts Tagged ‘XR 250’

   While I was crossing the border from Slovenia to Italy, Christina was on board, traveling from Patras, Greece to Ancona, Italy with ANEK LINES. After one and a half month we would finally meet again! Christina just took the short way by ship, having ANEK LINES on her side, while I, on the other hand, enjoyed an amazing trip through the Balkans!

   While in Italy, I found myself at the new home of Akis Temperidis and Vula Netou, the Greek couple that had made a RTW trip on a Land Rover. We had set off from Greece at about the same time, when I was starting my previous trip in Asia. However, at that time we did not know each other… It was meant for us to meet up, totally unexpected, in a hotel in India! In a country with more than a billion people, three overlanders from Greece bumped to each other! How unbelievable could that be…

Another great meeting, this time in Italy, with Akis Temperidis, Vula Netou and the legendary Land Rover which travelled with them around the world!

   Now, we met again on a different corner of the world, having the same vehicles (mine was slightly different this time). Akis and Vula, along with their baby girl Anastasia, are living now in a small village in Northern Italy. I was their guest there, and we couldn’t stop telling each other stories from our journeys! I think that, in those two days, we were only physically in Italy. Spiritually, we were all wandering in other continents… They gave me plenty of advice concerning Africa, as they had made almost the same route we were about to, plus they had spent a year and a half in Tanzania, managing a lodge in the jungle!

Riding towards Cerreto Pass, at 1,200 m (3,937 ft) altitude, through the road that Akis suggested to me!

   Christina and I were finally back together, and from now on we will be traveling together, for as long as it will be possible… Of course, for Christina it’s a whole new life now. She has never done such a long trip before, neither on motorcycle nor in any other means of transportation. She is, however, determined to live the nomadic life (well, in a modern version) and she is doing great. She may be lacking the experience but she has the will, and that is the most important thing!

Cinque Terre villages are so picturesque and historic that they are protected by Unesco!

   In Livorno, Natalia was the one who hosted us and she really made us feel like home! We went to buy some groceries and Christina cooked, in order to have some meals ready, while on board to Morocco. The original plan was to ride our motorcycles all the way to Gibraltar. But since we had been delayed so much our departure from Greece, it was better to take the ship and be in Morocco in time, as we wanted to find the best weather conditions possible while traveling along the African continent.

Going to Livorno, we chose, of course, the small countryside roads. We were passing through beautiful seaside towns, like this one…

   Reaching the port of Livorno, we were very surprised to find that we were about to sail away on a Greek ship, with many Greeks amongst the crew! Mysterious are the ways of how international commerce works… How could we ever dream that we would sail to Morocco on the same ship we used to take to the islands of the Aegean Sea! It took us two and a half days (60 hours) to arrive in Tangier, Morocco with a stop in Barcelona, Spain. The weather was great and it was nice being on board, watching, even from such a long distance, the shores of France and Spain. We even met a few sailboats traveling in the Mediterranean Sea. In times like these, I really miss sailing. Have you ever had the feeling of missing what you do for living? Since I got myself into sailing, I feel like this all the time!

Cooking on the deck… In a few minutes the omelet will be ready! Bon appetite!

   We spent our time on board very cheerfully. I made the first video of my trip in Albania, we read about Morocco and we were chatting with the Greek members of the crew, who they hadn’t seen another Greek for months. They found the best place on the deck for us to settle, where we could spend the night comfortably and quietly.

   Όταν εγώ από τη Σλοβενία έμπαινα οδικώς στην Ιταλία, η Χριστίνα ήταν στο καράβι της ΑΝΕΚ και ταξίδευε από την Πάτρα στην Ανκόνα. Έτσι, μετά από ενάμιση μήνα, περίπου, ξαναβρεθήκαμε στην Ιταλία! Απλά η Χριστίνα έφτασε εκεί με τη βοήθεια της ΑΝΕΚ, ενώ εγώ έφτασα οδικώς μετά από ένα υπέροχο ταξίδι στα Βαλκάνια!

   Βρέθηκα στη νέα γειτονιά του Άκη Τεμπερίδη και της Βούλας Νέτου, που είχαν κάνει το γύρο του κόσμου μ’ ένα Land Rover. Είχαμε ξεκινήσει τον ίδιο καιρό από την Ελλάδα, όταν κατευθυνόμουν προς την Ασία. Τότε, όμως, δεν είχαμε γνωριστεί… Έμελλε να γνωριστούμε τελείως τυχαία σ’ ένα ξενοδοχείο της Ινδίας! Μέσα σε μια χώρα με περισσότερο από ένα δισεκατομμύριο πληθυσμό, τρεις Θεσσαλονικείς overlanders συναντηθήκαμε τυχαία! Πόσο απίστευτο μας φαινόταν…

Άλλη μια συνάντηση κορυφής, αυτή τη φορά στην Ιταλία, με τον Άκη Τεμπερίδη, τη Βούλα Νέτου και το ιστορικό Land Rover που έκανε το γύρο του κόσμου!

    Τώρα ξαναβρισκόμασταν σε μια άλλη γωνιά του κόσμου με τα ίδια οχήματα (μόνο που το δικό μου είχε κάποιες διαφορές αυτή τη φορά). Ο Άκης κι η Βούλα, μαζί με τη μικρή τους Αναστασία, μένουν το τελευταίο διάστημα σ’ ένα χωριό της Βόρειας Ιταλίας. Με φιλοξένησαν εκεί και δε σταματούσαμε ν’ ανταλλάζουμε ιστορίες από τα ταξίδια μας! Εκείνες τις δυο μέρες μόνο σωματικά, νομίζω, βρισκόμασταν στην Ιταλία. Νοητικά ταξιδεύαμε σ’ άλλες ηπείρους… Μου έδωσαν αρκετές συμβουλές για την Αφρική, αφού είχαν κάνει σχεδόν την ίδια διαδρομή που θα κάνουμε κι εμείς και μάλιστα έζησαν στην Τανζανία για ενάμιση χρόνο, αφού εργάζονταν σ’ ένα ξενοδοχείο μέσα στη ζούγκλα!

Ανεβαίνοντας στο Πέρασμα Cerreto, στα 1.200 μ. υψόμετρο, από το δρόμο που μου πρότεινε ο Άκης!

   Ξανασμίξαμε, επιτέλους, με τη Χριστίνα κι από ‘δω και πέρα θα ταξιδεύουμε μαζί, για όσο μπορέσουμε… Για τη Χριστίνα, βέβαια, ξεκινά μια καινούρια ζωή. Δεν έχει ξανακάνει μεγάλο ταξίδι ούτε με μοτοσυκλέτα ούτε με άλλο μέσο. Είναι, όμως, αποφασισμένη να ζήσει τη νομαδική ζωή (σε μια πιο σύγχρονη μορφή, σίγουρα) και τα πηγαίνει πολύ καλά. Μπορεί να μην έχει την εμπειρία, αλλά έχει τη θέληση κι αυτό είναι το σημαντικότερο!

Τα χωριά Cinque Terre είναι τόσο γραφικά και ιστορικά, που προστατεύονται από την Unesco!

   Στο Livorno μας φιλοξένησε η Ναταλία και μας έκανε να νιώθουμε σα στο σπίτι μας! Πήγαμε να ψωνίσουμε κι η Χριστίνα μαγείρεψε για να έχουμε έτοιμο φαγητό στο καράβι προς το Μαρόκο. Το αρχικό μας πλάνο ήταν να πάμε οδικώς μέχρι το Γιβραλτάρ. Αφού, όμως, καθυστερήσαμε μήνες να ξεκινήσουμε το ταξίδι μας, ήταν προτιμότερο να πάρουμε το καράβι και να φτάσουμε στο Μαρόκο στην ώρα μας, για να έχουμε τον καλύτερο δυνατό καιρό ταξιδεύοντας στην αφρικανική ήπειρο.

Πηγαίνοντας προς το Livorno, επιλέξαμε, φυσικά, τους μικρούς, επαρχιακούς δρόμους. Περνούσαμε από όμορφα παραθαλάσσια μέρη, όπως αυτό…

   Φτάνοντας τα μεσάνυχτα στο λιμάνι του Livorno, μείναμε έκπληκτοι όταν διαπιστώσαμε πως θα πλεύσουμε με ελληνικό καράβι, όπου δουλεύουν αρκετοί Έλληνες! Πλάκα έχουν τα κόλπα του εμπορίου… Πού να περιμέναμε πως θα φτάναμε στο Μαρόκο με το πλοίο και το πλήρωμα που μας πήγαινε στα νησιά του Αιγαίου! Δυόμισι μέρες (60 ώρες) έκανε το πλοίο να φτάσει στην Ταγγέρη, με μια ενδιάμεση στάση στη Βαρκελώνη. Ο καιρός ήταν καλός κι ήταν όμορφα να πλέουμε ατελείωτα βλέποντας έστω κι από μακριά τις ακτές της Γαλλίας και της Ισπανίας. Συναντήσαμε και μερικά ιστιοφόρα, που ταξίδευαν στη Μεσόγειο. Κάτι τέτοιες στιγμές μου λείπει η ιστιοπλοΐα. Σας έχει τύχει ποτέ να σας λείπει το επάγγελμά σας; Από τότε που ασχολήθηκα με την ιστιοπλοΐα, το νιώθω συνεχώς αυτό!

Μαγειρεύοντας στο κατάστρωμα… Σε λίγα λεπτά η ομελέτα θα είναι έτοιμη! Καλή μας όρεξη!

   Οι ώρες στο πλοίο περνούσαν ευχάριστα. Έφτιαξα το πρώτο βίντεο από το ταξίδι μου στην Αλβανία, διαβάζαμε για το Μαρόκο και τα λέγαμε με τους Έλληνες ναυτικούς, που οι καημένοι είχαν μήνες να δουν Έλληνα. Μας τακτοποίησαν στην καλύτερη γωνιά του καταστρώματος, όπου κοιμόμασταν ήσυχα κι είχαμε όλες τις ανέσεις.

   Having entered Slovenia, I headed to the coast, as I wanted to visit the picturesque town of Piran. The impact of the Venetians is more than visible in the entire old city. The big difference, compared to the old towns of Croatia, was that in Piran the tourists were considerably fewer, something that made me more than happy. The previous day, I was traveling in rain the whole day, but in Piran there was so much sunshine that I even took a dip into the sea, after a long time!

   I moved to the east, in order to visit some scenic castles and towns. I did not ride even a meter on highway and I was rewarded to the fullest! Imagine that I didn’t have to buy a vignette, as it is only needed for the roads with green or blue signs. But, if you ride on the provincial roads signed in yellow, the vignette is absolutely unnecessary.

I enjoyed riding in the endless forests of Slovenia! Sometimes it was through easy dirt roads and some other times it was through rough woodcutters’ tracks!

   I totally fell in love with the Slovenian countryside! How much beauty can be squeezed in such a small place… With the 58% of the land covered by forests, this is the third-most forested country in Europe, after Finland and Sweden! I took some dirt roads and found myself into thick, humid forests! I, then, moved on small roads through scenic little villages. There are farms all over the place, surrounded by verdant meadows, all having these iconic, old, wooden granaries. Even the small farm houses were so tidy and cute, full of flowers and colors, making the entire scenery unbelievably picturesque, an image I couldn’t get enough of!

Do you see now why I fell in love with sLOVEnia?

   In such a farm, up on the hills, I was delighted to meet again Janez and Petra, a Slovenian couple I had first met in Pakistan. At that time, they were traveling in an old Renault 4L and we happened to cross the border to India together. After having returned to their country, they got married, bought this old, deserted farm and have been living there since, with the newer member of their family! It was unbelievable meeting them again after six years. As soon as I arrived, we sat on the hill, around a campfire and couldn’t stop talking! We had so much catching up to do… How did the rest of our trip go, what had we done after having returned home, what do we do now…

We were cooking and eating in the old wooden granary in the farm of Janez and Petra, which has been converted in an outdoor kitchen for the hot summer months.

   I stayed there for two days and helped as much as I could with the chores in the farm, while Petra was cooking delicious meals with organic vegetables grown in their garden. If I wasn’t traveling, that’s the kind of life I would be living! I always liked to live in nature, under human conditions, without stress, producing my own food, being self-sufficient, remaining untouched by any system and financial crisis.

I was traveling through small roads, like this one, and I was absolutely rewarded for my choice!

   I bid Janez and Petra farewell and headed to Ljubljana, where Ika would host me through CouchSurfing. Ljubljana is one of the few capitals I enjoyed so much. It is a very human city, with this typical serenity you see in Northern Europe, but vibrant at the same time. These days, Eurobasket was held in the city, so there were many acts and performances around.

Ljubljana changed hands often between Romans, Huns, Ostrogoths, Lombards and finally Austrians, who left their footprint in the old town until today.

   The day I was about to leave Ljubljana, I woke up by many loud thunders that shook the place. It was down pouring and I thought it would be pointless to go up to the Alps in such a weather. I headed to Italy. The thought, however, of visiting the lakes of Bled and Bohinj would not leave my mind. I hated to miss this opportunity. After all, I was looking forward to visit the Alps, these lakes and the surrounding mountains for so long… Nevertheless, the sky was cloudy as far as I could see and especially on the north the clouds were close to the land, creating thick fog. I didn’t stand a good chance for nice weather on the mountains. I felt just like I was feeling when I had left Pokhara in Nepal, and went over Katmantu, but the thought of hiking the area of Annapurna wouldn’t leave me. So, I did once more what I had done then and had not regretted it!

I was looking forward to visit the Julian Alps and it was really worth!

   I turned back and started to ride up north! And then, miraculously… after an hour of riding, I could see some blue skies and by the time I arrived at the lakes it was sunshine! What a right choice I had made, turning back and visiting the Alps… The reward was greater than I could have ever dreamed of. The scenery was amazing! I let the images to speak for themselves…

Lake Bled with the church on its small island and the castle on the background!

   I rode to Vršič Pass, up to an altitude of 1,611 m. (5,286 ft.). I was surrounded by rocky, snow-capped peaks. Over the altitude of 1,400 m. (4,593 ft.) there was snow even on the roadside. What a perfect occasion to try out the isothermal suit of REV’IT! I put on the interior layer of my Levante summer jacket and I was fine. It seems that this jacket is the perfect choice for temperatures ranging from 0 ^oC to 50 ^oC!

Riding to the Vršič Pass, at 1,611 m. (5,286 ft.), I was surrounded by the snow-capped peaks of the Alps!

   I wild-camped on a lovely spot in Soča Valley, by a fierce river. Another good thing about Slovenia is that, with so many forests, you can find anywhere ideal spots for wild-camping! I was close to the border, so the next day I entered in Italy, from where we will take a ferry-boat to Morocco on Saturday, 21^st of September! Christina is already on the ship, coming to Italy on her heavy-loaded Leonida! So, get ready! The adventure is about to start 😉

Here you can watch the video from my trip in Slovenia (with English subtitles) accompanied by the wonderful soundtracks of Delta Shakedown, the band in which Dionisis Frantzis plays!

Soundtracks:
Delta Shakedown – Lands Of The North
Delta Shakedown – Take A Chance
Pearl Jam – Alive
Nickelback – Burn it to the ground
Private Government – Metallico tis Evdokias
Iron Maiden – Afraid to Shoot Strangers

   Στη Σλοβενία αρχικά κινήθηκα προς τα παράλια, για να επισκεφτώ τη γραφική κωμόπολη του Piran. Η παλιά της πόλη είναι φανερά επηρεασμένη από τους Βενετούς. Η μεγάλη διαφορά που απόλαυσα περισσότερο σε σχέση με τις παλιές πόλεις της Κροατίας ήταν πως οι τουρίστες στο Piran ήταν ασύγκριτα λιγότεροι. Την προηγούμενη μέρα ταξίδευα συνεχώς στη βροχή, αλλά στο Piran είχε τέτοια λιακάδα, που μετά από αρκετό καιρό έκανα μπάνιο στη θάλασσα!

    Κινήθηκα ανατολικά, για να επισκεφτώ διάφορα κάστρα και κάποιες γραφικές πόλεις. Ως συνήθως, δεν πάτησα ούτε ένα μέτρο αυτοκινητόδρομου κι ανταμείφθηκα στο έπακρο γι’ αυτό! Φανταστείτε πως δε χρειάστηκε καν ν’ αγοράσω βινιέτα, αφού αυτή χρειάζεται για τους δρόμους που έχουν πράσινες και μπλε πινακίδες. Αν κινηθεί κανείς μόνο από τους επαρχιακούς δρόμους με κίτρινες πινακίδες, τότε η βινιέτα δεν είναι απαραίτητη.

Στα απέραντα δάση της Σλοβενίας απόλαυσα όμορφες διαδρομές, άλλες βατές κι άλλες απαιτητικές μέσα από υλοτομικά δρομάκια!

   Τη σλοβενική επαρχία την ερωτεύτηκα! Πόση ομορφιά μπορεί να χωρέσει ένας τόσο μικρός τόπος… Με το 58% της χώρας να καλύπτεται από δάση, αυτή είναι η τρίτη πιο δασώδης χώρα της Ευρώπης, μετά τη Φιλανδία και τη Σουηδία! Πήρα κάποιους χωματόδρομους και βρέθηκα μέσα σε πυκνά, υγρά δάση! Ύστερα κινιόμουν από μικρούς δρόμους και περνούσα από ωραία χωριουδάκια. Υπάρχουν παντού φάρμες μέσα σε καταπράσινα λιβάδια κι έχουν αυτές τις χαρακτηριστικές παλιές, ξύλινες σιταποθήκες. Ακόμη και τ’ αγροτόσπιτα είναι τόσο περιποιημένα, με διάφορα χρώματα και λουλούδια, που όλο αυτό το σύνολο δημιουργούσε μια απίστευτα καλαίσθητη εικόνα κι ευχαριστιόμουν να τη βλέπω!

Καταλαβαίνετε τώρα το λόγο που ερωτεύτηκα την επαρχία της Σλοβενίας;

   Σε μια φάρμα πάνω στα βουνά, είχα τη χαρά να ξαναδώ το Γιάννη και την Πέτρα, ένα ζευγάρι Σλοβένων που είχα πρωτοσυναντήσει στο Πακιστάν. Τότε ταξίδευαν μ’ ένα παλιό Renault 4L κι είχαμε περάσει μαζί τα σύνορα για να μπούμε στην Ινδία. Αφού επέστρεψαν στη χώρα τους, παντρεύτηκαν, αγόρασαν μια παλιά, εγκαταλειμμένη φάρμα και ζουν εκεί με το νέο μέλος της οικογένειάς τους! Ήταν απίστευτο που ξανασυναντιόμασταν μετά από έξι χρόνια. Μόλις έφτασα, κάτσαμε αμέσως σ’ ένα σημείο του λόφου, γύρω από τη φωτιά και μιλούσαμε ακατάπαυστα! Είχαμε να πούμε τόσα… Πώς ήταν το υπόλοιπο του ταξιδιού μας, τι κάναμε επιστρέφοντας στον τόπο μας, τι κάνουμε τώρα…

Μαγειρεύαμε και τρώγαμε στην παλιά, ξύλινη σιταποθήκη της φάρμας του Γιάννη και της Πέτρας, που την έχουν μετατρέψει σε υπαίθρια κουζίνα για τους ζεστούς μήνες του χρόνου.

    Έμεινα δυο μέρες εκεί και βοήθησα όσο μπορούσα στις εργασίες της φάρμας, ενώ η Πέτρα μας μαγείρευε νόστιμα φαγητά με τα βιολογικά λαχανικά που έβγαζαν από τον κήπο τους. Αν δεν ταξίδευα, αυτή θα ήταν η ζωή που θα ‘θελα να κάνω! Πάντα μου άρεσε να ζω μέσα στη φύση, σε ανθρώπινες συνθήκες, χωρίς άγχος, να παράγω την τροφή μου, να είμαι αυτάρκης και να μη μ’ επηρεάζει καμιά κρίση και κανένα σύστημα.

Από τέτοια μικρά δρομάκια κινιόμουν κι ανταμείφθηκα στο έπακρο για την επιλογή μου!

   Αποχαιρέτησα γι’ άλλη μια φορά το Γιάννη και την Πέτρα και πήγα στη Λιουμπλιάνα (Ljubljana), όπου με φιλοξένησε η Ika μέσω του CouchSurfing. Η Λιουμπλιάνα είναι από τις λίγες πρωτεύουσες που έχω απολαύσει. Είναι ανθρώπινη πόλη κι εκπέμπει αυτή τη χαρακτηριστική ηρεμία που συναντά κανείς στη Βόρεια Ευρώπη, όντας συγχρόνως αρκετά ζωντανή. Είχε και το Eurobasket εκείνες τις μέρες στην πόλη, οπότε υπήρχαν παντού διάφορα δρώμενα.

Η Λιουμπλιάνα άλλαξε πολλές φορές χέρια ανάμεσα σε Ρωμαίους, Ούννους, Οστρογότθους, Λομβαρδούς και τελευταία Αυστριακούς, οι οποίοι άφησαν το στίγμα τους μέχρι σήμερα στην παλιά πόλη.

   Τη μέρα που έφευγα από τη Λιουμπλιάνα, είχα ξυπνήσει από τους αμέτρητους δυνατούς κεραυνούς που ακούγονταν. Έβρεχε ασταμάτητα και σκεφτόμουν πως δεν έχει νόημα ν’ ανέβω στις Άλπεις με τέτοιο καιρό. Κατευθύνθηκα προς την Ιταλία. Συνέχεια, όμως, μ’ έτρωγε η σκέψη να πάω στις λίμνες Bled και Bohinj. Δεν ήθελα να τις χάσω. Ανυπομονούσα τόσο καιρό να φτάσω στις Άλπεις και να δω αυτές τις λίμνες και τα τριγύρω βουνά… Ο ουρανός, όμως, ήταν παντού συννεφιασμένος κι ειδικά προς τα βόρεια τα σύννεφα ήταν χαμηλά κι είχε ομίχλη. Δεν είχα πολλές πιθανότητες να πετύχω καλό καιρό στα βουνά. Ένιωσα όπως τότε που έφυγα από την Pokhara του Νεπάλ και πήγα στο Κατμαντού, αλλά μ’ έτρωγε η σκέψη να κάνω την πεζοπορία στην περιοχή Annapurna. Έτσι, έκανα το ίδιο που είχα κάνει και τότε και δεν το είχα μετανιώσει!

Καιρό περίμενα να δω από κοντά τις Ιουλιανές Άλπεις και πραγματικά άξιζε…

   Γύρισα πίσω κι άρχισα ν’ ανεβαίνω προς τα βόρεια! Τότε έγινε το θαύμα… Μετά από καμιά ώρα δρόμο έβλεπα γαλάζιο ουρανό και μέχρι να φτάσω στις λίμνες είχε τέλεια λιακάδα! Πόσο καλά έκανα που γύρισα κι αποφάσισα ν’ ανέβω στις Άλπεις… Ανταμείφθηκα για την επιλογή μου περισσότερο κι απ’ όσο φανταζόμουν. Τα τοπία ήταν φανταστικά! Αφήνω τις εικόνες να μιλήσουν από μόνες τους…

Η Λίμνη Bled με την εκκλησία στο μικρό νησάκι της και το κάστρο της στο βάθος!

   Ανέβηκα στο Πέρασμα Vršič, στα 1.611 μ. υψόμετρο. Περιτριγυριζόμουν από βραχώδεις, χιονισμένες κορυφές. Πάνω από τα 1.400 μ. είχε χιόνι και στην άκρη του δρόμου. Ήταν ευκαιρία να δοκιμάσω τα ισοθερμικά της REV’IT! Έβαλα το εσωτερικό μπουφάν μέσα από το καλοκαιρινό jacket Levante κι ήμουν μια χαρά. Φαίνεται πως αυτό το μπουφάν είναι η τέλεια επιλογή για θερμοκρασίες από 0 ^oC μέχρι 50 ^oC!

Ανεβαίνοντας στο Πέρασμα Vršič, στα 1.611 μ. υψόμετρο, περιτριγυριζόμουν από τις χιονισμένες κορυφές των Άλπεων!

   Κατασκήνωσα σ’ ένα ωραίο μέρος στην Κοιλάδα Soča, δίπλα στο ορμητικό ποτάμι. Το καλό στη Σλοβενία είναι πως με τόσα δάση έχει παντού πανέμορφα μέρη για ελεύθερη κατασκήνωση! Ήμουν κοντά στα σύνορα, οπότε την επόμενη μέρα μπήκα στην Ιταλία, απ’ όπου θα πάρουμε το καράβι για το Μαρόκο το Σάββατο στις 21 του μηνός! Η Χριστίνα είναι ήδη στο καράβι κι έρχεται στην Ιταλία με τη βαρυφορτωμένη Λέων-είδα της! Ετοιμαστείτε, λοιπόν, γιατί η περιπέτεια ξεκινά 😉

Εδώ μπορείτε να δείτε και το βίντεο από το ταξίδι μου στη Σλοβενία με την υπέροχη μουσική επένδυση από τους Delta Shakedown, το σχήμα στο οποίο συμμετέχει ο Διονύσης Φραντζής!

Soundtracks:
Delta Shakedown – Lands Of The North
Delta Shakedown – Take A Chance
Pearl Jam – Alive
Nickelback – Burn it to the ground
Private Government – Metallico tis Evdokias
Iron Maiden – Afraid to Shoot Strangers

Photos: Nikolaos Oikonomou

   To tell you the truth, we would make this trip even in our underwear, so to speak…(if this would be the case, Christina would have some serious disadvantages 😉 ) An immaculate outfit has never been our priority, having our clothing in perfect match. However, a motorbike traveler comes face to face with every little change of the weather, including steaming in 50^o C, downpours, chilly cold weather, while, in the same time, he remains fully exposed in case of a casual fall or a collision with other vehicles – let alone the animals… (just like on the episode “mad nomad and the crazy cow of India!”)

   Taking into consideration the limited space in our luggage, it’s not hard to imagine that our jackets and trousers are our closest companions, as we don’t carry our entire wardrobe with us…

Well, REV’IT! really thought of all this and did not hesitate to declare:

– Hey guys, our motto is “protection and comfort”!

OK, not in those exact words… That sounds more like advertising well-known feminine products! Let’s try again…

– Hey guys, leave the clothes and the rest of the accessories on us!

(yeah, that’s more like it!)

The huge box of equipment that REV’IT! sent us from The Netherlands!

   That’s what the story was all about! Being unbelievably generous, REV’IT! actually deconstructed the myth that indicates such a big company not to give a crap about a mad couple from Greece, who plans to wander around Africa on motorbikes! Without a second thought, they’ve sent us a huge package straight from the Netherlands, full of jackets, trousers, gloves, thermal suits, rain suits, even socks! (Rumor has it that REV’IT!’s secret agent once noted down my statement “I want to be Miss Universe!” – guys, you misunderstood me… what I meant was that I want to see the entire world, not winning a pageant title! You really turned us into super models!)

Starting “mad about Africa” from Thessaloniki along with Christina!

mad nomad:

   The entire motorcycling gear is of high quality, and that was obvious from day one. No wonder why REV’IT! was the first company we turned to for a sponsorship. I think they manufacture some of the best motorcycling clothes, especially when it comes to adventure traveling use! It is crystal clear that they pay attention to every small detail regarding the design of the products, that’s why REV’IT! gear is so practical, with smart features making rider’s everyday life so much easier.

   Our favorite garment is definitely the jacket! We chose the summer jackets Levante and Levante Ladies. Mesh fabric covers most of it: the chest, the back and even the arms. Even though it seems very durable and abrasion resistant, you can really feel the airflow keeping you cool! In my old jacket I was literally steaming in off-road riding, as well as every time I pulled over for a while. On the contrary, the Levante jackets are so comfortable that we never need to take them off when moving on low speed. We wear them every day, all day long! Even when riding off-road, we feel a lot cooler than we used to. Plus, we are much more protected with the advanced back protectors that REV’IT! supplied us with! The massive Seesoft Back Protector is CE Level 2 certified, which is the most strict safety pattern.

The Back Protector Seesoft CE Level 2 fits in REV’IT!’s jackets

   Probably you would ask: “What happens when the temperature drops?” REV’IT! has shorted everything out, with the jacket having an inner coating quite warm, being waterproof itself. Whenever needed, all we have to do is simply adjust it inside the jacket, using some handy zippers. Moreover, the inner coating is quite useful as it can be worn as a casual jacket, in a stroll around a city in chilly weather. These jackets really meet all our needs as far as it concerns the weather conditions we are about to come across!

   Our trousers are another garment we never take off (well, except for the night…). Imagine that I don’t carry a second pair of pants. On and off the motorcycle, I wear the ultimate Defender GTX! It is specially designed for adventure traveling, so I could ask for no more… It has huge ventilation panels, not mere zip-up openings. A quite distinctive feature is the leather in the inner area of the knees, which allows me, when riding off-road, to stand up and keep my knees tight on the tank, providing the precious stability we all seek in such moments.

   Christina has gone for the ladies trousers Ventura Ladies, which she says it is very comfortable when wearing it all day. It seems that REVI’IT! has designed all its ladies gear in order to fit very well a woman’s body.

   I had the chance to test my rain suit from the first days of my trip, and I was struck by its waterproof protection, as well as its capability to breathe. Every rain suit I had (even the ones shouting for being breathable) made me soaking wet from my own sweat, even when being dry on the outside. That is because a PVC rain suit does not allow the human body to breathe properly, without drying out the sweat. REV’IT!’s rain suits, however, are not just plain PVC.

   So, for the time being, we feel more than comfortable and in the same time protected, wearing all this gear REV’IT! has provided us with! We are looking forward to ride with it on the demanding African terrain and we really believe that, even after some years, our feedback on the durability of REV’IT! products will be more than positive!

   REV’IT!, thank you so much! With you supporting us, we won’t break a sweat, either through the sandstorms of the Sahara desert or through the downpours in the tropical zone of the equator.

Φωτογραφίες: Νίκος Οικονόμου

   Κακά τα ψέματα, αυτό το ταξίδι θα το κάναμε ακόμα και με το βρακί μας μόνο, που λέει ο λόγος… (με τη Χριστίνα να είναι, προφανώς, σε μειονεκτικότερη θέση σε μια τέτοια περίπτωση 😉 ) Ποτέ δεν ήταν προτεραιότητά μας η απόκτηση μιας άψογης εξάρτησης, που όλα θα είναι σετ και ασορτί, τέλεια συνδυασμένα μεταξύ τους. Ωστόσο, ένας ταξιδιώτης με μοτοσυκλέτα νιώθει στο πετσί του τις ορεξούλες του καιρού, που περιλαμβάνουν ψήσιμο στους 50^ο Κελσίου, καρεκλοπόδαρα, ψοφόκρυο, ενώ ταυτόχρονα είναι εκτεθειμένος σε τυχόν πτώσεις και συγκρούσεις με άλλα οχήματα – και όχι μόνο… (βλ. “ο Τρελός Νομάς αγκαλιά με την τρελή αγελάδα της Ινδίας!”)

   Αν σε όλα αυτά συνυπολογίσει κανείς και τον ανύπαρκτο χώρο στις αποσκευές μας, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει ότι το μπουφάν και το παντελόνι μας θα γίνουν το δεύτερο δέρμα μας, αφού δε θα κουβαλάμε όλη μας τη γκαρνταρόμπα…

Η REV’IT!, λοιπόν, τα σκέφτηκε όλα αυτά και δε δίστασε να μας πει αυτολεξεί:

– Λεβεντόπαιδα, το σύνθημά μας είναι “προστασία και άνεση”!

Ε, ναι, δε μας το είπαν κι ακριβώς έτσι… Σα διαφήμιση γνωστού γυναικείου προϊόντος ακούστηκε αυτό! Πάμε πάλι…

– Λεβεντόπαιδα, ρουχαλάκια και λοιπά αξεσουάρ αφήστε τα πάνω μας!

(α μπράβο, τώρα το θυμήθηκα!)

Το τεράστιο κουτί με τον εξοπλισμό που μας έστειλε η REV’IT! από την Ολλανδία!

   Έτσι κι έγινε! Με την απίστευτη γενναιοδωρία της, η REV’IT! ήρθε να καταρρίψει το μύθο που θέλει μια εταιρεία του δικού της βεληνεκούς να μη δίνει δεκάρα τσακιστή για δυο τρελόπαιδα από την Ελλάδα που θέλουν να σουλατσάρουν με τις μοτοσυκλέτες τους στην Αφρική! Χωρίς δεύτερη σκέψη μας έστειλε από την Ολλανδία μπουφάν, παντελόνια, γάντια, ισοθερμικά, αδιάβροχα, ακόμα και κάλτσες! (Φήμες θέλουν πράκτορα της REV’IT! να καταγράφει τη δήλωσή μου “θα γίνω Miss Universe!” – βρε παιδιά, με παρεξηγήσατε… εννοούσα ότι θέλω να γυρίσω όλο τον κόσμο, όχι να πάρω μέρος στα καλλιστεία! Μοντελάκια μας κάνατε!)

Ξεκινώντας από τη Θεσσαλονίκη για το “mad about Africa” μαζί με τη Χριστίνα!

mad nomad:

   Όλος ο εξοπλισμός που πήραμε είναι ιδιαίτερα ποιοτικός κι αυτό φάνηκε από την πρώτη στιγμή. Η REV’IT! ήταν η πρώτη εταιρεία στην οποία απευθυνθήκαμε για χορηγία κι αυτό δεν είναι τυχαίο. Πιστεύω πως παράγει κάποια από τα καλύτερα ρούχα, ειδικά για ταξιδιωτική χρήση! Φαίνεται πως δίνουν μεγάλη σημασία στη σχεδίαση και γι’ αυτό ο εξοπλισμός της REV’IT! είναι τόσο πρακτικός με έξυπνα χαρακτηριστικά που βοηθούν καθημερινά τον αναβάτη.

   Το αγαπημένο μας ρούχο έχει γίνει το μπουφάν! Επιλέξαμε τα καλοκαιρινά Jackets Levante και Levante Ladies. Έχουν σήτα στο μεγαλύτερό τους μέρος: μπροστά, πίσω, ακόμη και στα μανίκια. Αν και είναι χοντρή και φαίνεται πως δεν είναι εύκολο να σκιστεί σε περίπτωση πτώσης, o αέρας που περνά γίνεται αμέσως αισθητός! Με το παλιό μου jacket έσκαγα από τη ζέστη στις εκτός δρόμου διαδρομές, αλλά και κάθε φορά που σταματούσα έστω και για λίγο. Αντιθέτως, τα Levante είναι τόσο άνετα, που δεν έχουμε λόγο να τα βγάζουμε όταν κινούμαστε αργά. Τα φοράμε κάθε μέρα, όλη μέρα! Ακόμη και στις εκτός δρόμου διαδρομές δροσιζόμαστε αρκετά. Έτσι είμαστε πολύ πιο ασφαλείς και σ’ αυτό βοηθούν και οι προστασίες πλάτης που μας έδωσε η REV’IT! Οι τεράστιες Seesoft είναι εγκεκριμένες ως CE Level 2, που είναι το αυστηρότερο πρότυπο ασφαλείας. Ενσωματώνονται στο μπουφάν και με το ανατομικό τους σχήμα ούτε που τις νιώθουμε.

Η προστασία πλάτης Seesoft CE Level 2 ενσωματώνεται στα jackets της REV’IT!

   Θα μου πείτε: “Και στα κρύα τι γίνεται;”. Όλα τα έχει σκεφτεί η REV’IT! και γι’ αυτό στο σετ του jacket περιλαμβάνεται κι ένα αρκετά ζεστό εσωτερικό μπουφάν, που μάλιστα είναι κι αδιάβροχο. Όταν χρειαστεί, μπορούμε απλά να το ενσωματώσουμε στο εξωτερικό jacket μέσω των αντίστοιχων φερμουάρ. Επίσης, είναι χρήσιμο πως το μπουφανάκι αυτό φοριέται και σκέτο σε περιπτώσεις που δεν είμαστε πάνω στις μοτοσυκλέτες και θέλουμε να φορέσουμε κάτι για να ζεστάνουμε το κοκαλάκι μας. Έτσι, αυτό το jacket μας καλύπτει άψογα σ’ όλο το εύρος των καιρικών συνθηκών που θα συναντήσουμε!

  Τα παντελόνια μας είναι ένα άλλο ρούχο που δε βγάζουμε ποτέ από πάνω μας (εντάξει, τα βράδια τα βγάζουμε…). Σκεφτείτε πως εγώ δεν κουβαλώ άλλο παντελόνι μαζί μου. Είτε είμαι πάνω στη μοτοσυκλέτα είτε όχι, φορώ το κορυφαίο Defender GTX! Είναι ειδικά σχεδιασμένο για ταξίδια περιπέτειας, οπότε δε μπορώ να ζητήσω τίποτα παραπάνω… Έχει μεγάλους αεραγωγούς με σήτες κι όχι απλά σχισμές με φερμουάρ. Ένα χρήσιμο χαρακτηριστικό του είναι το δέρμα στη μέσα μεριά των ποδιών γύρω από το γόνατο. Όταν σηκώνομαι όρθιος στα δύσβατα κομμάτια εκτός δρόμου και σφίγγω με τα γόνατα το ντεπόζιτο, το δέρμα κολλά εκεί και προσφέρει την πολυπόθητη σταθερότητα στις δύσκολες στιγμές.

   Η Χριστίνα επέλεξε ένα αντίστοιχο γυναικείο παντελόνι, το Ventura Ladies, από το οποίο, επίσης, είναι ιδιαίτερα ευχαριστημένη και το φορά άνετα όλη μέρα. Απ’ ό,τι φαίνεται, ο γυναικείος εξοπλισμός της REV’IT! είναι έξυπνα σχεδιασμένος για τις ιδιαιτερότητες του θηλυκού σώματος.

   Τα αδιάβροχα είχα την ευκαιρία να τα δοκιμάσω από τις πρώτες μέρες του ταξιδιού και μου έκανε εντύπωση πως όχι μόνο δε βράχηκα από τη βροχή, αλλά ούτε από τον ιδρώτα μου. Όσα αδιάβροχα είχα μέχρι τώρα (παρόλο που διαφημίζονταν ως αναπνέοντα), όταν τα έβγαζα, ήταν μούσκεμα από μέσα, ακόμη κι αν είχαν στεγνώσει απ’ έξω. Αυτό συμβαίνει γιατί ένα πλαστικό αδιάβροχο δεν επιτρέπει στο σώμα ν’ αναπνέει κι έτσι ο ιδρώτας παγιδεύεται. Τα αδιάβροχα της REV’IT!, όμως, δεν είναι ένα απλό πλαστικό που δεν αναπνέει.

  Προς το παρόν, λοιπόν, αισθανόμαστε πολύ άνετα και συγχρόνως ασφαλείς με όλο αυτό τον εξοπλισμό της REV’IT! Ανυπομονούμε να τον ταξιδέψουμε στις πιο απαιτητικές διαδρομές της Αφρικής και πιστεύουμε πως και μετά από χρόνια τα συμπεράσματά μας για την ανθεκτικότητα των REV’IT! θα είναι θετικά!

Ευχαριστούμε τόσο πολύ REV’IT! Με τη δική σου υποστήριξη, δε θα ιδρώσει τ’ αυτί μας ούτε στις αμμοθύελλες της Σαχάρας ούτε στις νεροποντές του Ισημερινού!