Posts Tagged ‘XR 250’

   Just before the millennium, in a school in the centre of Thessaloniki, Greece: it’s Algebra class… A dark-haired boy is trying to pay attention, quite unsuccessfully though, as his like-aged friend on the same desk, with the untamed curly hair, is trying to persuade him play hangman with him…

   Just before the big trip to Africa, in a workshop in the west side of Thessaloniki: it’s make-ready time… A dark haired man, who made a living out of numbers, now partner in the financial consulting firm, known as ”Oikonomiki Makedonias”, is there to support, not just morally but even materially, the dream of his old colleague with the curly hair!

   When I started preparing this trip, in an attempt of finding potential sponsors, I had never even dreamt of the possibility that supporter on this endeavor would be my colleague and friend since high school, Kostis Varvaropoulos. Actually, a more suitable surname would be Berberopoulos, as many of the kilometers we will be riding to the Berbers’ villages will be ridden thanks to him and his firm! He had been serious about it a long time before starting this trip, but I did not want any financial issues to get in the middle of our friendship. However, he was determined to make us a gift, a sponsorship, you name it. In the end, “Oikonomiki Makedonias” was the only one of our sponsors that financially supported “mad about Africa”!

Kostis is always bidding us farewell in the most impressive way: the previous time it was with a huge banner, wishing me to have a nice trip, this time it was with a champagne!

   So, do you still consider that finance and people dealing with it are mere bureaucrats, lacking inspiration? People make the difference in every sector. ”Oikonomiki Makedonias” defeated the stereotypes, sharing our dream… How else could you get consulting on your business, if not from someone sharing your own vision? That’s the only way to have the financial issues of your business taken care of by people responsible and trustworthy.

Kostis and “Oikonomiki Makedonias”, you must have already figured out which ones are the kilometers dedicated to you 😉 Thank you so much!

   Λίγο πριν την έναρξη της καινούργιας χιλιετίας, σ’ ένα σχολείο στο κέντρο της Θεσσαλονίκης: η ώρα της Άλγεβρας… Ένα μελαχρινό αγόρι προσπαθεί να προσέξει στο μάθημα, αλλά δεν τα καταφέρνει, αφού ο συμμαθητής του στο ίδιο θρανίο με τα ατίθασα σγουρά μαλλιά, τον παρασύρει να παίξουν κρεμάλα…

   Λίγο πριν την έναρξη του μεγάλου ταξιδιού στη Αφρική, σ’ ένα εργαστήριο στις Δυτικές συνοικίες της Θεσσαλονίκης: η ώρα της προετοιμασίας… Ένας μελαχρινός άντρας, που έκανε τους αριθμούς επάγγελμά του, συνιδιοκτήτης πια του γραφείου συμβουλευτικής επιχειρήσεων “Οικονομική Μακεδονίας”, είναι εκεί για να στηρίξει, όχι μόνο ηθικά αλλά και υλικά, το όνειρο του παλιού του συμμαθητή με τα σγουρά μαλλιά!

   Όταν ξεκίνησα την προετοιμασία αυτού του ταξιδιού, στην προσπάθεια ανεύρεσης πιθανών χορηγών, ούτε κατά διάνοια δε μπορούσα να φανταστώ πως χορηγός και υποστηρικτής μου σ’ αυτό το εγχείρημα θα ήταν ο παλιός μου φίλος και συμμαθητής Κωστής Βαρβαρόπουλος. Μάλλον Βερβερόπουλος έπρεπε να λέγεται, αφού κάποια από τα χιλιόμετρα που θα μας οδηγήσουν στους Βέρβερους θα τα χρωστάμε σ’ αυτόν και στην “Οικονομική Μακεδονίας”! Μου το έλεγε από καιρό πριν ξεκινήσω το ταξίδι, αλλά δεν ήθελα να μπλέξουμε τα οικονομικά στη φιλία μας. Επέμενε, όμως, να μας κάνει ένα δώρο, μια χορηγία, όπως θέλετε πείτε το. Τελικά, η “Οικονομική Μακεδονίας” ήταν ο μόνος χορηγός που ενίσχυσε χρηματικά το “mad about Africa”!

Ο Κωστής πάντα μας αποχαιρετά εντυπωσιακά: την προηγούμενη φορά με πανό, αυτή τη φορά με σαμπάνια!

   Ακόμα, λοιπόν, θεωρείτε απρόσωπα και τεχνοκρατικά τα οικονομικά και τους ανθρώπους που ασχολούνται με αυτά; Πίσω από τα πάντα βρίσκονται άνθρωποι. Η “Οικονομική Μακεδονίας” ανατρέπει τα στερεότυπα, κάνοντας το όνειρό μας και δικό της όνειρο… Πώς, άλλωστε, είναι δυνατόν να σας συμβουλέψει κάποιος για την επιχείρησή σας, αν δεν οικειοποιηθεί το όραμά σας; Έτσι, τα οικονομικά της επιχείρησής σας ή τα προσωπικά σας θα βρίσκονται σ’ έμπιστα χέρια και σε ανθρώπους υπεύθυνους.

Κωστή και “Οικονομική Μακεδονίας”, ήδη καταλάβατε ποια χιλιόμετρα θα σας αφιερώσουμε 😉  Σας ευχαριστούμε!

   The ferry we took from Italy let us debark near Tangier. This was the first Moroccan city we visited, even though it was not on schedule, as it was not really worth visiting. From 1912 until the ’60s, Tangier was turned into an International Zone. Artists, spies, expatriates, junkies and all sorts of other people from every part of the world consisted half of the city’s population. That was until just after the declaration of Moroccan independence from France and Spain, but some signs of multiculturalism still remain.

Tangier’s showcase is now tidy and clean.

   The first interesting medina (old city) we visited was that of Tetouan. Walking inside the ramparts, we got lost in a labyrinth of twirling narrow streets. Carpenters, blacksmiths, marble craftsmen, leather craftsmen; every working group has it own neighborhood. The most vivid part of the town is where the alimentary souq (market) is. Vendors cry for their goodies and chickens cackle… Everything you find here is nothing but fresh. The chickens are being sold alive! The customers choose the one they prefer and the butcher slaughters it and takes off the feathers in a glimpse of an eye!

Women in the North wear these hats that sometimes made us feel like we are in Latin America!

   The medina in Chefchaouen is even more beautiful, as everything is painted blue. Being close to the Mediterranean, the influence of the neighboring Andalusia is still evident. Until 1920, in this remote mountainous town you would find only Muslims and a few Jews expatriates from Granada. It was prohibited for Christians to enter the city or else they were condemned to death.

Small, mountainous Chefchaouen is Morocco’s blue town!

   Now things are very different, as the whole region is known for the mass production of hashish, with armies of tourists arriving to Chefchaouen in order to taste it. As a consequence, the once small plantations of that herb, traditionally cultivated by the locals without processing it into hashish, evolved, with the support of the hippy movement, into the biggest hashish plantation worldwide. By now, 42% of the world’s production comes from the Rif Mountains. We were being hassled so much to buy hashish that in the end whenever someone was saying: “Hello mister!”, I was immediately answering: “I don’t smoke!”. The most cheeky replied: “Maybe your friend?”!

The seaside road next to the Mediterranean passes through impressive and quiet places…

   We enjoyed a short trekking on the Rif Mountains and then we headed east through the isolated coastal road. We stared at the beauty of the Mediterranean for the last time. I hope it will be years until we see it again… It was there where we went to see the fortress of  El Peñón de Velez de la Gomera, built on a big rock in the sea. Unfortunately, this rock, along with a few other coastal areas, are still under Spanish occupation!

The castle at El Peñón de Velez de la Gomera is still a Spanish colony.

   We reached the border to Algeria. We were planning to do some off-road riding in the region, but the ball-bearing on the front wheel of Baobabis changed our plans… Luckily, during a routine control, I found out that the wheel had some freeplay! Having covered just around 10,000 km (6,214 miles), this breakdown was really inexplicable! I even had the wheels calibrated before starting the trip. In Asia I had never replaced the front wheel’s ball-bearings, neither before nor during the trip. They had covered over 120,000 km (74,566 miles) before I replaced them for precaution, after having returned to Greece.

This time the ball-bearings on my motorcycle were replaced much easier and faster than expected!

   As I didn’t want to experience again the nightmare of a broken ball-bearing in the middle of nowhere, as it happened in Tajikistan, we went to Oujda, a big city by the border. It was easy there to find the appropriate ball-bearings. I had them put into place in ten minutes, in a workshop repairing bicycles and mopeds! It is so much easier when something like that occurs near a city…

   From there we moved west exploring the Tazzeka Mountain. We went up to 1,980 m (6,496 ft) altitude where the air was so fresh and cool! We found an amazing spot to pitch our tent deep into the pine forest.

Reaching Fez through the countryside road…

   Now you find us in the renowned Fez. Its medina is vast! It’s a labyrinth where you can lose yourself for hours. Every sense is being trigged continuously… The vivid colours of the textiles, the sounds of blacksmiths working the copper, the essence of the spices; all overflow the narrow streets of the old city…

Fez medina…

Here you can watch our first video from our journey in Morocco (with English subtitles):

Soundtracks:
Gnawa Musicians of Marrakesh
Traditional Arabic melodies

   Το καράβι από την Ιταλία μας άφησε κοντά στην Ταγγέρη. Αυτή ήταν η πρώτη μαροκινή πόλη που επισκεφτήκαμε, αν και δεν την είχαμε στο πρόγραμμα, αφού δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Από το 1912 μέχρι τη δεκαετία του ’60, η Ταγγέρη είχε χαρακτηριστεί διεθνής ζώνη. Καλλιτέχνες, κατάσκοποι, εξόριστοι, ναρκομανείς κι ένα σωρό άλλοι από κάθε γωνιά του κόσμου αποτελούσαν, πλέον, το μισό πληθυσμό της πόλης. Αυτό έπαψε λίγο μετά την ανεξαρτησία του Μαρόκου από τη Γαλλία και την Ισπανία, αλλά έχουν μείνει κάποια ίχνη πολυπολιτισμικότητας.

Η “βιτρίνα” της Ταγγέρης είναι πλέον περιποιημένη και καθαρή.

   Η πρώτη ενδιαφέρουσα medina (παλιά πόλη) που επισκεφτήκαμε ήταν στο Tetouan. Περάσαμε τα τείχη και χαθήκαμε στο λαβύρινθο που σχηματίζεται από τα πολύβουα στενά. Αλλού έχει μαραγκούς, αλλού σιδεράδες, αλλού μαρμαράδες, αλλού τεχνίτες που δουλεύουν το δέρμα, κάθε ομάδα είχε τη γειτονιά της. Το πιο ζωντανό κομμάτι είναι στην αγορά που πουλούν φαγητό. Οι μαγαζάτορες διαλαλούν την πραμάτεια τους, οι κότες κακαρίζουν… Τα πάντα εδώ είναι απολύτως φρέσκα. Τις κότες τις έχουν ζωντανές. Οι νοικοκυρές διαλέγουν ποια θέλουν κι ο κρεοπώλης τη σφάζει και την ξεπουπουλιάζει μπροστά τους!

Στο βορρά οι γυναίκες φορούν αυτά τα καπέλα, που μας έκαναν να νιώθουμε ώρες-ώρες πως βρισκόμαστε στη Λατινική Αμερική!

   Η medina του Chefchaouen είναι ακόμα πιο όμορφη, αφού κυριαρχεί το μπλε χρώμα. Βρίσκεται κοντά στη Μεσόγειο κι οι επιρροές από τη γειτονική Ανδαλουσία είναι φανερές μέχρι σήμερα. Στην απομονωμένη αυτή ορεινή κωμόπολη μέχρι το 1920 ζούσαν μόνο μουσουλμάνοι και κάποιοι ιουδαίοι πρόσφυγες από τη Γρανάδα. Οι χριστιανοί απαγορεύονταν να μπουν, γιατί διαφορετικά καταδικάζονταν σε θάνατο.

Το μικρό, ορεινό Chefchaouen είναι η μπλε πόλη του Μαρόκου!

   Τώρα η κατάσταση έχει αλλάξει, αφού η περιοχή έγινε γνωστή για το άφθονο χασίσι της και πλήθος ξένων ρέει στο Chefchaouen για να το απολαύσει. Έτσι, οι μικρές φυτείες του βοτάνου που καλλιεργούσαν παραδοσιακά οι ντόπιοι, και δεν το μετέτρεπαν σε χασίσι, εξελίχθηκαν με τη βοήθεια των χίπηδων της εποχής εκείνης στη μεγαλύτερη φυτεία χασισιού στον κόσμο. 42% της παγκόσμιας παραγωγής, πλέον, προέρχεται από τα Βουνά Rif. Μας είχαν πρήξει τόσο για ν’ αγοράσουμε χασίσι, που στο τέλος όταν μου έλεγαν: “Hello mister!”, τους απαντούσα κατευθείαν: “I don’t smoke!”. Κι οι πιο θρασείς αποκρίνονταν: “Maybe your friend?”!

Ο παραλιακός δρόμος δίπλα στη Μεσόγειο περνά από εντυπωσιακά, ερημικά μέρη…

   Απολαύσαμε μια σύντομη πεζοπορία στα Βουνά Rif κι ύστερα κατευθυνθήκαμε ανατολικά από τον ερημικό παραλιακό δρόμο. Εκεί χαρήκαμε τη Μεσόγειο στις ομορφιές της για τελευταία φορά. Ελπίζω να κάνουμε χρόνια να την ξαναδούμε… Κάπου εκεί είδαμε και το κάστρο El Peñón de Velez de la Gomera, που δεσπόζει σ’ έναν ψηλό βράχο μέσα στη θάλασσα. Δυστυχώς, μέχρι σήμερα αυτός ο βράχος, μαζί με κάποιες άλλες μικρές παραλιακές περιοχές, αποτελούν ισπανικές αποικίες!

Το κάστρο El Peñón de Velez de la Gomera αποτελεί μέχρι σήμερα ισπανική αποικία.

   Φτάσαμε μέχρι τα σύνορα με την Αλγερία. Είχαμε σκοπό να κάνουμε κάποιες χωμάτινες διαδρομές στην περιοχή, αλλά τα ρουλεμάν του μπροστινού τροχού του Μπαομπάμπη μας άλλαξαν τα σχέδια… Ευτυχώς, που έτυχε να κουνήσω τη ρόδα για έναν έλεγχο κι έκπληκτος διαπίστωσα πως τα ρουλεμάν είχαν τζόγο! Είχαν κάνει μόλις 10.000 χλμ. κι είναι ανεξήγητο πώς χάλασαν τόσο γρήγορα! Είχα κάνει και ζυγοστάθμιση πριν ξεκινήσω. Στην Ασία τα μπροστινά ρουλεμάν δεν τα είχα αλλάξει ούτε πριν το ταξίδι ούτε κατά τη διάρκεια. Είχαν κάνει πάνω από 120.000 χλμ. μέχρι να τα αλλάξω προληπτικά, όταν επέστρεψα στην Ελλάδα.

Αυτή τη φορά τα ρουλεμάν του Μπαομπάμπη αλλάχτηκαν πολύ πιο εύκολα και γρήγορα απ’ ό,τι περίμενα!

   Για να μην ξαναπεράσω τον εφιάλτη που πέρασα όταν μου είχε σπάσει το ρουλεμάν του πισινού τροχού στο Τατζικιστάν, στη μέση του πουθενά, πήγαμε στην Oujda, που είναι μεγάλη πόλη δίπλα στα σύνορα. Εκεί βρήκα αμέσως τα κατάλληλα ρουλεμάν κι ένας μάστορας που έφτιαχνε ποδήλατα και μοτοποδήλατα, τα πέρασε μέσα σε δέκα λεπτά! Πόσο πιο εύκολο είναι όταν είσαι σε πόλη…

    Από ‘κει κινηθήκαμε δυτικά κι εξερευνήσαμε το Όρος Tazzeka. Ανεβήκαμε μέχρι τα 1.980 μ. κι είχε πολύ ωραία δροσούλα εκεί πάνω! Βρήκαμε ένα καταπληκτικό μέρος να κατασκηνώσουμε, μέσα στα έλατα.

Πλησιάζοντας στη Fez από τον επαρχιακό δρόμο…

   Τώρα είμαστε στην περίφημη Fez. Η medina της είναι τεράστια! Είναι ένας λαβύρινθος στον οποίο χάνεσαι για ώρες. Οι αισθήσεις πλημμυρίζουν από ερεθίσματα… Τα ζωηρά χρώματα των υφασμάτων, η μουσική από τα σφυριά των χαλκουργών, η μυρωδιά των μπαχαρικών, όλα αναμιγνύονται μέσα στα στενά της παλιάς πόλης…

Στην παλιά πόλη της Fez…

Εδώ μπορείτε να δείτε το πρώτο βίντεο από το ταξίδι μας στο Μαρόκο:

Soundtracks:
Μουσικοί Gnawa του Marrakesh
Παραδοσιακές αραβικές μελωδίες

mad nomad-isa:

   I was still in Kefalonia, getting ready for my departure to Italy in September, when I received a call from the marketing department of the ΑΝΕΚ-SUPERFAST Lines. I was surprised to hear a voice on the other end of the line informing me that the application we had submitted for a sponsorship had been positively evaluated! The company would cover the full cost of the tickets, both mine and my motorbike’s, to travel from Patra, Greece to Ancona, Italy by ferry-boat. I would be sailing on SUPERFAST XI and the trip would last almost a day.

   The surprise, however, that I felt hearing those news was nothing compared to my feelings in front of the check-in booth inside the port… The sponsorship was not about a mere place on deck but would cover the expenses of an exterior, twin-bed cabin!

   When I was through with the paperwork, I entered the ferry’s garage and parked Leonida with the rest of the motorcycles, as there were quite a few motorcyclist groups, mainly from Germany and Switzerland. Well, to tell you the truth, they should have put me along with the trucks parked inside the ferry-boat, that’s how overloaded I was… saddlebags, rucksack, backpack, mattress and a pair of tyres, all these were hanging on each side of the motorcycle and she had every right to be cranky about it!

Leaving Greece behind me…

   Being on board was like having entered a five-star hotel! Let alone my cabin, which, as it turned out, it was all mine! That’s what luxury is all about! No need to say, of course, that I spent half of the trip sleeping, or being in a coma was more like it, since in the last few days before my departure I was in such a tense that I could hardly sleep every night…

   That’s how I ended up from being a nomad to being a princess! The red carpet was the only thing missing for reaching the pick of my glory… Wait, I think there was actually one laid…

In such a luxurious, exterior, twin-bed cabin I was feeling more like a princess rather than like a nomad!   Thank you so much, ANEK Lines, for the pampering and the relaxation you provided me! It was more than necessary, in order to hit the road with my batteries fully charged (no, I don’t mean the one of my cell phone)…

 

mad nomad-isa:

   Ήμουν στην Κεφαλονιά και προετοιμαζόμουν για την αναχώρησή μου το Σεπτέμβρη στην Ιταλία, όταν δέχτηκα τηλέφωνο από το τμήμα marketing της ΑΝΕΚ-SUPERFAST. Με έκπληξη άκουσα μια φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής να με ενημερώνει ότι η αίτηση που είχαμε υποβάλει για χορηγία είχε γίνει δεκτή και πως η εταιρεία θα κάλυπτε εξ’ ολοκλήρου τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια, τα δικά μου και της Λέων-είδα, για τη μεταφορά μας από την Πάτρα στην Ανκόνα της Ιταλίας. Θα ταξίδευα με το SUPERFAST XI και το ταξίδι θα διαρκούσε σχεδόν μια μέρα.

   Η έκπληξη που ένιωσα με το τηλεφώνημα από την ΑΝΕΚ, όμως, δεν ήταν τίποτα μπροστά σ’ αυτό που ένιωσα μόλις έκανα check-in, όταν έφτασα στο λιμάνι… Η χορηγία δεν περιλάμβανε απλώς τα εισιτήρια, αλλά και μια καμπίνα εξωτερική, δίκλινη παρακαλώ!

   Μόλις τέλειωσα με τα διαδικαστικά, μπήκα στο καράβι και πάρκαρα τη Λέων-είδα μαζί με τις υπόλοιπες μοτοσυκλέτες, αφού υπήρχαν αρκετές παρέες μοτοσυκλετιστών, κυρίως από τη Γερμανία και την Ελβετία. Κανονικά, βέβαια, έπρεπε να με βάλουν στο χώρο με τα φορτηγά, έτσι όπως την είχα καταντήσει… πλαϊνά σαμάρια, σάκος μεγάλος, σακίδιο πλάτης, υπόστρωμα κι ένα ζευγάρι λάστιχα, όλα κρέμονταν από πάνω της κι η κακομοίρα με το δίκιο της αγκομαχούσε!

[caption id="attachment_2679" align="aligncenter" width="625"]Λίγο πριν αφήσω την Ελλάδα πίσω μου…

   Μπαίνοντας στο καράβι, ήταν σα να έμπαινα σε ξενοδοχείο πέντε αστέρων! Για να μη μιλήσω για την καμπίνα μου, που τελικά αποδείχτηκε ότι την είχα όλη δική μου! Ε ρε, μεγαλεία! Περιττό, βέβαια, να πω ότι στο μισό ταξίδι έπεσα σε χειμερία νάρκη, σαν τις αρκούδες, αφού τις τελευταίες μέρες πριν φύγω, από την υπερένταση στριφογυρνούσα κάθε βράδυ στο κρεβάτι σαν κοντοσούβλι (όνομα και πράμα!)…

   Έτσι από τ’ αλώνια βρέθηκα ξαφνικά στα σαλόνια! Μόνο κόκκινα χαλιά που δε μου έστρωσαν οι άνθρωποι… Μπα, τώρα που το σκέφτομαι, μια μπορντωροδοκόκκινη μοκετούλα την είχε…

Με τέτοια βασιλική, δίκλινη, εξωτερική καμπίνα περισσότερο σαν πριγκίπισσα ένιωθα, παρά σα νομάδισσα!

   Ευχαριστώ τόσο πολύ ΑΝΕΚ για την περιποίηση και την ξεκούραση που μου παρείχατε! Ήταν τόσο απαραίτητη, για να βγω στο δρόμο με γεμάτες μπαταρίες (όχι, δεν εννοώ του κινητού)…