Posts Tagged ‘XR 250’

   In Ouarzazate and Aït Benhaddou we were that close to become Hollywood stars… The kasbahs (fortresses) there, have been used in various movies as settings, e.g. in the “Gladiator”, “Lawrence of Arabia” and “Prince of Persia”. In Aït Benhaddou we were lucky enough to be hosted by Kamal’s family. There, we rested for three days, made some sightseeing at the nearby oases, met the relatives of the family and Christina had her palms tattooed with henna!

Christina is having her palms henna tattooed!

   After a scenic route, passing through Telouet and a bunch of other picturesque villages, we arrived in the exotic Marrakesh! Having heard so many things about its night market, I went there straight ahead, to discover the reason of its fame. It’s not the market the main star of the show, however, but the activities on the main square, Djemaa el-Fna. Big crowds are being gathered around musicians, street artists, storytellers and snake charmers. Christina, however, found another attraction… I could not take her away from the food stalls, where she could find all that she dreamt of: veal heads, tongues, livers, intestines, tripes, lamb’s fries and many other interesting parts of the animal that are prohibited in Europe.

The exotic Marrakesh… Christina is somewhere in the background, lost in the smokes of the grills!

   In Marrakesh it was a good opportunity to have my boots and gloves replaced. I started this trip wearing my old boots, the ones I was wearing during my trip in Asia. After so many miles they were completely worn out. REV’IT! had no problem to send me in Morocco one pair of the unbelievably comfortable Apache boots and one pair of the Neutron gloves, which have a magical feature: you can use touch screens while having them on! Now I don’t have to stop and take off my gloves every time I want to use my cell phone to control my video camera, play music, use the GPS etc.

In Marrakesh I received my new pair of boots and the amazing gloves that REV’IT! sent me.

   Finally, it was time to do some trekking on the mountains of High Atlas. After having visited the breathtaking Ouzoud Cascades, we made a beautiful ride through the Aït Bougomez valley and left our motorcycles at a guesthouse, somewhere in the valley of Aït Bououli. On the second day of the trekking, however, we lost the trace of the path and had to climb the mountain cliffs, in order to reach the pass. For me it was nothing, but Christina was moving really slowly and, after nine hours of constant walking, she was truly exhausted. In order to make it to a village before getting dark, she didn’t make enough stops to rest. We did not carry any of our camping gear or any cookware and food, so we had to spend every night in some village. During our ascend to the Rougoult Pass, on an altitude of 2,860 m (9,383 ft), she could barely speak. She keeps saying that this was the hardest day of her life…

The peasants who opened a warehouse for Christina to rest and saved her, as she was a wreck after nine hours of constant trekking.

   After a good night sleep, she was ready once more to admire the wonderful mountainous scenery we faced on the other side of the pass! The entire route was by the river, through lush plains, that came in a total contrast to the brown cliffs of the gorge through which we were trekking. In some parts there were trees with yellow leaves, in a really autumn landscape. Many peasants were riding their overloaded mules, and you could hear the girls singing inside the gorge. The fields were full of families working. During lunch time, they were cooking on the spot and were having lunch all together.

On the way to the village of Ichbbakene, during our trekking on the mountains of High Atlas.

   After four days of trekking, we were on the road again. In order to return to the village where we had left our motorbikes, we took many different vans, the ones that the locals have turned into mini buses. It was already dark when we arrived at the valley of Aït Blel, where Hasn, a student of English literature, approached us and took us in the house of his family to spend the night. The next day we hitchhiked and, finally, we arrived at the village from where we had started our trekking. We took our motorcycles and we really appreciated the freedom that you get by having your own vehicle.

Staring optimistically at the future!

   Through small roads, we crossed the mountains of High Atlas and headed south. Our last off-road riding in Morocco was the route M11 of Sahara Overland. Crossing the mountains of Anti-Atlas, it took us to some stunning oases full of palms. The biggest part of the route was well graded and it was like tarmac. Just in the end of it, we moved on a dried riverbed and rode on the piste the way it used to be.

Even though the route M11 is now well graded, like tarmac, nevertheless its a magical scenery!

   Off on the tarmac again, we came across endless plains, where we rode dully on 80 kph (50 mph). The scenery was rocky with a few argan trees here and there. Some goats were climbing on the trees to eat its precious nuts, which are growing only in these areas. We arrived in Tan Tan, where Abdulhak hosted us, a very friendly lad whom we met through CouchSurfing.

Fixing a cable of the side-stand’s sensor, which, having been cut, would not let the engine work.

   Παραλίγο θα γινόμασταν αστέρες του Hollywood στην Ouarzazate και το Aït Benhaddou. Οι kasbah (φρούρια) εκεί έχουν χρησιμοποιηθεί για διάφορες ταινίες, όπως “Ο Μονομάχος”, “Λώρενς της Αραβίας” και “Prince of Persia”. Στο Aït Benhaddou είχαμε την ευκαιρία να φιλοξενηθούμε από την οικογένεια του Κεμάλ. Εκεί ξεκουραστήκαμε για τρεις μέρες, κάναμε βόλτες στις γειτονικές οάσεις, γνωρίσαμε τους συγγενείς της οικογένειας κι έκαναν χένα στις παλάμες της Χριστίνας!

Η Χριστίνα κάνει χένα στις παλάμες της!

   Μέσα από μια ήσυχη διαδρομή, περνώντας από το Telouet κι ένα σωρό άλλα γραφικά χωριουδάκια, φτάσαμε στο εξωτικό Marrakesh. Άκουγα τόσα για το νυχτερινό του παζάρι, που πήγα κατευθείαν ν’ ανακαλύψω γιατί είναι τόσο φημισμένο. Δεν είναι το παζάρι που κλέβει την παράσταση, αλλά τα δρώμενα στην κεντρική Πλατεία Djemaa el-Fna. Πλήθος κόσμου συγκεντρώνεται γύρω από μουσικούς, θεατρίνους, αφηγητές και γητευτές φιδιών. Για τη Χριστίνα, βέβαια, το αξιοθέατο ήταν άλλο… Δε μπορούσα να την ξεκολλήσω από τους αμέτρητους πάγκους με τα μαγειρευτά, όπου βρήκε όλα όσα ονειρευόταν: μοσχαροκεφαλές, γλώσσες, συκώτια, έντερα, σκεμπέδες, πατσάδες, αμελέτητα κι άλλα ενδιαφέροντα μέρη του ζώου που έχουν απαγορευτεί στην Ευρώπη.

Εξωτικό Marrakesh… Η Χριστίνα είναι κάπου στο βάθος, στους καπνούς από τις ψησταριές!

   Στο Marrakesh ήταν ευκαιρία ν’ αλλάξω τις μπότες και τα γάντια μου. Είχα ξεκινήσει με τις μπότες που φορούσα στην Ασία, αλλά διαλύθηκαν μετά από τόσα χιλιόμετρα. H REV’IT! ανέλαβε να μου στείλει στο Μαρόκο τις απίστευτα άνετες μπότες Apache και τα γάντια Neutron, που έχουν μια μαγική δυνατότητα: λειτουργούν με οθόνες αφής! Δε χρειάζεται πια να σταματώ και να βγάζω τα γάντια μου κάθε φορά που χρειάζεται να χειριστώ μέσω του κινητού τη βιντεοκάμερα, τη μουσική, το GPS κ.λ.π..

Στο Marrakesh παρέλαβα τις καινούριες μπότες και τα καταπληκτικά γάντια που μου ‘στειλε η REV’IT!

   Είχε έρθει η ώρα για την πεζοπορία μας στα βουνά του Υψηλού Άτλαντα. Αφού είδαμε τους εντυπωσιακούς καταρράκτες του Ouzoud κάναμε μια πανέμορφη διαδρομή μέσω της Κοιλάδας Aït Bougomez κι αφήσαμε τις μοτοσυκλέτες μας σε κάποιον ξενώνα της Κοιλάδας Aït Bououli. Τη δεύτερη μέρα χάσαμε το μονοπάτι και σκαρφαλώσαμε τις βουνοκορφές για να βγούμε εκεί που έπρεπε. Για ‘μένα δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο, αλλά η Χριστίνα πήγαινε πολύ αργά κι είχε εξαντληθεί μετά από εννιά ώρες πεζοπορίας. Προκειμένου να φτάσουμε σε κάποιο χωριό πριν νυχτώσει, έκανε ελάχιστα διαλλείματα. Δεν κουβαλούσαμε εξοπλισμό κατασκήνωσης, μαγειρέματος και φαγητά, οπότε κοιμόμασταν κάθε βράδυ σε σπίτια, όπου είχε χωριό. Ανεβαίνοντας στο Πέρασμα Rougoult, στα 2.860 μ. υψόμετρο, δεν είχε κουράγιο ούτε να μιλήσει. Λέει πως ήταν η πιο δύσκολη μέρα της ζωής της…

Οι χωρικοί που άνοιξαν μια αποθήκη για να κοιμηθεί η Χριστίνα και την έσωσαν, αφού ήταν πτώμα μετά από εννιά ώρες αδιάκοπης πεζοπορίας.

   Μετά από έναν καλό ύπνο, ήταν και πάλι έτοιμη ν’ απολαύσει το υπέροχο ορεινό τοπίο που αντικρίσαμε στην άλλη μεριά του περάσματος! Όλη η διαδρομή δίπλα στο ποτάμι ήταν μέσα από εύφορες, καταπράσινες εκτάσεις, που έρχονταν σε αντίθεση με τις καφετί πλαγιές του φαραγγιού στο οποίο περπατούσαμε. Σε κάποια κομμάτια είχε δέντρα με κιτρινισμένα φύλλα και το τοπίο ήταν φθινοπωρινό. Αρκετοί χωρικοί κινούνταν με τα φορτωμένα γαϊδουράκια τους και στο φαράγγι αντηχούσαν τα τραγούδια των κοριτσιών. Τα χωράφια ήταν γεμάτα οικογένειες που ασχολούνταν με τις αγροτικές εργασίες. Το μεσημέρι μαγείρευαν επιτόπου κι έτρωγαν εκεί όλοι μαζί.

Πλησιάζοντας το χωριό Ichbbakene κατά τη διάρκεια της πεζοπορίας μας στα βουνά του Υψηλού Άτλαντα.

   Μετά από τέσσερις μέρες πεζοπορίας, βγήκαμε και πάλι στην άσφαλτο. Πήραμε διάφορα απ’ αυτά τα φορτηγάκια που έχουν μετατρέψει σε μικρά λεωφορεία, για να επιστρέψουμε στο χωριό όπου είχαμε αφήσει τις μοτοσυκλέτες μας. Το βράδυ ξεμείναμε στην Κοιλάδα Aït Blel, όπου μας βρήκε ο Χασν, ένας φοιτητής της αγγλικής φιλολογίας, και μας πήρε να περάσουμε τη νύχτα στο σπίτι της οικογένειάς του. Την επόμενη μέρα κάναμε ωτοστόπ κι επιτέλους φτάσαμε εκεί απ’ όπου είχαμε ξεκινήσει την πεζοπορία. Πήραμε και πάλι τις μοτοσυκλέτες μας και θυμηθήκαμε πόσο σπουδαία είναι η ελευθερία που μας προσφέρει το δικό μας όχημα.

Ατενίζοντας με αισιοδοξία το μέλλον!

   Μέσα από μικρά δρομάκια διασχίσαμε τα βουνά του Υψηλού Άτλαντα και κατευθυνθήκαμε νότια. Η τελευταία μας εκτός δρόμου διαδρομή στο Μαρόκο ήταν η πίστα M11 από το Sahara Overland, που διασχίζοντας τα βουνά του Αντιάτλαντα, μας έβγαλε σε κάποιες πανέμορφες οάσεις πνιγμένες από τους φοίνικες. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής έχουν στρώσει το χωματόδρομο κι είναι σαν άσφαλτος. Μόνο προς το τέλος κινηθήκαμε μέσα από την ξεραμένη κοίτη του ποταμού κι οδηγήσαμε στην πίστα όπως ήταν στην παλιά της μορφή.

Αν και στην πίστα Μ11 έχουν στρώσει πλέον το χωματόδρομο σα να είναι άσφαλτος, το τοπίο είναι εντυπωσιακό!

   Βγαίνοντας στην άσφαλτο, συναντήσαμε τις ατελείωτες επίπεδες εκτάσεις, όπου οδηγούσαμε μονότονα με 80 χιλιόμετρα ανά ώρα. Το τοπίο ήταν πετρώδες με λίγα δέντρα argan να φύονται αραιά. Μερικά κατσίκια σκαρφάλωναν πάνω τους, για να φαν τους πολύτιμους καρπούς αυτού του δέντρου που μόνο σ’ αυτές τις περιοχές συναντάται. Έχουμε φτάσει στο Tan Tan, όπου μας φιλοξενεί ο Αμπντουλάχ, ένα πολύ φιλικό παιδί που γνωρίσαμε μέσω του CouchSurfing.

Ενώνοντας ένα καλωδιάκι από τον αισθητήρα του πλαγιοστάτη, που είχε κοπεί κι έκανε τον κινητήρα να μην παίρνει μπρος.

   Is it possible to be in the other end of the world (OK, I am exaggerating a little bit… we are just on the Sahara sand dunes for the moment!) and, nevertheless, carry the voice of your friends and family within your pocket? “Yeah mom, I am having a great time… We just sipped some mint tea with a Berber family and we are about to have a tajine feast!”

    As we have “mad nomad” instead of “rich nomad” for nickname, something like that would be impossible to happen, if PlanetSim was not part of our life! On my previous trip in Asia, I had a really hard time as far as it concerns communication. On one hand, no Greek top-up phone company was offering the possibility to reload through internet. On the other hand, the charges of roaming services, when having connection by contract, would not be affordable for me, and I would not be able to check the balance.

   With PlanetSim, we have solved all of our problems! First of all, it is possible to reload through internet, something that we can do from any part of the world, in case we exceed the limit that the company has granted us for free, to support our endeavour. Moreover, the charges are of quite a low cost, less than any of the other Greek telecommunication companies, and checking your balance is a piece of cake! Through http://planetsim.gr, users can have a detailed report of their account. In addition, you automatically get feedback of your balance before every call! In this way you always have a clear view of your account, eliminating the risk of being unloaded in the middle of nowhere, looking desperately for a way to contact someone in your country in order to reload your top-up phone…

   Not to mention that in every country we visit, our mobile phone connects directly to the collaborating network – no need to move a finger! We have a mobile phone which works everywhere without any effort and we accept calls, usually with no charge even in most African countries, while we can make a call both to Greek and African phone numbers (and anywhere else, of course)!

   It is really that simple! A phone company like PlanetSim was something missing all these years but at last our communication needs are being fully covered in every part of the world! How else do you think we would be able to send SMS when being in the middle of the desert, in order for you to watch our route through Live Trip Traveller? Without PlanetSim being on our side, we would not have this possibility. It is not a matter of luck that so many travellers choose the PlanetSim for their communication needs.

   Thank you PlanetSim for being there for us, supporting our expedition! You make our life so much easier and we are grateful for that!

   Γίνεται να είσαι στην άλλη άκρη της γης (ε, εντάξει, υπερβάλλω… στους αμμόλοφους της Σαχάρας προς το παρόν!) και να έχεις τη φωνή των δικών σου στο τσεπάκι σου (συγκεκριμένα στην τσέπη του μπουφάν σου); “Ναι μαμά, τέλεια είναι… Να, τώρα πίνουμε ένα τσαγάκι μέντας με μια οικογένεια Βερβέρων κι ετοιμάζεται το μεγάλο γεύμα με το tajine!”

   Μια και λεγόμαστε “mad nomad” κι όχι “rich nomad”, κάτι τέτοιο θα ήταν αδύνατον, αν στη ζωή μας δεν είχε μπει η PlanetSim! Στο προηγούμενο ταξίδι που έκανα στην Ασία, πραγματικά είχα δυσκολευτεί στο θέμα της επικοινωνίας, καθώς από τη μια με τις ελληνικές εταιρείες καρτοκινητής τηλεφωνίας δεν υπήρχε δυνατότητα ανανέωσης του χρόνου ομιλίας μέσω internet, κι από την άλλη, έχοντας σύνδεση, οι χρεώσεις του roaming θα ήταν απαγορευτικές, ενώ δε θα είχα κανέναν έλεγχο του λογαριασμού μου.

   Με την PlanetSim βρήκαμε την υγειά μας! Καταρχήν, υπάρχει δυνατότητα ανανέωσης του χρόνου ομιλίας μέσω internet, οπότε μπορούμε να το κάνουμε από οποιαδήποτε γωνιά του κόσμου, αν ξεπεράσουμε το δωρεάν χρόνο ομιλίας που μας προσφέρει η εταιρεία για να στηρίξει την προσπάθειά μας. Επίσης, οι χρεώσεις είναι πολύ πιο οικονομικές απ’ ό,τι στις συμβατικές εταιρείες κινητής τηλεφωνίας κι ο έλεγχος τους είναι πανεύκολος! Στο http://planetsim.gr κάθε χρήστης μπορεί να παρακολουθεί αναλυτικά το λογαριασμό του. Εκτός αυτού, πριν από κάθε κλήση ενημερώνεται αυτόματα για τον υπολειπόμενο χρόνο ομιλίας του! Έτσι, ξέρεις ακριβώς που πατάς και πού βρίσκεσαι ανά πάσα στιγμή και δεν ξεμένεις ξαφνικά, ψάχνοντας τρόπο να επικοινωνήσεις με κάποιον στην Ελλάδα για να σου βάλει κάρτα…

   Άσε που σε κάθε χώρα που είμαστε, το κινητό επιλέγει και συνδέεται αυτόματα με το συνεργαζόμενο δίκτυο – ούτε δαχτυλάκι δεν κουνάμε! Έχουμε ένα κινητό που χωρίς ν’ ασχοληθούμε καθόλου, δουλεύει παντού και πάντα και μπορούμε να δεχόμαστε κλήσεις, συνήθως δωρεάν, ακόμη και στις περισσότερες χώρες της Αφρικής, ενώ καλούμε χωρίς πρόβλημα τόσο τα ελληνικά νούμερα, όσο και τα αφρικανικά που χρειάζεται να τηλεφωνήσουμε!

   Κι όμως, τόσο απλά είναι όλα! Μια εταιρεία σαν την PlanetSim έλειπε για χρόνια, αλλά επιτέλους, τώρα οι επικοινωνιακές μας ανάγκες καλύπτονται πλήρως και άψογα σ’ οποιαδήποτε γωνιά του κόσμου! Πώς νομίζετε ότι στέλνουμε τα SMS από τη μέση της ερήμου για να παρακολουθείτε την πορεία μας μέσω του Live Trip Traveller; Χωρίς την υποστήριξη της PlanetSim δε θα είχαμε αυτήν τη δυνατότητα. Δεν είναι τυχαίο που τόσοι ταξιδιώτες επιλέγουν την PlanetSim.

   PlanetSim, ευχαριστούμε πολύ που υπάρχεις και στηρίζεις αυτή μας την αποστολή! Σ’ ευγνωμονούμε καθημερινά, αφού μας λύνεις τα χέρια!

   After Fez, we visited a few smaller towns, like Moulay Idriss and Meknès. In the last one, we were lucky enough to enjoy the Berber hospitality of a family from the desert. The family of Idriss lives in Meknès the last few years, as his father works there now. His mother could not stop preparing delicious Moroccan dishes for us, while Idriss guided us through the old city. Just imagine what a great time we had…

The warm family of Idriss opened up their hospitable home in Meknès for us.

   We had to visit the capital city, in order to get our visas for Mauritania. Even though Rabat is nothing special, just watching the waves of the Atlantic Ocean bursting in front of you is enough to give the city a pleasant charm. There, it was Bilal who hosted us, in the slum where he lives with his family. It was made out of pieces of tins, cartons and nylons. The toilet was taking over a small place, with a shoddy thrown over the door, for preventing of being seen. Everybody slept together in the room of the slum which is used as living room, dining room and bedroom. It was interesting to experience for a while the everyday life of many Moroccans.

This slum is home for Bilal and his family, who hosted us in Rabat, where we lived for a while as many Moroccans do.

   Through small country roads, after two days, we reached the mountains of Middle Atlas. There, we had our first off-road ride, the Cirque Jaffar, that took us to Midelt. We passed through some dried riverbeds (oued), full of stones. Christina was in shock! Wherever there were hard obstacles I would pass the two motorcycles, both mine and hers. She fell off four times that day but of course on negligible speed, so no harm has been done.

Preparing morning tea in the desert!

   We set off from Gourrama to Boudenib, in order to ride the Route M3, suggested by Chris Scott in his renowned book ”Sahara Overland”. Sadly, it wasn’t long before we discovered that it has been turned into tarmac until the last kilometer… Nevertheless, the scenery was amazing.

One of the first kasbah (fortified settlements or fortresses) we visited was in the region of Rissani.

   We arrived to Merzouga and finally we could admire the sand dunes of Sahara! I couldn’t wait to take off the saddlebags from Christina’s motorcycle, deflate the tyres just enough and test Leonida over the dunes… It was incredible! The motorcycle was going up and down the dunes as if there was not sand! In full second or third gear (OK, sometimes it was fourth…), it would go straight ahead and would climb even relatively steep dunes. When I discovered how delightful it is to move in the sand, I went to play deeper and found myself going up and down on endless, remote dunes! It was a blast!

The mad nomadess, thrilled, sitting on the hump of her camel!

   To keep Christina pleased, we took two camels and headed, with our driver, to enjoy the sunset from the top of the dunes. Youssef had hosted us at his home and he organised the camel trek for us. If you want, you can reach him at +212 670 780 710 or dreamofmorocco1@gmail.com or through his website at http://www.traveltoursmorocco.com.

The true exploring of Sahara, however, started the next day… We packed our bikes, we set on our GPS the coordinates of the M6 piste and set off to ride 240 km (149 miles) of desert, in order to go more south, to Tagounite. This was a great desert crossing! For two days we were riding on various terrains: dunes, hammada (stony desert), endless plains of hard, dried soil and what the locals call ”fis-fis”, powdery soft sand.

Soft sand is full of traps… Without momentum, it’s easy to get stuck.

   The people we met in the desert settlements intimidated us about some 6 km (3,7 miles) of powdery soft sand we had to cross, after the village of Hassi Remlia. When we told them we are Greeks, they mentioned something about some guys from Cyprus who had come here by their BMWs and had them picked up by a truck to cross this part. Nevertheless, with the small XR even Christina made it, without needing me to take her motorcycle! She didn’t even fall off! She just got stuck once but I was nearby, so I was quickly off my bike, pushed her while she was accelerating and it was easy to move. Maybe the problem is bigger when driving a 4×4, because there are some really deep ruts where the car may hit the ground. For a motorcycle it is not such a big deal. Following a rut, we had enough traction to keep us moving. No need to say, of course, that we had our tyres deflated enough once more.

The two-day crossing of the Sahara through the M6 piste was the most enjoyable thing we did in the desert!

   It wasn’t long before we left the tarmac again to ride a piste through the Drâa Valley. We were passing through oases full of palm trees and fortresses made of clay. It was a big fest that day (Eid al-Adha) and we could see lambs everywhere, ready to be sacrificed, in memory of the sacrifice of Ibrahim. We got invited in a house to celebrate and have lunch together. I had witnessed again the slaughter of an animal and knew what to expect but Christina was a little bit shaken. At least, animals here live a better life, being relatively free and not locked up in cages with machines connected to them.

Thankfully, in this part of Sahara there are many wells and we never ran out of water!

   After another dirt (well, better say rocky) road, the M5 piste, we crossed the Tizi-n-Tazazert pass, on 2,300 m (7,546 ft) altitude. We reached the Dadès Gorge and we wandered around to view the spectacular natural formations of the rocks and the fortresses that climb up on the hills. The soil in this area is reddish, so are the houses, which are made out of clay of this same soil. Christina was mad about this gorge! Now, we are in Ouarzazate, off to tourist places again. We even met some Greeks here!

The stunning Dadès Gorge with its earthen fortresses up on the hills.

Here you can watch the second of our three videos from our journey in Morocco (with English subtitles):

Soundtracks:
Sting – Desert Rose
Traditional Arab melody

   Μετά τη Fez, επισκεφτήκαμε κάποιες άλλες μικρότερες πόλεις, όπως το Moulay Idriss και τη Meknès. Στην τελευταία, είχαμε την ευκαιρία να βρεθούμε φιλοξενούμενοι μιας βερβέρικης οικογένειας από την έρημο. Η οικογένεια του Idriss ζει στη Meknès τα τελευταία χρόνια, αφού ο πατέρας του εργάζεται εκεί τώρα πια. Η μητέρα του μας ετοίμαζε πεντανόστιμα μαροκινά πιάτα, ενώ ανάμεσα στα γεύματα ο Idriss μας ξεναγούσε στην παλιά πόλη. Καταλαβαίνετε, πώς τα περάσαμε…

Η ζεστή οικογένεια του Idriss μας άνοιξε το φιλόξενο σπιτικό της στη Meknès.

   Έπρεπε να επισκεφτούμε την πρωτεύουσα, για να πάρουμε τις βίζες μας για τη Μαυριτανία. Αν και το Rabat δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο, μόνο που σκαν μπροστά του τα κύματα του Ατλαντικού είναι αρκετό για να δώσει στην πόλη μια ευχάριστη ατμόσφαιρα. Εκεί μας φιλοξένησε ο Bilal στην παράγκα όπου ζει η οικογένειά του. Είναι φτιαγμένη με λαμαρίνες, χαρτόνια και νάιλον. Σε μια γωνιά έχει την τουαλέτα, όπου ρίχναμε μια κουρελού σαν πόρτα, για να μη φαινόμαστε. Κοιμηθήκαμε όλοι μαζί στο δωμάτιο που χρησιμοποιείται ως σαλόνι, τραπεζαρία και υπνοδωμάτιο. Ήταν ενδιαφέρον να βιώσουμε για λίγο την καθημερινή ζωή μια μεγάλης μερίδας Μαροκινών.

Σ’ αυτή την παράγκα μένει η οικογένεια του Bilal, που μας φιλοξένησε στο Rabat και βιώσαμε για λίγο την καθημερινότητα μιας μεγάλης μερίδας Μαροκινών.

   Μέσα από μικρούς επαρχιακούς δρόμους, μετά από δυο μέρες φτάσαμε στα βουνά του Μέσου Άτλαντα. Εκεί κάναμε την πρώτη μας χωμάτινη διαδρομή, το Cirque Jaffar, που μας έβγαλε στο Midelt. Περάσαμε μερικές ξεραμένες κοίτες ποταμών (oued), που ήταν γεμάτες πέτρες. Η Χριστίνα τα είδε όλα! Στα δύσκολα εμπόδια περνούσα εγώ και τη δική της μοτοσυκλέτα και τη δική μου. Έπεσε τέσσερις φορές εκείνη τη μέρα, αλλά βέβαια με μηδαμινή ταχύτητα, οπότε ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Ετοιμάζοντας πρωινό τσαγάκι στην έρημο!

   Ξεκινήσαμε από το Gourrama προς το Boudenib, για να κάνουμε την πίστα M3 που προτείνει το βιβλίο του Chris Scott, το περίφημο “Sahara Overland”. Με θλίψη διαπίστωσα πως έχει ασφαλτοστρωθεί μέχρι και το τελευταίο της χιλιόμετρο… Παρόλ’ αυτά, το τοπίο ήταν όμορφο.

Μια από τις πρώτες kasbah (οχυρωμένοι οικισμοί ή φρούρια) που επισκεφτήκαμε, ήταν στην περιοχή του Rissani.

   Φτάσαμε στη Merzouga κι επιτέλους βλέπαμε τους αμμόλοφους της Σαχάρας (της Ζαχάρω που λεν και στο χωριό του παππού μου)! Ανυπομονούσα για τη στιγμή που θα βγάζαμε τα σαμάρια από τη μοτοσυκλέτα της Χριστίνας, θα ξεφούσκωνα αρκετά τα λάστιχα και θα δοκίμαζα τη Λέων-είδα στους αμμόλοφους… Ήταν απίστευτο! Η μοτοσυκλέτα ανεβοκατέβαινε τους αμμόλοφους σα να μην είχαν άμμο! Με δευτέρα ή τρίτη γεμάτη (εντάξει, μερικές φορές έβαζα και τετάρτη…), πήγαινε ολόισια και ανέβαινε ακόμη και σχετικά απότομους αμμόλοφους. Όταν είδα πόσο απολαυστικά κινείται στην άμμο, πήγα να παίξω πιο βαθιά και βρέθηκα ν’ ανεβοκατεβαίνω ατελείωτους, απάτητους αμμόλοφους! Ήταν μοναδική απόλαυση…

Η mad nomad-isa τρισευτυχισμένη πάνω στην καμπούρα της καμήλας της!

   Για να μη μείνει παραπονεμένη η Χριστίνα, πήραμε δυο καμήλες και πήγαμε με τον οδηγό μας να δούμε το ηλιοβασίλεμα μέσα από τους αμμόλοφους. Ο Youssef, που μας φιλοξενούσε στο σπίτι του, οργάνωσε την εκδρομή με τις καμήλες. Όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να τον βρουν στο +212 670 780 710 ή dreamofmorocco1@gmail.com ή μέσω της ιστοσελίδας του στο http://www.traveltoursmorocco.com.

Η πραγματική εξερεύνηση της Σαχάρας, όμως, ξεκίνησε την επόμενη μέρα… Φορτώσαμε τις μοτοσυκλέτες, βάλαμε στο GPS τα στίγματα από την εκτός δρόμου διαδρομή M6 και ξεκινήσαμε να διασχίσουμε 240 χλμ. ερήμου, για να βγούμε πιο νότια, στο Tagounite. Αυτή ήταν πραγματική διάσχιση ερήμου! Επί δυο μέρες οδηγούσαμε σ’ ένα σωρό εδάφη: αμμόλοφους, hammada (πετρώδης έρημος), ατελείωτες εκτάσεις σκληρού, ξεραμένου χώματος κι αυτό που αποκαλούν “φις-φις”, δηλαδή πολύ μαλακή άμμος.

Η μαλακή άμμος κρύβει παγίδες κι αν δεν έχεις φόρα, είναι εύκολο να κολλήσεις…

   Όσοι συναντούσαμε στους οικισμούς της ερήμου, μας τρομοκρατούσαν για τα 6 χλμ. μαλακής άμμου που θα έπρεπε να περάσουμε μετά το χωριό Hassi Remlia. Όταν είπαμε πως είμαστε Έλληνες, μας είπαν για κάποιους Κύπριους που ήρθαν εδώ με BMW και τις έβαλαν σε φορτηγό για να περάσουν εκείνο το κομμάτι. Παρόλ’ αυτά, με το XRάκι πέρασε ακόμη κι η Χριστίνα, χωρίς να χρειαστεί να πάρω εγώ τη μοτοσυκλέτα της! Μάλιστα, δεν έπεσε καν. Κόλλησε σ’ ένα σημείο μόνο, αλλά ήμουν δίπλα της, οπότε κατέβηκα γρήγορα από τη μοτοσυκλέτα μου, την έσπρωξα ενώ έδινε γκάζι και βγήκε εύκολα. Ίσως είναι μεγαλύτερο πρόβλημα για τα 4×4, γιατί έχει πολύ βαθιές ροδιές, όπου βρίσκουν στο έδαφος τ’ αυτοκίνητα. Για τη μοτοσυκλέτα δεν ήταν ιδιαίτερο πρόβλημα. Μπαίναμε σε μια ροδιά κι είχαμε αρκετή πρόσφυση για να κινούμαστε. Εννοείται, βέβαια, πως είχαμε ξεφουσκώσει πάλι αρκετά τα ελαστικά μας.

Η διήμερη διάσχιση της Σαχάρας μέσω της εκτός δρόμου διαδρομής M6 ήταν ό,τι πιο απολαυστικό κάναμε στην έρημο!

   Δε μείναμε πολύ στην άσφαλτο και ξαναβγήκαμε σε μια χωμάτινη διαδρομή μέσα στην Κοιλάδα Drâa. Περνούσαμε συνέχεια οάσεις γεμάτες φοίνικες και φρούρια φτιαγμένα από πηλό. Ήταν μεγάλη γιορτή εκείνη τη μέρα (Eid al-Adha) και παντού θυσίαζαν αρνιά στη μνήμη της θυσίας του Ιμπραήμ. Μας προσκάλεσαν σε κάποιο σπίτι για να γιορτάσουμε και να φάμε μαζί τους. Εγώ είχα ξαναδεί σφαγή ζώου κι ήξερα τι να περιμένω, αλλά η Χριστίνα τρόμαξε λίγο. Τουλάχιστον εδώ περνούν καλύτερη ζωή τα ζώα, όντας σχετικά ελεύθερα κι όχι κλεισμένα σε κλουβιά με μηχανήματα συνδεδεμένα πάνω τους.

Ευτυχώς, στη Σαχάρα υπάρχουν αρκετά πηγάδια και το νερό δε μας έλειψε!

   Μετά από άλλη μια χωμάτινη (πέτρινη, για να λέμε την αλήθεια) διαδρομή, τη Μ5, διασχίσαμε το Πέρασμα Tizi-n Tazazert, στα 2.300 μ. υψόμετρο, και βγήκαμε στο Φαράγγι Dadès. Κάναμε κι εκεί μια βόλτα για να δούμε τους εντυπωσιακούς πέτρινους σχηματισμούς της φύσης και τα φρούρια που είναι σκαρφαλωμένα στους λόφους. Το χώμα στην περιοχή είναι κοκκινωπό, οπότε και τα σπίτια που είναι φτιαγμένα με λάσπη από ‘κει, έχουν την ίδια απόχρωση. Η Χριστίνα ξετρελάθηκε μ’ αυτό το φαράγγι! Τώρα είμαστε στην Ouarzazate και βγήκαμε πάλι σε τουριστικά μέρη. Μέχρι και Έλληνες συναντήσαμε εδώ!

Το εντυπωσιακό Φαράγγι Dadès με τα πήλινα φρούριά του σκαρφαλωμένα στους λόφους.

Εδώ μπορείτε να δείτε το δεύτερο από τα τρία βίντεο του ταξιδιού μας στο Μαρόκο:

Soundtracks:
Sting – Desert Rose
Παραδοσιακή αραβική μελωδία