Posts Tagged ‘XR 250’

   We entered Mauritania having mixed feelings. I was looking forward to find myself in the middle of the desert and enjoy some more off-road riding. Mauritania is the only country that remains open to travelers offering a genuine taste of Sahara. The rest of the countries are either in war and trouble or are very touristy, so instead of getting a true taste of Sahara, you end up meeting kids and adults corrupted by tourism, constantly asking for sweets, pens or money…

Whenever we pull over, we get surrounded by kids!

   Almost the entire land of Mauritania consists of desert, which we were planning to cross through hundreds of kilometres away from tarmac! That was the reason for Christina to have the opposite feelings than I had… While I was so eager, Christina was really stressed, worrying whether she would be able to cross Sahara through the pistes.

Adjusting the air pressure of the tyres, which should be quite low when riding on sand and high on stony terrain.

   From the first day we headed to the R2 piste. While looking for the starting point, we asked some nomads for directions, who invited us under their big, traditional tent. We took off our shoes, sat on the carpets and had some tea. They were showing us the route on the map we had purchased from Travel Bookstore. Meanwhile, the family’s grandmother kept shaking a skin. Then she poured the content in a big bowl and she gave it to us to share it with everyone. It was very cool and that was exactly what we needed. It was camel milk! They use to drink it in the desert and they say it is good for the stomach. We really enjoyed it!

Filling our bottles with the precious water from the wells…

   We covered about 600 kilometres (373 miles) off-road in about three days. Many of these were on flat, hard soil or on a little bit of sand. On such a terrain we could ride on 60 to 70 kph (37 to 43 mph). The motorcycles were flying and Christina was doing just fine! Then, it was the dunes that entered the scene… We should be very concentrated there and pay attention to every detail on our movements. We deflated the tyres just enough, had the Sena intercom turned on to keep in touch and usually I was leading the way, in order to find the most convenient path through the dunes.

Making regular stops to rest from the demanding off-road riding on the dunes is more than necessary…

   The most important thing when riding on sand is to never slow down. So, when riding up a sand dune, I had to scan the area in less than a second and decide quickly where to go and how to pass through the low bushes that there were in some parts. We had to do this for quite a few hours as there were dunes in vast areas… We got stuck in soft sand a few times but digging out the rear tyre and having both of us pushing was enough to move the motorcycle. I had my motorcycle fallen over a couple of times, while Christina had a few more, but all harmless as always.

The worst terrain for Christina was the one where bushes were growing. She had to find quickly the most convenient way through them without slowing down. Most of the times, of course, I was leading the way, so this was my task.

   When we reached Atâr, we surely needed some rest and happily we found ourselves at Camping Inimi, where Sidi Ahmed and his family hosted us. They had us sleeping in a room, while they preferred to sleep under their traditional tent every night, even though there were some other rooms available. Sidi Ahmed’s wife was preparing delicious dishes of meat with cous-cous, rice or pasta and we were eating all together every day. Their hospitality was unbelievable and it was great that we had the chance to live for a while amongst their family.

My motorcycle got stuck once more, this time in front of the spectacular rock of Ben Amira, the second largest monolith in the world. That’s a place worth to get stuck in!

   We rode a few pistes around Atâr. One day, when Christina decided to rest, I took her motorcycle to enjoy the R5 piste, which would be difficult to ride on loaded motorbikes. I packed some water, dates, two bananas and my tiny electric air compressor for inflating the tyres. I tied the backpack on the seat, took my GPS and set off! Some parts were full of soft sand, while the dunes were steep on one side, so I could not speed up. Nevertheless, with Christina’s unloaded motorbike, it was a game to enjoy!

Overlooking Sahara from above, in the area of Atâr.

   Later, along with Christina, we went to Chinguetti, but we made the mistake not to choose the usual piste. We followed the R4 piste, through Amogjar Pass. This one is totally ruined and is obviously not in use any more. Huge rocks are blocking the way, making the terrain impassable for most vehicles. I managed to pass through with the XR’s, but of course, I had to pass Christina’s motorbike too, while she was coming on foot. Then, I would pass mine as well.

Christina struggling to get out of the soft sand!

   The most amazing place we visited in the entire Sahara was Terjit! Imagine an oasis in the middle of the desert, where you arrive all sweaty and out of the blue you find yourself under the shadow of big palm trees by a crystal-clear river. You find even a small pond forming there, with a perfect temperature for a dip! I went inside the pond and did not want to leave! I was in the middle of the desert, lying on the water and staring at the palm trees and the blue sky above me… It was incredible! Definitely, it’s one of the most magical places I have taken a dip into!

At the oasis of Terjit, I was in the middle of the desert, lying on the water and staring at the palm trees and the blue sky above me… Unbelievable!

   On the way from Atâr to Nouakchott, the capital of the country, it was the first time we travelled in Mauritania through tarmac. It was a boring straight line of about 450 kilometres (280 miles) crossing a monotonous part of the desert. We happened to be in Mauritania around the election period. On the day of the elections we were actually in the capital. The president of the country is not changed. He is the same that leaded the coup in 2008. These elections were about electing parliament and local councils. The candidates had pitched huge tents through the entire country to have their supporters gathered. Beside of some speeches, people were singing and dancing. They see it more as an occasion for partying. How can they not party, when, as they told us, a lot of candidates are buying off votes and the citizens get well paid… Let’s see if they will be partying after the elections as well…

Camping under full moon in the middle of Sahara! What else could we ask for?

Here you can watch the video from our adventure in Mauritania (with English subtitles):

Soundtracks (Mauritanian music):
Malouma – Jraad
Malouma – Khayala
Daby Touré – Bary

   Μπήκαμε στη Μαυριτανία με περίεργα συναισθήματα. Εγώ ανυπομονούσα να χωθούμε στα βάθη της ερήμου και ν’ απολαύσουμε τις εκτός δρόμου διαδρομές. Η Μαυριτανία είναι η μόνη χώρα που έχει μείνει ανοιχτή για τους ταξιδιώτες και προσφέρει μια αυθεντική γεύση Σαχάρας. Οι υπόλοιπες χώρες είτε έχουν πολέμους και άλλες ταραχές είτε είναι ιδιαίτερα τουριστικές, οπότε αντί για την αυθεντική γεύση της Σαχάρας, συναντά κανείς παιδιά κι ενήλικες διεφθαρμένους απ’ τον τουρισμό να ζητούν καραμέλες, στυλό ή χρήματα…

Όπου σταματούμε, τα πιτσιρίκια μας περικυκλώνουν!

   Σχεδόν ολόκληρη η Μαυριτανία αποτελείται από έρημο κι είχαμε σκοπό να τη διασχίσουμε μετά από εκατοντάδες χιλιόμετρα, μακριά από την άσφαλτο! Αυτός ήταν ο λόγος που τα συναισθήματα της Χριστίνας ήταν τ’ αντίθετα από τα δικά μου… Όσο εγώ ανυπομονούσα, άλλο τόσο η Χριστίνα είχε ένα κόμπο στο λαιμό κι ανησυχούσε αν θα καταφέρει να διασχίσει τη Σαχάρα μέσα από τις εκτός δρόμου διαδρομές.

Ρυθμίζοντας την πίεση των ελαστικών, η οποία πρέπει να είναι χαμηλή για την άμμο και υψηλή για τις πέτρες.

   Από την πρώτη μέρα κιόλας, ξεκινήσαμε την πίστα R2. Ψάχνοντας την αρχή της, ρωτήσαμε κάποιους νομάδες, οι οποίοι μας κάλεσαν στη μεγάλη τους, παραδοσιακή σκηνή. Βγάλαμε τα παπούτσια, καθίσαμε στα χαλιά και μας έβαλαν τσάι. Βγάλαμε το χάρτη που είχαμε προμηθευτεί από το Travel Bookstore και μας έδειχναν τη διαδρομή. Η γιαγιά της οικογένειας χτυπούσε ένα τουλούμι κι ύστερα έβαλε το περιεχόμενό του σ’ ένα μεγάλο μπολ. Μας το έδωσε να το μοιραστούμε με τους υπόλοιπους. Μας δρόσισε κι ήταν ό,τι ακριβώς χρειαζόμασταν. Ήταν γάλα καμήλας! Το πίνουν συχνά στην έρημο και λεν πως κάνει καλό στο στομάχι. Εμείς πάντως το ευχαριστηθήκαμε ιδιαίτερα!

Γεμίζοντας τα παγούρια μας από το πηγάδι με το πολύτιμο ύδωρ…

   Τα περίπου 600 χιλιόμετρα της πίστας τα καλύψαμε σε τρεις μέρες. Αρκετά χιλιόμετρα ήταν σ’ επίπεδο, σκληρό χώμα ή λίγη άμμο. Εκεί μπορούσαμε να οδηγούμε με 60 έως 70 χιλιόμετρα την ώρα. Οι μοτοσυκλέτες πετούσαν στις αχανείς εκτάσεις κι η Χριστίνα τα πήγαινε μια χαρά! Μετά άρχισαν οι αμμόλοφοι… Εκεί έπρεπε να είμαστε συγκεντρωμένοι και πολύ προσεκτικοί στις κινήσεις μας. Ξεφουσκώσαμε αρκετά τα λάστιχα, είχαμε ανοιχτή την ενδοεπικοινωνία της Sena, για να συνεννοούμαστε και συνήθως πήγαινα εγώ μπροστά, για να βρίσκω την πιο βατή διαδρομή στους αμμόλοφους.

Οι μικρές στάσεις για ξεκούραση από την απαιτητική οδήγηση στους αμμόλοφους είναι απαραίτητες…

   Το πιο σημαντικό στην άμμο είναι να μην κόβει κανείς ταχύτητα. Έτσι, ανεβοκατεβαίνοντας τους αμμόλοφους, έπρεπε σε κλάσματα του δευτερολέπτου να βλέπω την περιοχή και ν’ αποφασίζω γρήγορα πώς θ’ ανέβουμε τις πλαγιές και πώς θα περάσουμε ανάμεσα από τους χαμηλούς θάμνους που είχε σε κάποια κομμάτια. Αυτή η διαδικασία διήρκησε ώρες, αφού οι αμμόλοφοι εκτείνονται σε τεράστιες περιοχές… Κολλήσαμε μερικές φορές στη μαλακή άμμο, αλλά σκάβοντας γύρω από την πισινή ρόδα και σπρώχνοντας κι οι δυο απεγκλωβίζαμε τη μοτοσυκλέτα. Εγώ είχα δυο μικρές πτώσεις, ενώ η Χριστίνα είχε, βέβαια, αρκετές παραπάνω, αλλά ήταν ανώδυνες, όπως πάντα.

Το χειρότερο έδαφος για τη Χριστίνα ήταν εκεί που είχε θάμνους, γιατί έπρεπε χωρίς να κόψει ταχύτητα να βρει γρήγορα την πιο βατή διαδρομή ανάμεσά τους. Βέβαια, συνήθως ήμουν εγώ μπροστά, οπότε ήταν δική μου αποστολή αυτή.

   Όταν φτάσαμε στο Atâr, χρειαζόμασταν σίγουρα λίγη ξεκούραση κι ευτυχώς βρεθήκαμε στο Camping Inimi, όπου ο Σίντι Αχμέτ μας φιλοξένησε στην οικογένειά του. Μας έβαλαν σ’ ένα δωμάτιο, ενώ οι ίδιοι προτιμούσαν να κοιμούνται κάθε βράδυ στην παραδοσιακή τους σκηνή κι ας είχαν κι άλλα δωμάτια διαθέσιμα. Η γυναίκα του Σίντι Αχμέτ μαγείρευε κρέας με κους-κους, ρύζι ή μακαρόνια και τρώγαμε κάθε μέρα όλοι μαζί. Η φιλοξενία τους μας σκλάβωσε κι ήταν πολύ ωραία που είχαμε την ευκαιρία να ζήσουμε για λίγο μέσα στην οικογένειά τους.

Άλλο ένα κόλλημα μπροστά στον εντυπωσιακό βράχο Ben Amira, το δεύτερο μεγαλύτερο μονόλιθο του κόσμου. Δεν κολλάμε όπου κι όπου!

   Κάναμε αρκετές διαδρομές γύρω από το Atâr. Μια μέρα που η Χριστίνα ξεκουραζόταν, πήρα τη μοτοσυκλέτα της για ν’ απολαύσω την πίστα R5, που δύσκολα θα έβγαινε με φορτωμένες μοτοσυκλέτες. Έβαλα στο σακίδιο πλάτης λίγο νερό, χουρμάδες, δυο μπανάνες και το ηλεκτρικό μου κομπρεσεράκι, για να φουσκώνω τα λάστιχα. Το έδεσα πίσω από τη σέλα, πήρα και το GPS μου και ξεκίνησα! Κάποια κομμάτια είχαν πολύ άμμο κι ήταν μαλακή, ενώ οι αμμόλοφοι είχαν απότομες πλαγιές στη μια πλευρά, οπότε δε μπορούσα ν’ αναπτύξω ταχύτητα. Παρόλ’ αυτά, όμως, με τη ξεφόρτωτη μοτοσυκλέτα της Χριστίνας, ήταν παιχνιδάκι!

Αγναντεύοντας τη Σαχάρα από ψηλά, στην περιοχή γύρω από το Atâr.

   Αργότερα, μαζί με τη Χριστίνα πήγαμε στο Chinguetti, αλλά κάναμε το λάθος να μη διαλέξουμε τη συνηθισμένη πίστα. Πήγαμε από την πίστα R4, μέσω του Περάσματος Amogjar. Η πίστα έχει διαλυθεί και προφανώς δε χρησιμοποιείται πλέον. Έχουν πέσει τεράστιες κοτρόνες στο δρόμο και κάνουν το έδαφος άβατο για τα περισσότερα οχήματα. Κατάφερα να τα περάσω τα XR, αλλά φυσικά περνούσα εγώ τη Λέων-είδα, ενώ η Χριστίνα ερχόταν με τα πόδια. Ύστερα περνούσα και τη δική μου μοτοσυκλέτα.

Η Χριστίνα αγωνίζεται να βγει από τη μαλακή άμμο!

   Το πιο μαγικό μέρος που επισκεφτήκαμε σ’ ολόκληρη τη Σαχάρα ήταν το Terjit! Φανταστείτε μια όαση στη μέση της ερήμου, όπου πας καταϊδρωμένος και ξαφνικά βρίσκεσαι στη σκιά που κάνουν οι τεράστιοι φοίνικες, δίπλα σ’ ένα κρυστάλλινο ποταμάκι. Μάλιστα, κάπου εκεί σχηματίζεται μια μικρή λιμνούλα, η οποία έχει την ιδανική θερμοκρασία για μπάνιο! Μπήκα μέσα και δεν ήθελα να βγω! Ήμουν στη μέση της ερήμου και ξάπλωνα στο νερό, χαζεύοντας από πάνω μου τους φοίνικες και το μπλε ουρανό… Ήταν απίστευτο! Σίγουρα αυτό ήταν ένα από τα πιο μαγικά μέρη στα οποία έχω βουτήξει!

Στην όαση του Terjit, ήμουν στη μέση της ερήμου και ξάπλωνα στο νερό, χαζεύοντας από πάνω μου τους φοίνικες και το μπλε ουρανό… Απίστευτο!

   Στο δρόμο από το Atâr μέχρι το Nouakchott, την πρωτεύουσα της χώρας, ήταν η πρώτη φορά που ταξιδεύαμε στη Μαυριτανία από άσφαλτο. Είναι μια βαρετή ευθεία περίπου 450 χιλιομέτρων, που διασχίζει τη μονότονη έρημο. Έτυχε να βρισκόμαστε στη Μαυριτανία κατά την προεκλογική της περίοδο. Μάλιστα, την ημέρα των εκλογών ήμασταν στην πρωτεύουσα. Ο πρόεδρος της χώρας δεν αλλάζει. Είναι ο ίδιος που έκανε το πραξικόπημα το 2008. Οι εκλογές αυτές αφορούσαν στη βουλή και τις τοπικές κοινότητες. Σ’ ολόκληρη τη χώρα, οι υποψήφιοι είχαν στήσει μεγάλα αντίσκηνα για να συγκεντρώνεται ο κόσμος. Πέρα από τις ομιλίες, όλοι χόρευαν και τραγουδούσαν. Το βλέπουν περισσότερο σα γλέντι. Και πώς να μη γλεντούν, αφού όπως μας εξήγησαν οι ντόπιοι, οι υποψήφιοι εξαγοράζουν τις ψήφους κι οι πολίτες δεν παίρνουν λίγα… Να δω πόσο θα γλεντούν πάλι μετά τις εκλογές…

Κατασκήνωση με πανσέληνο στη μέση της Σαχάρας! Τι άλλο να ζητήσει κανείς;

Εδώ μπορείτε να δείτε το βίντεο απ’ την περιπέτειά μας στη Μαυριτανία:

Soundtracks (μαυριτανική μουσική):
Malouma – Jraad
Malouma – Khayala
Daby Touré – Bary

   In Morocco we delivered our second letter during the “mad about Africa” trip. This time it was not a letter from a Moroccan who lives in Greece to his family in Morocco. It was from a Greek woman who got so attached to a Moroccan family, that she considers it her second family! It all started back in 2007, when Photini Karamouzi Chalkias travelled to Marrakesh and was hosted by Mohammed’s family.

   Photini is one of the leading members of the Artistic Union “Ulysses” to whom I had given an interview to and she handed us over the letter. You can see the interview here but it’s in Greek.

Photini handing us out the letter for Morocco, just before setting off from Thessaloniki, Greece.

   So, here we are in Marrakesh, six years later, holding a letter that travelled with us from Greece. We looked for the address we had written down and found ourselves in front of that same house where Photini was hosted. Mariam, the sister of Mohammed, was the one to welcome us. When we told her we were friends of Photini, she opened her home to us and said: “Tonight you will stay here!”. Even after so many years, they still consider Photini a member of their family. They call her “Sams”, meaning “light” in Arabic, which is what “Photini” means in Greek.

   They had us in their luxurious living-room and it was there where we met Mohammed, as well as his younger brothers, Zacharia and Abdullah. We were stunned by them, all speaking English fluently and with impeccable American accent, since they learnt by watching movies! When we asked them how it could be possible to learn a language without some tutoring, they told us that if there is a will, there is a way and they are absolutely right. It takes a lot of will and dedication for something like that…

In search of the recipient’s address in Marrakesh.

   We took a bath and after having freshened up, we all sat around the table, which miraculously never went empty. By the time we thought dinner was over, they informed us that this was just teatime and the time for dinner is coming! An enormous tajine (traditional Moroccan earthenware pot) landed on the table. The mother opened it and a delicious dish of lamb with prunes was revelled! We used bread for scooping the food from inside the tajine, which was placed in the middle of the table, as they use to do in Morocco.

   We had a lot to talk about, which took us even after midnight! Zacharia is obsessed with video games, playing every night until morning, while Abdullah is trying to get some sleep in the bed nearby! Mohammed works in a luxurious hotel and has travelled in many countries. Mariam works in a telecommunication company and is a fanatic of driving and speed! She probably takes after her father, who is a truck driver. Their mother is the only one in the family who does not speak english, but she is so communicative and cheerful that we had no problem in understanding each other.

Zacharia and his mom in the same house where Photini found herself six years ago.

   The most funny story we listened to, that made us laugh without being able to stop, took place when Photini was once in the house with the kids’ mother and she asked her what she was cooking. Since no one else was in the house at the moment, to make the translation, the mother joined her palms, moving them like a swimming fish. The thing is that Photini took this for a moving snake, so she opened her eyes and she cried with awe: “snake?”! The mother nodded affirmatively without knowing what “snake” means, so Photini thought they would have snake for dinner! She was quite willing to taste it though, but when the kids arrived, they explained to her it would be fish rather than snake!

   We felt very cozy within this family and it was a pleasure to deliver Photini’s letter. We hope that some day they will reunite. It would be very moving after so many years…

   Στο Μαρόκο παραδώσαμε το δεύτερό μας γράμμα κατά τη διάρκεια του “mad about Africa”. Αυτό δεν ήταν γράμμα από Μαροκινό στην Ελλάδα προς τους συγγενείς του στο Μαρόκο. Ήταν από Ελληνίδα που δέθηκε τόσο με μια οικογένεια στο Μαρόκο, που τους θεωρεί τη δεύτερη οικογένειά της! Όλα είχαν ξεκινήσει το 2007, όταν η Φωτεινή Καραμούζη Χαλκιά είχε ταξιδέψει στο Marrakesh και φιλοξενήθηκε στην οικογένεια του Μωχάμετ.

   Η Φωτεινή είναι από τα ιδρυτικά μέλη της Καλλιτεχνικής Ένωσης Ulysses, στην οποία είχα δώσει μια συνέντευξη, όταν πήραμε το γράμμα. Τη συνέντευξη μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ.

Η Φωτεινή μας παρέδωσε το γράμμα της για το Μαρόκο λίγο πριν ξεκινήσουμε από τη Θεσσαλονίκη.

   Πήγαμε, λοιπόν, κι εμείς στο Marrakesh, έξι χρόνια μετά, μ’ ένα γράμμα στο χέρι, που ταξίδευε μαζί μας από την Ελλάδα. Ψάξαμε τη διεύθυνση που είχαμε σημειωμένη και βρεθήκαμε μπροστά στο ίδιο σπίτι όπου είχε μείνει κι η Φωτεινή. Μας υποδέχτηκε η Μάριαμ, η αδερφή του Μωχάμετ. Μόλις της είπαμε πως είμαστε οι φίλοι της Φωτεινής, άνοιξε την πόρτα του σπιτιού και μας είπε: “Απόψε θα μείνετε εδώ”! Ακόμη και τόσα χρόνια μετά τη Φωτεινή τη θεωρούν μέρος της οικογένειάς τους και τη φωνάζουν “Σαμς”, που σημαίνει “φως” στ’ αραβικά.

   Μας έβαλαν στο πολυτελές σαλόνι τους κι εκεί γνωρίσαμε το Μωχάμετ, αλλά και τα δυο μικρότερα αδέρφια του, το Ζαχαρία και τον Αμπντουλάχ. Μας εξέπληξαν όλοι μιλώντας άπταιστα αγγλικά και μάλιστα με αψεγάδιαστη αμερικάνικη προφορά, αφού τα έμαθαν από τις ταινίες που βλέπουν! Όταν αναρωτηθήκαμε πώς έμαθαν τόσο άψογα τη γλώσσα χωρίς να παν σε φροντιστήριο, μας είπαν πως όποιος θέλει, μαθαίνει κι έχουν δίκιο. Χρειάζεται πολύ θέληση και προσήλωση αυτό…

Αναζητώντας τη διεύθυνση του παραλήπτη στο Marrakesh.

   Μας ετοίμασαν το μπάνιο κι αφού φρεσκαριστήκαμε, καθίσαμε γύρω από το τραπέζι, το οποίο ποτέ δεν άδειαζε. Πάνω που νομίζαμε πως τελειώσαμε, μας είπαν πως αυτά ήταν μόνο τα κεράσματα με το τσάι κι είναι ώρα να φέρουν το δείπνο! Ένα τεράστιο ταζίν (παραδοσιακό πήλινο σκεύος του Μαρόκου) προσγειώθηκε στο τραπέζι. Η μητέρα το άνοιξε κι αποκαλύφθηκε ένα ευωδιαστό γεύμα με αρνί μαγειρεμένο μαζί με δαμάσκηνα! Χρησιμοποιώντας το ψωμί ως κουτάλι, παίρναμε το φαγητό από το ταζίν που βρισκόταν στο κέντρο του τραπεζιού, όπως συνηθίζεται στο Μαρόκο.

   Ακολούθησε κουβέντα μέχρι αρκετά μετά τα μεσάνυχτα! Ο Ζαχαρίας έχει μανία με τα βιντεοπαιχνίδια και παίζει κάθε βράδυ μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, ενώ ο Αμπντουλάχ προσπαθεί να κοιμηθεί στο διπλανό κρεβάτι! Ο Μωχάμετ δουλεύει τώρα σ’ ένα πολυτελέστατο ξενοδοχείο κι έχει ταξιδέψει σε αρκετές χώρες. Η Μάριαμ δουλεύει σε μια εταιρεία τηλεπικοινωνιών κι είναι φανατική της οδήγησης και της ταχύτητας! Μάλλον πήρε τα γονίδια του πατέρα της, που είναι φορτηγατζής. Η μητέρα τους είναι η μόνη που δε μιλά αγγλικά, αλλά είναι πολύ ομιλητική κι ευδιάθετη, οπότε παρόλ’ αυτά, συνεννοούμασταν.

Ο Ζαχαρίας κι η μητέρα του στο ίδιο σπίτι όπου βρέθηκε κι η Φωτεινή πριν έξι χρόνια.

   Η πιο αστεία ιστορία, που μας έκανε να γελάμε ατελείωτα, εξελίχθηκε όταν η Φωτεινή βρισκόταν στο σπίτι τους και ρώτησε τη μητέρα τι μαγειρεύει. Αφού δεν ήταν κανείς άλλος στο σπίτι, για να της το εξηγήσει στ’ αγγλικά, η μητέρα ένωσε τις παλάμες της κι έκανε τη φιδίσια κίνηση, για να προσομοιάσει τον τρόπο που κινούνται τα ψάρια. Η Φωτεινή γούρλωσε τα μάτια της και φώναξε έκπληκτη: “snake (φίδι)?”. Η μητέρα απάντησε θετικά, χωρίς να ξέρει τι σημαίνει “snake”, οπότε η Φωτεινή νόμιζε πως θα φαν φίδι! Πάντως, ήταν έτοιμη να το φάει, αλλά όταν ήρθαν τα παιδιά, της εξήγησαν πως είναι ψάρι κι όχι φίδι!

   Νιώσαμε πολύ ζεστά στην οικογένεια αυτή κι ήταν χαρά μας να τους μεταφέρουμε το γράμμα της Φωτεινής. Ευχόμαστε κάποια μέρα να ξανασμίξουν με τη Φωτεινή. Θα ‘ναι πολύ συγκινητικό μετά από τόσα χρόνια…

   Leaving Tan Tan, we had to cross Western Sahara, an empty area of 1,190 km (739 miles), as far as the border with Mauritania. In 1975, when Western Sahara stopped being a Spanish colony anymore, both Morocco and Mauritania rushed to grab the territory. Mauritania soon left the game, while Morocco sent thousands of troops in the area, which until now is being held under occupation. The locals, of course, desired their autonomy, so a war was declared. In 1991 United Nations intermediated and reached an agreement for truce, under the condition of a referendum to be held, in order for the citizens of Western Sahara to choose whether this area would be independent or part of Morocco. The referendum, however, is still to be held and Morocco, having established innumerous troops in the area, has the upper hand.

Even camels are carried on a Land Cruiser!

   For three days we were riding by the Atlantic Ocean. The desert scenery was unattractive most of the time, a dull plain of soil, stones, some bushes and sand in some parts. That’s what the indigenous people call ”hammada”. Where the desert meets the ocean, however, the scenery is majestic! The huge waves of the Atlantic Ocean are bursting furiously onto the steep cliffs of the Sahara. The ocean breeze made the temperature fall just enough to make us put on the inner layer of our REV’IT! motorcycle jackets. That’s why we chose to enter the African land in this time of year… The weather is ideal!

Where the desert meets the ocean…

   In Tarfaya, the Scottish merchant Donald Mackenzie established a settlement in 19^th century, which later became famous thanks to the writer Antoine de Saint-Exupéry. When the French pilot was transporting the mail from France to Senegal, Tarfaya was one of the stops for his small Bréguet 14. In 1927 he was appointed headmaster of the station in Tarfaya and spent two years there. It was then when he got inspired for his famous story of “The Little Prince”.

Casa Mar is the building constructed by the Scottish merchant Donald Mackenzie, who established the settlement of Tarfaya in 19^th century.

   That day Christina rode the maximum number of kilometers she had ever ridden in a day: 536 (333 miles)! It was New Year’s Eve according to the Islamic calendar. Mohammed hosted us in Boujdour and in the evening he took us to the main square. The entire city was gathered there and there was live, Berber music and dancing on a huge stage with video walls all around.

Christina has fallen in love with the camels!

   The next day there was a marathon held in the city. I went over a cafe, as I had to find an internet connection for a while. Christina stayed to watch over the motorcycles and all our stuff. I brought her a cup of coffee, put my cell phone on its stand on my motorcycle and prepared to hit the road. As long as it took me to take the cup back to the cafe and return to the motorcycle, it was enough for a kid to snatch my cell phone. Christina was standing just right there but she didn’t see a thing!

   Because of the marathon, the entire military and police force of the city was on the road, standing by. I immediately reported the incident to some officers standing there and they started asking some kids who saw the entire scene. Mobilization was fast and in just five minutes a man, probably of the secret services, brought me my cell phone, followed by a bunch of kids, possibly the ones who passed him the information. However, I didn’t find the thief, neither did I want to, as I know that his punishment here could be severe. It was a happy end after all… Everybody is envying this useful gift that Achilleas and Chrysa from Larissa, Greece offered me. But it seems it’s not meant to leave me (yet…)!

Something very positive about the desert is that there is plenty of space for wild camping!

   We continued our long trip to the south. No need to tell that we didn’t encounter any tourists there. The few foreigners who cross Western Sahara are travellers who either make an African tour or intend to visit a big part of the continent. We saw camper vans, monstrous 4WD trucks and cars, motorcycles and even bicycles!

This is our favorite breakfast: bread with honey, banana slices and raisins! Yummy!

   After 45 amazing days and 6,037 memorable kilometers (3,751 memorable miles!) in Morocco and Western Sahara, we crossed the border without any trouble and entered in the second African country we will be visiting, Mauritania!

Here you can watch the last video from our adventure in Morocco and Western Sahara (with English subtitles):

Soundtracks:
The Master Musicians of Jajouka – El Medahey (Berber folk music)
The Master Musicians of Jajouka – The Middle Of The Night (Berber folk music)
Atlas Amazigh music

   Ξεκινώντας από το Tan Tan έπρεπε να διασχίσουμε τη Δυτική Σαχάρα, μια άδεια περιοχή 1.190 χιλιομέτρων μέχρι τα σύνορα με τη Μαυριτανία. Το 1975, όταν η Δυτική Σαχάρα έπαψε να είναι ισπανική αποικία, το Μαρόκο κι η Μαυριτανία έσπευσαν ν’ αρπάξουν την περιοχή. Η Μαυριτανία σύντομα παραιτήθηκε από το παιχνίδι, ενώ το Μαρόκο έστειλε χιλιάδες στρατιώτες στην περιοχή, που μέχρι σήμερα είναι κατεχόμενη. Οι ιθαγενείς, φυσικά, ήθελαν την αυτονομία τους, οπότε ξέσπασε πόλεμος. Το 1991 τα Ηνωμένα Έθνη μεσολάβησαν και συμφωνήθηκε ανακωχή με την προϋπόθεση να γίνει δημοψήφισμα έτσι, ώστε οι κάτοικοι της Δυτικής Σαχάρας να επιλέξουν αν θέλουν να είναι αυτόνομοι ή ν’ ανήκουν στο Μαρόκο. Το δημοψήφισμα, όμως, δεν έγινε ποτέ και το Μαρόκο, με πολυπληθή στρατό στην περιοχή, έχει το πάνω χέρι.

Μέχρι και καμήλες μεταφέρουν στα Land Cruiser!

   Κινούμασταν για τρεις μέρες δίπλα στον Ατλαντικό Ωκεανό. Η έρημος, συνήθως, ήταν αδιάφορη· ένα μονότονο επίπεδο με χώμα, πέτρες, λίγους θάμνους και σε μερικά σημεία άμμο. Αυτό είναι που οι ιθαγενείς αποκαλούν “hammada”. Εκεί που η έρημος συναντά τον ωκεανό, το τοπίο είναι μεγαλοπρεπές! Τα τεράστια κύματα του Ατλαντικού έσκαγαν με ορμή στις απόκρημνες ακτές της Σαχάρας. Με τον αέρα που ερχόταν από τον ωκεανό, είχε λίγο κρύο και φορούσαμε τα εσωτερικά μπουφάν μας κάτω από τα μοτοσυκλετιστικά μας jackets. Γι’ αυτό επιλέξαμε να μπούμε στην αφρικανική ήπειρο τέτοια εποχή… Ο καιρός είναι ιδανικός!

Εκεί που η έρημος συναντά τον ωκεανό…

   Στην Tarfaya ο Σκωτσέζος έμπορος Donald Mackenzie είχε δημιουργήσει έναν οικισμό το 19^ο αιώνα, που αργότερα έγινε γνωστός λόγω του συγγραφέα Antoine de Saint-Exupéry. Όταν ο Γάλλος πιλότος μετέφερε την αλληλογραφία από τη Γαλλία στη Σενεγάλη, η Tarfaya ήταν μια από τις στάσεις για το μικρό του Bréguet 14. Το 1927 διορίστηκε προϊστάμενος του σταθμού της Tarfaya κι έζησε εκεί για δυο χρόνια. Τότε ήταν που εμπνεύστηκε τη διάσημη ιστορία του “Μικρού Πρίγκιπα”.

Το Casa Mar είναι το κτίριο που είχε χτιστεί όταν ο Σκωτσέζος έμπορος Donald Mackenzie είχε δημιουργήσει τον οικισμό της Tarfaya, το 19^ο αιώνα.

   Η Χριστίνα εκείνη τη μέρα διένυσε τα περισσότερα χιλιόμετρα που ‘χει διανύσει σε μια μέρα με τη μοτοσυκλέτα της: 536! Ήταν πρωτοχρονιά σύμφωνα με το ισλαμικό ημερολόγιο κι ο Μωχάμετ μας φιλοξένησε στο Boujdour. Το βράδυ μας πήγε στην πλατεία, όπου είχε μαζευτεί όλη η πόλη κι είχε ζωντανή, βερβέρικη μουσική και χορούς σε μια τεράστια σκηνή με γιγαντο-οθόνες γύρω-γύρω.

Η Χριστίνα τις έχει λατρέψει τις καμήλες!

   Την επόμενη μέρα είχε μαραθώνιο στην πόλη. Πήγα σε μια καφετέρια, γιατί έπρεπε να συνδεθώ για λίγο στο διαδίκτυο, ενώ η Χριστίνα πρόσεχε τις μοτοσυκλέτες και τα πράγματά μας. Της πήγα ένα ποτήρι καφέ, έβαλα το κινητό μου στη βάση της μοτοσυκλέτας κι ετοιμάστηκα για να φύγουμε. Πήγα να επιστρέψω το ποτήρι στην καφετέρια και μέχρι να γυρίσω, κάποιο παιδί πρόλαβε ν’ αρπάξει το κινητό μου από τη μοτοσυκλέτα. Η Χριστίνα ήταν ακριβώς εκεί μπροστά, αλλά δεν είδε τίποτα!

   Λόγω του μαραθώνιου όλος ο υπέρογκος στρατός κι η αστυνομία της πόλης ήταν στους δρόμους. Είπα αμέσως σε κάποιους στρατιωτικούς, που ήταν εκεί μπροστά, τι έγινε και ρωτούσαν τα παιδιά που είδαν το συμβάν. Άρχισαν να κινητοποιούνται διάφοροι και σε πέντε λεπτά κάποιος άντρας, που ίσως να ήταν ασφαλίτης, μου έφερε το κινητό ακολουθούμενος από ένα τσούρμο πιτσιρικάδες, που μπορεί να ήταν αυτοί που του είπαν ποιος το πήρε. Πάντως, τον κλέφτη δεν τον είδα κι ούτε το επιδίωξα, γιατί ξέρω πως εδώ η τιμωρία του μπορεί να είναι πολύ σκληρή. Τέλος καλό, όλα καλά… Όλοι το ‘χουν βάλει στο μάτι αυτό το απολύτως χρήσιμο δώρο που μου ‘καναν ο Αχιλλέας κι η Χρύσα από τη Λάρισα. Φαίνεται, όμως, πως δεν είναι γραφτό να μ’ αποχωριστεί (ακόμα…)!

Ένα από τα θετικά της ερήμου είναι πως έχει άπλετο χώρο για κατασκήνωση!

   Συνεχίσαμε το μακρύ δρόμο προς τα νότια. Φυσικά, εδώ έχουμε πάψει να συναντούμε τουρίστες. Οι λίγοι ξένοι που περνούν από τη Δυτική Σαχάρα είναι ταξιδιώτες οι οποίοι είτε κάνουν το γύρο της Αφρικής είτε επισκέπτονται ένα μεγάλο κομμάτι της ηπείρου. Είδαμε camper vans, θηριώδη τετρακίνητα φορτηγά, τζιπάκια, μοτοσυκλέτες, μέχρι και ποδηλάτες!

Αυτό έχει γίνει το αγαπημένο μας πρωινό: ψωμί με μέλι, μπανάνα και σταφίδες! Γιαμ γιαμ!

   Μετά από 45 καταπληκτικές μέρες και 6.037 αξέχαστα χιλιόμετρα στο Μαρόκο και τη Δυτική Σαχάρα, περάσαμε χωρίς πρόβλημα τα σύνορα και μπήκαμε στη δεύτερη αφρικανική χώρα που επισκεπτόμαστε, τη Μαυριτανία!

Εδώ μπορείτε να δείτε το τρίτο και τελευταίο βίντεο του ταξιδιού μας στο Μαρόκο και τη Δυτική Σαχάρα:

Soundtracks:
The Master Musicians of Jajouka – El Medahey (Παραδοσιακή βερβέρικη μουσική)
The Master Musicians of Jajouka – The Middle Of The Night (Παραδοσιακή βερβέρικη μουσική)
Μουσική των Amazigh του Άτλαντα