Posts Tagged ‘XR 250’

   From the time Gabriel (Koutsolikakis Tyres) had known about my trip preparations for Africa and Middle East, he immediately told me that it would be his honour to provide us with the tyres we would be needing. Every time I went to Larissa, Greece, I would stop by his store and do some catching up. The more I knew him the more I understood what a remarkable, open-minded guy he really is, with whom we share common dreams and more or less the same view towards life. Every time, before leaving his store, he would always tell me: “Don’t forget me!”… meaning not to forget his offer. He was the one to remind me instead of the other way around, as if I would do him a favour! I was quite sceptical about it because I knew that the man does not own a factory. He is the owner of a small but well equipped tyre store in Giannouli, Larissa, Greece. However, Gabriel kept insisting on supporting our trip and I could tell it was a pleasure to him. Like if he wanted to travel with us in a way…

Gabriel installing our new tyres, carefully and caring as always!

   Gabriel was the one providing us with the tyres, the ultra heavy duty tubes we put on our motorcycles and the spare ones we carry with us. He even gave me a pair of second-hand but good as new tyres, in order not to wear off my new ones while riding through the Balkans. Christina brought me the new pair when she came to Italy. Her small XR was loaded like a truck with all the stuff she was bringing me!

In Morocco, installing the new Heidenau tyres that Christina had brought me.

   With Kostas, we met at the 16^th Panhellenic Gathering of the BMW Riders Club Greece, in January 2013. I was there to make a presentation about my trip in Asia. After having traveled mentally to the East, Kostas told me that he was the owner of “Tasos Tyres” enterprise and that he was willing to offer us a pair of tyres for our trip. He wrote down my contact information and indeed, after a few days, he contacted me in order to keep his promise! He really did sent me a pair of the tyres I wanted, the Heidenau.

Heidenau proved to be rather durable under the tough conditions of Sahara.

   I made the choice of Heidenau after having heard a lot from other travellers. The type K60 that we used are particularly stiff tyres, which makes them ideal for rough off-road routes through Sahara. In the sand, after having deflated them enough, they had amazing traction, while they could bear low pressure without any problem! Even on the rugged, stony desert terrain, the tyres were not even slightly torn off.

Gabriel and Kostas, thank you a lot for the thousands of adventurous miles that your tyres offered us in Sahara!

   Απ’ όταν έμαθε ο Γαβριήλ (Κουτσολικάκης Tyres) πως ετοιμάζω ταξίδι στην Αφρική  και τη Μέση Ανατολή, μου είπε πως θα ‘ναι τιμή του τα ελαστικά που θα χρειαστούμε να είναι δική του προσφορά. Κάθε φορά που περνούσα από τη Λάρισα, τα λέγαμε κι όσο τον γνώριζα καλύτερα, καταλάβαινα πως πρόκειται για έναν αξιόλογο, ανοιχτόμυαλο άνθρωπο, με τον οποίο έχουμε παρόμοια όνειρα και παρόμοιο τρόπο αντίληψης του κόσμου μας. Κάθε φορά, πριν τον αποχαιρετήσω, μου έλεγε: “Μη με ξεχάσεις!”… εννοώντας να μην ξεχάσω την προσφορά του. Αντί να του το θυμίζω εγώ, μου το θύμιζε εκείνος, λες και θα του έκανα χάρη! Εγώ ήμουν κάπως διστακτικός, γιατί ήξερα πως ο άνθρωπος δεν έχει εργοστάσιο. Ένα μικρό, αλλά καλά εξοπλισμένο λαστιχάδικο στη Γιάννουλη της Λάρισας έχει. Ο Γαβριήλ, όμως, πάντα επέμενε πως θέλει να συνεισφέρει στο ταξίδι μας και φαινόταν πως το κάνει από μεράκι. Σα να ‘θελε μ’ αυτόν τον τρόπο ένα κομμάτι του να ταξιδέψει μαζί μας…

Ο Γαβριήλ μας περνά τα καινούρια λάστιχα με προσοχή και με το μεράκι που τον διακρίνει!

  Έτσι ο Γαβριήλ μας προμήθευσε με ελαστικά, με σαμπρέλες ultra heavy duty που βάλαμε στις μοτοσυκλέτες μας, αλλά και με τις εφεδρικές που κουβαλάμε πάντα μαζί μας. Μάλιστα, για να μη φθείρω τα καινούρια ελαστικά στα Βαλκάνια, μου πέρασε δυο μεταχειρισμένα, αλλά σαν καινούρια, λάστιχα που είχε. Τα καινούρια μου τα έφερε η Χριστίνα, όταν ήρθε στην Ιταλία. Σα φορτηγό το ‘χε κάνει το μικρό της XR με τόσα πράγματα που μου έφερνε!

Περνώντας στο Μαρόκο τα καινούρια Heidenau που μου έφερε η Χριστίνα.

  Τον Κώστα τον γνώρισα στη 16^η Πανελλήνια Συγκέντρωση της Ελληνικής Λέσχης Μοτοσικλετιστών BMW, που είχε γίνει στο Πλατύστομο Φθιώτιδος τον Ιανουάριο του 2013. Βρισκόμουν εκεί για να παρουσιάσω το ταξίδι μου στην Ασία. Αφού ταξιδέψαμε νοητικά όλοι μαζί στην Ανατολή, ο Κώστας μου ‘πε πως είναι ιδιοκτήτης της εταιρείας “Τάσος Ελαστικά” και θα ‘θελε να μας προσφέρει ένα ζευγάρι ελαστικά για το ταξίδι μας. Κράτησε τα στοιχεία μου και πραγματικά, μετά από λίγες μέρες επικοινώνησε μαζί μου για να τηρήσει την υπόσχεσή του! Μου έστειλε ένα ζευγάρι από τα λάστιχα που ήθελα, τα Heidenau.

Τα Heidenau αποδείχτηκαν ιδιαίτερα ανθεκτικά στις δύσκολες συνθήκες της Σαχάρας.

   Η επιλογή έγινε αφού είχα ακούσει τα καλύτερα από άλλους ταξιδιώτες για τα Heidenau. Τα Κ60, που χρησιμοποιήσαμε, είναι ιδιαίτερα σκληρά ελαστικά, οπότε ήταν ιδανικά για τις δύσβατες εκτός δρόμου διαδρομές της Σαχάρας. Στην άμμο, μόλις τα ξεφουσκώναμε αρκετά, είχαν καταπληκτική πρόσφυση, ενώ άντεχαν χωρίς πρόβλημα τη χαμηλή πίεση! Ακόμη και στα κακοτράχαλα, πετρώδη εδάφη της ερήμου, τα λάστιχα δεν είχαν το παραμικρό σκίσιμο.

Γαβριήλ και Κώστα, σας ευχαριστούμε πολύ για τα χιλιάδες περιπετειώδη χιλιόμετρα που μας χάρισαν τα ελαστικά σας στη Σαχάρα!

   There were some interesting places around Dakar that we wanted to visit. On Sunday morning we attended the renowned service at Keur Moussa Catholic Monastery. It was so crowded that people were standing even on the courtyard! The service was quite interesting, with melodies played in some parts, while the choirs were chanting. It was such a peaceful and harmonious tune…

   Then we visited the fishing village of Kayar, where we saw hundreds of colorful pirogues, some lying on the beach and some inside the sea! People were unloading piles of fish. We didn’t miss the chance to buy some for the family that was hosting us. Fish is the cheapest food you can buy in Senegal and most people eat for lunch, as well as dinner, rice with fish and vegetables. The menu is almost always the same. At least, they have some tropical vegetables and fruits, which they use for making various sauces that make the dishes tastier.

Fishermen just returned with fresh fish at the beach of Kayar village.

   With the locals depending on fish so much, imagine how cruel it is when huge fishing boats from Europe, China and other countries grab this vital wealth from the sea of Senegal, Mauritania and the neighboring countries. In the last few years this situation has created enormous problems to the fishermen of these area, who are unable to find enough fish and are sinking to the poverty furthermore…

   Don’t think that Greece does not have a piece of this pie. At the port of Dakar we met a Senegalese guy who knew a few Greek phrases. He told us that he had picked them up by Greek sailors who come down here with fishing ships. Indeed, just a walk around a Greek fish market is enough to verify that the Senegalese fish is being sold there. Of course, all of these would not be possible without the blessings of the corrupted governments of the African states. Good news is that just a few days ago the Senegalese government withdrew the license of some boats that were fishing in the area illegally. Unfortunately there are many others that keep on doing their dirty business. You can watch a relative, very interesting documentary made by Small Planet on: http://www.smallplanet.gr

Exploring the gorgeous Siné-Saloum Delta…

   It was time to continue our trip to the south. We visited some lovely villages around the Siné-Saloum Delta, where the scenery began to seem more tropical. There were rivers and lakes everywhere, while the flora was blooming! It was there where we wild camped under the shade of a baobab for the first time. Baobabis (my motorbike) was finally at home! We really love these trees with the huge trunk!

Wild camping under the shade of a baobab for the first time! Baobabis (my motorbike) was finally at home 😉

   We decided to avoid entering Gambia and go the long way around this country. First of all it is a tiny country full of tourist resorts, something we don’t really enjoy. We would also have to pay for a visa again and for passing through the customs offices twice, once for entering Gambia from Senegal and then for re-entering Senegal. Too much fuss for nothing…

Shepherds are bringing their animals to the water holes.

   We decided to ride 900 kilometers (559 miles) around Gambia. This road took us three days, as a big part of it was just a network of huge potholes. There were some parts literally without even one meter of solid tarmac, which made us ride on first or second gear. In some parts of the road there was some dirt on the side of it and that was where everybody chose to drive on as it was more smooth. That’s what we did too. At least there was little traffic.

We needed three days to cover the 900 kilometers (559 miles) to Ziguinchor, since a big part of the road was just a network of huge potholes.

   Nevertheless, we enjoyed the ride as the landscape was very intriguing! When you hear about tropical Africa, what pictures do you bring in mind? That is exactly what we laid eyes on for the first time: thick vegetation of tall palm trees, magnificent baobabs, stunning fromager trees, rivers, ponds, colorful, exotic birds and enormous lizards! This jungle was regularly scattered with round huts built of mud with a  thatched roof. Friendly peasants were walking or riding their bicycles from one settlement to another, while women were carrying goodies balancing them gracefully on their head.

In South Senegal it was the first time we saw the images we had in mind about tropical Africa…

   That was how we entered the region of Casamance, which is quite distinctive from the rest of Senegal, being the jewel on her crown. It was once the main tourist destination of the country. Then, the struggle for independence of the region started, soon evolving into a civil war. The last truce was signed and sealed in 2004 and since then the situation in the area is quite calm.

   In Ziguinchor we were hosted by Alioune, an open-minded school teacher who was born in Casamance and has experienced the difficulties of the past years. He lives with his wife, his two adorable kids, his brother and his elder mother.

Eating with Alioune’s family the everyday dish of Senegalese people: rice with fish, vegetables and sauce made of tropical fruits.

   Christina could not wait to visit the notorious beaches of the region! We rode at the villages around Cap Skiring and explored the endless beaches meter by meter. Nowadays they are quite deserted, so we rode on the beach for many kilometers in order to find the nicest spot. That is where we wild camped for two nights, under the shade of some trees. The sea was just a stone-throw away and it was time to enjoy our first dip in the Atlantic Ocean! We were playing with the huge waves and Christina was thrilled!

On the Atlantic Coast a huge lizard and a team of vultures were trying to share a big fish which had been washed ashore!

   By our return to Ziguinchor, we were feeling some muscle aching and had a little fever. We were planning to leave for Guinea-Bissau but we thought it would be wiser to check it out first, in case we had caught some disease. We went to a doctor who immediately confirmed us what we had in mind… it was malaria, both for me and Christina. Don’t be scared though! It was not something serious. It is so common here, that locals deal with it as if it was a flu. Many people fall sick with malaria almost every year, but most commonly during the rainy season. Of course it can happen in the dry season as well, as it was the case for us.

Christina made tresses on her hair! She looks like a Senegalese now!

   Most of the locals cannot afford to visit a doctor and buy medicines. They grow a low tree which they call “doctor”. They put four or five leaves in a mug with boiling water and drink this twice a day. They say that this can cure malaria within a week. Nevertheless, we did not want to take any chances and have further problems while on the road. So, we were drinking our tea but also taking the anti-malarian medicine prescribed by the doctor (40 mg Artemether + 240 mg Lumefantrine). It looks like we were at the first stages of malaria, so after three days we were both completely healthy again! Even though we carry all the necessary medicines with us, we did not take any chemoprophylaxis to prevent malaria. When I was travelling in Asia, I was on mefloquine continuously for one year. I had no apparent side effects, but I did not want to take so strong drugs for such a long time again.

Here you can watch the video about our adventures in Senegal (with English subtitles):

Soundtracks (Senegalese music):
Ismaël Lô – Tajabone
Konté Lamine – Negritude (Extrait de Cahier d’un retour au pays natal)
Youssou N’Dour – Tan Bi (Heat, Breeze, Tenderness)
Sonar Senghor & His Troupe – Sibi Saba
Youssou N’Dour – Mbëggéél Noonu La (Because Love’s Like That)
Agami Thite – At the Pothole (Greek music)
Youssou N’Dour – Moor Ndaje (Mr. Everywhere)
Youssou N’Dour – Li Ma Weesu (As In A Mirror)

   Γύρω από το Dakar επισκεφτήκαμε κάποια ενδιαφέροντα μέρη. Την Κυριακή το πρωί πήγαμε στην περίφημη λειτουργία του καθολικού Μοναστηριού Keur Moussa. Ήταν γεμάτο κόσμο μέχρι έξω! Η λειτουργία ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα, αφού έπαιζαν ζωντανή μουσική ανά διαστήματα, ενώ οι κληρικοί έψελναν. Ήταν πολύ ήρεμη και μελωδική μουσική…

   Ύστερα επισκεφτήκαμε το ψαροχώρι του Kayar, όπου είδαμε εκατοντάδες πολύχρωμες πιρόγες στην αμμουδιά κι άλλες τόσες μέσα στη θάλασσα! Είχαν στοίβες από ψάρια, που μόλις τα ξεφόρτωναν. Δε χάσαμε την ευκαιρία ν’ αγοράσουμε μερικά για την οικογένεια που μας φιλοξενούσε. Τα ψάρια είναι η πιο οικονομική τροφή στη Σενεγάλη, οπότε οι περισσότεροι τρέφονται καθημερινά μεσημέρι-βράδυ με ρύζι, ψάρι και λαχανικά. Το μενού είναι σχεδόν πάντα το ίδιο. Τουλάχιστον έχουν κάποια τροπικά λαχανικά και φρούτα, που χρησιμοποιούν για σάλτσες και νοστιμεύουν το φαγητό.

Μόλις επέστρεψαν οι ψαράδες με τη φρέσκια ψαριά στην παραλία του χωριού Kayar.

   Με δεδομένη την εξάρτηση των ντόπιων από τα ψάρια, σκεφτείτε πόσο άσχημο είναι να έρχονται τεράστια αλιευτικά καράβια από την Ευρώπη, την Κίνα κι άλλες χώρες και να κλέβουν ανενόχλητοι το ζωικό πλούτο από τη θάλασσα της Σενεγάλης, της Μαυριτανίας και των γειτονικών χωρών. Τα τελευταία χρόνια αυτή η κατάσταση έχει δημιουργήσει τεράστια προβλήματα στους ψαράδες της περιοχής, που δε βρίσκουν αρκετά ψάρια κι οδηγούνται ακόμη βαθύτερα στη φτώχεια…

   Μη νομίζετε πως η Ελλάδα είναι έξω από το παιχνίδι. Στο λιμάνι του Dakar γνωρίσαμε κάποιον Σενεγαλέζο που μας είπε μερικές φράσεις στα ελληνικά. Τις έμαθε από τους Έλληνες ναυτικούς που έρχονται εδώ με τα αλιευτικά. Άλλωστε, μια έρευνα στις ελληνικές ψαραγορές αρκεί για να δει κανείς τα ψάρια Σενεγάλης που πωλούνται. Φυσικά, όλα αυτά γίνονται με τις ευλογίες των διεφθαρμένων κυβερνήσεων των αφρικανικών χωρών. Ένα ευχάριστο νέο είναι πως μόλις πριν λίγες μέρες η σενεγαλέζικη κυβέρνηση κατέσχεσε τις άδειες από κάποια αλιευτικά που ψάρευαν παράνομα στην περιοχή, αλλά δυστυχώς, υπάρχουν πολύ περισσότερα που συνεχίζουν τη βρώμικη δουλειά τους. Ένα ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ του Εξάντα σχετικά με το θέμα αυτό μπορείτε να παρακολουθήσετε στο: http://www.exandasdocumentaries.com

Εξερευνώντας το πανέμορφο Δέλτα Siné-Saloum…

   Είχε έρθει η ώρα να συνεχίσουμε το δρόμο μας προς το νότο. Επισκεφτήκαμε κάποια όμορφα χωριουδάκια στο Δέλτα Siné-Saloum, όπου το τοπίο άρχισε να γίνεται τροπικό. Παντού βλέπαμε ποτάμια και λίμνες, ενώ η βλάστηση οργίαζε! Κάπου εκεί κατασκηνώσαμε για πρώτη φορά στη σκιά ενός μπαομπάμπ. Ο Μπαομπάμπης (η μοτοσυκλέτα μου) βρέθηκε επιτέλους στο φυσικό του χώρο! Πολύ μας αρέσουν αυτά τα δέντρα με τον τεράστιο κορμό!

Η πρώτη μας κατασκήνωση κάτω από μπαομπάμπ! Επιτέλους, ο Μπαομπάμπης μου βρέθηκε στο φυσικό του χώρο 😉

   Αποφασίσαμε ν’ αποφύγουμε τη Γκάμπια και να κάνουμε το μεγάλο κύκλο γύρω της. Αφενός είναι μια μικρή χώρα γεμάτη τουριστικά resorts κι εμείς αποφεύγουμε τέτοιες περιοχές κι αφετέρου θα πληρώναμε πάλι άσκοπα βίζα και τελωνεία, για να μπούμε από τη Σενεγάλη στη Γκάμπια και μετά για να ξαναμπούμε στη Σενεγάλη. Πολύ φασαρία για το τίποτα…

Οι βοσκοί συγκεντρώνουν τα ζώα τους στους νερόλακκους, για να πιούν νερό.

   Προτιμήσαμε να οδηγήσουμε 900 χιλιόμετρα γύρω από τη Γκάμπια. Η διαδρομή αυτή μας πήρε τρεις μέρες, αφού ένα μεγάλο μέρος του δρόμου ήταν ένα δίκτυο από τεράστιες λακκούβες. Κάποια κομμάτια δεν είχαν ούτε μέτρο χωρίς λακκούβα κι έπρεπε να οδηγούμε με πρώτη ή δευτέρα. Σε μερικά σημεία είχε χώμα στην άκρη του δρόμου και πήγαιναν όλοι από ‘κει, αφού ήταν πιο ομαλά. Αυτό κάναμε κι εμείς. Ευτυχώς, είχε ελάχιστη κίνηση.

Χρειαστήκαμε τρεις μέρες για να καλύψουμε τα 900 χλμ. μέχρι το Ziguinchor, αφού ένα μεγάλο μέρος του δρόμου ήταν ένα δίκτυο από τεράστιες λακκούβες.

   Παρόλ’ αυτά, απολαύσαμε πολύ τη διαδρομή, αφού το τοπίο ήταν πολύ ενδιαφέρον! Όταν ακούτε για την τροπική Αφρική, τι εικόνες σας έρχονται στο μυαλό; Ακριβώς αυτές αντικρίζαμε για πρώτη φορά: πυκνή βλάστηση με πανύψηλους φοίνικες, πανέμορφα μπαομπάμπ, εντυπωσιακά δέντρα καπόκ, ποτάμια, λίμνες, πολύχρωμα, εξωτικά πουλιά και τεράστιες σαύρες! Ανάμεσα σ’ αυτή τη ζούγκλα ήταν σπαρμένες κυκλικές καλύβες φτιαγμένες από λάσπη με αχυρένια στέγη. Φιλικοί χωρικοί περπατούσαν ή κινούνταν με τα ποδήλατά τους ανάμεσα στους οικισμούς, ενώ οι γυναίκες κουβαλούσαν τα πράγματά τους ισορροπώντας τα με περίσσια χάρη πάνω στο κεφάλι τους.

Στα νότια της Σενεγάλης αρχίσαμε ν’ αντικρίζουμε ακριβώς αυτές τις εικόνες που είχαμε στο μυαλό μας για την τροπική Αφρική…

   Έτσι μπήκαμε στην περιοχή Casamance, που διαφέρει από την υπόλοιπη Σενεγάλη κι αποτελεί το στολίδι της. Κάποτε ήταν ο πιο τουριστικός προορισμός της χώρας. Ύστερα άρχισε ο αγώνας για την αυτονομία της περιοχής, ο οποίος εξελίχθηκε σε εμφύλιο πόλεμο. Η τελευταία ανακωχή συμφωνήθηκε το 2004 κι από τότε η κατάσταση έχει ηρεμήσει αρκετά.

   Στο Ziguinchor μας φιλοξένησε ο Αλιούν, ένας ανοιχτόμυαλος δάσκαλος που γεννήθηκε στην Casamance κι έχει βιώσει την κατάσταση που επικρατούσε όλα αυτά τα χρόνια. Ζει με τη γυναίκα του, τα δύο γλυκά παιδιά του, τον αδερφό του και την ηλικιωμένη μητέρα τους.

Τρώγοντας με την οικογένεια του Αλιούν το καθημερινό γεύμα των Σενεγαλέζων: ρύζι με ψάρι, λαχανικά και σάλτσα από τροπικά φρούτα.

   Η Χριστίνα ανυπομονούσε να επισκεφτούμε επιτέλους τις φημισμένες παραλίες της περιοχής! Έτσι πήγαμε στα χωριουδάκια γύρω από το Cap Skiring κι εξερευνήσαμε τις ατελείωτες παραλίες μέτρο προς μέτρο. Τώρα πια είναι ερημικές, οπότε μπήκαμε με τη μοτοσυκλέτα στην αμμουδιά και κάναμε δεκάδες χιλιόμετρα για να βρούμε το πιο όμορφο σημείο. Εκεί κατασκηνώσαμε για δυο βράδια, ανάμεσα σε κάποια δέντρα που μας προσέφεραν απλόχερα την πολύτιμη σκιά τους. Η θάλασσα ήταν μπροστά στα πόδια μας κι ήταν ώρα ν’ απολαύσουμε το πρώτο μας μπανάκι στον Ατλαντικό! Παίζαμε με τα τεράστια κύματα κι η Χριστίνα ξετρελάθηκε!

Στα παράλια του Ατλαντικού μια τεράστια σαύρα και μια ομάδα από όρνια προσπαθούν να μοιράσουν ένα μεγάλο ψάρι που ξέβρασε το κύμα!

   Όταν επιστρέψαμε στο Ziguinchor, μας πονούσαν οι μύες κι είχαμε λίγο πυρετό. Είχαμε σκοπό να μπούμε στη Γουινέα-Μπισάου, αλλά σκεφτήκαμε πως είναι πιο σοφό να δούμε πρώτα μήπως έχουμε κάποια ασθένεια. Επισκεφτήκαμε ένα γιατρό, που μας επιβεβαίωσε αυτό που φανταζόμασταν… πάθαμε ελονοσία κι εγώ κι η Χριστίνα. Μην τρομάζετε! Δεν είναι κάτι σοβαρό. Είναι τόσο συνηθισμένη εδώ, που οι ντόπιοι την αντιμετωπίζουν λες κι είναι γρίπη. Πολλοί παθαίνουν ελονοσία σχεδόν κάθε χρόνο, αλλά συνήθως κατά την περίοδο των βροχών. Συμβαίνει, όμως, και κατά την ξηρή περίοδο, όπως συνέβη και σ’ εμάς.

Η Χριστίνα έκανε πλεξουδάκια στα μαλλιά της! Σα Σενεγαλέζα έγινε!

   Οι περισσότεροι δεν έχουν τη δυνατότητα να επισκεφτούν γιατρό και ν’ αγοράσουν φάρμακα. Εδώ φύεται ένα χαμηλό δέντρο, που το αποκαλούν “doctor”. Βάζουν 4-5 φύλλα του μέσα σ’ ένα ποτήρι με βραστό νερό και το πίνουν δυο φορές την ημέρα. Λεν πως σε λιγότερο από μια ‘βδομάδα θεραπεύονται από την ελονοσία. Εμείς, πάντως, για να μην το ρισκάρουμε κι έχουμε προβλήματα στο δρόμο, πίναμε το ρόφημά μας, αλλά παίρναμε και το ανθελονοσιακό που μας συνταγογράφησε ο γιατρός (40 mg Artemether + 240 mg Lumefantrine). Απ’ ό,τι φαίνεται, την περάσαμε πολύ εύκολα την ελονοσία και μετά από τρεις μέρες σφύζαμε και πάλι από υγεία! Αν κι έχουμε μαζί μας όλα τ’ απαραίτητα φάρμακα, δεν παίρναμε χάπια για να προφυλαχτούμε από την ελονοσία. Όταν ταξίδευα στην Ασία, έπαιρνα μεφλοκίνη επί ένα χρόνο συνεχόμενα. Δεν είχα διαπιστώσει εμφανείς παρενέργειες, αλλά παρόλ’ αυτά, δε θέλω να ξαναπαίρνω τόσο δυνατά χάπια επί χρόνια.

Εδώ μπορείτε να δείτε το βίντεο απ’ τις περιπέτειές μας στη Σενεγάλη:

Soundtracks (σενεγαλέζικη μουσική):
Ismaël Lô – Tajabone
Konté Lamine – Negritude (Extrait de Cahier d’un retour au pays natal)
Youssou N’Dour – Tan Bi (Heat, Breeze, Tenderness)
Sonar Senghor & His Troupe – Sibi Saba
Youssou N’Dour – Mbëggéél Noonu La (Because Love’s Like That)
Άγαμοι Θύται – Στη λακκούβα
Youssou N’Dour – Moor Ndaje (Mr. Everywhere)
Youssou N’Dour – Li Ma Weesu (As In A Mirror)

   It is well known that the borders between Mauritania and Senegal are guarded by some of the most corrupted officers of all borders in Africa. Travelers are frustrated and are obliged to pay a fortune in bribes. That was the reason we decided to cross the border through Diama, instead of Rosso which has the worst reputation. Unfortunately, we sadly realized that the officers in Diama have copycatted the style of their colleagues in Rosso, with the situation being tragic there as well.

   Both on Mauritanian and on Senegal side, they were asking 10 euros for every stamp they were putting on our passports and on the custom office’s documents. We knew how things work before reaching the border, so we were ready to deal with it patiently. On the Mauritanian side we managed to skip bribing. On the Senegalese side, however, a ruthless officer was keeping our papers and would not give them back unless we paid the money he demanded!

Working on a tree log in order to make a pirogue.

   From the moment we set foot in Senegal it was obvious that we had reached the Sub-Saharan Africa. The scenery of the desert gave its place to savannah, the locals with the Arabic characteristics were replaced by the black people of West Africa, while the culture that we encounter is much different.

The garbage cart going from house to house is quite a luxury in Africa…

   We made our first stop in Saint-Louis, where we were hosted by a French guy, Samuel, and his two Senegalese flatmates, Bouba and Baye. We are really grateful to these guys, as they made as forget all about our nasty experience at the border and took us straight into the essence of the Senegalese culture, just to make us realize that most of the Senegalese who do not wear a uniform are wonderful people, smiling, with great sense of humor and full of energy!

Studying the Quran outside the Grand Mosque of Saint-Louis.

   Just a few hours after having arrived in Saint-Louis, we took our motorcycles and went over some friends of these guys. Everybody was gathered in a room. Most of the people there were musicians, so it was not long before they took their guitars and drums and started playing. What a fascinating experience that was! Their music had such an energy… Here “Angie” and “Dust in the wind” were not part of the menu… Not that we don’t like these songs but these people were playing genuine African music and we were surprised to hear our beloved “Tajabone” of the Senegalese Ismaël Lô. The exceptional music of Senegal that you are most likely to listen to is called “mbalax”. It’s a mix of Cuban beat along with African drums! Men, women and children were dancing rapturously! We were struck by how much men and women are being mingled here. This is quite a difference compared to North Africa.

   After a couple of hours, women prepared dinner for everyone. They laid a few tablecloths on the floor and brought three big, stainless steel platters. We all sat on the floor around them and ate using our hands. They even brought us some homemade juices to drink. Everything was great! After dinner, we said goodbye to everyone and left, as we were whacked after such a long day…

Just a few hours after having entered Senegal, we found ourselves amongst a cheerful party of musicians!

   Saint-Louis was founded in 1659 on an isle of Senegal River and it was the first French settlement in Africa. Grid town planning and European architecture indicate that it is no ordinary African town. The house where we were being hosted was situated on one of the most picturesque spots of the area. It was on the peninsula, south of the town, built literally on the seaside. We spent endless hours gazing at the Atlantic Ocean while in the night we were sleeping with the window open, so that we could hear the soothing sound of the waves, something that we had missed a lot…

The seaside in front of the house where we were being hosted was the view we were enjoying for many hours every day…

   It was there where I found out that, quite strangely, the tube of the rear tyre of my motorcycle was punctured. That was very surprising, as I had installed an ultra heavy duty tube, with every modern control and self-programming system! When I took it off, I found out that a crumple had occurred and there was a small puncture there. I went over a local repair shop and witnessed something unbelievable… The workman stitched the puncture with needle and thread! He put on top a soft, sticky rubber and then pressed the tube for five minutes on a custom made press, where he had adjusted one of those old flatirons working with charcoals, the ones that our grannies were using for ironing clothes. The rubber soon melted and became one with the tube. I was very anxious to see if this technique would actually work. Indeed, after so many days the tyre has not lost its air pressure! Repair cost: 3 euros!

Restaurant at Yoff, the independent Muslim quarter of Dakar, where there are no government officials, it is self-administering and crime is unheard.

   After 134 days on the road, we arrived in Dakar! I guess we did not windup first, did we? Nevertheless, it seems to me that we did a good time for the Thessaloniki – Dakar route! I remember every magic moment of each day… In the suburbs of the capital we are being hosted by Wilson, a Nigerian guy with a big heart, who has migrated to Senegal and he sells shoes on the streets. He lives in a simple neighbourhood with filthy alleys, in the house of a warm Senegalese family that has adopted us.

With Wilson, the Nigerian guy who is hosting us in the suburbs of Dakar, and his friend whom he calls ”father”.

   It was time to take care of our motorcycles. We found two good rear tyres and we welded Christina’s aluminium water tank, which was cracked after so many falls in the vast lands of Sahara. We also made some other small repairs and we are now ready to continue our trip to the south!

The picturesque Gorée Island which for many slaves was the final stop before arriving to the Americas, if they had made it through the hard trip across the ocean…

   Τα σύνορα μεταξύ Μαυριτανίας και Σενεγάλης είναι γνωστό πως έχουν τους πιο διεφθαρμένους υπαλλήλους απ’ όλα τα σύνορα της Αφρικής. Οι ταξιδιώτες περνούν ένα Γολγοθά κι αναγκάζονται να ξοδέψουν αρκετά χρήματα σε φιλοδωρήματα. Γι’ αυτό το λόγο προτιμήσαμε να περάσουμε από τα σύνορα στη Diama, αντί γι’ αυτά στο Rosso, που έχουν τη χειρότερη φήμη. Δυστυχώς, διαπιστώσαμε ότι οι υπάλληλοι στη Diama έχουν μάθει πολλά κόλπα από τους συναδέλφους τους στο Rosso, οπότε η κατάσταση είναι κι εκεί τραγική.

   Τόσο στη μαυριτανική, όσο και στη σενεγαλέζικη πλευρά, μας ζητούσαν 10 ευρώ ανά άτομο για κάθε σφραγίδα που έβαζαν, μια στο διαβατήριο και μια στα έγγραφα για το τελωνείο. Ξέραμε τι θα συναντήσουμε, οπότε είχαμε οπλιστεί με υπομονή πριν φτάσουμε στα σύνορα. Στη μαυριτανική πλευρά τα γλιτώσαμε τα φιλοδωρήματα. Στη σενεγαλέζικη, όμως, ο αδίστακτος αστυνομικός κρατούσε τα έγγραφά μας και δε μας τα ‘δινε πίσω αν δεν του δίναμε τα χρήματα που ήθελε!

Σκαλίζοντας έναν κορμό δέντρου για την κατασκευή πιρόγας.

   Από το πρώτο μας βήμα στη Σενεγάλη ήταν φανερό πως μπήκαμε πια στην Υποσαχάρια Αφρική. Το ερημικό τοπίο έδωσε τη θέση του στη σαβάνα, οι ιθαγενείς με την αραβική επιρροή αντικαταστάθηκαν από τους μαύρους της Δυτικής Αφρικής, ενώ η κουλτούρα που συναντούμε είναι αρκετά διαφορετική.

Το σκουπιδιάρικο που περνά από σπίτι σε σπίτι θεωρείται πολυτέλεια για τα δεδομένα της Αφρικής…

   Πρώτος μας σταθμός ήταν το Saint-Louis, όπου μας φιλοξένησε ο Γάλλος Σαμουήλ κι οι δυο Σενεγαλέζοι συγκάτοικοί του, ο Μπούμπα κι ο Μπάι. Τους χρωστάμε ευγνωμοσύνη, γιατί τα παιδιά μας έκαναν να ξεχάσουμε τη δυσάρεστη εμπειρία των συνόρων και μας βούτηξαν κατευθείαν στα βαθιά της Σενεγάλης, για να διαπιστώσουμε πως οι περισσότεροι Σενεγαλέζοι που δε φορούν στολή είναι υπέροχοι άνθρωποι, χαμογελαστοί, με χιούμορ και πολύ ενέργεια!

Διαβάζοντας το Κοράνι έξω από το Μεγάλο Τζαμί του Saint-Louis.

   Μόλις λίγες ώρες αφού φτάσαμε στο Saint-Louis, πήραμε τις μοτοσυκλέτες και πήγαμε στο σπίτι κάποιων φίλων των παιδιών. Ήταν όλοι μαζεμένοι σ’ ένα δωμάτιο. Οι περισσότεροι ήταν μουσικοί, οπότε χωρίς να χάσουν χρόνο πήραν την κιθάρα και τα τύμπανά τους κι άρχισαν να παίζουν. Ήταν καταπληκτική εμπειρία! Είχε πολύ ενέργεια η μουσική τους. Εδώ δεν ακούσαμε ούτε το “Να μ’ αγαπάς” ούτε το “Dust in the wind”… Δε λέω, ωραία τραγούδια κι αυτά, αλλά οι άνθρωποι έπαιζαν αφρικανική μουσική και μας εξέπληξαν όταν ακούσαμε το αγαπημένο μας “Tajabone” του Σενεγαλέζου Ismael Lô. Η περίφημη μουσική της Σενεγάλης, που συνήθως ακούγεται, είναι η mbalax, μια μίξη κουβανέζικου ρυθμού κι αφρικανικών κρουστών! Άντρες, γυναίκες και παιδιά χόρευαν εκστασιασμένοι! Μας έκανε εντύπωση το πόσο πολύ αναμιγνύονται εδώ οι γυναίκες με τους άντρες. Αυτή είναι μια εμφανής διαφορά με τη Βόρεια Αφρική.

   Μετά από 2-3 ώρες, οι γυναίκες ετοίμασαν φαγητό για όλους. Έστρωσαν μερικά τραπεζομάντιλα στο πάτωμα κι έφεραν τρεις μεγάλες, ανοξείδωτες πιατέλες. Κάτσαμε όλοι γύρω τους και φάγαμε με τα χέρια. Μας έφεραν και σπιτικούς χυμούς. Ήταν όλα τέλεια! Μετά το γεύμα, τους χαιρετήσαμε όλους έναν-έναν και φύγαμε, αφού ήμασταν ψόφιοι μετά από μια τόσο γεμάτη μέρα…

Μόλις λίγες ώρες αφού μπήκαμε στη Σενεγάλη, βρεθήκαμε ανάμεσα σε μια παρέα μουσικών γεμάτη ζωντάνια!

   Το Saint-Louis ιδρύθηκε το 1659 σ’ ένα νησάκι μέσα στο Σενεγάλη Ποταμό κι ήταν η πρώτη γαλλική αποικία στην Αφρική. Η δομημένη ρυμοτόμηση κι η ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική δείχνουν αμέσως πως δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη αφρικανική πόλη. Το σπίτι όπου μας φιλοξενούσαν βρίσκεται σ’ ένα από τα πιο γραφικά σημεία της περιοχής. Είναι στη χερσόνησο που εκτείνεται νότια της πόλης κι είναι χτισμένο κυριολεκτικά πάνω στην αμμουδιά. Περάσαμε αμέτρητες ώρες στο μπαλκόνι χαζεύοντας τον Ατλαντικό, ενώ το βράδυ κοιμόμασταν με ανοιχτό το παράθυρο και μας νανούριζε η όμορφη μουσική των κυμάτων, που μας είχε λείψει…

Η παραλία μπροστά στο σπίτι όπου φιλοξενούμασταν ήταν η εικόνα που απολαμβάναμε γι’ ατέλειωτες ώρες…

   Εκεί διαπίστωσα πως, περιέργως, είχε τρυπήσει η πισινή σαμπρέλα της μοτοσυκλέτας μου. Μου έκανε εντύπωση, γιατί είχα βάλει ultra heavy duty σαμπρέλα με όλα τα σύγχρονα συστήματα ελέγχου και αυτοπρογραμματισμού! Όταν την έβγαλα, διαπίστωσα πως είχε τσαλακωθεί σε κάποιο σημείο και πάνω στο τσαλάκωμα έκανε ένα μικρό σκίσιμο. Πήγα σ’ ένα τοπικό βουλκανιζατέρ κι είδα κάτι απίστευτο… Ο μάστορας έραψε το σκίσιμο με κλωστή και βελόνα! Από πάνω έβαλε μια μαλακή, κολλώδη γόμα κι ύστερα πάτησε τη σαμπρέλα για πέντε λεπτά σε μια αυτοσχέδια πρέσα, όπου είχε προσαρμόσει ένα από ‘κείνα τα παλιά σίδερα που λειτουργούν με κάρβουνο και τα χρησιμοποιούσαν οι γιαγιάδες μας για το σιδέρωμα των ρούχων. Η γόμα έλιωσε κι έγινε ένα με τη σαμπρέλα. Ανυπομονούσα να δω αν θα λειτουργήσει η τεχνική αυτή. Κι όμως, μετά από τόσες μέρες το λάστιχο δεν έχει χάσει καθόλου αέρα! Κόστος επισκευής: 3 ευρώ!

Εστιατόριο στην ανεξάρτητη, μουσουλμανική συνοικία του Dakar, το Yoff, που δεν έχει δημόσιους υπαλλήλους, είναι αυτοδιοικούμενο και δε γνωρίζει εγκληματικότητα.

   Μετά από 134 μέρες στο δρόμο, ήρθε η στιγμή που φτάσαμε στο Dakar! Μάλλον δεν τερματίσαμε πρώτοι, ε; Πάντως εμένα μια χαρά χρόνος μου ακούγεται για το Θεσσαλονίκη – Dakar! Θυμάμαι τη μαγεία κάθε μιας μέρας… Στα προάστια της πρωτεύουσας μας φιλοξενεί ο Wilson, ένας μεγαλόκαρδος Νιγηριανός, που έχει μεταναστεύσει στη Σενεγάλη και πουλά παπούτσια στους δρόμους. Μένει σε μια φτωχογειτονιά ανάμεσα σε χωματόδρομους γεμάτους βρομόνερα και σκουπίδια, στο σπίτι μιας ζεστής σενεγαλέζικης οικογένειας που μας έχει υιοθετήσει.

Με το Wilson, το Νιγηριανό που μας φιλοξενεί στα προάστια του Dakar, και το φίλο του που αποκαλεί “πατέρα”.

   Εδώ ήρθε η ώρα να περιποιηθούμε λίγο τις μοτοσυκλέτες μας. Βρήκαμε δυο καλά ελαστικά για τις πισινές ρόδες, κολλήσαμε την αλουμινένια δεξαμενή νερού της Χριστίνας, που είχε τρυπήσει και σπάσει από τις πολλές πτώσεις στα βάθη της Σαχάρας, κάναμε και μερικές άλλες μικροεπισκευές κι είμαστε έτοιμοι για τη συνέχεια του ταξιδιού προς το νότο!

Το γραφικό νησάκι Gorée, που γι’ αρκετούς σκλάβους ήταν ο τελευταίος σταθμός πριν φτάσουν στην Αμερική, αν επιβίωναν από το δύσκολο ταξίδι στον ωκεανό…