Posts Tagged ‘XR 250’

   The trail through which we crossed the border of Guinea-Bissau and entered Guinea led us to the bank of a wide river. This was the case three times during our savannah crossing. Usually, there would be a wooden raft on which we could load the motorbikes and reach the other side of the river. In one occasion, though, the raft was out of order, so we had to load carefully the motorcycles on a pirogue one by one and cross the river paddling. After having ridden almost 30 kilometers (19 miles) inside the country, we arrived at a village where two police officers stamped our passports.

After so many streams that we had to cross, Christina was quite at home in riding through them!

   Christina’s motorcycle started to stall again. It reached a point that it could not even move. I thought it was a fuel problem. I evacuated the carburetor’s float chamber and engaged the electric starter while keeping the fuel petcocks turned off, in an attempt to clear the carburetor. This didn’t help. When the things got worse, it was clear that the engine would stop by the moment we put it in a gear. That was the sign I was looking for! I immediately realized that it was an electric malfunction and the usual suspect was no other but the sidestand sensor. As soon as I short-circuited it with a piece of metal wire, the motorcycle was finally working again, as good as new! Christina was having a hard time for two days in a row, crossing rivers and deep water pits on a motorcycle that would stall every now and then. Especially when the water was deep enough to cover the whole engine, then it was definitely a problem.

It was by the impressive Kambadaga Waterfalls where we discovered one of the most amazing spots we have ever wild camped at!

   As if this was not enough, Christina had her rear tyre punctured by a nail for third time! Sometimes one problem follows another and everything happens in the middle of nowhere. However, we keep cool no matter what! Wherever we are, we have the proper gear to fix any problem, one at a time.

We had a punctured tyre for the sixth time in all, having ridden 20,000 km (12,428 miles)… Bloody nails!

   This six-day rambling through dirt roads and trails in the savannah was amazing! It gave us the opportunity, not only to enjoy isolated places in this amazing landscape, but also to meet wonderful people who live in huts all over the countryside, almost the same way as their ancestors did ages ago.

In these areas roofs come really low in order to shade properly the interior of the hut.

   In Labé, the first town where we stayed, we were hosted by Julie, a French girl working in Guinea for almost two years. She has a housemate, Aïscha, a Guinean girl full of energy who never stops laughing! They were both quite stunned when they first saw us, as our skin and clothes were covered in red dust! We used to bathe in rivers whenever we had such a luxury available but one day on these dirt tracks was enough to turn us red again… Thank God there was a well in the courtyard outside the house, so we had plenty of water (cold of course) to take a bath and wash our clothes. Labé is one of the most organized cities in the country, so there was even electricity during the night for a few hours!

The kids we came across in the villages were adorable!

   It was New Year’s Eve when we went shopping through the busy market of the town, in order to prepare a Greek dish for the festive dinner. Christina worked her magic once more and made some kind of moussaka. It left both the Guinean and the French friends of Julie’s, with whom we celebrated New Year’s Eve, with their mouth open! It was impossible to find any minced meat or make béchamel, so instead we used tiny pieces of meat and instead of béchamel, we made purée of potatoes and sweet potatoes mixed with milk and nutmeg! Of course we didn’t have an oven, but with a gas stove after five hours dinner was ready.

Fouta Djalon region is famous for the typical indigo cloths, tailored by men and dyed by women, using the tropical plant Indigofera tinctoria.

   The next day, being a holiday for everyone, we went for a two-day excursion up to the north of the country along with Julie and her Guinean friend, Lamine. We visited the mountainous region of Mali-Yemberem by the border with Senegal. The area of Fouta Djalon is very mountainous, therefore blessed with a lovely, cool climate, which we had really missed as much as the mountains themselves! It was like a dream, us sitting around the fire, outside the huts where we spent the night, listening to stories narrated by our elder host and gazing the innumerous stars of the African sky…

With the Quran by hand…

   We would definitely spend a few more days in the stunning and special region of Fouta Djalon. We made more than a few excursions on our motorcycles, as well as some short hiking, in order to explore picturesque settlements and impressive waterfalls that the forests of the region thrive with. With so many rivers around, we could find amazing spots to wild camp!

Dittin Waterfall reaches 80 m (262 ft.) height and is one of the tallest in Guinea!

   Unfortunately, it was time for us to leave the mountains and cross the country’s savannah. Luckily, we knew that we would find some more mountains in the south when we would explore the Forest Region. At some point we left the main dirt road in order to lose ourselves (literally!) through the paths, trying to find the settlement of Koladou, deep into the tropical forest. We spent the night there and we met almost every friendly peasant of this settlement! We sat in the middle of the village, outside some huts, trying to describe Greece to the locals, while they would talk about their everyday life. Over the nearby river we saw a vine bridge for the first time, built traditionally out of natural materials! Instead of wire ropes they use vines and instead of metal sheets to step on, they use bamboos and other tree branches.

Indiana Jones and the Temple of Doom!

   Reaching the border with Ivory Coast, we passed through an amazing forest of bamboos. It was the first time we laid eyes on something like this! We could never imagine how high this plant could be. After quite a few hours of nice riding through the dirt tracks of the Forest Region, we arrived outside a hut where we had our passports stamped, leaving behind us a country that undoubtedly became our favorite amongst the ones we have visited in the African continent so far. We always met people smiling, joyful and open-hearted, while the mountainous scenery, rare as it is in this continent, was something we had really missed. In Guinea, like in Mauritania, we crossed the country covering more kilometers in off-road riding than on tarmac. What a thrill…

Our overnight stay at the settlement of Koladou will stay in our heart thanks to its wonderful people…

Here you can watch the video about our adventures in Guinea (with English subtitles):

Soundtracks (music of Guinea):
Mory Kanté – Nafiya
Mory Kanté – Diananko
Mory Kanté – Sabou
Mory Kanté – Djou
Mory Kanté – Loniya
Famoudou Konate – Damba

   Το μονοπάτι μέσω του οποίου περάσαμε τα σύνορα της Γουινέας-Μπισάου και μπήκαμε στη Γουινέα, μας οδήγησε στην όχθη ενός μεγάλου ποταμού. Αυτό συνέβη τρεις φορές όσες μέρες διασχίζαμε τη σαβάνα. Συνήθως υπήρχε μια ξύλινη σχεδία, όπου φορτώναμε τις μοτοσυκλέτες και περνούσαμε στην απέναντι όχθη. Σε μια περίπτωση, όμως, η σχεδία ήταν χαλασμένη κι έτσι φορτώσαμε προσεκτικά τις μοτοσυκλέτες μας μία προς μία σ’ ένα κανό και περάσαμε κωπηλατώντας. Μετά από περίπου 30 χιλιόμετρα μέσα στη χώρα, φτάσαμε σ’ ένα χωριό όπου δυο αστυνομικοί μας σφράγισαν τα διαβατήρια.

Μετά από τόσα ποταμάκια που διασχίσαμε, τον πήρε τον αέρα η Χριστίνα!

   Η μοτοσυκλέτα της Χριστίνας άρχισε να κάνει διακοπές πάλι. Έφτασε σε σημείο να μη μπορεί να κάνει βήμα. Νόμιζα πως είναι πρόβλημα τροφοδοσίας βενζίνης. Άδειασα το καζανάκι του καρμπιρατέρ, πατούσα τη μίζα με κλειστά τα ρακόρ της βενζίνης, μήπως καθαρίσει το καρμπιρατέρ, αλλά δε βοήθησε. Όταν η κατάσταση χειροτέρεψε, ήταν πια φανερό πως ο κινητήρας έσβηνε μόλις βάζαμε ταχύτητα. Αυτό ήταν το σημάδι που ήθελα να δω! Αμέσως κατάλαβα πως το πρόβλημα είναι ηλεκτρικό κι ο συνήθης ύποπτος ήταν ο αισθητήρας του πλαγιοστάτη. Τον βραχυκύκλωσα μ’ ένα κομμάτι σύρμα κι επιτέλους η μοτοσυκλέτα λειτουργούσε και πάλι άψογα! Δυο μέρες παιδευόταν η Χριστίνα και διέσχιζε τα ποτάμια και τους βαθιούς νερόλακκους με μια μοτοσυκλέτα που έσβηνε κάθε λίγο. Ειδικά όταν έσβηνε μέσα σε νερό που κάλυπτε όλο τον κινητήρα, ήταν πρόβλημα.

Δίπλα στους εντυπωσιακούς Καταρράκτες Kambadaga ανακαλύψαμε ένα από τα ομορφότερα μέρη όπου έχουμε κατασκηνώσει!

   Σα να μην έφτανε αυτό, τρύπησε για τρίτη φορά η πισινή σαμπρέλα λόγω καρφιού. Μερικές φορές το ένα πρόβλημα ακολουθεί το άλλο και συμβαίνουν όλα μαζί στη μέση του πουθενά. Δε μασάμε όμως! Όπου και να βρισκόμαστε, έχουμε τον εξοπλισμό για να λύσουμε τα προβλήματα ένα προς ένα.

Έκτη φορά συνολικά που μας τρυπά λάστιχο μέσα σε 20.000 χλμ… Άτιμα καρφιά!

   Αυτή η εξαήμερη περιπλάνηση στους χωματόδρομους και τα μονοπάτια της σαβάνας ήταν καταπληκτική! Μας έδωσε την ευκαιρία όχι μόνο ν’ απολαύσουμε τις απομονωμένες αυτές γωνιές της φύσης, αλλά και να γνωρίσουμε τους υπέροχους ανθρώπους που ζουν στις καλύβες της επαρχίας όπως σχεδόν ζούσαν εκεί κι οι πρόγονοί τους αρκετούς αιώνες πριν.

Σ’ αυτές τις περιοχές οι στέγες κατεβαίνουν χαμηλά, για να προσφέρουν σκιά στις καλύβες.

   Στο Labé, την πρώτη πόλη της χώρας όπου μείναμε, μας φιλοξένησε η Τζούλι, μια Γαλλίδα που εργάζεται στη Γουινέα τα τελευταία δυο χρόνια περίπου. Συγκατοικεί με την Αΐσα, μια Γουινέζα με απίστευτη ενέργεια, που δε σταματά να γελά! Τρόμαξαν οι άνθρωποι όταν μας πρωτοείδαν με τόσο χώμα που είχαμε πάνω στα ρούχα και το δέρμα μας! Λουζόμασταν στα ποτάμια, όταν είχαμε αυτή την πολυτέλεια, αλλά μια μέρα στους κόκκινους χωματόδρομους ήταν αρκετή για να γίνουμε πάλι χάλια… Ευτυχώς το σπίτι είχε πηγάδι στην αυλή, οπότε είχαμε άφθονο νερό (κρύο φυσικά) για να λουστούμε και να πλύνουμε όλα μας τα ρούχα. Το Labé είναι από τις καλά οργανωμένες πόλεις της χώρας, οπότε το βράδυ έχει και ηλεκτρικό ρεύμα για μερικές ώρες!

Τα παιδιά που συναντούσαμε στα χωριά ήταν αξιολάτρευτα!

   Ήταν παραμονή πρωτοχρονιάς όταν πήγαμε να ψωνίσουμε στο πολύβουο παζάρι της πόλης, ώστε να μαγειρέψουμε μια ελληνική σπεσιαλιτέ για το πρωτοχρονιάτικο τραπέζι. Η Χριστίνα έκανε πάλι τα μαγικά της κι έφτιαξε κάτι σα μουσακά, που ξετρέλανε τους Γουινέζους, αλλά και τους Γάλλους φίλους της Τζούλι με τους οποίους αλλάξαμε χρονιά! Ήταν αδύνατο να βρούμε κιμά και μπεσαμέλ, οπότε χρησιμοποιήσαμε μικρά κομμάτια κρέατος κι αντί για μπεσαμέλ βάλαμε πουρέ από πατάτες και γλυκοπατάτες μαζί με γάλα και μοσχοκάρυδο! Βέβαια, δεν είχαμε φούρνο στη διάθεσή μας, αλλά με μια εστία υγραερίου το φαγητό ήταν έτοιμο μετά από πέντε ώρες.

Η περιοχή Fouta Djalon φημίζεται για τα χαρακτηριστικά λουλακί υφάσματα που ράβουν οι άντρες και βάφουν οι γυναίκες χρησιμοποιώντας το τροπικό φυτό ινδικόν.

   Την επόμενη μέρα, μια κι ήταν αργία, πήγαμε μια διήμερη εκδρομή στα βόρεια της χώρας μαζί με την Τζούλι κι ένα Γουινέζο φίλο της, το Λαμίν. Επισκεφτήκαμε τα βουνά γύρω από το Mali-Yemberem, δίπλα στα σύνορα με τη Σενεγάλη. Η περιοχή Fouta Djalon της Γουινέας είναι ορεινή, οπότε είναι ευλογημένη με μια υπέροχη δροσιά, που μας είχε λείψει όσο κι η θέα των βουνών! Ήταν ονειρικό να καθόμαστε γύρω από τη φωτιά, έξω από τις πήλινες καλύβες όπου μέναμε, ακούγοντας τις ιστορίες που μας έλεγε ο ηλικιωμένος οικοδεσπότης μας και χαζεύοντας τ’ αμέτρητα αστέρια του αφρικανικού ουρανού…

Με το κοράνι στο χέρι…

   Αναμφισβήτητα θέλαμε ν’ αφιερώσουμε αρκετές μέρες στην πανέμορφη κι ιδιαίτερη περιοχή Fouta Djalon. Κάναμε αρκετές εξορμήσεις με τις μοτοσυκλέτες μας, αλλά και σύντομες πεζοπορίες, για να εξερευνήσουμε γραφικούς οικισμούς κι εντυπωσιακούς καταρράκτες που αφθονούν στα δάση της περιοχής. Με τόσα ποτάμια τριγύρω, βρίσκαμε καταπληκτικά μέρη για ελεύθερη κατασκήνωση!

Ο Καταρράκτης του Dittin πέφτει από τα 80 μ. ύψος κι είναι από τους ψηλότερους της Γουινέας!

   Δυστυχώς, ήρθε η ώρα που κατεβήκαμε απ’ τα βουνά, για να διασχίσουμε τη σαβάνα της χώρας. Ευτυχώς, όμως, ξέραμε πως στα νότια θα ξανανέβουμε στα βουνά και θα εξερευνήσουμε την καταπράσινη Forest Region. Σε κάποιο σημείο αφήσαμε τον κεντρικό χωματόδρομο και χαθήκαμε (κυριολεκτικά!) με τις μοτοσυκλέτες μας στα μονοπάτια στην προσπάθειά μας να βρούμε τον οικισμό Koladou μέσα στα βάθη του τροπικού δάσους. Διανυκτερεύσαμε εκεί και γνωρίσαμε όλους τους φιλικούς χωρικούς! Κάτσαμε στο κέντρο του οικισμού, έξω από κάποιες καλύβες και προσπαθούσαμε να εξηγήσουμε στους ντόπιους πώς είναι η Ελλάδα, ενώ κι αυτοί μας μιλούσαν για τη ζωή τους εκεί. Στο γειτονικό ποτάμι είδαμε για πρώτη φορά πεζογέφυρα κατασκευασμένη παραδοσιακά από φυσικά υλικά! Αντί για συρματόσχοινα χρησιμοποιούν αναρριχητικά φυτά, ενώ αντί για λαμαρίνες στο πάτωμα χρησιμοποιούν μπαμπού και κλαδιά από άλλα δέντρα.

Ο Ιντιάνα Τζόουνς και Ο Ναός του Χαμένου Θησαυρού!

   Πλησιάζοντας στα σύνορα με την Ακτή Ελεφαντοστού διασχίσαμε ένα εντυπωσιακό δάσος από μπαμπού. Πρώτη φορά βλέπαμε κάτι τέτοιο! Δε μπορούσαμε να φανταστούμε πόσο ψηλό είναι αυτό το δέντρο. Μετά από αρκετές ώρες όμορφης περιπλάνησης στους χωματόδρομους της Forest Region, βρήκαμε μια καλύβα όπου μας σφράγισαν τα διαβατήρια κι αφήσαμε πίσω τη χώρα που αναμφισβήτητα έγινε η αγαπημένη μας ανάμεσα σ’ αυτές που έχουμε επισκεφτεί μέχρι τώρα στην αφρικανική ήπειρο. Οι άνθρωποι που συναντούσαμε ήταν πάντα με το χαμόγελο στα χείλη, ανοιχτοί και κεφάτοι, ενώ τ’ ορεινό τοπίο είναι κάτι σπάνιο στην ήπειρο και μας είχε λείψει ιδιαίτερα. Στη Γουινέα, όπως και στη Μαυριτανία, διασχίσαμε τη χώρα καλύπτοντας περισσότερα χιλιόμετρα σ’ εκτός δρόμου διαδρομές, παρά σε άσφαλτο. Ήταν μαγεία…

Η διαμονή μας στον οικισμό Koladou θα μας μείνει αξέχαστη χάρη στους υπέροχους κατοίκους του…

Εδώ μπορείτε να δείτε το βίντεο απ’ τις περιπέτειές μας στη Γουινέα:

Soundtracks (μουσική της Γουινέας):
Mory Kanté – Nafiya
Mory Kanté – Diananko
Mory Kanté – Sabou
Mory Kanté – Djou
Mory Kanté – Loniya
Famoudou Konate – Damba

   It is about time for me to get used to writing “2014” in the diary I write every night while traveling. The typical wishes are plenty: health, love, happiness… Beautiful wishes and important ones but some things are not up to us, so they just remain mere wishes. Would it be time, starting in 2014, to include in our life something which will give a push to make all the other wishes come true, something that is really up to us? It is called “understanding” and I think it is an element lacking from our societies.

   We are used to judging people so easily: “These foreigners have come and turned the country upside down.”, “What are these stinky people doing here? They should be looking for job in their own countries!”, “These people are not civilized, they are ignorant, cannot keep up with evolution.”. Unfortunately, these are some of the expressions we all hear from fellow people. As long as these people remain foreigners, love and happiness cannot prosper. We should approach them, I think, with understanding, in an attempt to figure out the reason they are here, living this way, having the customs that they have…

   Let us not forget that immigrants do not come from a specific nation. Immigrants are the Greeks that have moved to Germany due to the financial crisis, having to deal with behaviors similar to those shown to the immigrants in Greece, though much more civilized ones, I would say.

    Immigrants are people, just the same as locals are. We are all people, no matter where we come from, sharing the same world and having the same basic needs. Each one of us primarily wants to survive and after having ensured this, we all want to have a decent life, don’t we? Therefore, let us respect the basic needs of our housemates in this planet, which are the same with our own ones, but we seem to have forgotten about it, as we have taken these needs for granted and have created a bunch of others.

A nice creation of Coco Melvin (http://canvaspeaceproject.org)

   I consider understanding a basic element of every society. Let us keep that in mind in every move we make. Instead of abusing verbally a fellow man for his behavior, let’s stand there and ask him why he behaves like this. Talking will probably make him think without any hostile feelings towards us. Especially nowadays, the majority of the population worldwide has some serious issues to deal with. We should try once in a while to put ourselves in the same position as our fellow men are. Let us face the same problems as the ones they have to face and maybe we will be able to comprehend their actions. Building such relationships of understanding between us will only change this world for the better…

So, Happy New Year, with much more understanding in our lives!

   Ήρθε η ώρα να συνηθίσω να γράφω “2014” στο ημερολόγιο που κρατώ κάθε βράδυ όσο ταξιδεύω. Οι ευχές δίνουν και παίρνουν: υγεία, αγάπη, ευτυχία… Όμορφες ευχές και σημαντικές, αλλά κάποια πράγματα δεν είναι στο χέρι μας κι έτσι παραμένουν μόνο ευχές. Μήπως αρχίζοντας από το 2014 να βάλουμε στη ζωή μας κάτι που εξαρτάται από εμάς και θα βοηθήσει σ’ όλα τα υπόλοιπα που ευχόμαστε; Λέγεται “κατανόηση” και νομίζω πως, δυστυχώς, λείπει από τις κοινωνίες μας.

   Έχουμε μάθει να κρίνουμε εύκολα τους συνανθρώπους μας: “Ήρθαν αυτοί οι ξένοι κι έχουν ρημάξει τη χώρα.”, “Τι δουλειά έχει εδώ ο βρωμιάρης; Να πάει στη χώρα του να βρει δουλειά!”, “Αυτοί δεν έχουν μάθει να ζουν πολιτισμένα. Είναι αγράμματοι, έχουν μείνει πίσω.”. Αυτές κι άλλες παρόμοιες φράσεις, δυστυχώς, τις ακούμε όλοι από τους διπλανούς μας. Όσο αυτοί οι άλλοι παραμένουν ξένοι, η αγάπη κι η ευτυχία δε μπορούν να ευδοκιμήσουν. Νομίζω πως είναι απαραίτητο να τους πλησιάσουμε με κατανόηση, προσπαθώντας να καταλάβουμε γιατί βρίσκονται εδώ, γιατί ζουν κατ’ αυτόν τον τρόπο, γιατί έχουν τέτοιες συνήθειες…

   Ας μην ξεχνάμε πως ο ξένος δεν έχει εθνικότητα. Κι ο Έλληνας που χτυπήθηκε από την κρίση κι έφυγε μετανάστης στη Γερμανία, ξένος αποκαλείται κι αντιμετωπίζει παρόμοια συμπεριφορά μ’ αυτήν που αντιμετωπίζουν οι ξένοι στην Ελλάδα, αν κι αρκετά πιο πολιτισμένη, πιστεύω.

   Άνθρωπος είναι ο ξένος, άνθρωπος είναι κι ο ντόπιος. Όλοι οι άνθρωποι, ασχέτως εθνικότητας, μοιραζόμαστε τον ίδιο κόσμο κι έχουμε τις ίδιες βασικές ανάγκες. Ο καθένας μας θέλει πρωτίστως να επιβιώσει κι αφού το εξασφαλίσει αυτό, θέλει να ζήσει αξιοπρεπώς, έτσι δεν είναι; Ας σεβαστούμε, λοιπόν, τις βασικές ανάγκες των συγκατοίκων μας σ’ αυτόν τον πλανήτη, που είναι, άλλωστε, οι ίδιες με τις δικές μας, αλλά το είχαμε ξεχάσει, γιατί αυτές τις ανάγκες τις είχαμε εξασφαλισμένες κι έτσι δημιουργήσαμε μια πληθώρα άλλων αναγκών.

Μια όμορφη δημιουργία της Coco Melvin (http://canvaspeaceproject.org)

   Η κατανόηση θεωρώ πως είναι κάτι πολύ βασικό για μια κοινωνία. Ας το θυμόμαστε σε κάθε μας κίνηση. Αντί να βρίζουμε το συνάνθρωπό μας γι’ αυτό που έκανε, ας τον ρωτήσουμε γιατί το έκανε. Η κουβέντα και μόνο μπορεί να τον κάνει να σκεφτεί, χωρίς να νιώσει εχθρικά απέναντί μας. Ειδικά σ’ αυτή την εποχή, το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της γης αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα. Ας δοκιμάζουμε κάθε μέρα να μπούμε για λίγο στη θέση του συνανθρώπου μας, έστω και νοητά. Ας προσπαθήσουμε να γνωρίσουμε τα προβλήματά του κι ίσως καταλάβουμε τη συμπεριφορά του. Αν χτίσουμε τέτοιες σχέσεις κατανόησης ανάμεσά μας, μόνο προς το καλύτερο θ’ αλλάξει αυτός ο κόσμος…

Καλή χρονιά, λοιπόν, με περισσότερη κατανόηση!

   After having recovered from malaria, we were ready to enter Guinea-Bissau, a country most people don’t even know it exists! This was the main reason we decided to make a detour to visit it. It is always a pleasure to interact with people who are not accustomed of seeing Westerners and are intact by tourism.

   In Africa there are three countries using the word “Guinea” in their name: Guinea (former French Guinea); Guinea-Bissau (former Portuguese Guinea); and Equatorial Guinea (former Spanish Guinea). New Guinea, which is more well-known, is an island in the Pacific Ocean, north of Australia.

   Guinea-Bissau was the last country of West Africa that gained independence from colonization, just in 1974. The last Europeans that ruled this small country were not the French, but the Portuguese. Unfortunately, these proved to be the cruelest colonials of all, so independence was earned after a lot of blood had been spilled.

   We soon arrived in the capital, Bissau, which looks more like a small, provincial town rather than the capital of a country. We were hosted there by Paulo, an English teacher working for a public school. His house was in the suburbs of the town, in a neighborhood squeezed inside a labyrinth of dirt roads. It consists of a single small room which he struggled to furnish with a bed, a couch and two armchairs. It was a large ground floor building divided in such small rooms with walls not reaching the roof. So, it was like sharing the same space with our neighbors. You could hear everything, especially the man next door beating his wife, the woman crying, screaming and swearing, the children yelling and crying too… Paulo went out to see if there was something he could do but, as he told us later, in these countries they are used to such fights.

Rice fields just behind Paulo’s house.

   Bissau was the first town we stayed where most of the houses don’t have electricity. Of course, almost everybody has a cell phone so, in order to charge it, there are specific stores for these purpose where you pay a small fee for charging! There is also no running water but every neighbourhood has its own well. These are the everyday living conditions not only in Guinea-Bissau but also in many of the countries we will be visiting.

Christina cooking on fire a royal meal of chicken with rice, to eat together with our hosts!

   Paulo is a Protestant Christian, so we went to attend the service with him. In a plain building without hagiographies, icons and luxury men, women and children started to gather until there was not a single empty sit left. The service began with religious songs. There was somebody playing electric guitar, another one playing harmonium, while eight young boys and girls were accompanying the main singer. The believers were clapping their hands and were moving their body to the rhythm. If we weren’t aware of being in a temple, we would probably think this was a concert! In the end the pastors of the church preached the word of God. At some point Paulo told us that the pastor asked us to stand up, so that everybody could see us! We were the only white people in the temple and they wanted to welcome us!

If we didn’t know that we were in a church, we would think that we were watching a concert!

   Moving east, we visited the scenic old town of Bafatá, with buildings and cobbled streets left behind by the Portuguese. Nowadays they are totally neglected and the town seems more like a ghost town, however bearing still testimony of its glory.

Over the deepest rivers there were small wooden bridges. While passing through the rest, we were soaked wet for good…

   We went all the way until Gabú but decided not to enter Guinea straight ahead. We preferred to ride an amazing off-road route through the savannah. We were passing through small settlements of round huts made of mud with roof of straws. Smiling peasants were greeting us all the time! In some parts there was only a small path to ride on. Many times we would find ourselves in front of streams or puddles. Crossing them made us soaked wet, as in some parts the water was more than one meter (3 ft) deep. Where the water was even deeper there were small wooden bridges which we had to cross very carefully. In some village a police officer stamped our passports and through tracks we crossed the border and before knowing it, we entered Guinea.

Crossing the border through the savannah paths…

Here you can watch the video about our adventures in Guinea-Bissau (with English subtitles):

Soundtracks (music of Guinea-Bissau):
Super Mama Djombo – Dissan Na M’bera
Super Mama Djombo – Assalariado
Super Mama Djombo – Indicativo
Manecas Costa – Ermons Di Terra

   Αφού αναρρώσαμε από την ελονοσία, ήμασταν έτοιμοι να μπούμε στη Γουινέα-Μπισάου, μια χώρα που οι περισσότεροι δε γνωρίζουν πως είναι χώρα! Αυτός ήταν ένας βασικός λόγος για τον οποίο αποφασίσαμε να κάνουμε μια παράκαμψη και να την επισκεφτούμε. Είναι, άλλωστε, χαρά μας να συναναστρεφόμαστε με ανθρώπους που δεν έχουν ξαναδεί λευκό κι είναι ανεπηρέαστοι από τον τουρισμό.

   Στην Αφρική υπάρχουν τρεις χώρες που χρησιμοποιούν τη λέξη “Γουινέα” στ’ όνομά τους. Είναι η Γουινέα (πρώην Γαλλική Γουινέα), η Γουινέα-Μπισάου (πρώην Πορτογαλική Γουινέα) κι η Ισημερινή Γουινέα (πρώην Ισπανική Γουινέα). Η Νέα Γουινέα, που είναι κι η πιο γνωστή, είναι νησί του Ειρηνικού στα βόρεια της Αυστραλίας.

   Η Γουινέα-Μπισάου ήταν η τελευταία χώρα της Δυτικής Αφρικής που ανεξαρτητοποιήθηκε από τους αποικιοκράτες, μόλις το 1974. Οι τελευταίοι Ευρωπαίοι που είχαν στα χέρια τους αυτήν τη μικρή χώρα δεν ήταν οι Γάλλοι, αλλά οι Πορτογάλοι. Δυστυχώς, αυτοί αποδείχτηκαν οι πιο σκληροί αποικιοκράτες κι έτσι η ανεξαρτησία κερδήθηκε αφού πρώτα χύθηκε πολύ αίμα.

   Φτάσαμε γρήγορα στην πρωτεύουσα, τη Bissau, η οποία έμοιαζε περισσότερο με μια μικρή, επαρχιακή πόλη, παρά με πρωτεύουσα κράτους. Εκεί μας φιλοξένησε ο Paulo, ένας δάσκαλος αγγλικών σε δημόσιο σχολείο. Το σπίτι του βρίσκεται έξω από την πόλη, σε μια γειτονιά χωμένη στο λαβύρινθο των χωματόδρομων. Είναι ένα μικρό δωμάτιο, το οποίο μετά από πολύ κόπο εξόπλισε μ’ ένα κρεβάτι, έναν καναπέ και δυο πολυθρόνες. Ένα μεγάλο, ισόγειο κτήριο ήταν χωρισμένο σε πολλά τέτοια δωματιάκια, που ορίζονταν από τοίχους, οι οποίοι δεν έφταναν μέχρι επάνω. Έτσι ήταν σα να μένουμε στο ίδιο σπίτι με τους γείτονές μας. Ακούγονταν τα πάντα κι ειδικά ο άντρας του διπλανού δωματίου που έδερνε τη γυναίκα του, αυτή τον έβριζε, φώναζε, έκλαιγε, φώναζαν και τα παιδιά τους, έκλαιγαν κι αυτά… Ο Paulo βγήκε έξω για να κάνει κάτι, αλλά όπως μας είπε, σ’ αυτές τις χώρες είναι συνηθισμένοι σε τέτοιους καβγάδες.

Οι ορυζώνες πίσω από το σπίτι του Paulo.

   Η Bissau ήταν η πρώτη πόλη στην οποία μείναμε, όπου τα περισσότερα σπίτια δεν έχουν ηλεκτρικό ρεύμα. Βέβαια, σχεδόν όλοι έχουν κινητό τηλέφωνο, οπότε για να το φορτίσουν, πληρώνουν κάτι σε μαγαζιά που έχουν ρεύμα και κάνουν αυτήν τη δουλειά! Φυσικά, δεν υπάρχει τρεχούμενο νερό, αλλά κάθε γειτονιά έχει το πηγάδι της. Αυτές οι συνθήκες αποτελούν τον κανόνα τόσο στη Γουινέα-Μπισάου, όσο και στις περισσότερες από τις επόμενες χώρες που θα επισκεφτούμε.

Η Χριστίνα μαγειρεύει στα κάρβουνα ένα βασιλικό γεύμα με ρύζι και κοτόπουλο, για να φάμε μαζί με τους οικοδεσπότες μας!

   Ο Paulo είναι χριστιανός προτεστάντης, οπότε μας πήγε να εκκλησιαστούμε. Σ’ ένα απλό κτήριο χωρίς αγιογραφίες, εικόνες και πολυτέλειες άρχισαν να μαζεύονται άντρες, γυναίκες και παιδιά, ώσπου γέμισαν τα καθίσματα. Η λειτουργία ξεκίνησε με θρησκευτικά τραγούδια. Κάποιος έπαιζε ηλεκτρική κιθάρα, άλλος έπαιζε αρμόνιο, ενώ οκτώ νεαρά αγόρια και κορίτσια συνόδευαν με τις φωνές τους τον κύριο τραγουδιστή. Οι πιστοί χτυπούσαν παλαμάκια και κουνούσαν ρυθμικά το κορμί τους. Αν δεν ξέραμε πως βρισκόμασταν σε ναό, θα νομίζαμε πως παρακολουθούμε συναυλία! Στο τέλος οι πάστορες του ναού κήρυξαν το λόγο του Θεού στους πιστούς. Σε κάποια φάση ο Paulo μας είπε πως ο πάστορας ζήτησε να σηκωθούμε όρθιοι, για να μας δει ο κόσμος! Ήμασταν οι μόνοι λευκοί στο ναό, οπότε ήθελαν να μας καλωσορίσουν!

Αν δεν ξέραμε πως βρισκόμαστε σε χριστιανικό ναό, θα νομίζαμε πως παρακολουθούμε συναυλία!

   Κινούμενοι ανατολικά, επισκεφτήκαμε τη γραφική παλιά πόλη της Bafatá με τα σπίτια και τα καλντερίμια που άφησαν πίσω τους οι Πορτογάλοι. Τώρα πια είναι παραμελημένα κι η πόλη μοιάζει με στοιχειωμένη, αλλά φαίνεται πως πέρασε μεγαλεία.

Στα πιο βαθιά ποτάμια, είχε ξύλινα γεφυράκια. Στα υπόλοιπα, έπρεπε να μουσκευτούμε για τα καλά…

   Φτάσαμε μέχρι το Gabú, αλλά αντί να μπούμε κατευθείαν στη Γουινέα, προτιμήσαμε να κάνουμε μια συναρπαστική εκτός δρόμου διαδρομή στα βάθη της σαβάνας. Περνούσαμε από μικρούς οικισμούς με κυκλικές καλύβες φτιαγμένες από λάσπη και πλεγμένα άχυρα για στέγη. Χαμογελαστοί χωρικοί μας χαιρετούσαν συνεχώς! Σε κάποια κομμάτια οδηγούσαμε σε μονοπάτια. Πολλές φορές συναντούσαμε ποταμάκια ή νερόλακκους. Για να τους διασχίσουμε, είχαμε γίνει μούσκεμα, αφού το νερό ξεπερνούσε το ένα μέτρο βάθος σε κάποια σημεία. Εκεί που το νερό ήταν ακόμη πιο βαθύ, είχε ξύλινα γεφυράκια, πάνω από τα οποία περνούσαμε με προσοχή. Σε κάποιο χωριό ένας αστυνομικός μας σφράγισε τα διαβατήρια και μέσα από τα μονοπάτια περάσαμε τα σύνορα χωρίς να το καταλάβουμε και μπήκαμε στη Γουινέα.

Διασχίζοντας τα σύνορα από τα μονοπάτια της σαβάνας…

Εδώ μπορείτε να δείτε το βίντεο απ’ τις περιπέτειές μας στη Γουινέα-Μπισάου:

Soundtracks (μουσική της Γουινέας-Μπισάου):
Super Mama Djombo – Dissan Na M’bera
Super Mama Djombo – Assalariado
Super Mama Djombo – Indicativo
Manecas Costa – Ermons Di Terra