Posts Tagged ‘XR 250’

   Leaving Accra, the capital of Ghana, we headed north, hoping to meet some friendlier people, as we had heard that the culture there is quite different. After having passed the hills of Aburi, it finally got a little bit cooler. It started to rain and Christina put on her REV’IT! rain suit for the first time during the trip.

Ah, I forgot to mention it… I had my hair cut!

   We reached the villages east of Lake Volta, the largest artificial lake in the world. After having passed by the town of Ho, it started to get dark, so we followed a dirt track outside some village, in order to find a campsite. While Christina was preparing dinner in the dark, she saw a man’s figure approaching but as soon as he noticed us he disappeared without even saying hello.

Animism in Africa is still quite popular… Healers based on ancient African traditions outnumber doctors by far in this continent.

   After dinner, we entered inside the tent and we were about to sleep, when we saw people with flash lights coming. We greeted them but at first they didn’t hear us. While they were leaving, we greeted them again and they came towards our tent. Suddenly, we found ourselves surrounded by a dozen of men pointing machine guns at us! They were yelling: “get out and leave your guns”! We got out of the tent to see that we were surrounded by a bunch of policemen. Christina was in her underwear. The Rambos were shouting at her to come out while she was trying to put on some clothes. She could not believe what else we would have to face in this country and she could not stop laughing. She was joking with the policemen, who they were surprised to see that we were just a couple of white “tourists”. The villagers had informed them of the existence of some criminals in the area and that’s why they called for them. So, these people would take everybody wild camping in the nature as a criminal, even if they had not exchanged a single word. How many similarities there are between the Ghanaians and the Indians? In Asia, Indians were the only inhospitable and xenophobic people I met and I had the exact same experience…

As you can see, Christina’s suntan is almost the same with the color of some Africans!

   So, same as that time, we packed everything, followed the officers and pitched our tent in front of the police station. They kept on telling us how dangerous it was to camp in the bush, as we could be attacked by lions. In Ghana you hardly find any lions even inside national parks but it is similar to the stories you hear in Greece about wolves and bears attacking everyone who dares to wild camp on the mountains! Christina was mocking them telling them that they were probably bored and they wanted some company, that’s why they came to pick us up… We entered inside the tent and we could hear all night someone on the television preaching about Jesus in a stressful tone.

People use to wash their clothes and themselves in rivers, no matter how muddy the water is.

   Happily, this was the last bad experience we had from the Ghanaians. In the north, the majority of the people are Muslims, so they respect visitors and they are much friendlier. We would meet once more smiling people greeting us. In the city of Tamale we were hosted by Shiraz and Ahmed in a room that they rent in some farmhouse.

These huge ant colonies are very common in the savannahs and the jungles of West Africa and can host more than one million termites!

   Ahmed told us about the unbelievable adventure he had experienced when with five other companions he crossed the Sahara in an attempt to immigrate. Riding on cars and trucks, they crossed Burkina Faso, Niger and Chad and after three months they arrived to Libya. Many die during such a hard trip, while others are being robbed. On the way, they had to stop often in order to work and save some money to continue the trip.

   Ahmed had really only the worst of the experiences, as far as it concerned the way people in those countries treated them. It is obvious that they respect white people, as they have money to spend but that is not the case for the rest of the Africans, who immigrate there to make some money, “grab” their jobs and so on. Unfortunately, it is the same story as in the rest of the world. Money is the moving power and that’s what controls people’s attitude…

Especially during the dry season, animals gather around waterholes searching for the priceless element of water.

   Naturally, Ahmed and his companions were aiming to enter Europe but they were lacking both the necessary paperwork and the money. They worked in Libya as construction workers for some Turkish firm but after three years their Tunisian employer refused to pay them and handed them over to the police. Not having the proper documents, they were kept in prison for nine months, facing, of course, inhuman behavior inside the Libyan cells.

Many of the locals make a living out of fishing, so waters are full of nets.

   Feeling shocked and sad by the stories of the people we met, we headed west. We were planning to visit some villages with interesting, old mosques, built in Sudanese style using mud and sticks. They consist of many whitewashed, conical towers and they look more like weird, alien constructions. This is also the way the palaces of the tribal chiefs are built, some of which we visited at the village of Wechiau, as well as in the town of Wa.

The chief’s palace in Wa is built in Sudanese style using mud and sticks.

   Next to the border with Burkina Faso we enjoyed our first safari in Africa! We went down the Black Volta River inside a wooden pirogue and we were quite lucky to run into hippos that pass their time there! We were watching them from a distance. They spend the whole day inside the water to cool off. They go out only during the night to feed themselves. A beast like this weights around 3 tons (6,614 pounds), while it can eat 40 to 50 kilos (88 to 110 pounds) of grass daily.

We saw some hippos on our first safari in Africa!

   So, after almost one month, we completed our journey around Ghana, having some more pleasant experiences than the ones we had in the south of the country.

Here you can watch the video about our trip in Ghana (with English subtitles):

Soundtracks (music from Ghana):
Professional Uhuru – Mensu Koraa
Professional Uhuru – Konkomba Medley
Koo Nimo – Owusuwaa
Pan-African Orchestra – Opus 1
Gadzo, Music Of The Ewe Of Ghana

   Φεύγοντας απ’ την Accra, την πρωτεύουσα της Γκάνας, κατευθυνθήκαμε προς τα βόρεια, ελπίζοντας να συναντήσουμε πιο φιλικούς ανθρώπους, αφού είχαμε ακούσει πως η κουλτούρα εκεί διαφέρει. Αφού περάσαμε τους λόφους του Aburi, δροσιστήκαμε λίγο επιτέλους. Άρχισε να βρέχει κι η Χριστίνα για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια του ταξιδιού φόρεσε τ’ αδιάβροχα της REV’IT!.

Α, δε σας είπα… Κουρεύτηκα!

   Φτάσαμε μέχρι τα χωριά ανατολικά της Λίμνης Βόλτα, της μεγαλύτερης τεχνητής λίμνης στον κόσμο. Αφού περάσαμε την πόλη του Ho, άρχισε να σουρουπώνει, οπότε ακολουθήσαμε ένα χωματόδρομο έξω από κάποιο χωριό, για να κατασκηνώσουμε. Καθώς η Χριστίνα μαγείρευε μέσα στο σκοτάδι, είδε κάποιον να έρχεται, αλλά μόλις μας αντίκρισε, εξαφανίστηκε χωρίς να μας μιλήσει καν.

Ο ανιμισμός στην Αφρική καλά κρατεί… Οι θεραπευτές που βασίζονται σε αρχαίες αφρικανικές παραδόσεις είναι πολύ περισσότεροι απ’ τους γιατρούς σ’ αυτή την ήπειρο.

   Αφού φάγαμε, μπήκαμε στ’ αντίσκηνο κι ήμασταν έτοιμοι να κοιμηθούμε, όταν είδαμε κάποιους να έρχονται μ’ ένα φακό. Τους χαιρετήσαμε, αλλά δε μας άκουσαν αρχικά. Όταν έφευγαν, τους ξαναχαιρετήσαμε κι ήρθαν προς τ’ αντίσκηνό μας. Ξαφνικά είδαμε καμιά δεκαριά άντρες να μας σημαδεύουν με αυτόματα όπλα! Φώναζαν αγριεμένοι: “βγείτε έξω κι αφήστε τα όπλα σας”! Βγήκαμε απ’ το αντίσκηνο κι είδαμε πως μας είχαν περικυκλώσει ένα τσούρμο αστυνομικοί. Η Χριστίνα ήταν με τα εσώρουχα. Απ’ τη μια προσπαθούσε να φορέσει κάτι στα γρήγορα κι απ’ την άλλη είχε τους Rambo να φωνάζουν να βγει γρήγορα έξω. Δε μπορούσε να πιστέψει τι άλλο θα μας συμβεί σ’ αυτήν τη χώρα κι είχε βάλει τα γέλια. Έκανε καλαμπούρια με τους αστυνομικούς, οι οποίοι όταν κατάλαβαν πως είμαστε ένα ζευγάρι λευκών “τουριστών”, έμειναν έκπληκτοι. Οι χωρικοί τους είχαν πει πως είδαν κάποιους εγκληματίες εκεί και γι’ αυτό τους κάλεσαν. Δηλαδή, αυτοί αν δουν άνθρωπο μέσα στη φύση, χωρίς να του μιλήσουν καν, τον εκλαμβάνουν ως εγκληματία. Πόσα κοινά μπορεί να έχουν οι Γκανέζοι με τους Ινδούς; Στην Ασία οι Ινδοί ήταν ο μόνος αφιλόξενος και ξενοφοβικός λαός που είχα συναντήσει κι είχα ζήσει ακριβώς την ίδια εμπειρία…

Όπως βλέπετε, το μαύρισμα της Χριστίνας πλησιάζει πια το χρώμα μερικών Αφρικανών!

   Όπως και τότε, λοιπόν, μαζέψαμε τα πράγματά μας, ακολουθήσαμε τους αστυνομικούς και στήσαμε τ’ αντίσκηνό μας μπροστά απ’ το αστυνομικό τμήμα. Αυτοί μας έλεγαν πως είναι πολύ επικίνδυνο να κοιμόμαστε στο δάσος, γιατί θα μας φαν τα λιοντάρια. Στη Γκάνα λιοντάρια δε μπορεί να δει κανείς ούτε στα εθνικά πάρκα, αλλά είναι σαν τις ιστορίες που λεν στην Ελλάδα για λύκους κι αρκούδες που τρων όσους τολμούν να κατασκηνώσουν στα βουνά! Η Χριστίνα τους έκανε καζούρα και τους έλεγε πως απλά βαριόνταν μόνοι τους κι ήρθαν να μας πάρουν για παρέα… Μπήκαμε στ’ αντίσκηνο κι όλο το βράδυ ακούγαμε απ’ την τηλεόραση κηρύγματα από κάποιον που μιλούσε για το Χριστό με τρομακτικό ύφος.

Τα ποτάμια χρησιμοποιούνται για πλύσιμο ρούχων κι ανθρώπων, άσχετα απ’ το πόσο λασπωμένο είναι το νερό.

   Ευτυχώς, αυτή ήταν η τελευταία άσχημη εμπειρία που είχαμε απ’ τους Γκανέζους. Στα βόρεια, η πλειονότητα των κατοίκων είναι μουσουλμάνοι, οπότε σέβονται τους επισκέπτες κι είναι φανερά πιο φιλικοί. Συναντήσαμε πάλι ανθρώπους που μας χαιρετούσαν χαμογελαστοί και μας μιλούσαν. Στην πόλη της Tamale μας φιλοξένησαν ο Shiraz κι ο Αχμέτ σ’ ένα δωμάτιο που νοικιάζουν σε κάποια αγροικία.

Αυτές οι τεράστιες μυρμηγκοφωλιές είναι συνηθισμένες στις σαβάνες και τις ζούγκλες της Δυτικής Αφρικής και μπορούν να φιλοξενήσουν μέχρι ένα εκατομμύριο τερμίτες!

   Ο Αχμέτ μας έλεγε για την απίστευτη περιπέτεια που έζησε όταν διέσχισε τη Σαχάρα μαζί μ’ άλλους πέντε στην προσπάθειά τους να μεταναστεύσουν. Επιβαίνοντας σ’ αυτοκίνητα και φορτηγά, διέσχισαν τη Μπουρκίνα Φάσο, το Νίγηρα και το Τσαντ και μετά από τρεις μήνες έφτασαν στη Λιβύη. Αρκετοί πεθαίνουν σ’ αυτό το δύσκολο ταξίδι, ενώ άλλους τους ληστεύουν. Στο δρόμο σταματούσαν για να δουλέψουν και να συγκεντρώσουν μερικά χρήματα για το ταξίδι.

   Ο Αχμέτ είχε να πει τα χειρότερα για τον τρόπο που τους συμπεριφέρονταν οι άνθρωποι των χωρών αυτών. Όπως γίνεται φανερό, τους λευκούς τους σέβονται, αφού έχουν χρήματα και τα ξοδεύουν εκεί, αντιθέτως με τους άλλους Αφρικάνους, που παν εκεί για να βγάλουν χρήματα, να τους “κλέψουν” τις δουλειές κ.λ.π.. Δυστυχώς, δηλαδή, όπως σ’ όλο τον κόσμο, έτσι κι εδώ, τα πάντα κινούνται γύρω απ’ το χρήμα κι αυτό είναι που ρυθμίζει τη συμπεριφορά των ανθρώπων…

Ειδικά κατά τη διάρκεια της ξηρής περιόδου, τα ζώα συγκεντρώνονται στους νερόλακκους, αναζητώντας το πολύτιμο υγρό στοιχείο.

   Φυσικά, στόχος του Αχμέτ και των συνοδοιπόρων του ήταν να παν στην Ευρώπη, αλλά δεν είχαν τ’ απαραίτητα έγγραφα, ούτε τα χρήματα. Δούλευαν στη Λιβύη ως οικοδόμοι, για κάποια τούρκικη εταιρεία, αλλά μετά από τρία χρόνια ο Τυνήσιος εργοδότης τους δεν ήθελε να τους πληρώσει και τους παρέδωσε στην αστυνομία. Αφού δεν είχαν τ’ απαραίτητα έγγραφα, τους φυλάκισαν για εννιά μήνες κι όπως είναι αναμενόμενο, αντιμετώπισαν απάνθρωπη συμπεριφορά μέσα στις φυλακές της Λιβύης.

Πολλοί ντόπιοι εξαρτώνται από την αλιεία, οπότε τα νερά είναι γεμάτα δίχτυα.

   Σοκαρισμένοι και στενοχωρημένοι απ’ τις ιστορίες των ανθρώπων που συναντούμε, κατευθυνθήκαμε προς τα δυτικά. Θέλαμε να επισκεφτούμε κάποια χωριά με ενδιαφέροντα, παλιά τζαμιά, που έχουν χτιστεί με τη σουδανέζικη τεχνοτροπία, χρησιμοποιώντας λάσπη και ξύλα. Αποτελούνται από πολλούς ασπρισμένους, κωνικούς πύργους και παραπέμπουν σε παράξενα, εξωγήινα κατασκευάσματα. Κάπως έτσι είναι χτισμένα και τα παλάτια των φυλάρχων, τα οποία επισκεφτήκαμε στο χωριό του Wechiau, αλλά και στην πόλη του Wa.

Το παλάτι του φύλαρχου στο Wa είναι χτισμένο με τη σουδανέζικη τεχνοτροπία, χρησιμοποιώντας λάσπη και ξύλα.

   Στα σύνορα με τη Μπουρκίνα Φάσο απολαύσαμε το πρώτο μας σαφάρι στην Αφρική! Κατεβήκαμε τον Ποταμό Μαύρο Βόλτα με μια ξύλινη πιρόγα και σταθήκαμε τυχεροί, αφού συναντήσαμε τους ιπποπόταμους που συχνάζουν εκεί! Τους παρατηρούσαμε από μακριά. Κάθονται όλη μέρα μέσα στο νερό, για να δροσίζονται. Μόνο το βράδυ βγαίνουν, για να βοσκήσουν. Ένα τέτοιο κτήνος ζυγίζει γύρω στους τρεις τόνους, ενώ τρώει καθημερινά 40 έως 50 κιλά φυτά.

Στο πρώτο μας σαφάρι στην Αφρική είδαμε ιπποπόταμους!

   Έτσι μετά από σχεδόν ένα μήνα ολοκληρώσαμε το ταξίδι μας στη Γκάνα με μερικές πιο ευχάριστες εμπειρίες απ’ αυτές που ζήσαμε στα νότια της χώρας.

Εδώ μπορείτε να παρακολουθήσετε το βίντεο απ’ το ταξίδι μας στη Γκάνα:

Soundtracks (μουσική απ’ τη Γκάνα):
Professional Uhuru – Mensu Koraa
Professional Uhuru – Konkomba Medley
Koo Nimo – Owusuwaa
Pan-African Orchestra – Opus 1
Gadzo, Music Of The Ewe Of Ghana

   It’s been a while since we last crossed borders with actual buildings and well-organized offices. In the previous countries, we were used to searching the huts where we could find the officers that would stamp our passports. When we arrived at the Ghanaian border, before asking even for our passports, they asked us for our Carnet de Passages en Douane. These are the documents necessary in many of the developing countries, ensuring that we will not sell our vehicles without paying duties. We had our Carnet checked three times while crossing the border. God bless ELPA that granted us all the essential documents and we have nothing to fear!

In Ankasa Nature Reserve the bamboos have formed a magical scenery, the so-called Bamboo Cathedral…

   Entering the country, we traveled mainly on the coastal road and discovered many stunning beaches, where we wild camped, swam and had fun. Especially near Akwidaa Beach, we discovered an abandoned, wooden pavilion on a serene part of the beach… real magic! We loved it so much that we spent two days there!

Enjoying the serene beach that we discovered and kept us there for two days…

   While traveling on the coast of Ghana, we visited a few of the numerous castles built by the colonialists. They were constructed for the protection of the coast from the other European powers. Portuguese, Danes, Swedes, Dutch and British were in conflict for controlling the commerce on the Gold Coast, as they used to call Ghana because of its vast gold reserves. However, by the 16^th century, slave trade became more profitable than trading gold or ivory. The castles were turned into prisons for the slaves, who stayed there waiting for the ships that would take them far, to an unknown destiny… Slave trade was formally declared illegal at the beginning of the 19^th century but unfortunately it is practically active even nowadays. You can read a relative story by our friends of the pin project.

The competition for controlling the trade on the Gold Coast was fierce between the colonists.

   Unfortunately, as much as we were impressed by the beaches and the castles in Ghana, we were equally disappointed by its people. The slaps on the face came one after another. In the previous countries we were accustomed of everybody greeting us with a wide smile. From the first day in Ghana, however, we noticed that when we were greeting the locals they did not even bother to reply. They just looked at us with an arrogant attitude wondering why we would speak to them without knowing them.

Sunset on our favourite beach…

   One morning, there were kids gathered on the beach where we had camped and Christina started to play with them, while I was packing the tent. When we got on the motorbikes, all set, we saw two of them running away and we were really surprised to see them leaving without even saying goodbye. Ten minutes later we knew why… In the next village Christina noticed that her backpack was half-open and her cell phone was missing! We turned back where some other kids brought us the cell phone immediately. They were blaming each other but Christina was not interested in finding out who was the responsible one… She was really upset because while she thought that she had met some nice kids in this country, they proved her wrong once again.

The exotic beach of Princes Town!

   The next slap on the face was for me… I was overlooking a beach, photographing some fishermen that were pulling their nets out of the sea. Christina saw a few of them getting annoyed, waving me to stop photographing, but I was looking at them through the camera and could not notice that. I was too far to talk to them anyway. Then, I saw someone dropping the nets, grabbing a coconut and starting running towards me! I could not believe this was happening and I was frozen for a moment! When I realized that he was really furious, determined to hit me, I started the engine and I disappeared as if I had robbed a bank! Luckily no coconut found its way to me…

This photo was the reason I almost got hit by a furious fisherman!

   Sad and disappointed as we were, we headed to Kumasi, where we were hosted by the family of a friendly guy, Densi. Luckily, in their home we found ourselves in a haven of friends, because elsewhere… impoliteness and arrogance were astonishing. And it’s not that they are being hostile only to foreigners. Unfortunately, they don’t get along with each other either. We are tired to see people picking up fights on the street.

In many West African countries some kinds of rodents are considered delicacies and are sold by the roadside!

   West Africa’s largest market is in Kumasi and it has taken over even the railway. Until a few years ago the train would cross the market every now and then. The stall owners were used to remove their merchandise in an eye blink. Nowadays the train does not pass from there, so the occupation of the railway has become permanent. The city sky is full of bats, which you can also find on earth, sold roasted by vendors! Christina was ready to try one but as soon as she saw them roasted in whole, with their head, wings and legs, she changed her mind…

We have eaten many weird kinds of meat but we have no idea from what animal they came from. Pay attention to the grill which is made out of refrigerator’s elements!

Now we are in Accra, the modern capital city of Ghana. Here we had a nice surprise… Through our host, we met Nikos, a Greek who lives here! He is the first Greek we met since Morocco. Christina is preparing some Greek recipes every day (as long as we can find the proper ingredients!) and we enjoy them all together, talking and laughing around the table until it gets late…

The canons of colonists are nowadays a toy for the children…

   Καιρό είχαμε να περάσουμε σύνορα με κτίρια κι οργανωμένα γραφεία. Στις προηγούμενες χώρες είχαμε συνηθίσει ν’ αναζητούμε τις καλύβες με τους αστυνομικούς, για να μας σφραγίσουν τα διαβατήρια. Μόλις φτάσαμε στα σύνορα της Γκάνας, πριν καν μας ζητήσουν τα διαβατήρια, μας ζήτησαν τα πολύπτυχα (Carnet de Passages en Douane). Αυτά είναι τα έγγραφα που απαιτούνται σε πολλές αναπτυσσόμενες χώρες και διασφαλίζουν πως δε θα πουλήσουμε τα οχήματά μας χωρίς να πληρώσουμε δασμούς. Τρεις φορές μας τα έλεγξαν τα πολύπτυχα στα σύνορα. Να ‘ναι καλά η ΕΛΠΑ που μας χορήγησε όλα τ’ απαραίτητα έγγραφα και δεν έχουμε να φοβόμαστε τίποτα!

Στο Εθνικό Πάρκο Ankasa τα μπαμπού έχουν σχηματίσει ένα μυστικιστικό τοπίο, το λεγόμενο Καθεδρικό των Μπαμπού…

   Μπαίνοντας στη χώρα, ταξιδεύαμε συνήθως κοντά στην ακτή κι ανακαλύψαμε πανέμορφες παραλίες, όπου κατασκηνώναμε, κάναμε τα μπανάκια μας και το χαιρόμασταν. Ειδικά κοντά στην Παραλία Akwidaa, που ανακαλύψαμε ένα εγκαταλειμμένο, ξύλινο υπόστεγο σ’ ένα ήσυχο κομμάτι της αμμουδιάς, ήταν μαγεία… Μας άρεσε τόσο, που μείναμε δυο μέρες εκεί!

Απολαμβάνοντας την ερημική παραλία που ανακαλύψαμε και μας φιλοξένησε για δυο μέρες…

   Όσο ταξιδεύαμε στις ακτές της Γκάνας, επισκεπτόμασταν μερικά από τα δεκάδες φρούρια που είχαν χτίσει εδώ οι διάφοροι αποικιοκράτες. Όλα αυτά χρησίμευαν στην προστασία των ακτών της χώρας από τους υπόλοιπους αποικιοκράτες. Πορτογάλοι, Δανοί, Σουηδοί, Ολλανδοί και Βρετανοί πολεμούσαν μεταξύ τους για τον έλεγχο του εμπορίου στη Χρυσή Ακτή, όπως ονομαζόταν τότε η Γκάνα, λόγω των τεράστιων αποθεμάτων της σε χρυσό. Από το 16^ο αιώνα, το δουλεμπόριο έγινε σημαντικότερο απ’ το εμπόριο χρυσού κι ελεφαντοστού. Τα φρούρια μετατράπηκαν σε φυλακές για τους σκλάβους, όσο αυτοί περίμεναν τα καράβια που θα τους μετέφεραν στο άγνωστο… Το δουλεμπόριο θεωρητικά κηρύχθηκε παράνομο στις αρχές του 19^ου αιώνα, αλλά δυστυχώς στην πράξη συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Μπορείτε να διαβάσετε τη σχετική ιστορία των φίλων μας από το the pin project.

Η διαμάχη ήταν σκληρή ανάμεσα στους αποικιοκράτες για τον έλεγχο του εμπορίου στη Χρυσή Ακτή.

   Όσο μας εντυπωσίασαν οι παραλίες και τα φρούρια της Γκάνας, τόσο μας απογοήτευσαν οι κάτοικοί της, δυστυχώς. Τρώγαμε το ένα χαστούκι μετά το άλλο. Από τις προηγούμενες χώρες είχαμε συνηθίσει να μας χαιρετούν χαμογελαστοί οι πάντες. Από τις πρώτες μέρες στη Γκάνα, όμως, διαπιστώσαμε πως όταν χαιρετούσαμε τους ντόπιους, αυτοί συνήθως δε μας απαντούσαν καν. Μας κοιτούσαν μ’ ένα υπεροπτικό ύφος και μια απορία που τους χαιρετούσαμε χωρίς να τους γνωρίζουμε.

Ηλιοβασίλεμα στην αγαπημένη μας παραλία…

   Ένα πρωινό μαζεύτηκαν τα πιτσιρίκια στην παραλία που είχαμε κατασκηνώσει κι η Χριστίνα άρχισε να παίζει μαζί τους, όσο εγώ μάζευα το αντίσκηνο. Όταν ήμασταν έτοιμοι πάνω στις μοτοσυκλέτες, δυο απ’ αυτά έφυγαν τρέχοντας κι απορούσαμε γιατί δε μας χαιρέτησαν καν. Δέκα λεπτά αργότερα καταλάβαμε το λόγο… Στο επόμενο χωριό η Χριστίνα είδε την τσάντα της μισάνοιχτη και διαπίστωσε πως έλειπε το κινητό της! Γυρίσαμε πίσω κι αμέσως συναντήσαμε κάποια άλλα παιδιά που μας έδωσαν το κινητό. Το ένα κατηγορούσε το άλλο, αλλά τη Χριστίνα δεν την ένοιαζε τόσο ποιο παιδί το έκανε… Είχε στενοχωρηθεί πολύ, γιατί πάνω που πίστευε πως συνάντησε και κάποια καλά παιδιά σ’ αυτήν τη χώρα, έφαγε άλλο ένα χαστούκι.

Η εξωτική παραλία της Princes Town!

   Το επόμενο χαστούκι ήταν για ‘μένα… Ήμουν πάνω από μια παραλία και φωτογράφιζα τους ψαράδες που βρίσκονταν στην ακτή και τραβούσαν τα δίχτυα από τη θάλασσα. Η Χριστίνα έβλεπε κάποιους που μου έκαναν νόημα να σταματήσω να τους φωτογραφίζω, αλλά εγώ κοιτούσα τη φωτογραφική μηχανή, οπότε δεν τους είδα. Ούτως ή άλλως, ήμουν πολύ μακριά για να τους μιλήσω. Είδα, όμως, κάποιον που ξαφνικά άφησε τα δίχτυα, πήρε μια καρύδα απ’ την αμμουδιά κι άρχισε να τρέχει κατά πάνω μου! Δε μπορούσα να πιστέψω αυτό που συνέβαινε και πάγωσα για μια στιγμή! Όταν κατάλαβα, όμως, πως τρέχει μανιασμένος για να με λιθοβολήσει, έβαλα αμέσως μπρος τη μοτοσυκλέτα, τη γύρισα με τις μπάντες κι εξαφανίστηκα λες κι είχα ληστέψει τράπεζα! Ευτυχώς δε με χτύπησε καμιά καρύδα…

Αυτή η φωτογραφία ήταν η πέτρα του σκανδάλου, που εξόργισε τον ψαρά κι έτρεχε να με… καρυδοβολήσει!

   Κάπως έτσι, απογοητευμένοι και στενοχωρημένοι, κατευθυνθήκαμε προς το Kumasi, όπου μας φιλοξένησε η οικογένεια του συμπαθητικού Densi. Ευτυχώς, στο σπίτι τους νιώθαμε πως είμαστε σ’ ένα καταφύγιο φίλων, γιατί έξω από ‘κει… η αγένεια κι η υπεροψία που αντιμετωπίζαμε μας άφηναν άφωνους. Και να λέγαμε πως δε χωνεύουν τους ξένους μόνο… Δυστυχώς, ούτε μεταξύ τους τα παν καλά. Έχουμε βαρεθεί να βλέπουμε καυγάδες στο δρόμο.

Σε πολλές χώρες της Δυτικής Αφρικής κάποια είδη μεγάλων τρωκτικών θεωρούνται λιχουδιές και τα πουλούν στους δρόμους!

   Στο Kumasi βρίσκεται το μεγαλύτερο παζάρι της Δυτικής Αφρικής, το οποίο εκτείνεται ακόμη και πάνω στις σιδηροδρομικές γραμμές. Μέχρι πριν λίγα χρόνια το τρένο περνούσε πότε-πότε από ‘κει κι οι καταστηματάρχες μάζευαν βιαστικά την πραμάτεια τους. Τώρα πια δεν περνά το τρένο, οπότε η κατάληψη των σιδηροδρομικών γραμμών έχει γίνει μόνιμη. Ο ουρανός της πόλης είναι γεμάτος από νυχτερίδες, ενώ κάτω στη γη συναντά κανείς πλανόδιους που τις πουλούν ψητές! Έτοιμη ήταν να πάρει καμιά η Χριστίνα για να δοκιμάσει, αλλά όταν τις είδε ολόκληρες, με κεφάλι, φτερά και πόδια, άλλαξε γνώμη…

Έχουμε φάει διάφορα παράξενα είδη κρέατος, αλλά δε γνωρίζουμε από τι ζώα προέρχονταν. Προσέξτε τη σχάρα που είναι φτιαγμένη από παλιά στοιχεία ψυγείου!

   Τώρα βρισκόμαστε στην Accra, τη μοντέρνα πρωτεύουσα της Γκάνας. Εδώ είχαμε μια ευχάριστη έκπληξη… Μέσω του οικοδεσπότη μας γνωρίσαμε το Νίκο, έναν Έλληνα που ζει εδώ! Είναι ο πρώτος Έλληνας που συναντούμε μετά το Μαρόκο. Η Χριστίνα μαγειρεύει κάθε μέρα ελληνικές σπεσιαλιτέ (όσο το επιτρέπουν τα υλικά που βρίσκουμε!) και τις απολαμβάνουμε όλοι μαζί με όμορφη κουβέντα γύρω από το τραπέζι, που κρατά μέχρι αργά…

Τα κανόνια των αποικιοκρατών έγιναν τώρα παιχνίδι στα χέρια των παιδιών…

mad nomad: After so many months, I finally managed to persuade Christina to write one of our reports! Nikos Delkos was also quite persuasive 😉 Enjoy…

   Crossing the border from Guinea to Côte d’ Ivoire… eh, I mean Ivory Coast (after so many French-speaking countries, French comes quite natural to me!), we had a cultural shock! The dirt road was unbelievably smooth, no worse than a highway, contrary to the dirt roads (?) in Guinea that looked as if meteors had landed there, with potholes as big as craters. The most shocking of all was that we could see all public lighting in Ivory Coast turned on even in the middle of the day! In Guinea, even in big cities, usually there was no public electricity network at all.

In the morning, some of the female farmers of the area came over where we camped, and they were all full of energy!

   We headed towards the town of Man, in the north of the country. In 2010, after the presidential elections had taken place, there was a series of violent incidents that escalated evolving into civil war, which lasted until the beginning of the next year. Exchanging fires, even inside the city of Abidjan, was an everyday routine. The area around Man experienced this situation quite intensely due to the large number of rebels that occupied the region. The only thing now left as reminiscent of those troubled days are the numerous police and military checkpoints. Nevertheless, we, being “tourists”, encountered only smiles and welcome…

In Ivory Coast it’s common to see graves by the side of the road! Like if they stand there to remind to everyone the severe consequences of a war…

   We made our first stop in Yamoussoukro, which is the official capital of the country, even though it is just the fourth most populated city. While we were riding towards it, the cultural shock became bigger… We were riding on a two-lane highway by all European standards and with tarmac as smooth as velvet… No need to say, of course, that Elias was really depressed, mumbling in despair “Guinea is gone, with its mountains and its dirt roads, everything is gone…!!”.

   We were planning to visit the most famous Dame, one of the tallest in the world… We saw it from far away, majestic as it was, standing in the middle of a vast plain – Basilique de Notre Dame de la Paix! It was built under the orders of the first president of Ivory Coast, Félix Houphouët-Boigny. It was completed in 1989 and it is one of the tallest churches in the world, exceeding in height, but not in capacity, even the one of St. Peter’s in the Vatican. In order to build it, a huge palm grove was cut down, which was, however, president’s property, so that was the end of discussion…

There are 7,000 seats inside the Basilique de Notre Dame de la Paix!

   We were left with our mouth hanging open! When we stood next to one of the pillars (and there were many of them!) to take a picture, we could barely reach the base of it – not just me, but Elias as well… 😉  Inside there is air-conditioning system for every seat, curtains of cold air in front of every entrance, elevators inside four of the pillars providing direct access to the cupola… crazy stuff!

Told you: I barely reached its base! Everything in this church is gigantic!

   What’s the price for one man’s vanity? How much would people have their everyday life improved, if this money was spent in social benefits like health and education? One of the many spectacular stained glasses, the one depicting Jesus entering Jerusalem, stands as proof of this vanity. The president is really there, among the believers! The only thing that came good out of this is that many people found a job in order to maintain this structure – the gardeners only are 43!

You are thinking New York and Manhattan? Think again, it’s Abidjan!

   We made our second stop in Abidjan, the financial centre of the country, with all public offices gathered there and with its enormous skyscrapers being the trademark of the city. There we were hosted by Ute, who was born a German but has spent the biggest part of her life in her favorite continent, the African one. She has lived in almost every “red zone”: Chad, Sudan, Sierra Leone and so on… What an amazing woman and with so many stories that never make it to the media.

From the houses that lack even running water to the ones with a pool!

   In case you think nomads spend their days in tents and huts, you should see us having breakfast in the garden by the pool! That house has unbelievable facilities compared to the previous countries we visited: running water, hot if you want it, a stove with an oven, air-condition (as the temperature here has begun to climb high…), Wi-Fi and… a laundry machine – yeah! Let alone super markets… we could find goodies that we had never seen before, a real paradise – unfortunately with European prices straight from hell!

In 1893 Grand Bassam became the capital of the French colony.

   That’s where we took our visa for Ghana (they almost took our scalp to issue it!) and (with a blue mood) we bid farewell to the laundry machine… eh, I mean Abidjan… Heading to the border, through the coastal road to Grand Bassam, we would see sandy beaches lined with coconut trees, resorts and beach bars – to tell you the truth, it reminded us of Halkidiki in Greece…! Nevertheless, even there, in the velvet tarmac’s heaven, Elias managed to dig out some godforsaken dirt roads, even with sand in some parts!! Mercy, who will tell me how to deactivate this command from the GPS??

Even in Ivory Coast the mad nomad managed to find some dirt roads!

   We passed by vast plantations of palm trees, bananas and rubber trees. Ivory Coast is the country that produces most of the cocoa worldwide. However, it is a country without much of a genuine African character – except the huge amounts of pineapples, mangos and papayas that we consumed – and despite the luxuries that we enjoyed, it didn’t manage to steal our heart…

Dirt roads have some advantages… It’s the only way to discover cute, picturesque villages!

So, it is Guinea – Ivory Coast 1-0! Do you think Ghana can do better…??

Here you can watch the video about our trip in Ivory Coast (with English subtitles):

Soundtracks (music of Ivory Coast):
Alpha Blondy – Cocody Rock
Alpha Blondy – Interplanetary Revolution

mad nomad: Μετά από τόσους μήνες, έπεισα επιτέλους τη Χριστίνα να γράψει αυτή μια ανταπόκριση! Μέτρησε κι ο λόγος του Νίκου Δέλκου 😉  Απολαύστε την λοιπόν…

   Με το που περάσαμε τα σύνορα απ’ τη Γουινέα στο Côte d’ Ivoire… ε, στην Ακτή Ελεφαντοστού ήθελα να πω (μετά από τόσες χώρες το γαλλικό μου βγαίνει αυθόρμητα πια!), πάθαμε πολιτισμικό τραλαλά! Ο χωματόδρομος ήταν τόσο καλοστρωμένος που έμοιαζε με εθνική οδό, σε αντίθεση με τους χωματόδρομους(;) της Γουινέας, που ήταν λες κι είχαν προσγειωθεί εκεί κομήτες, με λακκούβες μεγάλες σαν κρατήρες. Και το πιο συγκλονιστικό; Τα δημόσια φώτα στα χωριά της Ακτής Ελεφαντοστού έκαιγαν ολόλαμπρα μέρα μεσημέρι! Στη Γουινέα ακόμη και στις μεγάλες πόλεις, συνήθως, ούτε που υπάρχει δημόσιο δίκτυο ηλεκτροδότησης.

Το πρωί ήρθαν οι αγρότισσες της περιοχής εκεί που κατασκηνώναμε, οι οποίες ήταν γεμάτες ζωντάνια!

   Κατευθυνθήκαμε προς την πόλη του Man, στα βόρεια της χώρας. Το 2010, με αφορμή τις προεδρικές εκλογές, ξέσπασαν μεγάλες ταραχές που κλιμακώθηκαν κι εξελίχθηκαν σ’ εμφύλιο πόλεμο μέχρι την αρχή του επόμενου έτους. Η ανταλλαγή πυροβολισμών ακόμα και μέσα στην πόλη του Abidjan ήταν πια καθημερινό φαινόμενο. Η περιοχή γύρω από το Man βίωσε την κατάσταση σ’ έντονο βαθμό λόγω του μεγάλου αριθμού ανταρτών που κατοικοεδρεύουν εκεί. Πλέον το μόνο που έχει μείνει μάρτυρας των ταραγμένων εκείνων ημερών είναι τα συνεχή στρατιωτικά και αστυνομικά μπλόκα. Ωστόσο, εμείς ως “τουρίστες” δεν αντιμετωπίσαμε τίποτε άλλο εκτός από χαμόγελα και καλωσορίσματα…

Στην Ακτή Ελεφαντοστού οι τάφοι βρίσκονται, συνήθως, δίπλα στο δρόμο! Λες κι είναι εκεί για να υπενθυμίζουν στον καθένα τις βαριές συνέπειες του πολέμου…

   Η πρώτη στάση μας ήταν στο Yamoussoukro, που αποτελεί την επίσημη πρωτεύουσα της χώρας, αν κι είναι η τέταρτη σε πληθυσμό πόλη. Πλησιάζοντας, το πολιτισμικό σοκ συνεχίστηκε… Οδηγούσαμε σ’ έναν αυτοκινητόδρομο ευρωπαϊκών προδιαγραφών, με δυο λωρίδες ανά κατεύθυνση και άσφαλτο βελούδο… Περιττό να πω, βέβαια, ότι ο Ηλίας είχε πέσει σε κατάθλιψη και μονολογούσε με νοσταλγία “Πάει η Γουινέα με τα βουνά της και τους χωματόδρομούς της, πάνε όλα…!!”.

   Είχαμε σκοπό να επισκεφτούμε την πιο διάσημη Κυρία, μια από τις ψηλότερες του κόσμου… Την είδαμε από πολύ μακριά, έτσι μεγαλοπρεπής που είναι, να στέκει στη μέση μιας αχανούς έκτασης – η Βασιλική της Παναγίας της Ειρήνης! Χτίστηκε μετά από εντολή του πρώτου προέδρου της Ακτής Ελεφαντοστού, του Félix Houphouët-Boigny. Ολοκληρώθηκε το 1989 κι είναι ένας από τους ψηλότερους ναούς του κόσμου, ξεπερνώντας σε ύψος, όχι όμως και σε χωρητικότητα, τη Βασιλική του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό. Για την ανέγερσή του απαλλοτριώθηκε ένα τεράστιο φοινικόδασος, που όμως ήταν ιδιοκτησία του προέδρου, οπότε οι διαφωνούντες κατάπιαν το σάλιο τους…

Το εσωτερικό της Βασιλικής της Παναγίας της Ειρήνης έχει 7.000 καθίσματα!

   Μείναμε με το στόμα ανοιχτό! Όταν σταθήκαμε δίπλα σ’ έναν κίονα (από τους πολλούς!) για να βγάλουμε φωτογραφία, δε φτάναμε ούτε καν τη βάση του – όχι μόνο εγώ, αλλά κι ο Ηλίας… 😉  Εσωτερικά έχει σύστημα κλιματισμού για κάθε στασίδι, κουρτίνες ψυχρού αέρα μπροστά από τις εισόδους, ανελκυστήρες μέσα σε τέσσερις απ’ τις κολώνες για άμεση πρόσβαση στο θόλο… τρελά πράγματα!

Σας το είπα: ούτε στη βάση δεν έφτανα! Τα μεγέθη σ’ αυτόν το ναό είναι γιγαντιαία!

   Πόσο μπορεί να στοιχίζει η ματαιοδοξία ενός ανθρώπου; Πόσο θα είχε βελτιωθεί η καθημερινή ζωή των ανθρώπων εδώ, αν τα λεφτά αυτά είχαν ξοδευτεί σε κοινωνικές παροχές, όπως η υγεία κι η παιδεία; Σφραγίδα της ματαιοδοξίας αυτής αποτελεί ένα από τα πολλά εκπληκτικά βιτρό της βασιλικής, αυτό που αναπαριστά την Είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα. Εκεί μπορεί κανείς να θαυμάσει τον πρόεδρο φάτσα-κάρτα ανάμεσα στους πιστούς! Το μόνο καλό είναι ότι πολλοί άνθρωποι βρήκαν δουλειά για τη συντήρηση του οικοδομήματος αυτού – μόνο οι κηπουροί είναι 43!

Ποια Νέα Υόρκη και ποιο Μανχάταν; Στο Abidjan είμαστε!

   Η δεύτερη στάση μας ήταν στο Abidjan, το οικονομικό κέντρο της χώρας, με όλες τις υπηρεσίες να είναι συγκεντρωμένες εκεί και με κάτι τεράστιους ουρανοξύστες ν’ αποτελούν το σήμα κατατεθέν της πόλης. Εκεί μας φιλοξένησε η Ute, που γεννήθηκε στη Γερμανία, αλλά έχει περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της στην αγαπημένη της ήπειρο, την αφρικανική. Έχει ζήσει σ’ όλες σχεδόν τις “κόκκινες ζώνες”: Τσαντ, Σουδάν, Σιέρα Λεόνε και πάει λέγοντας… Απίστευτη γυναίκα με ιστορίες που ποτέ δε φτάνουν στα Μ.Μ.Ε..

Από τα σπίτια όπου δεν είχαμε ούτε τρεχούμενο νερό, καταλήξαμε σε σπίτι με πισίνα!

   Κι αν νομίζεις ότι οι νομάδες μένουν μόνο σε αντίσκηνα και καλύβες, έπρεπε να μας έβλεπες ν’ απολαμβάνουμε το πρωινό μας στον κήπο, δίπλα στην πισίνα!! Το σπίτι είχε ανέσεις πρωτάκουστες για τις προηγούμενες χώρες που επισκεφτήκαμε – τρεχούμενο νερό και μάλιστα ζεστό, κουζίνα με φούρνο, κλιματιστικό (καθώς εδώ οι θερμοκρασίες έχουν ανέβει ανυπόφορα…), Wi-Fi και… πλυντήριο – γιούπι! Άσε τα super market… είχαν καλούδια που δεν τα είχαμε ξαναδεί ποτέ, παράδεισος – με ευρωπαϊκές τιμές κόλαση, βέβαια!

Το Grand Bassam το 1893 έγινε η πρωτεύουσα της γαλλικής αποικίας.

   Εκεί βγάλαμε τη βίζα για τη Γκάνα (αφού μας βγάλανε το λάδι!) και (με βαριά καρδιά…) αποχωριστήκαμε το πλυντήριο… ε, το Abidjan ήθελα να πω… Πηγαίνοντας προς τα σύνορα, από τον παραλιακό δρόμο για το Grand Bassam, βλέπαμε συνέχεια αμμουδερές παραλίες με φοίνικες, resorts και μπιτσόμπαρα – τύφλα να’ χει η Χαλκιδική…! Ωστόσο, ακόμα κι εδώ, στον παράδεισο της βελούδινης ασφάλτου, ο Ηλίας κατάφερε να ξετρυπώσει κάτι ξεχασμένους χωματόδρομους, που σε κάποια σημεία είχαν και άμμο!! Έλεος, ποιος θα μου πει πως απενεργοποιείται αυτή η εντολή στο GPS;;

Ακόμη και στην Ακτή Ελεφαντοστού τον ξετρύπωσε το χωματόδρομο ο τρελός νομάς!

   Περάσαμε από τεράστιες καλλιέργειες φοινικόδεντρων, μπανανιών και καουτσουκόδεντρων. Η Ακτή Ελεφαντοστού έχει τη μεγαλύτερη παραγωγή κακάο στον κόσμο. Ωστόσο, είναι μια χώρα μ’ ελάχιστο χρώμα Αφρικής – αν εξαιρέσει κανείς ότι σκάσαμε από τους πολλούς ανανάδες, τα μάνγκο και τις παπάγια – και δεν κατάφερε, παρ’ όλες τις ανέσεις που μας προσέφερε, να μας κλέψει την καρδιά…

Έχουν και τα θετικά τους οι χωματόδρομοι… Μόνο έτσι μπορεί ν’ ανακαλύψει κανείς μικρά, γραφικά χωριουδάκια!

Γουινέα – Ακτή Ελεφαντοστού 1-0, λοιπόν! Λέτε η Γκάνα να τα πάει καλύτερα…;;

Εδώ μπορείτε να παρακολουθήσετε το βίντεο απ’ το ταξίδι μας στην Ακτή Ελεφαντοστού:

Soundtracks (μουσική της Ακτής Ελεφαντοστού):
Alpha Blondy – Cocody Rock
Alpha Blondy – Interplanetary Revolution