When I was entering Kenya from the dirt roads around Mt Elgon National Park, a big and diverse country was unfolding in front of my eyes… I made my way south to Lake Victoria, where I was hosted by Dennis in a lakeshore village. After meeting the local fishermen, I rode through the picturesque tea plantations of Kericho area.

One of the ways colonists became rich was the famous tea plantations of Kenya.

   By the end of the day I had reached Lake Naivasha. Andrew, a local biker, made my stay there very enjoyable… First, we went for a dirt ride and he guided me through the geothermal power plants which dot the area. Since decades ago, they make huge amounts of electricity by using the steam which comes out of the earth. In the evening, we got a boat with some friends and we enjoyed a wonderful sunset in the lake. We stopped in a remote part of the lakeshore and then it was time to enjoy the night as white Kenyans do… We lit a campfire, grilled some juicy meat and exchanged stories under an African sky full of stars!

That’s where Andrew took me for a dirt ride around Lake Naivasha… That was quite a rough descend on my bike!

   It was time to enter chaotic Nairobi, also known as Nairobbery due to its reputation for crime… There I had the chance to experience the luxurious life of Kenyans who live in the suburbs, in beautiful villas surrounded by lush gardens, tended by maids and of course, with inviting swimming pools. I also had the chance to experience the other side of Nairobi, the side that most Kenyans experience. I was hosted in the Orthodox College of Nairobi, which is located in a township full of slums. People are friendly and everything is fine during the day. But when the night falls, the dangerous face of Nairobbery appears… Nobody wants to be on the streets at that time.

That’s just one of the golf clubs in Nairobi for the well-heeled Kenyans.

   Having seen the disappointing scams of the Orthodox missions in neighbouring countries, I was really surprised to see how different the Orthodox mission of Kenya is! About 400 schools are operated around the whole country by this mission, even in the remote area of Lake Turkana. They also build wells to offer clean potable water to the remote communities of Kenya. I was there during some seminars, so I met tens of African priests coming from all around East Africa. I was surprised to see how dedicated some people were. A few of them could even speak Greek, since they studied in Greece.

One of the 400 schools that are operated by the impressive Orthodox mission of Kenya for the ones in need…

   It was time to explore the highlands and the coast of Kenya and I had a wonderful company for that… Roos is a Dutch who volunteers in Rwanda the last three years. She had hosted me there and then she joined me for three weeks to travel around Kenya! We started with the otherworldly Lake Baringo, which is full of crocodiles and hippos. Despite that, the locals organize annual swimming races! They say crocodiles know them, anyway!

Roos had hosted me in Rwanda and then she joined me for three weeks to travel around Kenya!

   It was time to ascend to Nyahururu, at 2,350 m. (7,710 ft.). We enjoyed a lot the cool weather there and the impressive Thomson’s Falls. We left the highlands back and we slowly made our way to Mombasa. It was gradually getting hotter and hotter as we were approaching the coast. We immediately fell in love with the relaxed atmosphere there, the friendly Muslims and the interesting Swahili culture! Our favorite spot in Mombasa was some benches near the Portuguese Fort Jesus, built in 1593. We were drinking our tea or spiced coffee, sitting high above the ocean and enjoying the sunset while chatting with friendly locals who gather there every evening to meet each other and socialize.

That’s where the local Muslims gather every evening to enjoy the sunset over the ocean while drinking their tea or spiced coffee…

   If you want to see beautiful corals in that area, you don’t even need to dive… Snorkeling is enough! Mombasa Marine Park is a very nice spot for that, as is the area around Wasini Island. That’s a tiny little island without cars, motorcycles, electricity or running water. It only got some Swahili ruins, houses made out of corals and a few Muslims living there.

You don’t even need to dive to see beautiful corals and colorful fish on the Kenyan coast… Snorkeling is enough 😉

   South of Mombasa we incidentally met the guys from Motor Safaris, an interesting company which organizes amazing motorbike tours around East Africa! We were glad to be their guests for a couple of days in their cosy Sawa Sawa Beach House. We visited the famous and touristy Diani Beach but the neighbouring Tiwi Beach became our favorite one. There we found one of the most beautiful seaside spots where I have ever camped!

We were glad to meet the guys from Motor Safaris, an interesting company which organizes amazing motorbike tours around East Africa!

   The north coast was also very interesting to explore… We reached some isolated areas through dirt roads, where the scenery was astonishing! We made our way to the picturesque Takaungu village, where the river empties to the endless Indian Ocean. The beach of Watamu was scenic and the coastal town of Malindi was interesting. However, the biggest draw on the north coast for us was Lamu Island…

While exploring the dirt roads on the north coast, we found Vuma Cliffs, an isolated and impressive part of the coastline!

   It is not easy to reach Lamu, since you need to follow long dirt roads (not a good idea during the rainy season) and you have to travel next to Somalia. There used to be some security issues there, which emptied the island from tourists and that made it much more attractive to us! Lamu is a small island in the Indian Ocean where the only transport is donkeys. There are about 3,000 of them there! The coral houses are guarded by elaborate wooden carved doors and the narrow streets of the old town form a real labyrinth. This is one of the most authentic samples of Swahili culture. On top of that, when you quietly dine with seafood next to the waves, under the soft light of a candle, it doesn’t get any more exotic…

Lamu is a small island in the Indian Ocean, full of donkeys, coral houses with elaborate carved doors and friendly Muslims walking in the labyrinth of the old town.

   I would easily stay in Kenya for much longer but the expiration date of my visa was getting closer… I returned to Nairobi, arranged the paperwork and prepared my motorbike for a rough and very interesting route that I was planning to ride since a long time ago. I wanted to reach Ethiopia through the remote region of Lake Turkana. Recent discoveries of hominid skulls in the area, millions of years old, reveal useful information about the human history. After all, that’s one of the areas where our race started its life. However, nowadays it’s a very isolated spot, really inhospitable, with only a few tribes succeeding to survive there.

That’s what happens if you want off-roading during the rainy season…

   First I had a treat in a beautiful, little, wooden house next to a stream in Naro Moru, on the foothills of Mt Kenya (5,199 m., 17,057 ft.). The mountaintop is famous for being shy, usually hidden behind clouds. So, I didn’t have the chance to see it. After Isiolo, I left the tarmac and I knew I will not see that boring thing in Kenya anymore!

The mountains around Maralal offered me one of the most scenic rides I had!

   The area around Maralal became my favourite part of this route and one of the most scenic ones I’ve ridden! I was on green mountain plateaus at around 2,000 m. (6,562 ft.) altitude. The views were jaw-dropping! The Samburu tribe is offering its color to the landscape with the huge, beaded necklaces that women wear. Men always walk their herds of cows, goats or camels while holding their spear and carrying a big knife on their belt. Their earlobes got huge holes and they wear some big white earrings. Some of them have a thin golden chain going from one ear to the other passing through the chin.

This area is populated by the Samburu tribe and women usually wear these huge, colorful, beaded necklaces.

   The route north to Barsaloi, Baragoi and South Horr is still on the mountains, so the weather is not too hot. I was wild camping in beautiful scenery every night enjoying the full moon! While I was approaching Loyangalani, the landscape changed… I descended to 400 m. (1,312 ft.) altitude and the vegetation was almost gone. The only feature around was the volcanic rocks. Some parts of the route became rough but when I was standing up on my bike and riding slowly and steady, it was OK. After all, I enjoyed a lot this remote route and my only worry was the availability of water in this dry area. A couple of times I had to use the 2-liter water canister that I carry for emergencies. I have used it only a few times during my trip.

When you first lay eyes on Lake Turkana, after days of rough off-road riding, it’s a special feeling…

   One morning, when I was wild camping next to a dry riverbed, I tried to start my motorcycle but I realized that the battery was flat. After a lot of tests the following days, I figured out that the alternator had failed. It is the first time that I experience this fault but it’s normal for a 20-year-old bike which has covered much more than a hundred thousand kilometres. This was the second time that I was grateful for choosing an XR with a kick-starter. I was on a sandy patch in the middle of nowhere and it would be bloody difficult to jump-start the engine there. However, with the kick-starter it was a piece of cake! The engine was still working properly, so the only issue was that the next month I was kick-starting the bike until I got another alternator shipped from Greece.

I was usually wild camping next to dry riverbeds, since that was my only chance to find a place without rocks!

   Seven days after leaving Nairobi, I reached Ileret, at the Ethiopian border. Actually, there is no border post there, so I had to arrange the paperwork in Nairobi. I had finally made it! I knew it would not be easy but it was lovely and it’s one of the routes that I will be remembering. That’s a very authentic and adventurous part of Africa and I’m glad I had the chance to explore it…

The only feature in the landscape around Lake Turkana is these volcanic rocks…

   After an impressive sunset over the legendary Lake Turkana, my two-month journey across Kenya came to an end. For some reason, this country was one of the countries that felt like home… Maybe it was the nice friends that I made, the diverse landscapes and for sure the relaxed atmosphere too!

The remote route next to Lake Turkana is a very authentic and adventurous part of Africa and I’m glad I had the chance to experience it…

You can check out the map with more photos and reports at: Live Trip Traveller

   Όταν έμπαινα στην Κένυα από τους χωματόδρομους που περιβάλλουν το Εθνικό Πάρκο του Όρους Elgon, μια αχανής και ποικιλόμορφη χώρα εκτεινόταν μπροστά μου… Έφτασα μέχρι τη Λίμνη Βικτώρια, όπου με φιλοξένησε ο Dennis σ’ ένα παραλίμνιο χωριό. Αφού είδα τους ντόπιους ψαράδες, οδήγησα ανάμεσα στις γραφικές φυτείες τσαγιού στην περιοχή του Kericho.

Ένας από τους τρόπους με τους οποίους οι αποικιοκράτες πλούτισαν, ήταν οι περίφημες φυτείες τσαγιού της Κένυας.

   Όταν σουρούπωσε, έφτασα στη Λίμνη Naivasha. Ο Andrew, ένας ντόπιος μοτοσυκλετιστής, φρόντισε να κάνει τη διαμονή μου ξεχωριστή… Πρώτα με πήγε για εντούρο και με ξενάγησε στα γεωθερμικά εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρισμού, που αφθονούν στην περιοχή. Εδώ και δεκαετίες παράγουν τεράστιες ποσότητες ενέργειας χρησιμοποιώντας τον ατμό που βγαίνει από το έδαφος. Το απόγευμα πήραμε μια βάρκα με τους φίλους του κι απολαύσαμε το ηλιοβασίλεμα από τη λίμνη. Σταματήσαμε σε μια απομακρυσμένη γωνιά της ακτής κι ύστερα ήταν ώρα ν’ απολαύσουμε τη βραδιά όπως κάνουν οι λευκοί Κενυάτες… Ανάψαμε φωτιά, ψήσαμε και λέγαμε ιστορίες κάτω από τον έναστρο αφρικανικό ουρανό!

Σ’ αυτό το μέρος με πήγε ο Andrew για εντούρο γύρω από τη Λίμνη Naivasha… Ήταν κάπως ζόρικη κατάβαση για τη μοτοσυκλέτα μου!

   Ήταν ώρα να μπω στο χαοτικό Ναϊρόμπι, που είναι γνωστό και ως Nairobbery λόγω της κακής φήμης του για εγκληματικότητα… Εκεί είχα την ευκαιρία να βιώσω τη μεγάλη ζωή των Κενυατών που ζουν στα προάστια, σε βίλες με περιποιημένους κήπους, που φροντίζονται από οικιακούς βοηθούς και φυσικά, έχουν ελκυστικές πισίνες. Είχα, επίσης, την ευκαιρία να βιώσω την άλλη πλευρά του Ναϊρόμπι, αυτή που βιώνουν οι περισσότεροι Κενυάτες. Φιλοξενήθηκα στο ορθόδοξο κολλέγιο της πόλης, που βρίσκεται σε μια παραγκούπολη. Οι κάτοικοι είναι φιλικοί κι όλα βαίνουν καλώς κατά τη διάρκεια της ημέρας. Όταν, όμως, πέσει το σκοτάδι, η άλλη όψη του Nairobbery κάνει την εμφάνισή της… Κανείς δε θέλει να βρίσκεται στους δρόμους εκείνες τις ώρες.

Αυτό είναι το ένα μόνο από τα γήπεδα γκολφ του Ναϊρόμπι, που προορίζονται για τους ευκατάστατους Κενυάτες.

   Έχοντας δει απογοητευμένος τις απάτες των ορθόδοξων μητροπόλεων σε γειτονικές χώρες, έμεινα έκπληκτος όταν διαπίστωσα πως η ορθόδοξη ιεραποστολή της Κένυας είναι διαφορετική! Περίπου τετρακόσια σχολεία λειτουργούν σ’ όλη τη χώρα χάρη στην ιεραποστολή αυτή, ακόμη και στην απομακρυσμένη περιοχή της Λίμνης Turkana. Επίσης, ανοίγουν πηγάδια για να προσφέρουν καθαρό, πόσιμο νερό στις απομακρυσμένες κοινότητες της Κένυας. Βρισκόμουν εκεί κατά τη διάρκεια κάποιων σεμιναρίων, οπότε γνώρισα δεκάδες Αφρικανούς ιερείς, που έρχονταν απ’ όλη την Ανατολική Αφρική. Εντυπωσιάστηκα από την αφοσίωση ορισμένων. Κάποιοι, μάλιστα, μιλούσαν κι ελληνικά, αφού είχαν σπουδάσει στην Ελλάδα.

Ένα από τα τετρακόσια σχολεία που λειτουργούν χάρη στην εντυπωσιακή ορθόδοξη ιεραποστολή της Κένυας.

   Ήταν ώρα να εξερευνήσω τα υψίπεδα, αλλά και τα παράλια της Κένυας κι είχα υπέροχη παρέα μαζί μου… Η Roos είναι μια Ολλανδέζα που εργάζεται ως εθελόντρια στη Ρουάντα τα τρία τελευταία χρόνια. Με είχε φιλοξενήσει εκεί κι ύστερα ήρθε στην Κένυα για να ταξιδέψουμε μαζί για τρεις ‘βδομάδες! Ξεκινήσαμε με την απόκοσμη Λίμνη Baringo, που είναι γεμάτη κροκόδειλους και ιπποπόταμους. Παρόλ’ αυτά, οι ντόπιοι διοργανώνουν ετήσιους κολυμβητικούς αγώνες! Λεν πως γνωρίζονται με τους κροκόδειλους, ούτως ή άλλως!

Η Roos με είχε φιλοξενήσει στη Ρουάντα κι ύστερα ήρθε στην Κένυα για να ταξιδέψουμε μαζί για τρεις ‘βδομάδες!

   Ήταν ώρα ν’ ανέβουμε στο Nyahururu, στα 2.350 μέτρα. Εκεί απολαύσαμε το δροσερό κλίμα, αλλά και τους εντυπωσιακούς Καταρράκτες του Thomson. Κατόπιν, αφήσαμε πίσω μας τα υψίπεδα και ξεκινήσαμε προς τη Mombasa. Καθώς πλησιάζαμε τα παράλια, ο καιρός γινόταν όλο και πιο ζεστός. Λατρέψαμε αμέσως τη χαλαρή ατμόσφαιρα εκεί, τους φιλικούς μουσουλμάνους και τον ενδιαφέρων πολιτισμό των Σουαχίλι! Το αγαπημένο μας μέρος στη Mombasa ήταν κάποια παγκάκια κοντά στο πορτογαλικό Φρούριο του Ιησού, που χτίστηκε το 1593. Πίναμε το τσάι μας ή τον καφέ με τα μπαχαρικά και καθόμασταν πάνω από τον ωκεανό ν’ απολαύσουμε το ηλιοβασίλεμα, καθώς τα λέγαμε με τους φιλικούς ντόπιους, που κάθε απόγευμα μαζεύονται εκεί για να συναντήσουν τους φίλους τους και να τα πουν.

Σ’ αυτό το μέρος μαζεύονται οι ντόπιοι μουσουλμάνοι κάθε απόγευμα, για ν’ απολαύσουν το ηλιοβασίλεμα πάνω απ’ τον ωκεανό πίνοντας τσάι ή καφέ με μπαχαρικά…

   Αν κανείς θέλει να δει κοράλλια σ’ αυτά τα μέρη, ούτε καν που χρειάζεται καταδυτικό εξοπλισμό… Μια μάσκα αρκεί! Το Θαλάσσιο Πάρκο της Mombasa προσφέρεται γι’ αυτόν το σκοπό, όπως κι η περιοχή γύρω απ’ το Νησί Wasini. Αυτό είναι ένα μικρό νησάκι χωρίς αυτοκίνητα, μοτοσυκλέτες, ηλεκτρισμό ή τρεχούμενο νερό. Έχει μόνο παλιά ερείπια των Σουαχίλι, σπίτια χτισμένα από κοράλλια και λιγοστούς μουσουλμάνους που ζουν εκεί.

Ούτε καν που χρειάζεται καταδυτικός εξοπλισμός για να δει κανείς κοράλλια και πολύχρωμα ψάρια στα παράλια της Κένυας… Μια μάσκα αρκεί 😉

   Στα νότια της Mombasa, συναντήσαμε τυχαία τους ανθρώπους της Motor Safaris, μιας ενδιαφέρουσας εταιρείας που οργανώνει καταπληκτικές εκδρομές με μοτοσυκλέτες στην Ανατολική Αφρική! Είχαμε τη χαρά να είμαστε φιλοξενούμενοι τους για δυο μέρες στο πολυτελές Sawa Sawa Beach House, που βρίσκεται ακριβώς μπροστά στην αμμουδιά. Επισκεφτήκαμε την περιβόητη και τουριστική Παραλία Diani, αλλά η αγαπημένη μας ήταν η γειτονική Tiwi. Εκεί βρήκαμε ένα από τα ομορφότερα παραλιακά μέρη όπου έχω ποτέ κατασκηνώσει!

Είχαμε τη χαρά να γνωρίσουμε τους ανθρώπους της Motor Safaris, μιας ενδιαφέρουσας εταιρείας που οργανώνει καταπληκτικές εκδρομές με μοτοσυκλέτες στην Ανατολική Αφρική!

   Η εξερεύνηση της βόρειας ακτής ήταν κι αυτή μαγευτική… Μέσω κάποιων χωματόδρομων, φτάσαμε σε απομακρυσμένες περιοχές της ακτογραμμής, όπου η θέα ήταν αποστομωτική! Κάναμε μια στάση στο χωριό Takaungu, όπου ο ποταμός χύνεται στον αχανή Ινδικό Ωκεανό. Η παραλία του Watamu είναι γραφική, ενώ η παράκτια πόλη του Malindi έχει ενδιαφέρον. Ωστόσο, το σπουδαιότερο θέλγητρο για ‘μας στη βόρεια ακτή ήταν το Νησί Lamu…

Εξερευνώντας τους χωματόδρομους της βόρειας ακτής, βρήκαμε την περιοχή Vuma Cliffs, ένα απομακρυσμένο κι εντυπωσιακό κομμάτι της ακτογραμμής!

   Δεν είναι εύκολο να προσεγγίσει κανείς το Lamu, αφού πρέπει να οδηγεί για ώρες σε χωματόδρομους (που δεν είναι καλή ιδέα κατά τη βροχερή περίοδο), ενώ πρέπει να φτάσει κοντά στη Σομαλία. Τα τελευταία χρόνια υπήρχαν στην περιοχή κάποια προβλήματα ασφαλείας, που άδειασαν το νησί από τους τουρίστες και το έκαναν ακόμη πιο ελκυστικό για ‘μας! Το Lamu είναι ένα μικρό νησάκι στον Ινδικό Ωκεανό, όπου το μοναδικό μέσο μεταφοράς είναι τα γαϊδουράκια. Περίπου τρεις χιλιάδες απ’ αυτά ζουν εκεί! Τα κοραλλένια σπίτια φυλάσσονται από περίτεχνες, ξυλόγλυπτες πόρτες, ενώ τα στενά της παλιάς πόλης σχηματίζουν έναν πραγματικό λαβύρινθο. Αυτό είναι ένα από τα αυθεντικότερα δείγματα του Σουαχίλι πολιτισμού. Εκτός αυτών, όταν κανείς απολαμβάνει ήσυχα το δείπνο του με θαλασσινά δίπλα στα κύματα, υπό το απαλό φως ενός κεριού, η ατμόσφαιρα γίνεται ιδιαίτερα εξωτική…

Το Lamu είναι ένα μικρό νησάκι στον Ινδικό Ωκεανό, γεμάτο γαϊδουράκια, κοραλλένια σπίτια με περίτεχνες, ξυλόγλυπτες πόρτες και φιλικούς μουσουλμάνους που περπατούν στο λαβύρινθο της παλιάς πόλης.

   Θα έμενα ευχαρίστως πολύ περισσότερο στην Κένυα, αλλά η ημερομηνία λήξης της βίζας μου πλησίαζε… Επέστρεψα στο Ναϊρόμπι, τακτοποίησα τ’ απαραίτητα έγγραφα κι ετοίμασα τη μοτοσυκλέτα μου για μια δύσβατη και ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα διαδρομή που σχεδίαζα εδώ και καιρό. Ήθελα να φτάσω στην Αιθιοπία μέσω της απομακρυσμένης περιοχής γύρω από τη Λίμνη Turkana. Πρόσφατες ανακαλύψεις ανθρωπόμορφων κρανίων που έγιναν εκεί, ηλικίας εκατομμυρίων ετών, αποκαλύπτουν χρήσιμες πληροφορίες σχετικά με την ιστορία της ανθρωπότητας. Αυτή είναι μια από τις περιοχές όπου το ανθρώπινο γένος ξεκίνησε την ιστορία του. Σήμερα, όμως, αποτελεί έναν απομακρυσμένο κι αφιλόξενο τόπο, όπου ελάχιστες φυλές καταφέρνουν να επιβιώσουν.

Αυτό είναι το αποτέλεσμα των εκτός δρόμου παιχνιδιών κατά τη βροχερή περίοδο…

   Πρώτα απόλαυσα τη διαμονή μου σ’ ένα μικρό, πανέμορφο, ξύλινο σπιτάκι δίπλα σ’ ένα ρυάκι στο Naro Moru, στους πρόποδες του Όρους Κένυα (5.199 μ.). Η βουνοκορφή είναι ιδιαίτερα ντροπαλή και συνήθως κρύβεται πίσω από τα σύννεφα. Έτσι δεν είχα την ευκαιρία να τη δω. Μετά το Isiolo, άφησα πίσω μου την άσφαλτο κι ήξερα πως δε θα ξαναντικρίσω αυτό το βαρετό πράγμα στην Κένυα!

Στα βουνά γύρω απ’ το Maralal απόλαυσα μια από τις πιο γραφικές διαδρομές που ‘χω κάνει!

   Η περιοχή γύρω απ’ το Maralal έγινε η αγαπημένη μου σ’ αυτήν τη διαδρομή και μια απ’ τις πιο όμορφες όπου έχω οδηγήσει! Βρισκόμουν σε καταπράσινα οροπέδια στα 2.000 μέτρα υψόμετρο. Η θέα ήταν αποστομωτική! Η φυλή Samburu δίνει χρώμα στο τοπίο, με τα τεράστια περιδέραια στολισμένα με πολύχρωμες χάντρες, που φορούν οι γυναίκες. Οι άντρες βόσκουν τα κοπάδια αγελάδων, κατσικιών ή καμηλών κρατώντας το ακόντιό τους κι έχοντας ένα μεγάλο μαχαίρι στη ζώνη τους. Οι λοβοί των αυτιών τους έχουν τεράστιες, ξεχειλωμένες τρύπες, όπου φορούν μεγάλα, άσπρα σκουλαρίκια. Μερικοί έχουν μια λεπτή, χρυσαφί αλυσίδα που πάει από το ένα αυτί μέχρι το άλλο περνώντας από το σαγόνι.

Η περιοχή κατοικείται από τη φυλή Samburu κι οι γυναίκες φορούν αυτά τα τεράστια περιδέραια στολισμένα με πολύχρωμες χάντρες.

   Η διαδρομή βόρεια προς το Barsaloi, το Baragoi και το South Horr παραμένει ορεινή, οπότε ο καιρός δεν είναι ιδιαίτερα ζεστός. Κάθε βράδυ κατασκήνωνα σε όμορφα τοπία απολαμβάνοντας την πανσέληνο! Πλησιάζοντας στο Loyangalani, το τοπίο άλλαξε… Κατέβηκα στα 400 μέτρα υψόμετρο και η βλάστηση σχεδόν εξαφανίστηκε. Το τοπίο ήταν γεμάτο ηφαιστειακά πετρώματα. Μερικά κομμάτια της διαδρομής ήταν δύσβατα, αλλά σηκωνόμουν όρθιος στη μοτοσυκλέτα κι οδηγώντας αργά και σταθερά, πήγαινα μια χαρά. Τελικά, απόλαυσα ιδιαίτερα αυτή την απομακρυσμένη διαδρομή! Η μόνη μου ανησυχία ήταν η διαθεσιμότητα του νερού σ’ αυτή την άνυδρη περιοχή. Δυο φορές χρειάστηκε να επιστρατεύσω το δίλιτρο παγούρι που κουβαλώ για ώρα ανάγκης. Ελάχιστες φορές το ‘χω χρησιμοποιήσει κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μου.

Όταν αντικρίζει κανείς για πρώτη φορά τη Λίμνη Turkana, μετά από μέρες σκληρής εκτός δρόμου οδήγησης, είναι μοναδική η αίσθηση…

   Ένα πρωί που κατασκήνωνα δίπλα σε μια ξεραμένη κοίτη ποταμού, προσπάθησα να ξεκινήσω τη μοτοσυκλέτα μου, αλλά διαπίστωσα πως η μπαταρία είχε αδειάσει. Μετά από αρκετές δοκιμές τις επόμενες μέρες, κατάλαβα πως είχαν καεί τα πηνία. Πρώτη φορά μου συνέβαινε αυτό, αλλά είναι αναμενόμενο για μια μοτοσυκλέτα είκοσι χρονών που έχει καλύψει πολύ περισσότερα από εκατό χιλιάδες χιλιόμετρα. Αυτή ήταν η δεύτερη φορά που φαινόταν πόσο σοφή επιλογή ήταν η ύπαρξη μανιβέλας στο XR μου. Βρισκόμουν σ’ ένα αμμώδες μέρος στη μέση του πουθενά και θα ήταν σχεδόν αδύνατον να βάλω μπρος τη μοτοσυκλέτα μου σπρώχνοντάς την. Με τη μανιβέλα, όμως, ήταν πανεύκολο! Ο κινητήρας λειτουργούσε άψογα, οπότε το μόνο πρόβλημα ήταν πως τον επόμενο μήνα ξεκινούσα τον κινητήρα με τη μανιβέλα, μέχρι να παραλάβω άλλα πηνία από την Ελλάδα.

Συνήθως κατασκήνωνα δίπλα σε ξεραμένες κοίτες ποταμών, αφού εκεί ήταν η μόνη μου ευκαιρία να βρω ένα μέρος χωρίς πέτρες!

   Εφτά μέρες αφού έφυγα απ’ το Ναϊρόμπι, έφτασα στο Ileret, στα σύνορα με την Αιθιοπία. Δεν υπάρχει συνοριακός σταθμός εκεί, οπότε είχα διευθετήσει τα έγγραφά μου στην πρωτεύουσα. Τελικά τα κατάφερα! Ήξερα πως δε θα ‘ταν εύκολο, αλλά είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον και σίγουρα αυτή ήταν μια από τις διαδρομές που θα θυμάμαι. Αυτό είναι ένα από τα πιο αυθεντικά και περιπετειώδη κομμάτια της Αφρικής και χαίρομαι που είχα την ευκαιρία να το εξερευνήσω…

Το τοπίο γύρω από τη Λίμνη Turkana είναι γεμάτο ηφαιστειακά πετρώματα…

   Μετά από ένα εντυπωσιακό ηλιοβασίλεμα πάνω από τη θρυλική Λίμνη Turkana, το δίμηνο ταξίδι μου στην Κένυα έφτασε στη δύση του. Για κάποιο λόγο, αυτή η χώρα ήταν μια από τις χώρες όπου ένιωθα σα στο σπίτι μου… Ίσως να ήταν λόγω των καλών φίλων που έκανα, ίσως λόγω των ποικιλόμορφων τοπίων και σίγουρα λόγω της χαλαρής ατμόσφαιρας!

Η απομακρυσμένη διαδρομή δίπλα στη Λίμνη Turkana αποτελεί ένα από τα πιο αυθεντικά και περιπετειώδη κομμάτια της Αφρικής και χαίρομαι που είχα την ευκαιρία να το εξερευνήσω…

Μπορείτε να δείτε το χάρτη με περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller