Ethiopia is famous for being a unique country with a culture which does not remind either East Africa or North Africa or anything else. It makes a chapter on its own. It is the only African country which was never really colonized, despite some efforts by Italy. It is also a country with a deep Christian Orthodox history. Christianity was brought to most of sub-Saharan Africa in recent centuries by missionaries and colonizers. Ethiopia, however, is believed to be the second country in the world, after Armenia, to adopt Christianity as its state religion!

Orthodox liturgy in Addis Ababa’s St. George Cathedral

   Ethiopia is also known to be a difficult country to travel, especially on your own vehicle. A lot of people are not really friendly and the hassles are too many for most visitors. Kids all over the country throw stones to passing vehicles and the roads are full of animals, people, cyclists and carts. Ethiopia is quite unique on this aspect too… The people and the animals don’t walk on the roadside, as it happens in most of the world. If there are five cows, for instance, they walk next to each other in order to block the road. So even on the “highways”, you have to suddenly stop every few kilometers, as there are thousands of animals on the Ethiopian roads.

The traditional centuries-old way of preparing the authentic Ethiopian coffee… no additives, no preservatives!

   Well, after all, the animal “owners” have a profit out of this. The rule in Ethiopia is that the drivers are always blamed for an accident, no matter if it was their own fault or not. On top of that, the animal “owners” demand a hefty compensation not only for the animal which was killed but also for the animals that would be born by it in the future! So, especially in Ethiopia you have to drive very carefully and slowly.

Tattoos are an ancient tradition in Ethiopia. Mostly Christian women are marked with them in order to show their strong faith.

   Konstantina Chamou, a Greek friend of mine, joined me for three months to travel Ethiopia and Sudan two-up on my humble Baobabis! My motorcycle was looking like a truck once again with the total weight of it, our luggage and both of us exceeding 350 kg (772 lb)! Since it didn’t break even after almost 10,000 km (6,214 miles) in these conditions, it means it was properly made 😉

Konstantina Chamou, a Greek friend of mine, joined me for three months to travel Ethiopia and Sudan two-up on my humble Baobabis!

   The far southwest of Ethiopia, the Omo Valley, is the homeland of ancient tribes which live more or less the same way for centuries… The Hamer, the Mursi, the Karo, the Banna and others, all have their own distinct traditions. Visiting a market where various tribes come together once a week is a very colorful and lively experience!

Hamer villagers come to Turmi during the weekly market to sell their vegetables, grains, tobacco, cotton or wood.

   The villages around Konso are inscribed by UNESCO as a World Heritage site due to their unique culture, traditions and architecture. The complicated funeral ceremonies are particularly interesting. Konso people make wooden totems (waga) in memory of their chiefs and their village’s heroes, surrounded by their family members or the enemies and the wild animals they had killed.

Busso is one of the Konso villages. It looks picturesque with its communal house and the totems of their chiefs and their village’s heroes.

   Unfortunately, in the village of Gesergio we were ourselves victims of Konso peoples’ brutality. Some teenagers, disappointed that we didn’t give them plenty of money or pens, had blocked the main dirt road of the village holding huge stones on their hands. I knew what was going to happen… Even in my travel guide, happily provided by Travel Bookstore, was written that the same happened to the writer years ago, when his group didn’t hand out “enough” money.

I was riding my motorcycle a whole month with a failed alternator until I got a replacement from Greece!

   While I was approaching slowly and very carefully, I saw the young villagers trying to smash our heads and the motorcycle. Of course, we were wearing helmets. Happily, when they made some space, I immediately accelerated hard enough to escape! On the mirrors I could see plenty of stones flying towards us. One of them hit the motorbike but happily none of them hit us.

Gorgeous Ethiopian mountains!

   I was looking forward to getting on the mountains which make most of Ethiopia. First it was the thick, moist forests around Dorze that we visited. The huts there are made traditionally by hardwood poles, woven bamboo and false-banana leaves. They look like a huge beehive. The climate there is quite cold, so domestic animals sleep inside the huts playing the role of central heating!

Huts around Dorze are made traditionally by hardwood poles, woven bamboo and false-banana leaves.

   The rain kept us there a bit longer. It was supposed to be dry season but El Niño brought a lot of rain in East Africa this year. As if this was not enough, the extreme raining was followed by an extreme drought due to La Niña. That’s a disaster for people who depend on the land to feed their family. In Ethiopia alone about 15 million people are threatened with famine! That’s worse than the famine of 1983 to 1985. The government tries to keep voices low and pretend everything is under control but that makes the disaster even worse because it is not known out of the affected areas. Due to this suppression, I haven’t personally met people who help on the field. However, if you google, you can find many humanitarian organizations which accept donations for that reason, like Concern.

Ethiopian cuisine is unique! It’s based on injera, a flatbread made out of teff, which can be accompanied by meat (sometimes raw!), lentils, chickpeas, potatoes, vegetables or salad.

   My favourite place in Southern Ethiopia was Bale Mountains National Park! That’s where we enjoyed some horse riding on the grasslands of the high plateaus which are full of wildlife: mountain nyalas, reedbucks, warthogs and plenty of baboons. I had missed horse riding…

Wildlife watching on a horse! These are mountain nyalas.

   We also enjoyed a great ride on my iron horse. We crossed the thick Harenna Forest, a unique cloud forest which develops under the usual cloudy weather of this region. The most amazing thing was that we got two-up on my motorbike to one of the highest peaks of Ethiopia, Tullu Deemtu, at 4,377 m (14,360 ft). It was quite cold up there and we had to wear all of our clothes. Thanks REV’IT! for the amazing clothing that kept us warm even on such an altitude!

Bale Mountains became my favourite place in Southern Ethiopia!

   We made a detour (just 1,500 km, 932 miles) to visit Eastern Ethiopia. The old, Islamic town of Harar is picturesque and atmospheric. Being close to the Red Sea and modern-day Somaliland and Djibouti, it was an important hub on the caravan route for centuries. A weird tradition is taking place there… Every night people feed wild hyenas by hand! That started in order to prevent them from attacking the livestock. During the annual Ashura festival, the fortune of next year is being predicted. If hyenas don’t eat, it is going to be a terrible year.

The old, Islamic town of Harar, being close to the Red Sea, was an important hub on the caravan route for centuries.

   It was the first time I approached hyenas so close! First I fed them by hand. Then I put a short stick on my mouth with a piece of meat on it. I kneeled down and a hyena approached my mouth… It didn’t want to kiss me! It just got the meat quickly. Wow, that seemed insane! I could see the eyes of many hyenas in the darkness but they were not aggressive.

Due to a weird tradition in Harar, people feed wild hyenas from mouth to mouth! I tried that too 😉

You can check out the map with more photos and reports at: Live Trip Traveller

   Η Αιθιοπία φημίζεται για τη μοναδική της κουλτούρα, που δε θυμίζει ούτε την υπόλοιπη Ανατολική Αφρική ούτε τη Βόρεια Αφρική ούτε κάτι άλλο. Αποτελεί ένα ξεχωριστό κεφάλαιο. Είναι η μόνη αφρικανική χώρα που ουσιαστικά δεν έχει αποικιοκρατηθεί ποτέ, παρόλο που η Ιταλία έκανε κάποιες προσπάθειες. Είναι, επίσης, μια χώρα με βαθιά ιστορία στην ορθοδοξία. Στο μεγαλύτερο μέρος της Υποσαχάριας Αφρικής, ο χριστιανισμός έφτασε τους τελευταίους αιώνες με τον ερχομό των ιεραποστόλων και των αποικιοκρατών. Η Αιθιοπία, ωστόσο, θεωρείται πως είναι η δεύτερη χώρα στον κόσμο, μετά την Αρμενία, που υιοθέτησε το χριστιανισμό ως θρησκεία του κράτους!

Ορθόδοξη λειτουργία στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Γεωργίου της Addis Ababa

   Η Αιθιοπία, επίσης, έχει τη φήμη μιας δύσκολης χώρας για να περιηγηθεί κανείς, ειδικά με το δικό του όχημα. Πολλοί είναι εκείνοι που δεν είναι φιλικοί, ενώ οι παρενοχλήσεις είναι περισσότερες απ’ όσες ο μέσος επισκέπτης θ’ ανεχόταν. Παιδιά σ’ όλη τη χώρα πετούν πέτρες σε διερχόμενα οχήματα, ενώ οι δρόμοι είναι γεμάτοι ζώα, κόσμο, ποδηλάτες και κάρα. Η Αιθιοπία είναι ιδιαίτερη ακόμη και σ’ αυτόν τον τομέα… Οι άνθρωποι και τα ζώα δεν περπατούν στην άκρη του δρόμου, όπως συμβαίνει στις περισσότερες χώρες. Αν υπάρχουν πέντε αγελάδες, για παράδειγμα, περπατούν η μια δίπλα στην άλλη έτσι, ώστε να κλείνουν το δρόμο. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα οι οδηγοί ν’ αναγκάζονται ξαφνικά να σταματούν κάθε λίγα χιλιόμετρα, ακόμη και στις «εθνικές οδούς», που είναι γεμάτες από χιλιάδες ζώα.

Εδώ και αιώνες έτσι φτιάχνεται κατά παράδοση ο αυθεντικός αιθιοπικός καφές… χωρίς πρόσθετα, χωρίς συντηρητικά!

   Εδώ που τα λέμε, έχουν το συμφέρον τους οι «ιδιοκτήτες» των ζώων. Ο κανονισμός στην Αιθιοπία ορίζει πως πάντα φταιν οι οδηγοί για ένα ατύχημα, άσχετα αν ήταν δικό τους το σφάλμα ή όχι. Εκτός αυτού, οι «ιδιοκτήτες» των ζώων απαιτούν από τους οδηγούς γερές αποζημιώσεις όχι μόνο για το ζώο που σκοτώθηκε, αλλά και γι’ αυτά που θα γεννιούνταν στο μέλλον από αυτό! Όπως καταλαβαίνετε, ειδικά στην Αιθιοπία επιβάλλεται να οδηγεί κανείς πολύ προσεκτικά και αργά.

Τα τατουάζ αποτελούν αρχαία παράδοση στην Αιθιοπία. Συνήθως τα κάνουν χριστιανές για να δείξουν την πίστη τους.

   Η Κωνσταντίνα Χάμου, μια φίλη από την Ελλάδα, ήρθε να ταξιδέψουμε μαζί για τρεις μήνες στην Αιθιοπία και το Σουδάν, δικάβαλο στον ταπεινό Μπαομπάμπη! Η μοτοσυκλέτα μου γι’ άλλη μια φορά έμοιαζε με φορτηγό. Το συνολικό της βάρος με τόσα μπαγκάζια και τους δυο μας επάνω της ξεπερνούσε τα 350 κιλά! Αφού δε διαλύθηκε μετά από 10.000 χιλιόμετρα σε τέτοιες συνθήκες, σημαίνει πως έχει φτιαχτεί σωστά 😉

Η Κωνσταντίνα Χάμου, μια φίλη από την Ελλάδα, ήρθε να ταξιδέψουμε μαζί για τρεις μήνες στην Αιθιοπία και το Σουδάν, δικάβαλο στον ταπεινό Μπαομπάμπη!

   Στη νοτιοδυτική εσχατιά της Αιθιοπίας, στην Κοιλάδα του Ποταμού Omo, ζουν αρχαίες φυλές μ’ έναν τρόπο που ελάχιστα έχει αλλάξει ανά τους αιώνες… Οι Χάμερ, οι Μούρσι, οι Κάρο, οι Μπάννα και άλλες φυλές διατηρούν καθεμιά τις δικές της παραδόσεις. Η επίσκεψη σ’ ένα παζάρι όπου κάθε ‘βδομάδα μαζεύονται διάφορες φυλές είναι μια πολύχρωμη και ζωηρή εμπειρία!

Μέλη της φυλής Χάμερ συγκεντρώνονται στο Turmi κάθε ‘βδομάδα για να πουλήσουν τα λαχανικά τους, σιτηρά, καπνά, βαμβάκι ή ξυλεία.

   Τα χωριά της περιοχής του Konso έχουν χαρακτηριστεί από την UNESCO ως μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς λόγω της ιδιαίτερης κουλτούρας, των παραδόσεων και της αρχιτεκτονικής τους. Οι πολύπλοκες τελετές για τους νεκρούς παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Στην περιοχή αυτή φτιάχνουν τοτέμ (waga) για να μνημονεύσουν τους φυλάρχους, ήρωες του χωριού, τις οικογένειές τους και τους εχθρούς ή τ’ άγρια ζώα που έχουν σκοτώσει.

Το Busso είναι ένα από τα χωριά της περιοχής του Konso. Φαίνεται ιδιαίτερα γραφικό με το κοινοτικό του στέκι και τα τοτέμ που μνημονεύουν φυλάρχους και ήρωες του χωριού.

   Δυστυχώς στο χωριό Gesergio γίναμε κι εμείς μάρτυρες της επιθετικότητας των χωρικών του Konso. Κάποιοι έφηβοι, που απογοητεύτηκαν επειδή δεν τους δώσαμε πολλά λεφτά ή στυλό, μας περίμεναν έχοντας κλείσει τον κεντρικό χωματόδρομο του χωριού κρατώντας μεγάλες πέτρες στα χέρια. Ήξερα τι θα συνέβαινε… Ακόμη και στον ταξιδιωτικό μου οδηγό, που ευτυχώς μου προμήθευσε το Travel Bookstore, αναφερόταν πως το ίδιο είχε συμβεί και στο συγγραφέα πριν χρόνια, όταν αυτός κι οι φίλοι του δεν είχαν μοιράσει «αρκετά» χρήματα.

Οδηγούσα τη μοτοσυκλέτα μου έναν ολόκληρο μήνα με καμένα πηνία, μέχρι να έρθουν άλλα από την Ελλάδα!

   Καθώς πλησίαζα αργά και προσεκτικά, είδα τους νεαρούς να προσπαθούν να χτυπήσουν με τις πέτρες εμάς και τη μοτοσυκλέτα. Φυσικά, φορούσαμε κράνη. Ευτυχώς όταν άνοιξαν λίγο χώρο, γκάζωσα αμέσως και γλιτώσαμε! Στους καθρέφτες έβλεπα τις πέτρες να εκσφενδονίζονται βροχή πίσω μας. Κάποια χτύπησε τη μοτοσυκλέτα, αλλά ευτυχώς καμιά δε χτύπησε εμάς.

Πανέμορφα αιθιοπικά βουνά!

   Ανυπομονούσα ν’ ανέβω στα βουνά, που αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος της Αιθιοπίας. Πρώτα επισκεφτήκαμε τα πυκνά και υγρά δάση στην περιοχή του Dorze. Οι καλύβες εκεί κατασκευάζονται κατά παράδοση από βέργες, πλεγμένο μπαμπού και φύλλα μπανανιάς. Μοιάζουν με τεράστια μελίσσια. Το κλίμα είναι αρκετά κρύο, οπότε τα ζώα κοιμούνται μέσα στις καλύβες για να παίζουν το ρόλο της κεντρικής θέρμανσης!

Οι καλύβες στην περιοχή του Dorze κατασκευάζονται κατά παράδοση από βέργες, πλεγμένο μπαμπού και φύλλα μπανανιάς.

   Η βροχή μας κράτησε εκεί λιγάκι παραπάνω. Ήταν η ξηρή περίοδος, αλλά αυτήν τη χρονιά το φαινόμενο El Niño έφερε πολλές βροχές στην Ανατολική Αφρική. Σα να μην έφτανε αυτό, οι δυνατές καταιγίδες ακολουθήθηκαν από μια ακραία ξηρασία λόγω του φαινόμενου La Niña. Αυτό ήταν καταστροφικό για τους ανθρώπους που εξαρτώνται από τη γη για να ταΐσουν την οικογένειά τους. Στην Αιθιοπία αποκλειστικά υπολογίζεται πως γύρω στα δεκαπέντε εκατομμύρια άνθρωποι απειλούνται φέτος από την πείνα! Αυτό είναι ακόμη χειρότερο από το λιμό μεταξύ του 1983 και του 1985. Η κυβέρνηση προσπαθεί να βουλώσει τα στόματα και προσποιείται πως όλα βρίσκονται υπό έλεγχο. Αυτό, όμως, κάνει την κατάσταση ακόμη χειρότερη, αφού δε γνωστοποιείται πέρα από τις προβληματικές περιοχές. Λόγω αυτής της καταστολής, δε συνάντησα άτομα που να βοηθούν στην περιοχή. Ωστόσο, αν κάνετε μια αναζήτηση στο Google, θα βρείτε αρκετούς φιλανθρωπικούς οργανισμούς που δέχονται δωρεές γι’ αυτόν το σκοπό, όπως ο Concern.

Η αιθιοπική κουζίνα είναι μοναδική! Βασίζεται στην ιντζέρα, ένα φύλλο ψωμιού που φτιάχνεται από τεφ και συνοδεύεται από κρέας (μερικές φορές ωμό!), φακές, ρεβίθια, πατάτες, λαχανικά ή σαλάτα.

   Το αγαπημένο μου μέρος στα νότια της Αιθιοπίας ήταν το Εθνικό Πάρκο των Όρων Bale. Εκεί απολαύσαμε ιππασία στα λιβάδια των υψιπέδων, που σφύζουν από άγρια ζώα: διάφορα είδη από αντιλόπες, φακόχοιρους κι άπλετους μπαμπουίνους. Μου είχε λείψει πολύ η ιππασία…

Παρακολουθώντας τ’ άγρια ζώα από τη ράχη ενός αλόγου! Αυτές οι αντιλόπες λέγονται “mountain nyala”.

   Απολαύσαμε και μια βόλτα με το μεταλλικό μου άλογο. Διασχίσαμε το πυκνό Δάσος Harenna, ένα μοναδικό οικοσύστημα που έχει προσαρμοστεί στο συννεφιασμένο καιρό της περιοχής. Το πιο εντυπωσιακό, όμως, ήταν που ανεβήκαμε με τη μοτοσυκλέτα δικάβαλο σε μια από τις ψηλότερες κορυφές της Αιθιοπίας, την Tullu Deemtu, στα 4.377 μέτρα. Είχε παγωνιά εκεί πάνω, οπότε φορέσαμε όλα μας τα ρούχα. Να ‘ναι καλά η REV’IT! με τον καταπληκτικό ρουχισμό της, που μας κράτησε ζεστούς ακόμη και σε τέτοιο υψόμετρο!

Τα Όρη Bale έγιναν το αγαπημένο μου μέρος στα νότια της Αιθιοπίας!

   Κάναμε μια παράκαμψη (1.500 χιλιόμετρα μόνο) για να επισκεφτούμε και την Ανατολική Αιθιοπία. Η παλιά, ισλαμική πόλη της Harar είναι ιδιαίτερα γραφική και ατμοσφαιρική. Βρίσκεται σχετικά κοντά στην Ερυθρά Θάλασσα και τη σημερινή Σομαλιλάνδη και το Τζιμπουτί. Έτσι επί αιώνες αποτελούσε ένα σημαντικό σταθμό στο δρόμο των καραβανιών.

Η παλιά, ισλαμική πόλη της Harar βρίσκεται σχετικά κοντά στην Ερυθρά Θάλασσα κι αποτελούσε επί αιώνες σημαντικό σταθμό στο δρόμο των καραβανιών.

   Εκεί λαμβάνει χώρα μια παράξενη παράδοση… Κάθε νύχτα ο κόσμος ταΐζει άγριες ύαινες με το χέρι! Αυτό ξεκίνησε για να μην επιτίθενται στα ζώα των χωρικών. Κατά τη διάρκεια του ετήσιου εορτασμού Ασούρα κρίνεται η τύχη της επόμενης χρονιάς. Αν οι ύαινες δε φαν, θεωρείται πως θα έρθουν συμφορές. Πρώτη φορά πλησίασα άγριες ύαινες τόσο κοντά! Αρχικά τις τάισα με το χέρι. Ύστερα έβαλα στο στόμα μου ένα κοντό ξυλάκι που είχε το κρέας στην άκρη. Γονάτισα και μια ύαινα πλησίασε στο στόμα μου… Δεν ήθελε να με φιλήσει! Άρπαξε το κρέας γρήγορα κι έφυγε. Αυτό φαινόταν τρελό! Έβλεπα τα μάτια από ένα σωρό ύαινες να γυαλίζουν στο σκοτάδι, αλλά δεν ήταν επιθετικές.

Λόγω μια παράξενης παράδοσης στη Harar, ο κόσμος ταΐζει άγριες ύαινες ακόμη και από στόμα σε στόμα! Το δοκίμασα κι εγώ 😉

Μπορείτε να δείτε το χάρτη με περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller