In Ouarzazate and Aït Benhaddou we were that close to become Hollywood stars… The kasbahs (fortresses) there, have been used in various movies as settings, e.g. in the “Gladiator”, “Lawrence of Arabia” and “Prince of Persia”. In Aït Benhaddou we were lucky enough to be hosted by Kamal’s family. There, we rested for three days, made some sightseeing at the nearby oases, met the relatives of the family and Christina had her palms tattooed with henna!

Christina is having her palms henna tattooed!

   After a scenic route, passing through Telouet and a bunch of other picturesque villages, we arrived in the exotic Marrakesh! Having heard so many things about its night market, I went there straight ahead, to discover the reason of its fame. It’s not the market the main star of the show, however, but the activities on the main square, Djemaa el-Fna. Big crowds are being gathered around musicians, street artists, storytellers and snake charmers. Christina, however, found another attraction… I could not take her away from the food stalls, where she could find all that she dreamt of: veal heads, tongues, livers, intestines, tripes, lamb’s fries and many other interesting parts of the animal that are prohibited in Europe.

The exotic Marrakesh… Christina is somewhere in the background, lost in the smokes of the grills!

   In Marrakesh it was a good opportunity to have my boots and gloves replaced. I started this trip wearing my old boots, the ones I was wearing during my trip in Asia. After so many miles they were completely worn out. REV’IT! had no problem to send me in Morocco one pair of the unbelievably comfortable Apache boots and one pair of the Neutron gloves, which have a magical feature: you can use touch screens while having them on! Now I don’t have to stop and take off my gloves every time I want to use my cell phone to control my video camera, play music, use the GPS etc.

In Marrakesh I received my new pair of boots and the amazing gloves that REV’IT! sent me.

   Finally, it was time to do some trekking on the mountains of High Atlas. After having visited the breathtaking Ouzoud Cascades, we made a beautiful ride through the Aït Bougomez valley and left our motorcycles at a guesthouse, somewhere in the valley of Aït Bououli. On the second day of the trekking, however, we lost the trace of the path and had to climb the mountain cliffs, in order to reach the pass. For me it was nothing, but Christina was moving really slowly and, after nine hours of constant walking, she was truly exhausted. In order to make it to a village before getting dark, she didn’t make enough stops to rest. We did not carry any of our camping gear or any cookware and food, so we had to spend every night in some village. During our ascend to the Rougoult Pass, on an altitude of 2,860 m (9,383 ft), she could barely speak. She keeps saying that this was the hardest day of her life…

The peasants who opened a warehouse for Christina to rest and saved her, as she was a wreck after nine hours of constant trekking.

   After a good night sleep, she was ready once more to admire the wonderful mountainous scenery we faced on the other side of the pass! The entire route was by the river, through lush plains, that came in a total contrast to the brown cliffs of the gorge through which we were trekking. In some parts there were trees with yellow leaves, in a really autumn landscape. Many peasants were riding their overloaded mules, and you could hear the girls singing inside the gorge. The fields were full of families working. During lunch time, they were cooking on the spot and were having lunch all together.

On the way to the village of Ichbbakene, during our trekking on the mountains of High Atlas.

   After four days of trekking, we were on the road again. In order to return to the village where we had left our motorbikes, we took many different vans, the ones that the locals have turned into mini buses. It was already dark when we arrived at the valley of Aït Blel, where Hasn, a student of English literature, approached us and took us in the house of his family to spend the night. The next day we hitchhiked and, finally, we arrived at the village from where we had started our trekking. We took our motorcycles and we really appreciated the freedom that you get by having your own vehicle.

Staring optimistically at the future!

   Through small roads, we crossed the mountains of High Atlas and headed south. Our last off-road riding in Morocco was the route M11 of Sahara Overland. Crossing the mountains of Anti-Atlas, it took us to some stunning oases full of palms. The biggest part of the route was well graded and it was like tarmac. Just in the end of it, we moved on a dried riverbed and rode on the piste the way it used to be.

Even though the route M11 is now well graded, like tarmac, nevertheless its a magical scenery!

   Off on the tarmac again, we came across endless plains, where we rode dully on 80 kph (50 mph). The scenery was rocky with a few argan trees here and there. Some goats were climbing on the trees to eat its precious nuts, which are growing only in these areas. We arrived in Tan Tan, where Abdulhak hosted us, a very friendly lad whom we met through CouchSurfing.

Fixing a cable of the side-stand’s sensor, which, having been cut, would not let the engine work.

   Παραλίγο θα γινόμασταν αστέρες του Hollywood στην Ouarzazate και το Aït Benhaddou. Οι kasbah (φρούρια) εκεί έχουν χρησιμοποιηθεί για διάφορες ταινίες, όπως “Ο Μονομάχος”, “Λώρενς της Αραβίας” και “Prince of Persia”. Στο Aït Benhaddou είχαμε την ευκαιρία να φιλοξενηθούμε από την οικογένεια του Κεμάλ. Εκεί ξεκουραστήκαμε για τρεις μέρες, κάναμε βόλτες στις γειτονικές οάσεις, γνωρίσαμε τους συγγενείς της οικογένειας κι έκαναν χένα στις παλάμες της Χριστίνας!

Η Χριστίνα κάνει χένα στις παλάμες της!

   Μέσα από μια ήσυχη διαδρομή, περνώντας από το Telouet κι ένα σωρό άλλα γραφικά χωριουδάκια, φτάσαμε στο εξωτικό Marrakesh. Άκουγα τόσα για το νυχτερινό του παζάρι, που πήγα κατευθείαν ν’ ανακαλύψω γιατί είναι τόσο φημισμένο. Δεν είναι το παζάρι που κλέβει την παράσταση, αλλά τα δρώμενα στην κεντρική Πλατεία Djemaa el-Fna. Πλήθος κόσμου συγκεντρώνεται γύρω από μουσικούς, θεατρίνους, αφηγητές και γητευτές φιδιών. Για τη Χριστίνα, βέβαια, το αξιοθέατο ήταν άλλο… Δε μπορούσα να την ξεκολλήσω από τους αμέτρητους πάγκους με τα μαγειρευτά, όπου βρήκε όλα όσα ονειρευόταν: μοσχαροκεφαλές, γλώσσες, συκώτια, έντερα, σκεμπέδες, πατσάδες, αμελέτητα κι άλλα ενδιαφέροντα μέρη του ζώου που έχουν απαγορευτεί στην Ευρώπη.

Εξωτικό Marrakesh… Η Χριστίνα είναι κάπου στο βάθος, στους καπνούς από τις ψησταριές!

   Στο Marrakesh ήταν ευκαιρία ν’ αλλάξω τις μπότες και τα γάντια μου. Είχα ξεκινήσει με τις μπότες που φορούσα στην Ασία, αλλά διαλύθηκαν μετά από τόσα χιλιόμετρα. H REV’IT! ανέλαβε να μου στείλει στο Μαρόκο τις απίστευτα άνετες μπότες Apache και τα γάντια Neutron, που έχουν μια μαγική δυνατότητα: λειτουργούν με οθόνες αφής! Δε χρειάζεται πια να σταματώ και να βγάζω τα γάντια μου κάθε φορά που χρειάζεται να χειριστώ μέσω του κινητού τη βιντεοκάμερα, τη μουσική, το GPS κ.λ.π..

Στο Marrakesh παρέλαβα τις καινούριες μπότες και τα καταπληκτικά γάντια που μου ‘στειλε η REV’IT!

   Είχε έρθει η ώρα για την πεζοπορία μας στα βουνά του Υψηλού Άτλαντα. Αφού είδαμε τους εντυπωσιακούς καταρράκτες του Ouzoud κάναμε μια πανέμορφη διαδρομή μέσω της Κοιλάδας Aït Bougomez κι αφήσαμε τις μοτοσυκλέτες μας σε κάποιον ξενώνα της Κοιλάδας Aït Bououli. Τη δεύτερη μέρα χάσαμε το μονοπάτι και σκαρφαλώσαμε τις βουνοκορφές για να βγούμε εκεί που έπρεπε. Για ‘μένα δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο, αλλά η Χριστίνα πήγαινε πολύ αργά κι είχε εξαντληθεί μετά από εννιά ώρες πεζοπορίας. Προκειμένου να φτάσουμε σε κάποιο χωριό πριν νυχτώσει, έκανε ελάχιστα διαλλείματα. Δεν κουβαλούσαμε εξοπλισμό κατασκήνωσης, μαγειρέματος και φαγητά, οπότε κοιμόμασταν κάθε βράδυ σε σπίτια, όπου είχε χωριό. Ανεβαίνοντας στο Πέρασμα Rougoult, στα 2.860 μ. υψόμετρο, δεν είχε κουράγιο ούτε να μιλήσει. Λέει πως ήταν η πιο δύσκολη μέρα της ζωής της…

Οι χωρικοί που άνοιξαν μια αποθήκη για να κοιμηθεί η Χριστίνα και την έσωσαν, αφού ήταν πτώμα μετά από εννιά ώρες αδιάκοπης πεζοπορίας.

   Μετά από έναν καλό ύπνο, ήταν και πάλι έτοιμη ν’ απολαύσει το υπέροχο ορεινό τοπίο που αντικρίσαμε στην άλλη μεριά του περάσματος! Όλη η διαδρομή δίπλα στο ποτάμι ήταν μέσα από εύφορες, καταπράσινες εκτάσεις, που έρχονταν σε αντίθεση με τις καφετί πλαγιές του φαραγγιού στο οποίο περπατούσαμε. Σε κάποια κομμάτια είχε δέντρα με κιτρινισμένα φύλλα και το τοπίο ήταν φθινοπωρινό. Αρκετοί χωρικοί κινούνταν με τα φορτωμένα γαϊδουράκια τους και στο φαράγγι αντηχούσαν τα τραγούδια των κοριτσιών. Τα χωράφια ήταν γεμάτα οικογένειες που ασχολούνταν με τις αγροτικές εργασίες. Το μεσημέρι μαγείρευαν επιτόπου κι έτρωγαν εκεί όλοι μαζί.

Πλησιάζοντας το χωριό Ichbbakene κατά τη διάρκεια της πεζοπορίας μας στα βουνά του Υψηλού Άτλαντα.

   Μετά από τέσσερις μέρες πεζοπορίας, βγήκαμε και πάλι στην άσφαλτο. Πήραμε διάφορα απ’ αυτά τα φορτηγάκια που έχουν μετατρέψει σε μικρά λεωφορεία, για να επιστρέψουμε στο χωριό όπου είχαμε αφήσει τις μοτοσυκλέτες μας. Το βράδυ ξεμείναμε στην Κοιλάδα Aït Blel, όπου μας βρήκε ο Χασν, ένας φοιτητής της αγγλικής φιλολογίας, και μας πήρε να περάσουμε τη νύχτα στο σπίτι της οικογένειάς του. Την επόμενη μέρα κάναμε ωτοστόπ κι επιτέλους φτάσαμε εκεί απ’ όπου είχαμε ξεκινήσει την πεζοπορία. Πήραμε και πάλι τις μοτοσυκλέτες μας και θυμηθήκαμε πόσο σπουδαία είναι η ελευθερία που μας προσφέρει το δικό μας όχημα.

Ατενίζοντας με αισιοδοξία το μέλλον!

   Μέσα από μικρά δρομάκια διασχίσαμε τα βουνά του Υψηλού Άτλαντα και κατευθυνθήκαμε νότια. Η τελευταία μας εκτός δρόμου διαδρομή στο Μαρόκο ήταν η πίστα M11 από το Sahara Overland, που διασχίζοντας τα βουνά του Αντιάτλαντα, μας έβγαλε σε κάποιες πανέμορφες οάσεις πνιγμένες από τους φοίνικες. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής έχουν στρώσει το χωματόδρομο κι είναι σαν άσφαλτος. Μόνο προς το τέλος κινηθήκαμε μέσα από την ξεραμένη κοίτη του ποταμού κι οδηγήσαμε στην πίστα όπως ήταν στην παλιά της μορφή.

Αν και στην πίστα Μ11 έχουν στρώσει πλέον το χωματόδρομο σα να είναι άσφαλτος, το τοπίο είναι εντυπωσιακό!

   Βγαίνοντας στην άσφαλτο, συναντήσαμε τις ατελείωτες επίπεδες εκτάσεις, όπου οδηγούσαμε μονότονα με 80 χιλιόμετρα ανά ώρα. Το τοπίο ήταν πετρώδες με λίγα δέντρα argan να φύονται αραιά. Μερικά κατσίκια σκαρφάλωναν πάνω τους, για να φαν τους πολύτιμους καρπούς αυτού του δέντρου που μόνο σ’ αυτές τις περιοχές συναντάται. Έχουμε φτάσει στο Tan Tan, όπου μας φιλοξενεί ο Αμπντουλάχ, ένα πολύ φιλικό παιδί που γνωρίσαμε μέσω του CouchSurfing.

Ενώνοντας ένα καλωδιάκι από τον αισθητήρα του πλαγιοστάτη, που είχε κοπεί κι έκανε τον κινητήρα να μην παίρνει μπρος.