Author Archive

   Dimitris Katigiannis and NRG may now be the official dealer and authorized workshop of KTM in Larissa, Greece but, between you and me…, he used to ride an XR up on the mountains! As much as he wants to paint everything orange now, we were there to remind him a different era. Thankfully, he is able to prove his skills on every kind of motorcycle. In his workshop we saw from CBR and R1 to BMW, and of course KTM’s entire palette. No need to say that our XRs were a piece of cake for him. He knows what is hidden behind every bolt.

   Entering his workshop you may think you’ve entered a hospital. Christina always teases me because I organize my tools and clean up my personal workshop before closing every night. You cannot imagine how many times Dimitris does those things throughout the day! Christina may have been making fun of it but I was delighted to be working with such an organized mechanic for rebuilding our XRs.

The special tools for the KTMs, all lined up! Take a look at the bench… that’s what clean and tidy is all about! 😉

   When you intend to look after every single bolt on a motorcycle, in order to ride as easy as possible 100,000 – 150,000 km ( on the demanding African terrain, you can’t trust anybody. It has been my pleasure to see how seriously Dimitris took into consideration this adventure of ours and how closely he took care of every detail while working on our XRs. And all this… without a cent, just to support our cause!

Dimitris, showing me some details while rebuilding the engine of Baobabis!

On the following video you can watch the rebuilding and upgrading of both our XRs!

Dimitris and Eleni, thank you so much for your precious assistance!

   Ο Δημήτρης Κατηγιάννης μπορεί τώρα να είναι ο αντιπρόσωπος και το εξουσιοδοτημένο συνεργείο της KTM στη Λάρισα, αλλά, μεταξύ μας… παλιά όργωνε τα βουνά με XR! Όσο κι αν θέλει να τα βάφει όλα πορτοκαλί πλέον, εμείς ήμασταν εκεί για να του θυμίσουμε άλλες εποχές. Ευτυχώς, σε κάθε είδους μοτοσυκλέτα αποδεικνύει τη μαστοριά του. Στο συνεργείο του είδαμε από CBR και R1 μέχρι BMW και βέβαια όλη τη γκάμα της KTM. Τα XR μας, λοιπόν, τα έπαιζε στα δάχτυλα. Ξέρει τι κρύβεται πίσω από κάθε βίδα.

   Μπαίνοντας στο συνεργείο του, νομίζει κανείς πως μπήκε σε ιατρείο. Εμένα με κορόιδευε η Χριστίνα, επειδή κάθε βράδυ συμμαζεύω τα εργαλεία στο εργαστήριό μου και καθαρίζω. Φανταστείτε ότι ο Δημήτρης το κάνει αυτό ένα σωρό φορές μέσα στη μέρα! Η Χριστίνα μπορεί να το διακωμωδούσε, πάντως εγώ χαιρόμουν πολύ που εργαζόμουν μαζί μ’ έναν τόσο μεθοδικό μηχανικό για την ανακατασκευή των XR μας.

Τα ειδικά εργαλεία της KTM παραταγμένα στη σειρά! Κοιτάξτε τον πάγκο… Καταλάβατε τι εννοούμε καθαριότητα και τάξη; 😉

   Όταν θέλεις να περιποιηθείς την κάθε βίδα μιας μοτοσυκλέτας έτσι, ώστε να βγάλει όσο πιο απροβλημάτιστα γίνεται 100.000 έως 150.000 χλμ. στα απαιτητικά εδάφη της Αφρικής, δεν εμπιστεύεσαι τον οποιονδήποτε. Ήταν χαρά μου, λοιπόν, να βλέπω πόσο σοβαρά πήρε ο Δημήτρης αυτή την υπόθεση και πόσο προσεγμένα εργαζόταν για τους κινητήρες των XR μας. Κι όλα αυτά… αφιλοκερδώς, μόνο και μόνο για να στηρίξει την προσπάθειά μας!

Ο Δημήτρης μου δείχνει τις λεπτομέρειες, καθώς μοντάρουμε τον κινητήρα του Μπαομπάμπη!

Στο παρακάτω video μπορείτε να παρακολουθήσετε πώς έγινε η ανακατασκευή και η βελτίωση των δύο XR μας!

Σας ευχαριστούμε πολύ Δημήτρη και Ελένη για τη σπουδαία αυτή βοήθειά σας!

   It seems that, like on my previous trip, two weeks are enough to deal with every problem and be on the road again. The starter outer has been quickly and easily restored at the workshop of Dimitris Katigiannis, in Halki, Larissa. What really puzzled us the most was the enormous fuel consumption. In the first few kilometres I thought it was because of not having broken in the engine yet. The problem was, however, that the consumption was not reduced even later, in Albania.

Dimitris, while restoring the starter outer of my wounded Baobabis…

   I started experimenting with the obvious: the carburettor and the exhaust pipe. I installed a new exhaust pipe from Motosport and I remembered how it is to replace the carburettor within minutes, as I put it in and out, each time with different adjustments. Unfortunately, however, the fuel consumption did not drop at all. Finally, the magician called Dimitris found the solution to this weird problem…

   The XR, the one that we bought from Velventos, had the air input removed from the air filter box, so I immediately spotted it and placed a new one. On the XR we bought from Thiva, however, there was an air input, but the channel which goes in the air filter box had been cut off by the previous owner! That was the detail I didn’t pay attention to, causing the enormous fuel consumption. These models of XR 250s with electric starter are equipped with a very rare-used CV carburettor. So, the different flow of air was really affecting the function of the carburettor, preventing the engine of working properly.

The notes I kept while experimenting on the carburettors!

   As if I didn’t have enough, on my way to Larissa, where Dimitris would fix my motorcycle, it broke down on the road for the first time. I could hear terrifying noises from the exhaust pipe and the motorcycle would not move. I had to spend the night on my sleeping mat by the XR. The next day, after having applied various doubtful techniques, I had the spark plug changed and the engine started. The motorcycle didn’t go far though. When on the third day I made it to Larissa, Dimitris delving into everything, discovered another stupid problem I could have never found out… The contact in the spark plug wire had been unscrewed, not being able to provide a constant spark! How Dimitris came up with this, I still don’t know! The man is a miracle-maker!

   The most outrageous problems have happened but luckily they’ve all occurred while I was still around Greece. Thank God the starter outer broke down, making me return to Greece or I would have to deal with all these crazy faults while on the road…

   After having repaired my XR, we made an excursion within the borders with Christina, riding about 1,000 km (621 miles), in order to verify that both our motorcycles run properly. So, the day after tomorrow (16th of August) I will be leaving again to continue with my trip from where I left it, Albania.

   Φαίνεται ότι, όπως και στο προηγούμενο ταξίδι, σε 2 ‘βδομάδες λύνονται τα προβλήματα και συνεχίζω το δρόμο μου. Το κόμπλερ της μίζας αλλάχτηκε εύκολα και γρήγορα στο συνεργείο του Δημήτρη Κατηγιάννη, στη Χάλκη της Λάρισας. Αυτό που μας παίδεψε απίστευτα ήταν η υπερβολική κατανάλωση που διαπίστωσα στη μοτοσυκλέτα μου. Στα πρώτα χιλιόμετρα το αποδώσαμε στον κινητήρα που δεν είχε στρωθεί ακόμη. Το πρόβλημα ήταν πως ούτε αργότερα στην Αλβανία μειώθηκε η κατανάλωση.

Ο Δημήτρης αλλάζει το κόμπλερ της μίζας στο λαβωμένο Μπαομπάμπη μου…

   Άρχισα να πειραματίζομαι με τα αυτονόητα: καρμπιρατέρ και εξάτμιση. Έβαλα μια καινούρια εξάτμιση της motosport και θυμήθηκα πώς αλλάζουν καρμπιρατέρ μέσα σε λίγα λεπτά, αφού το έβγαζα και το έβαζα συνεχώς με διαφορετικές ρυθμίσεις. Δυστυχώς, όμως, η κατανάλωση δεν έπεφτε. Τελικά, μόνο ο μάγος Δημήτρης κατάφερε να βρει το παράξενο αυτό πρόβλημα…

   Το XR που είχαμε αγοράσει από το Βελβεντό (ναι, εκεί που έπεσε το ξύλο και βρήκαν μοντέλα για photoshop!) είχε βγαλμένη την εισαγωγή του αέρα από το φιλτροκούτι, οπότε την είδα εξ αρχής κι έβαλα μια άλλη. Στο XR, όμως, που πήραμε από τη Θήβα υπήρχε η εισαγωγή του αέρα, αλλά το κανάλι που πήγαινε μέσα στο φιλτροκούτι το είχε κόψει ο προηγούμενος ιδιοκτήτης! Αυτή τη λεπτομέρεια δεν την είχα δει και προκαλούσε την υπερβολική κατανάλωση βενζίνης. Τα XR 250 με μίζα έχουν ένα σπάνιο καρμπιρατέρ υποπίεσης. Έτσι, η διαφορετική ροή του αέρα επηρέαζε όλη τη λειτουργία του καρμπιρατέρ, οπότε ο κινητήρας δε δούλευε σωστά.

Οι σημειώσεις μου από τα ατελείωτα πειράματα που έκανα με τα καρμπιρατέρ!

   Σα να μην έφτανε αυτό, όταν πήγαινα στη Λάρισα, για να γιατρέψει ο Δημήτρης τη μοτοσυκλέτα μου, έμεινα για πρώτη φορά στο δρόμο. Από την εξάτμιση ακούγονταν εκκωφαντικά σκασίματα κι η μοτοσυκλέτα δεν προχωρούσε. Αναγκάστηκα να απλώσω το στρώμα μου δίπλα στο XR και να κοιμηθώ εκεί. Την επόμενη μέρα, αφού έκανα διάφορα γιατροσόφια, άλλαξα το μπουζί και πήρε μπρος η μοτοσυκλέτα. Δε δούλεψε, όμως, για πολύ. Όταν την τρίτη μέρα κατάφερα να φτάσω στη Λάρισα, ο Δημήτρης σκαλίζοντας τα πάντα, ανακάλυψε άλλο ένα κουφό πρόβλημα, στο οποίο δεν πήγαινε το μυαλό μου με τίποτα… Είχε ξεβιδωθεί η επαφή από το μπουζοκαλώδιο κι έτσι πότε έφερνε ρεύμα και πότε όχι! Πώς το βρήκε ο Δημήτρης, ακόμη απορώ! Είναι μάγος αυτός ο άνθρωπος!

   Τα πιο ανήκουστα προβλήματα συνέβησαν, αλλά η μεγάλη μου τύχη ήταν πως προέκυψαν όσο ήμουν εδώ κοντά. Ευτυχώς, λοιπόν, που χάλασε το κόμπλερ της μίζας και μ’ έκανε να επιστρέψω στην Ελλάδα, γιατί αλλιώς τα υπόλοιπα προβλήματα θα λύνονταν πολύ δύσκολα στο δρόμο…

   Αφού διορθώσαμε το XR μου, κάναμε με τη Χριστίνα και μια βόλτα εντός των συνόρων, γύρω στα 1.000 χλμ., για να επιβεβαιώσουμε πως και οι δύο μοτοσυκλέτες δουλεύουν άψογα. Έτσι, εκτός απροόπτου, μεθαύριο (16 Αυγούστου) θα ξαναφύγω για να συνεχίσω το ταξίδι μου από εκεί που έμεινα, από την Αλβανία.

   Here is our first correspondence of the action called “You’ve got mail”! Some time during the previous winter, I was in Chios, where I would make a beautiful presentation of my trip in Asia. There, I had the pleasure of meeting Xenia. She was working at Bar Rodi, where I made my presentation. Xenia came to Greece in 2004, when she reached her majority. Her older sisters were already living in Larissa, Greece, where Xenia joined them as well. In Larissa she met Kostas, a Greek who later became her husband. A transfer of Kostas lead the couple to Chios.

   Xenia’s family come from Northern Epirus. What really stroke me the most of all the information I got from Xenia, was how different the people of Northern Epirus are in comparison with the Albanian people. Her grandmother doesn’t speak Albanian at all. She only writes and speaks in Greek. The generation of her parents, however, had been forced, by the Hoxha regime, to learn Albanian as well. They used to learn them at school, as a foreign language.

I met Xenia while being in Chios, for a presentation of my trip in Asia.

   Having arrived in Albania, I wouldn’t miss for the world to pay a visit at these Greek speaking villages and experience from up-close how people live there. So, I went over the village of Kalivia, near Livadia. Many of the signs on the roads or on the facades of the stores were in Greek. We even saw signs, once written in Albanian, now covered by locals with paint and rewritten in Greek! When we were asking the locals for directions, we were really surprised to hear everyone speaking in perfect Greek!

   An easily accessible dirt road of three kilometres climbed up the hill, leading us to the village. The locals pointed to the new, modern house owned by Mr. Vassilis, where, from the first moment, we had a warm welcoming. The view was breathtaking. You could even see Corfu in the distance! The familiar raki and meze were served in front of us in no time and the family started to gather up. I also met Xenia’s grandmother, who she was very vivid for her age and so much fun to hang out with! Just a minute… Am I really in Albania? Why do I feel like being in any Greek village? It’s quite hard to find a difference in what I experience here compared to what I have experienced in the villages around Greece. Wait, I’ve found something: what is this “krothopita” I’ve been hearing about? It’s the first time I taste a pie with rice and meat in it and I’ve never heard of this name before. When I looked it up later, I found out that krothopita was a local dish in Epirus, in today Greece, and, apparently, in Northern Epirus as well.

The view from Kalivia village. You can see Corfu in the background.

   Xenia’s uncles were thrilled to have Greek guests. Someone pointed out to them: “Why do you call them “Greek guests”? You offend us! Aren’t we Greeks as well? Better say we have guests from Greece”. I was stroked by the fact that the people of Northern Epirus don’t like the Albanian people and vice versa. Every knavery there is being charged on Albanians. They associate with Albanians only if they have to and they prefer to socialize with their own kind. They even have a Greek political party. Because of the recent elections, we saw many signs on rocks and walls promoting the party.

   Mr. Vassilis started to explain to us: “When the borders were opened, in 1991, it was like unlocking a prison and of course every single prisoner wanted to break free”! The people were poor and tormented by the illiberal communist regime of Hoxha. Everybody wanted to leave, to evolve his life. Greece was right next door, being the most developed country in the neighbourhood.

As soon as the schools were closed for the summer season, the grandchildren went to spend their summer with their grandparents.

   That was how Mr. Vassilis took his family and immigrated to Larissa, Greece. There, however, he found himself gathering cotton, tomatoes and other goods from the fields. Back in Albania, he had a good job on earthmoving machinery. He also had his relatives, his friends, his home, his farm… Immigration was not for him. After a few months, he decided to return back to Albania with his family.

   Later, his three children, one by one, immigrated to Greece. They got married there, started their own families and built up a new life. Most of them don’t think about returning to Albania, as everyday life is still kind of hard there. But now that life in Greece gets harder and harder, many are those who return to Albania.

Bidding farewell to Mr. Vassili’s family, who opened the door of their house to show us how the people of Northern Epirus live today.

   Να και η πρώτη ανταπόκριση της δράσης μας “Το… πάμε το γράμμα”! Το χειμώνα είχα πάει στη Χίο για μια όμορφη παρουσίαση του ταξιδιού μου στην Ασία. Εκεί είχα τη χαρά να γνωρίσω την Ξένια. Εργαζόταν στο Bar “Ρόδι”, όπου έγινε η παρουσίαση. Η Ξένια ήρθε στην Ελλάδα το 2004, όταν ενηλικιώθηκε. Οι μεγαλύτερες αδερφές της ήταν ήδη στη Λάρισα, οπότε πήγε κι η Ξένια εκεί. Στη Λάρισα ήταν που γνώρισε και τον Κώστα, που αργότερα έγινε σύζυγός της. Μια μετάθεση του Κώστα οδήγησε το ζευγάρι στη Χίο.

   Η οικογένεια της Ξένιας είναι Βορειοηπειρώτες. Αυτό που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση απ’ όσα έμαθα από την Ξένια ήταν το πόσο διαφορετικοί θεωρούνται οι Βορειοηπειρώτες από τους Αλβανούς. Η γιαγιά της δεν ξέρει αλβανικά. Μόνο ελληνικά μιλά και γράφει. Η γενιά των γονιών της, όμως, αναγκάστηκε από το καθεστώς του Χότζα να μάθει και αλβανικά. Τα διδάσκονταν ως ξένη γλώσσα στα σχολεία τους.

Την Ξένια τη γνώρισα όταν βρέθηκα στη Χίο για μια παρουσίαση του ταξιδιού μου στην Ασία.

   Φτάνοντας στην Αλβανία, δε θα έχανα για κανένα λόγο μια επίσκεψη στα ελληνόφωνα αυτά χωριά, για να βιώσω από κοντά το πώς ζουν οι άνθρωποι εκεί. Έτσι, βρέθηκα στο χωριό “Καλύβια”, κοντά στη Λιβαδειά. Πολλές πινακίδες στους δρόμους και στα καταστήματα ήταν στα ελληνικά. Μερικές φορές είδαμε πινακίδες με ονόματα χωριών στα αλβανικά, που ήταν σβησμένα με μπογιά και γραμμένα στα ελληνικά! Όταν ρωτούσαμε για το δρόμο, μας έκανε εντύπωση που όλοι μας μιλούσαν σε άπταιστα ελληνικά!

   Ένας βατός χωματόδρομος τριών χιλιομέτρων σκαρφάλωνε το λόφο, για να μας οδηγήσει στο χωριό. Μας έδειξαν το καινούριο, μοντέρνο σπίτι του κυρίου Βασίλη, του οποίου την πόρτα μας άνοιξαν εγκάρδια από την πρώτη στιγμή. Η θέα ήταν πανοραμική από ‘κει πάνω. Φαινόταν μέχρι κι η Κέρκυρα στο βάθος! Άρχισαν να βγαίνουν τα τσίπουρα κι οι οικείες λιχουδιές και να μαζεύεται η οικογένεια. Γνώρισα από κοντά και τη γιαγιά της Ξένιας, η οποία ήταν κοτσανάτη κι έκανε ωραία καλαμπούρια! Μια στιγμή… Είμαι στην Αλβανία; Γιατί νιώθω σα να είμαι σε ένα οποιοδήποτε ελληνικό χωριό; Δυσκολεύομαι να βρω κάτι που να διαφοροποιεί την εμπειρία μου εδώ από τις εμπειρίες που έχω ζήσει σε χωριά της Ελλάδας. Α, βρήκα κάτι: τι είναι αυτή η κροθόπιτα; Πρώτη φορά βλέπω πίτα με ρύζι και κρέας κι αυτό το όνομα δεν το ‘χω ξανακούσει. Όταν αργότερα το έψαξα, διαπίστωσα πως η κροθόπιτα είναι τοπικό έδεσμα της Ηπείρου, που προφανώς υπήρχε και στη Βόρεια Ήπειρο.

Η θέα από τα Καλύβια. Στο βάθος διακρίνεται η Κέρκυρα.

   Οι θείοι της Ξένιας χαίρονταν που είχαν Έλληνες φιλοξενούμενους. Κάποιος είπε: “Γιατί το λες έτσι; Μας προσβάλλεις! Εμείς δεν είμαστε Έλληνες; Πες πως έχουμε Ελλαδίτες φιλοξενούμενους”. Μου έκανε εντύπωση πως οι Βορειοηπειρώτες δε χωνεύουν τους Αλβανούς και το αντίστροφο, βέβαια. Ό,τι απατεωνιά γίνεται τη χρεώνουν σ’ αυτούς. Αναγκαστικά συναναστρέφονται και με Αλβανούς, αλλά προτιμούν να έχουν σχέσεις μεταξύ τους. Μάλιστα, έχουν ιδρύσει και κόμμα Ελλήνων. Λόγω των πρόσφατων εκλογών βλέπαμε σ’ αυτά τα μέρη επιγραφές σε βράχους και τοίχους που διαφήμιζαν το κόμμα.

   Ο κύριος Βασίλης άρχισε να μας εξηγεί: “… όταν άνοιξαν τα σύνορα, το 1991, ήταν σα να ανοίγουν τις φυλακές και φυσικά οι κρατούμενοι ήθελαν να δραπετεύσουν”! Ο κόσμος ήταν φτωχός και ταλαιπωρημένος από το αυταρχικό κομμουνιστικό πολίτευμα του Χότζα. Ήθελε να φύγει, να φτιάξει τη ζωή του. Η Ελλάδα ήταν δίπλα και αποτελούσε την πιο ανεπτυγμένη γειτονική χώρα.

Μόλις έκλεισαν τα σχολεία, τα παιδιά πήγαν να περάσουν το καλοκαίρι στο χωριό με τη γιαγιά και τον παππού τους.

   Κάπως έτσι πήρε κι ο κύριος Βασίλης την οικογένειά του και μετανάστευσαν στη Λάρισα. Εκεί, όμως, βρέθηκε να μαζεύει από τα χωράφια βαμβάκι, ντομάτες και άλλα αγαθά. Πίσω στην Αλβανία είχε στρωμένη δουλειά με χωματουργικά μηχανήματα. Είχε τους συγγενείς του, τους φίλους του, το σπίτι του, το χωράφι του… Η μετανάστευση δεν ήταν γι’ αυτόν. Μετά από λίγους μήνες επέστρεψε στην Αλβανία με την οικογένειά του.

   Αργότερα, ένα-ένα τα τρία τους παιδιά μετανάστευσαν στην Ελλάδα. Παντρεύτηκαν εκεί, έκαναν οικογένειες κι έφτιαξαν τη ζωή τους. Οι περισσότεροι δε θέλουν να επιστρέψουν, αφού οι συνθήκες διαβίωσης είναι ακόμη κάπως δύσκολες στην Αλβανία. Τώρα, όμως, που χειροτέρεψαν οι συνθήκες διαβίωσης στην Ελλάδα, αρκετοί είναι αυτοί που γυρίζουν στην Αλβανία.

Αποχαιρετώντας την οικογένεια του κ. Βασίλη, που μας άνοιξε την πόρτα του σπιτιού της και είδαμε πώς ζουν σήμερα οι Βορειοηπειρώτες.