I already analyzed in my previous article how Israel was formed in 1948 on Palestinian land but I hear from many people a basic question: “Is Palestine a country?”. Well, it depends on who you ask but in practice, it’s hardly a country anymore… It’s not absolutely recognized and the Palestinian authorities have little actual power. It is a country held by Israel under military occupation. Of course, Palestine doesn’t exist for most Israelis. All that area is Israel according to them. They are very offended and they become verbally aggressive when they hear words like: “Palestine”, “Gaza” or “West Bank”. What the rest of the world calls “West Bank” is Judea and Samaria for them.

There are only two little pieces of land left that somebody could call Palestine. The smallest of them is the Gaza Strip, a piece of land 45 km (28 miles) long and less than 10 km (6 miles) wide. About 1.4 million Palestinians live in this densely populated land, which is the world’s largest outdoor prison. Nobody can go in or out by land or by sea, except a handful of people who got special permissions by the Israeli authorities.

We went just next to the Gaza Strip but of course, we were not allowed to enter. We were determined to visit the West Bank, though. Entering the West Bank from Jerusalem, we didn’t even have to stop. We needed no visa and there is no border post, since according to Israelis this is the same country, their country… However, there is a new 712-km (442 miles) wall that separates Palestinians from Israelis and there are military checkpoints where people are controlled when exiting the West Bank. Of course, most of them are Israelis and usually, the control is nothing more than letting the soldiers know that they are Israelis.

After the Oslo Accords in 1993, the West Bank was divided into three areas. Only Area A (18% of the West Bank) is under Palestinian civil and security control. Area B (21% of the West Bank) is under Palestinian civil control but Israeli security control. The majority of the West Bank (61%), Area C, is under full Israeli control over security, planning and construction. In practice, the Israeli army enters even Area A. Area A and B are made out of 166 islands of Palestinian towns in a sea of Israeli-controlled Area C, which is the only continuous area in the West Bank. That means Palestinians are restricted in their movements, even inside the West Bank. Their houses and farms are routinely demolished due to claimed “security reasons”, while building a house is almost impossible since in most areas they need permission from the Israeli authorities. Israel formally controls the West Bank’s largest area and most of its natural resources, including the water which is scarce and an important issue on the conflicts in Middle East.

I and Stella were invited to a Christian Greek Orthodox Palestinian wedding in Bethlehem. We met again Spiro and his family, that we first met in Jordan. It was a cousin of Spiro who was getting married. The wedding took place in a Greek Orthodox church and the party in a modern wedding hall was really vivid with powerful traditional dances. However, what we remember with the sweetest memories was the informal party which took place the previous day in the grandma’s house… Like in Greece, the grandparents’ house is always the family’s meeting point. No appointments or arrangements are necessary. People get in the house whenever they are free, somebody plays music and the party starts in a moment. Blue-eyed Ms. Sophie, 83 years old, got up and started dancing with her children and grandchildren. As they had told us beforehand, we had to forget what is happening in Palestine… Everybody is happy and celebrates in such an occasion!

Ms. Sophie surprised us when she talked to us fluent English and French! She is a well educated old lady and it was very interesting for us to hear her childhood stories from Jerusalem, before the Israeli occupation. She showed us old, black and white photos. I noticed a little girl with the Star of David, a Jewish symbol, on her necklace. I asked who is she. Ms. Sophie told me this was Judith, her best friend, a Jewish little girl. Before the occupation, Muslims, Jews and Christians were living together for centuries in a mostly peaceful situation. Jews were few and other Palestinians were taking pity on them and helping them, since they were poor.

It was in 1948 that the First Arab-Israeli War started… The word was spread to Palestinians: “Go seek a refuge in the West Bank and after a few weeks, when the conflict will be over, come back.”. It was a good plan to get rid of them… Initially, the family of Ms. Sophie rented a simple room in Bethlehem. The time was passing by but the news was not getting any better… When they tried to return to Jerusalem, they realized their houses were confiscated by Israelis and Palestinians were feeling foreigners in their own country… That’s how thousands of Palestinians moved to the West Bank and elsewhere. Ms. Sophie lost track of Judith, her Jewish best friend and now she cannot even set foot in Jerusalem.

One of the worst obstacles on the way to peace and the re-establishment of a legitimate Palestinian State are the Israeli settlements. The Israeli government has built hundreds of settlements inside the West Bank, which are illegal according to international law, since a nation’s transfer of civilian population into land it occupies is illegal. Of course, Israel doesn’t accept that, since they don’t even consider the West Bank occupied. Thus, they keep building new settlements and expanding the existing ones.

These settlements are strictly protected either by the Israeli army or by the armed settlers themselves. There are 520,000 Israeli settlers living in the West Bank! Some of them are secular Zionists who benefit from the subsidized prices, while most of them are religious Jews who think this whole land was promised to them by God and God wants them to take it even in blood.

When I was still in Israel, a friend of mine took me in his car for a drive. Before I even knew, he let me know we’re in the West Bank. Since he was Israeli, it was very easy for him to enter even in a settlement. We stopped at the top of a hill to see the area. An armed settler came immediately on a patrol car to check who we are. These settlements own also vast amounts of farmland. Having access to better technology means they can use most of the area’s water resources while the Palestinians need impossible-to-get permissions just to make a simple well… Without water, they cannot farm and without farming, they cannot live.

This situation is what drives Palestinians crazy. Imagine that Israelis benefit from being under civil courts jurisdiction while for the same crimes (e.g. attending a peaceful protest) Palestinians are under military jurisdiction and are detained for months even without any charge! A few hopeless Palestinians end up resisting the occupation in a violent way. A much bigger number of them are fed up and leave this mess for a decent life in the West. After all, that’s one of the Zionists’ goals: to get rid of Palestinians in any possible way…

We walked around the Old City of Bethlehem which is picturesque with its narrow streets and the houses made out of local stones. Visiting the Church of the Nativity, which is believed to be the place where Jesus Christ was born, we were wondering if all these popular religions born in this area brought peace or war finally… There are many monasteries around and some of them are located in gorgeous, remote places, like Mar Saba Monastery.

We had to be courageous and visit the town where the conflict between Palestinians and Israelis gets at its worst. That’s Hebron in the southern part of the West Bank. There are thousands of Jewish settlers living in several illegal settlements around the town. Things get much worse in Hebron because armed settlers, each one protected by Israeli soldiers, live even inside the Arab town, between the Palestinians! Palestinians, obviously, are arrested, tortured and jailed even for having a knife. That sets the Jewish settlers free to insult and abuse Palestinians, under the protection of the Israeli army which usually turns a blind eye… However, sometimes Israeli settlers get so radical that they clash with the Israeli army which tries to stop them.

We were walking carefully between the Israeli soldiers with our cameras lowered, of course… Hebron is where the Cave of the Patriarchs is situated. That is believed to be the collective tomb of Abraham, Isaac, Jacob and their wives. The patriarchs of the three most well-known monotheistic religions make this place sacred to Muslims, Jews and Christians. As you would guess, this brings serious conflicts… The worst of them was the Cave of the Patriarchs massacre in 1994. Baruch Goldstein, a prominent Jewish terrorist, opened fire on hundreds of Muslims who were praying in a mosque during their holy month of Ramadan. If you are already shocked, wait for that: Jewish settlers made even a memorial tribute to their hero, Goldstein and they still celebrate that day!

We hit the road to visit Jericho, the oldest fortified city on earth. It happens also to be the lowest one, at 258 m (846 ft) below sea level. Most of the West Bank was cool, since it sits on higher elevation. Jericho was hot but we wanted to visit a farm and witness ourselves how the Israeli settlers and government make the life of Palestinians ridiculously harder. On one hand, illegal Israeli settlements are everywhere in the West Bank and they use most of the area’s water. The Israeli authorities almost never issue permission to Palestinians to pump water out of their own field. Palestinians, however, are persistent and they even drive to carry water from elsewhere in big tanks. Then they meet an Israeli checkpoint and the soldiers force them to empty all the tanks because they say they want to “make sure there is nothing illegal in the tanks”…

If they ever succeed to get a harvest, they have to struggle to sell it. The Israeli army often doesn’t allow them to use the roads and transfer their products for alleged “security reasons”. When this happens for a few days in a row, the produce is not fresh anymore and the farmers cannot sell it at all or they have to sell it much cheaper and forget about any profit. At the same time, for the Israeli farmers in the illegal settlements, the highways are always open and they export their produce all around the world.

On our way north, we had a walk in the vibrant Old City of Nablus. It was easy to enter the West Bank but we knew it wouldn’t be so easy to exit towards Israel… We were ready for detailed checks of our luggage and extensive questioning about ourselves, our itinerary and our acquaintances in Palestine. However, we didn’t even imagine what would happen…

We approached the checkpoint north of Jenin. This is not a real border, so the border post reminds of toll gates. We queued behind the cars but we immediately heard an Israeli soldier from the control tower yelling through the speakers. It was in Hebrew, so we couldn’t understand anything. A fully armed soldier from a distance made clear to us that we should disappear immediately! Obviously, the Israelis were scared of the motorbike and they thought we may be Palestinian terrorists. I had that before… In no time, I turned the bike around and ran away.

The Palestinians saw what happened and they gave us some bits of advice. The worst thing was that we didn’t even have the chance to talk to somebody and let them know we are not Palestinians. Stella removed her helmet and started walking towards the soldiers with her hands raised. She was holding her red passport to make them understand we are Europeans. Fairly enough, Stella was absolutely stressed out but as Palestinians told us, she was the one who had to do it, since I would be much more suspected as a male. She was very brave to do that… The Israeli soldier was still yelling in Hebrew through the speakers. Stella from that distance shouted as loud as she could: “English, please!”. The soldier, pointing his machine gun towards her, was ordering her to go back!

We had to be extremely careful… A wrong movement of our hands at that point could result to our death! If, for example, I would try to put my hand in my pocket and get my passport out, they would shoot me immediately thinking that I’m a Palestinian terrorist who tries to activate a suicide bomb. They got the power and the order to shoot and they don’t do it just for scaring people. Their shooting has to be exact and effective in putting the enemy down before he can do anything. When they kill somebody that they shouldn’t, it seems they always find an excuse to make him guilty.

Stella stopped walking while she was yelling that we are tourists. The soldier talked to his officers and finally, two other soldiers walked towards Stella. She showed her passport and she explained that we are tourists who just travel around “Israel”. They questioned her a bit and then they gave me the green light to approach by my motorcycle. They asked me the same questions, to cross-check what Stella said and when they were convinced, they finally allowed us to pass through the checkpoint…

With the adrenaline rushing in our blood, we entered again Israel. We rode a bit further and we stopped at the roadside to think what happened and recover our heartbeat. After all, we had just a small glimpse of what Palestinians regularly face. It turned out to be risky in the end but it was definitely an important lesson to witness ourselves how is life in Palestine…

 

You can check out the map with more photos and reports at: Live Trip Traveller

 

There are a lot of objective resources on internet to learn about what is happening in Israel and Palestine. Some of my favourites are:

5 Broken Cameras – Academy Award Winning Documentary by a Palestinian, co-directed by an Israeli filmmaker.

Gaza, We are coming – An awarded Greek documentary about the first foreign boats since 1967 that broke Gaza’s naval blockade.

The General’s Son – The son of an Israeli general talks honestly about the current situation.

Breaking the Silence – Israeli soldiers talk about the occupied territories of Palestine.

Rabbis for Human Rights – Israeli rabbis fight for human rights in Palestine.

B’Tselem – The Israeli Information Center for Human Rights in the Occupied Territories

 

Στο προηγούμενο άρθρο μου ανέλυσα πως ιδρύθηκε το Ισραήλ το 1948 επί παλαιστινιακής γης. Ωστόσο, ακούω μια βασική ερώτηση: «Η Παλαιστίνη είναι χώρα;». Η απάντηση εξαρτάται από το ποιον ρωτά κανείς, αλλά πρακτικά δεν είναι ακριβώς μια ανεξάρτητη χώρα… Δεν είναι απόλυτα αναγνωρισμένη, ενώ οι παλαιστινιακές αρχές έχουν ελάχιστη εξουσία. Είναι μια χώρα υπό ισραηλινή, στρατιωτική κατοχή. Φυσικά, για τους περισσότερους Ισραηλίτες η Παλαιστίνη δεν υπάρχει καν. Όλη εκείνη η περιοχή ανήκει στο Ισραήλ κατά τη γνώμη τους. Γίνονται έξαλλοι κι επιτίθενται λεκτικά όταν ακούν λέξεις όπως: «Παλαιστίνη», «Γάζα» και «Δυτική Όχθη». Αυτό που ο υπόλοιπος κόσμος αποκαλεί «Δυτική Όχθη» είναι η Ιουδαία και η Σαμάρεια γι’ αυτούς.

Έχουν απομείνει μόνο δυο μικρά κομμάτια γης που κάποιος θα μπορούσε ν’ αποκαλέσει Παλαιστίνη. Το μικρότερο από αυτά είναι η Λωρίδα της Γάζας, μια περιοχή μήκους 45 χιλιομέτρων και πλάτους 10 χιλιομέτρων. Περίπου 1,4 εκατομμύρια Παλαιστίνιοι ζουν σ’ αυτό το πυκνοκατοικημένο μέρος, που αποτελεί τη μεγαλύτερη υπαίθρια φυλακή του κόσμου. Κανείς δε μπορεί να μπει ή να βγει είτε από τη στεριά είτε από τη θάλασσα, εκτός από ελάχιστους που διαθέτουν ειδικές άδειες από τις ισραηλινές αρχές.

Βρισκόμασταν ακριβώς δίπλα στη Λωρίδα της Γάζας, αλλά φυσικά δεν επιτρεπόταν να την επισκεφτούμε. Ωστόσο, ήμασταν αποφασισμένοι να επισκεφτούμε τη Δυτική Όχθη. Μπαίνοντας από τα Ιεροσόλυμα στη Δυτική Όχθη, δε χρειάστηκε καν να σταματήσουμε. Δε χρειαζόμασταν βίζα, αφού δεν υπάρχουν καν σύνορα. Σύμφωνα με τους Ισραηλινούς όλη αυτή η περιοχή είναι μια χώρα, η δική τους χώρα… Υπάρχει, όμως, ένα καινούριο τείχος μήκους 712 χιλιομέτρων που διαχωρίζει τους Παλαιστίνιους από τους Ισραηλινούς. Όταν κανείς προσπαθεί να βγει από τη Δυτική Όχθη, τότε πρέπει να περάσει από τους ελέγχους του ισραηλινού στρατού. Φυσικά, οι περισσότεροι που βγαίνουν από τη Δυτική Όχθη είναι Ισραηλινοί, οπότε ο έλεγχος γι’ αυτούς συνήθως δεν είναι τίποτα περισσότερο από το να κάνουν ξεκάθαρο πως είναι Ισραηλινοί.

Μετά τη Συνθήκη του Όσλο του 1993, η Δυτική Όχθη χωρίστηκε σε τρία μέρη. Μόνο στην Περιοχή Α (18% της Δυτικής Όχθης) οι παλαιστινιακές αρχές έχουν πολιτική εξουσία κι ελέγχουν την ασφάλεια. Στην Περιοχή Β (21% της Δυτικής Όχθης) οι παλαιστινιακές αρχές έχουν την πολιτική εξουσία, αλλά η ασφάλεια ελέγχεται από το Ισραήλ. Στο μεγαλύτερο τμήμα της Δυτικής Όχθης (61%), την Περιοχή C, οι ισραηλινές αρχές έχουν πλήρη έλεγχο σχετικά με την ασφάλεια, την οικοδόμηση και τα πολιτικά θέματα. Στην πράξη, ο ισραηλινός στρατός εισβάλλει ακόμη και στην Περιοχή Α. Οι Περιοχές Α και Β αποτελούνται από 166 νησιά παλαιστινιακών οικισμών σε μια θάλασσα που χαρακτηρίζεται από την Περιοχή C κι ελέγχεται από το Ισραήλ. Η Περιοχή C είναι η μόνη που διατρέχει τη Δυτική Όχθη από άκρη σ’ άκρη χωρίς να διακόπτεται από άλλες περιοχές. Αυτό σημαίνει πως οι Παλαιστίνιοι περιορίζονται στις μετακινήσεις τους ακόμη κι εντός της Δυτικής Όχθης. Συχνά τους καταστρέφουν τα σπίτια και τα χωράφια για υποτιθέμενους «λόγους ασφαλείας». Το να χτίσει ένας Παλαιστίνιος σπίτι είναι σχεδόν αδύνατον, αφού στις περισσότερες περιοχές απαιτείται άδεια από τις ισραηλινές αρχές. Το Ισραήλ επισήμως ελέγχει το μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Όχθης και των φυσικών της πόρων, συμπεριλαμβανομένου του νερού, που αποτελεί πολύτιμο αγαθό και σημαντική παράμετρο στις φιλονικίες της Μέσης Ανατολής.

Με τη Στέλλα ήμασταν προσκεκλημένοι σ’ έναν ελληνορθόδοξο, παλαιστινιακό γάμο στη Βηθλεέμ. Έτσι συναντηθήκαμε ξανά με τον Σπύρο και την οικογένειά του, που είχαμε πρωτογνωρίσει στην Ιορδανία. Ο γαμπρός ήταν ένας ξάδερφος του Σπύρου. Ο γάμος έγινε σ’ έναν ελληνορθόδοξο ναό, ενώ το γλέντι με δυναμικούς, παραδοσιακούς, παλαιστινιακούς χορούς έλαβε χώρα σ’ ένα μοντέρνο κέντρο διασκέδασης. Ωστόσο, αυτό που θυμόμαστε με τις πιο γλυκές αναμνήσεις είναι το ανεπίσημο γλέντι που στήθηκε ξαφνικά την προηγούμενη μέρα στο σπίτι της γιαγιάς… Όπως και στην Ελλάδα, το σπίτι των παππούδων παραμένει ο τόπος συνάντησης της οικογένειας. Δε χρειάζονται ραντεβού και συνεννοήσεις. Ο καθένας έρχεται όποτε θέλει, κάποιος βάζει μουσική και το πάρτι ξεκινά στο λεπτό. Η γαλανομάτα κυρία Σοφία, ογδόντα τριών ετών, σηκώθηκε και χόρευε ανάμεσα στα παιδιά και τα εγγόνια της. Όπως μας είχαν πει εξ αρχής, θα έπρεπε να ξεχάσουμε για λίγο όσα συμβαίνουν στην Παλαιστίνη… Τέτοιες μέρες όλοι είναι χαρούμενοι και γιορτάζουν!

Η κυρία Σοφία μας εξέπληξε όταν μας μίλησε άπταιστα αγγλικά και γαλλικά! Είναι μια μορφωμένη γιαγιά και ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρον για ‘μας ν’ ακούμε τις παιδικές της ιστορίες από τα Ιεροσόλυμα, πριν την ισραηλινή κατάληψη. Μας έδειξε παλιές, ασπρόμαυρες φωτογραφίες, όπου παρατήρησα ένα κοριτσάκι το οποίο φορούσε στο λαιμό ένα φυλαχτό με το αστέρι του Δαυίδ, που αποτελεί ιουδαϊκό σύμβολο. Ρώτησα ποια ήταν αυτή. Η κυρία Σοφία μου εξήγησε πως αυτή ήταν η Ιουδίθ, η καλύτερή της φίλη, μια μικρή Εβραία. Πριν από την κατοχή, μουσουλμάνοι, ιουδαίοι και χριστιανοί ζούσαν μαζί επί αιώνες, συνήθως ειρηνικά. Οι Εβραίοι ήταν λίγοι και οι υπόλοιποι Παλαιστίνιοι τους λυπούνταν και τους βοηθούσαν, αφού ήταν φτωχοί.

Το 1948 ξεκίνησε ο Πρώτος Αραβοϊσραηλινός Πόλεμος… Οι συμβουλές που διαδόθηκαν προς τους Παλαιστίνιους ήταν να παν να βρουν καταφύγιο στη Δυτική Όχθη και μετά από μερικές ‘βδομάδες, όταν η κατάσταση θα είχε ηρεμήσει, να επιστρέψουν. Ήταν ένα καλό σχέδιο για να ξεφορτωθούν τους Παλαιστίνιους… Αρχικά η οικογένεια της κυρίας Σοφίας νοίκιασε ένα φτωχικό δωμάτιο στη Βηθλεέμ. Ο καιρός περνούσε, αλλά τα νέα δε γίνονταν καλύτερα… Όταν προσπάθησαν να επιστρέψουν στα Ιεροσόλυμα, διαπίστωσαν πως τα σπίτια τους είχαν κατασχεθεί από Ισραηλινούς. Οι Παλαιστίνιοι είχαν γίνει ξένοι στην ίδια τους τη χώρα… Έτσι χιλιάδες Παλαιστίνιοι μετοίκησαν στη Δυτική Όχθη, αλλά και αλλού. Η κυρία Σοφία έχασε τα ίχνη της Ιουδίθ, της Εβραίας που ήταν η καλύτερη της φίλη. Τώρα δε μπορεί ούτε να πατήσει το πόδι της στα Ιεροσόλυμα.

Ένα από τα χειρότερα εμπόδια στο δρόμο προς την ειρήνη και την ανασύσταση του παλαιστινιακού κράτους είναι οι ισραηλινές αποικίες. Η ισραηλινή κυβέρνηση έχει χτίσει εκατοντάδες αποικίες εντός της Δυτικής Όχθης, που σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο είναι παράνομες, αφού απαγορεύεται η εγκατάσταση πολιτών μιας χώρας σε εδάφη που βρίσκονται υπό την κατοχή της χώρας αυτής. Φυσικά το Ισραήλ έχει άλλη γνώμη, αφού δε θεωρεί καν τη Δυτική Όχθη κατεχόμενη. Έτσι συνεχίζουν να χτίζουν νέες αποικίες και να επεκτείνουν τις υπάρχουσες.

Αυτές οι αποικίες προστατεύονται αυστηρά είτε από τον ισραηλινό στρατό είτε από τους οπλισμένους εποίκους. Πεντακόσιοι είκοσι χιλιάδες έποικοι ζουν στη Δυτική Όχθη! Κάποιοι απ’ αυτούς είναι σιωνιστές που δεν είναι ιδιαίτερα θρήσκοι, αλλά απλά επωφελούνται από τις επιδοτήσεις του Ισραήλ και τις φθηνότερες τιμές στην Παλαιστίνη. Οι περισσότεροι, ωστόσο, είναι θρησκόληπτοι ιουδαίοι που πιστεύουν πως αυτήν τη γη την είχε υποσχεθεί ο Θεός σ’ αυτούς κι ο Θεός θέλει να την πάρουν έστω και χύνοντας αίμα.

Όταν βρισκόμουν ακόμη στο Ισραήλ, ένας φίλος μου με πήγε μια βόλτα με το αυτοκίνητό του. Προτού καν το καταλάβω, μου είχε πει πως βρισκόμαστε στη Δυτική Όχθη. Εφόσον ήταν Ισραηλινός, ήταν πολύ εύκολο για ‘κείνον να μπει ακόμη και μέσα σε αποικία. Σταματήσαμε στην κορυφή ενός λόφου για να δούμε την περιοχή. Ένας οπλισμένος έποικος ήρθε αμέσως με το περιπολικό αυτοκίνητο για να ελέγξει ποιοι είμαστε. Αυτές οι αποικίες έχουν καταλάβει και τεράστιες αγροτικές εκτάσεις. Έχοντας πρόσβαση σε υψηλότερη τεχνολογία, εκμεταλλεύονται το μεγαλύτερο μέρος των αποθεμάτων νερού, ενώ από τους Παλαιστινίους απαιτείται ειδική άδεια ακόμη και για ένα απλό πηγάδι. Χωρίς νερό δε μπορούν να καλλιεργήσουν και χωρίς να καλλιεργήσουν, δε μπορούν να ζήσουν.

Αυτή η κατάσταση είναι που τρελαίνει τους Παλαιστίνιους. Φανταστείτε πως οι Ισραηλινοί επωφελούνται από το γεγονός πως γι’ αυτούς ισχύει ο πολιτικός νόμος, ενώ για τους Παλαιστίνιους ισχύει στρατιωτικός νόμος και για τα ίδια εγκλήματα (όπως η συμμετοχή σε ειρηνική διαμαρτυρία) φυλακίζονται για μήνες ακόμη και χωρίς να τους έχουν απαγγελθεί κατηγορίες! Κάποιοι λίγοι απελπισμένοι Παλαιστίνιοι καταλήγουν ν’ αντιστέκονται βίαια στην κατοχή. Πολύ περισσότεροι αγανακτούν κι αφήνουν πίσω τους αυτό το χάος για ν’ αναζητήσουν μια αξιοπρεπή ζωή στη Δύση. Άλλωστε, αυτός είναι ένας από τους στόχους των σιωνιστών: να ξεφορτωθούν τους Παλαιστίνιους με οποιοδήποτε τρόπο…

Περπατήσαμε στην Παλιά Πόλη της Βηθλεέμ, που είναι γραφική με τα πλακόστρωτα στενά της και τα πέτρινα σπίτια της. Κάπου εκεί επισκεφτήκαμε τον Ιερό Ναό της Γεννήσεως, όπου πιστεύεται πως γεννήθηκε ο Ιησούς Χριστός. Αναρωτιόμασταν αν τελικά όλες αυτές οι θρησκείες που γεννήθηκαν σ’ αυτούς τους τόπους έφεραν την ειρήνη ή τον πόλεμο… Αρκετά μοναστήρια λειτουργούν στην περιοχή και κάποια απ’ αυτά βρίσκονται σ’ εντυπωσιακές, απομονωμένες τοποθεσίες, όπως η Ιερά Λαύρα του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου.

Έπρεπε να δείξουμε θάρρος για να επισκεφτούμε την πόλη όπου η διαμάχη μεταξύ Παλαιστινίων και Ισραηλινών είναι πιο έντονη. Αυτή είναι η Χεβρώνα, στο νότιο κομμάτι της Δυτικής Όχθης. Χιλιάδες Εβραίοι έποικοι ζουν σε παράνομες αποικίες γύρω από την πόλη. Στη Χεβρώνα η κατάσταση γίνεται ακόμη χειρότερη επειδή οπλισμένοι έποικοι, υπό την προστασία του ισραηλινού στρατού, ζουν ακόμη και μέσα στην αραβική πόλη, ανάμεσα στους Παλαιστίνιους! Οι Παλαιστίνιοι, όπως είναι γνωστό, συλλαμβάνονται, βασανίζονται και φυλακίζονται για την κατοχή ενός απλού μαχαιριού. Αυτό αφήνει ελεύθερους τους Εβραίους εποίκους να προσβάλλουν και να κακομεταχειρίζονται τους Παλαιστίνιους, αφού βρίσκονται υπό την προστασία του ισραηλινού στρατού, που συνήθως κάνει τα στραβά μάτια… Ωστόσο, μερικές φορές οι Εβραίοι έποικοι φτάνουν σε τόσο ακραίες καταστάσεις, που συγκρούονται με τον ισραηλινό στρατό, ο οποίος προσπαθεί να τους σταματήσει.

Περπατούσαμε προσεκτικά ανάμεσα στους ισραηλινούς στρατιώτες με τις φωτογραφικές μας μηχανές χαμηλωμένες, φυσικά… Στη Χεβρώνα βρίσκεται το Σπήλαιο των Πατριαρχών, που πιστεύεται πως είναι ο συλλογικός τάφος του Αβραάμ, του Ισαάκ, του Ιακώβ και των συζύγων τους. Οι πατριάρχες των τριών πιο γνωστών μονοθεϊστικών θρησκειών κάνουν αυτόν τον τόπο ιερό για μουσουλμάνους, ιουδαίους και χριστιανούς. Όπως καταλαβαίνετε, αυτό προκαλεί σοβαρές αναταραχές… Η χειρότερη από αυτές ήταν η σφαγή στο Σπήλαιο των Πατριαρχών το 1994. Ο Baruch Goldstein, ένας διακεκριμένος Εβραίος τρομοκράτης, άνοιξε πυρ εναντίον εκατοντάδων μουσουλμάνων που προσεύχονταν κατά τη διάρκεια του ραμαζανιού. Αν ήδη σας σόκαρε αυτό, ακούστε το εξής: Εβραίοι έποικοι είχαν χτίσει μνημείο προς τιμήν του ήρωά τους, του Goldstein και μέχρι σήμερα γιορτάζουν εκείνη τη μέρα!

Συνεχίσαμε το δρόμο μας για να επισκεφτούμε την Ιεριχώ, την αρχαιότερη οχυρωμένη πόλη στον κόσμο. Τυχαίνει να είναι και η χαμηλότερη, στα 258 μέτρα κάτω από το επίπεδο της θάλασσας. Το μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Όχθης ήταν δροσερό, αφού βρίσκεται σε αρκετά μεγάλο υψόμετρο. Η Ιεριχώ ήταν ιδιαίτερα ζεστή, αλλά θέλαμε να επισκεφτούμε μια φάρμα, για να δούμε με τα μάτια μας πώς η ισραηλινή κυβέρνηση και οι έποικοι κάνουν μαρτύριο τη ζωή των Παλαιστινίων. Από τη μια πλευρά, παράνομες ισραηλινές αποικίες βρίσκονται σε όλη τη Δυτική Όχθη κι εκμεταλλεύονται το μεγαλύτερο μέρος των αποθεμάτων νερού. Οι ισραηλινές αρχές σχεδόν ποτέ δε χορηγούν άδειες στους Παλαιστίνιους για ν’ αντλήσουν νερό από το ίδιο τους το χωράφι. Οι Παλαιστίνιοι, όμως, είναι επίμονοι και φτάνουν σε σημείο να κουβαλούν νερό σε δεξαμενές από μακριά με τ’ αμάξια τους. Ύστερα συναντούν ένα ισραηλινό μπλόκο και οι στρατιώτες τους αναγκάζουν ν’ αδειάσουν όλο το νερό, για να βεβαιωθούν, λεν, πως δεν κρύβουν τίποτα παράνομο μέσα στις δεξαμενές…

Αν ποτέ καταφέρουν να βγάλουν σοδειά, θα πρέπει ν’ αγωνιστούν για να την πουλήσουν. Ο ισραηλινός στρατός συχνά κλείνει τους δρόμους για τους Παλαιστίνιους, για «λόγους ασφαλείας», υποτίθεται. Όταν αυτό συμβαίνει για μερικές μέρες συνεχόμενα, τα προϊόντα δεν είναι πια φρέσκα, οπότε οι αγρότες δε μπορούν πια να τα πουλήσουν ή πρέπει να τα πουλήσουν πολύ φθηνότερα και να ξεχάσουν το κέρδος τους. Την ίδια στιγμή, για τους Ισραηλίτες αγρότες των παράνομων αποικιών οι αυτοκινητόδρομοι είναι πάντα ανοιχτοί κι έτσι εκείνοι εξάγουν τα προϊόντα τους σ’ όλο τον κόσμο.

Κατευθυνόμενοι βόρεια, κάναμε έναν περίπατο στην πολύβουη Παλιά Πόλη της αρχαίας Νεαπόλεως (Nablus). Ήταν εύκολο να μπούμε στη Δυτική Όχθη, αλλά ξέραμε πως δε θα ‘ναι τόσο εύκολο να βγούμε προς το Ισραήλ… Ήμασταν έτοιμοι για λεπτομερείς ελέγχους των αποσκευών μας και εκτενείς ανακρίσεις σχετικά με το ποιόν μας, τη διαδρομή μας και τις γνωριμίες μας στην Παλαιστίνη. Ωστόσο, αυτό που θα συνέβαινε, δεν το είχαμε καν φανταστεί…

Φτάσαμε στο σημείο ελέγχου βόρεια του Jenin. Εφόσον αυτά δεν είναι ακριβώς σύνορα, ο συνοριακός σταθμός θύμιζε περισσότερο σταθμό διοδίων. Περιμέναμε στην ουρά πίσω από τ’ αυτοκίνητα. Αμέσως ακούσαμε έναν Ισραηλίτη στρατιώτη από τον πύργο ελέγχου να φωνάζει μέσω των μεγαφώνων. Ήταν στα εβραϊκά, οπότε δεν καταλαβαίναμε τι έλεγε. Ένας στρατιώτης οπλισμένος σαν αστακός μας έκανε ξεκάθαρο από μακριά πως έπρεπε να εξαφανιστούμε αμέσως! Προφανώς, οι Ισραηλινοί φοβήθηκαν τη μοτοσυκλέτα και νόμισαν πως ίσως να είμαστε Παλαιστίνιοι τρομοκράτες. Το ‘χω ξαναζήσει αυτό… Χωρίς να χάσω ούτε δευτερόλεπτο, γύρισα τη μοτοσυκλέτα και φύγαμε μακριά.

Οι Παλαιστίνιοι είδαν τι συνέβη και μας έδωσαν μερικές συμβουλές. Το χειρότερο ήταν πως δεν είχαμε καν την ευκαιρία να μιλήσουμε σε κάποιον, για να του εξηγήσουμε πως δεν είμαστε Παλαιστίνιοι. Η Στέλλα έβγαλε το κράνος της κι άρχισε να περπατά με τα χέρια ψηλά προς τους στρατιώτες. Κρατούσε το βυσσινί διαβατήριό της για να καταλάβουν πως είμαστε Ευρωπαίοι. Όπως είναι λογικό, η Στέλλα ήταν ιδιαίτερα αγχωμένη, αλλά όπως μας είπαν οι Παλαιστίνιοι, εκείνη έπρεπε να το κάνει, αφού εγώ, ως άντρας, θα ήμουν πολύ περισσότερο ύποπτος. Έδειξε ιδιαίτερο θάρρος και συνέχισε… Ο Ισραηλινός στρατιώτης φώναζε πάλι από τα μεγάφωνα στα εβραϊκά. Η Στέλλα από απόσταση φώναξε όσο δυνατά μπορούσε: «αγγλικά, σας παρακαλώ!». Ο στρατιώτης τη σημάδευε με το αυτόματό του όπλο και της φώναζε να φύγει πίσω!

Έπρεπε να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί… Μια λάθος κίνηση των χεριών μας εκείνη τη στιγμή θα μπορούσε να οδηγήσει στο θάνατό μας! Αν, για παράδειγμα, προσπαθούσα να βάλω το χέρι μου στην τσέπη για να βγάλω το διαβατήριό μου, θα με πυροβολούσαν αμέσως νομίζοντας πως είμαι Παλαιστίνιος τρομοκράτης που προσπαθεί να ενεργοποιήσει τη βόμβα αυτοκτονίας. Έχουν την εξουσιοδότηση και την εντολή να πυροβολούν και το χτύπημά τους δεν πρέπει να είναι για εκφοβισμό, αλλά για να σωριάσει τον εχθρό μονομιάς, προτού προλάβει να επιτεθεί εκείνος. Απ’ ό,τι φαίνεται, όταν σκοτώνουν κάποιον που δεν έπρεπε, βρίσκουν μια δικαιολογία πάντα για να τον ενοχοποιήσουν.

Η Στέλλα σταμάτησε να περπατά και φώναξε πως είμαστε τουρίστες. Ο στρατιώτης από τον πύργο ελέγχου ενημέρωσε τους υπεύθυνους κι επιτέλους δυο άλλοι οπλισμένοι στρατιωτικοί άρχισαν να πλησιάζουν από το έδαφος προς τη Στέλλα. Έλεγξαν το διαβατήριό της και η Στέλλα τους εξήγησε πως είμαστε απλά τουρίστες που ταξιδεύουμε στο «Ισραήλ». Της έκαναν μερικές ερωτήσεις κι ύστερα μου ‘γνεψαν να πλησιάσω κι εγώ με τη μοτοσυκλέτα. Μου έκαναν κι εμένα τις ίδιες ερωτήσεις, για να διασταυρώσουν αυτά που τους είπε η Στέλλα κι όταν πείστηκαν, μας άφησαν επιτέλους να περάσουμε τον έλεγχο…

Με την αδρεναλίνη να κυλά ακόμη στο αίμα μας, μπήκαμε ξανά στο Ισραήλ. Οδηγήσαμε λίγο πιο πέρα και σταματήσαμε στην άκρη του δρόμου για ν’ αναλογιστούμε τι συνέβη και να επαναφέρουμε τους χτύπους της καρδιάς μας σε φυσιολογικό επίπεδο. Άλλωστε, πήραμε μόνο μια μικρή γεύση των όσων αντιμετωπίζουν τακτικά οι Παλαιστίνιοι. Τελικά ήταν επικίνδυνο, αλλά σίγουρα ήταν ένα σπουδαίο μάθημα να δούμε με τα μάτια μας πώς είναι η ζωή για τους Παλαιστίνιους…

 

Μπορείτε να δείτε το χάρτη με περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

 

Υπάρχουν πολλές αντικειμενικές πηγές πληροφόρησης στο διαδίκτυο, για να μάθει κανείς τι συμβαίνει στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη. Κάποιες από τις πιο ενδιαφέρουσες είναι:

5 Broken Cameras – Βραβευμένο ντοκιμαντέρ ενός Παλαιστίνιου με συμπαραγωγό έναν Ισραηλινό.

Γάζα ερχόμαστε – Βραβευμένο ντοκιμαντέρ του Αυγερόπουλου και Καρυπίδη σχετικά με τα πρώτα ξένα καΐκια μετά το 1967 που έσπασαν το θαλάσσιο αποκλεισμό της Γάζας.

The General’s Son – Ο γιος ενός Ισραηλινού στρατηγού μιλά ειλικρινά για όσα συμβαίνουν.

Breaking the Silence – Ισραηλινοί στρατιώτες μιλούν για τα κατεχόμενα της Παλαιστίνης.

Rabbis for Human Rights – Ισραηλινοί ραβίνοι αγωνίζονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Παλαιστίνη.

B’Tselem – Ισραηλινός οργανισμός για τα ανθρώπινα δικαιώματα στα κατεχόμενα

 

   Here you can watch a live interview from the studio in Thessaloniki, Greece about the completion of “mad about Africa”! It was broadcasted at the show “City Break” with Maria Anagnostidou in TV 100 on July 1st, 2016, 17:10.

 

   Εδώ μπορείτε να δείτε μια ζωντανή μου συνέντευξη από το studio της Θεσσαλονίκης σχετικά με την ολοκλήρωση του mad about Africa, που προβλήθηκε στην εκπομπή “City Break” με τη Μαρία Αναγνωστίδου στις 1 Ιουλίου 2016, 17:10.

 

Every traveler knows that entering or exiting Israel (former Palestine) can be quite complicated, especially if you are on a suspicious, multiyear, overland trip… It was the first time that I had to unpack every single thing from my motorcycle. Fairly enough, everything passed through an x-ray check and some officers opened my bags and asked more specific questions about my luggage. Then I had to reply many more questions during the passport control:

– What does “Elias” mean? (Unfortunately for me, this is a name Arabs use…)

– It’s just my name, sir!

– Why are you traveling 3 years non-stop? Why did you choose dangerous Africa??? What were you doing in Sudan? How long did you stay there? Do you know anybody there?

and the most important of all…

– Have you also visited our big enemies: Iran, Iraq, Pakistan, Afghanistan?

– No sir, of course not! I know it’s extremely dangerous in those demonized countries, I watch it every day in the news…

After a couple of hours at the border, I was finally allowed in the country. It was not that difficult after all. I got friends who spent five hours at the border and a couple of them spent twelve hours before the officers could ensure that the couple was not harmful to the people of Israel…

I think we have to make a few things clear about Israel… There are plenty of stereotypes and most of them don’t describe the truth accurately, as it is usually the case with stereotypes. In the land called “Palestine” various people used to live since ancient times. Judaism is one of the oldest monotheistic religions. Jesus of Nazareth was a Jew himself. He was but one of many orators critical of the materialism and decadence of the wealthy Jerusalemites. He was also contemptuous of the Roman authority over Palestine. After his baptism and his 40 days and nights in the desert, he started his ministry, marked by numerous miracles. When he became too popular, he was accused of sedition by the Jewish authorities and ordered to death by Judaea’s Roman prefect Pontius Pilate. The followers of Jesus Christ came to be known as Christians. That’s how Christianity was formed and became distinct from Judaism. A Greek-speaking Christian community emerged in Jerusalem and to this day the Greek Orthodox Church is the largest Christian denomination in the region. Islam came to Palestine much later, in AD 638, just a few years after Prophet Mohammed’s own preaching.

So, where Israel came from? Over the centuries, Jews faced waves of prosecution. The last, worst and most famous one was conducted by Nazis. Before that, after 400 years of Ottoman rule, the British had taken over Palestine. The British government was in favor of the establishment in Palestine of a “National Home for the Jewish People”. Thousands of Jews started migrating to Palestine and Arabs were already worried about that. Fighting erupted but it was hard to oppose to superpowers… By 1947 the British government turned the problem over to the UN. The UN recommended partitioning the land between an Arab and a Jewish state. That’s how Israel was established in 1948.

Israelis decided to drop the image of the coward and miserable Jews and to become a strong and aggressive military power. Today Israel is one of the largest arms exporters. The decades that followed the establishment of Israel were full of wars. After each one of them, Israel was founding itself having grown larger than before. UN assigned a small piece of land to the newly-formed country but it eventually occupied land belonging to Palestine, Egypt, Jordan and Syria.

Eager to learn and experience myself what is happening in this bloody Holy Land, I was traveling with all my senses open… I rode north through some great off-road routes in the desert. The route in the Big Crater (Makhtesh HaGadol) was rough at some parts and I had to descend a huge rock by my heavy-loaded enduro bike. I enjoyed a lot the scenery. On my way to Jerusalem, I was just detouring wherever I could see some interesting dirt roads penetrating the forests.

Jerusalem is the epicentre of the bloody conflict between Jews, Muslims and Christians. Within a short walk of each other, you can find Christians praying in their holiest church, the Church of the Holy Sepulchre, Jews dancing by their holiest site, the Western Wall and Muslims prostrate before Al-Aqsa Mosque, their third holiest place, after Mecca and Medina. I spent more than a week exploring the ancient neighbourhoods of Jerusalem: the vibrant Arab old city, the historic Christian Quarter, the contemporary, posh city and the extremely conservative neighbourhood of ultra-Orthodox Jews, Mea She’arim…

It’s not easy to wander around Mea She’arim, since its inhabitants don’t welcome curious visitors, especially if they happen to be females not following their dress code. People on the streets are all dressed similarly. You see women carrying several kids and babies, while men go to synagogues and religious schools. Many of them don’t work, since they have dedicated their life to religious studies. They live out of government subsidies and donations from Jews from all around the world, who feel it’s their duty to support their compatriots back home… If you are struggling to fulfil the Ten Commandments, maybe it will encourage you to keep in mind that Jews have to fulfil 613 Commandments! They shouldn’t travel, drive, cook, write or even turn the lights on during the holy day of Sabbath (Saturday). On any day they shouldn’t touch a member of the opposite sex, except if they are family, of course and they must not eat meat with dairy products (yes, cheeseburgers are forbidden!).

One of the things I was surprised to realise was that solidarity between Israelis is not evident in everyday life. There are many different sects in Judaism and arguments are common between them. I was astonished to see that there are even sects of Jews, like Satmar and Neturei Karta, who believe that the State of Israel should be founded by the Messiah and not by humans! Thus, they want this land to return to Palestinians. Zionism was shaped by Jews around the world who were dreaming of forming the State of Israel. Zionism, however, is not tied to religion. On the other hand, most religious Jews believe that this land was promised to them by God and that’s why the “Promised Land” belongs to Israel and not to Palestine!

When I was too concerned and sad about the situation in Jerusalem, my Israeli friends were telling me: “Don’t worry, you’ll go to Tel Aviv and you will forget all that…”. Indeed, Tel Aviv is a more liberal city full of skyscrapers and modern buildings, green parks, vibrant parties and lots of drugs, a common thing in the Israeli culture. A visitor there tends to forget that he is in Asia. He would most probably guess he is in coastal U.S.A.. I happened to be there during the Gay Pride Parade. I had to be careful… Last year during the same event in Jerusalem, a Jewish extremist stabbed six and one of them was killed. He was just released from prison, since he had committed the exact same crime back in 2005!

Well, Tel Aviv was not my cup of tea… Happily, Boris was sent to save me from the city. He is another nomad, who got a normal job but lives in the forest during the whole year! I went there just for a night, not knowing what to expect but I ended up staying five days there. During the day I was with him in the truck he drives all around the country, while in the evening we were returning to his beautiful, hidden camp in the forest. Sitting around the fire and cooking on it, we were discussing until late and sharing our tips to escape the ridiculous ban on wild camping…

Unfortunately, in Israel I met the biggest percentage of nationalists than in any other country. Happily, there are exceptions. Boris is so similar to me that he became one of the best friends I made during my wanders around the world. We have a similar ideology but we grew up in different circumstances. It was precious to me to listen to his experiences and put a few more pieces on the puzzle.

Another thing I wanted to do in Israel was to visit a kibbutz. These are agricultural communities that established by Jews who bought land in Palestine at the beginning of the 20th century. That was the largest non-governmental collectivist movement ever attempted. Today most of them have been privatized but I visited Kibbutz Be’eri, which hasn’t changed its values much since the old times. It was formed in 1946 and it was a relatively poor farming community. That changed in 2003, when the small printing industry of the kibbutz signed a contract to print the governmental documents, bills, IDs etc. The kibbutz became rich and thousands of people want to become members now but that’s impossible. Even if somebody is born in the kibbutz, he lives there but he’s not a member of it until he becomes thirty years old. At that point, he can make a choice. About a thousand people live in Kibbutz Be’eri today and almost none of them is religious. Actually, there was not even a synagogue in the community until recently.

Some members of the kibbutz work there but a lot of them work out of it. No matter if they are doctors, lawyers or carpenters, they have to hand over their whole salary to the community, which gives the same amount to everybody. Except for the fairly good amount of money they get, they are also provided with housing. There is a large, free restaurant with a big variety of food every day, free laundry and ironing service, bicycles and cars that anyone from the community can use. Actually, members are not even allowed to have their own private car. This way everybody is focused on his job and he doesn’t need to cook, wash dishes or clothes, fix his car or his house.

Before exploring the north part of Israel, it was time to have a look on the other side, the West Bank and that little piece of Palestine that has been left…

 

You can check out the map with more photos and reports at: Live Trip Traveller

 

Κάθε ταξιδιώτης γνωρίζει πως για να μπει ή να βγει από το Ισραήλ (πρώην Παλαιστίνη) πρέπει να περάσει μια διαδικασία που ίσως να είναι δύσκολη, ειδικά αν κάνει ένα ύποπτο, πολυετές ταξίδι ανά τον κόσμο… Πρώτη φορά έπρεπε ν’ αδειάσω όλα μου τα μπαγκάζια από τη μοτοσυκλέτα. Όπως είναι λογικό, πέρασαν όλα από ακτίνες Χ, ενώ οι ελεγκτές άνοιξαν τις τσάντες μου και ρωτούσαν λεπτομέρειες για τα υπάρχοντά μου. Στη συνέχεια έπρεπε ν’ απαντήσω πολύ περισσότερες ερωτήσεις κατά τη διάρκεια του ελέγχου διαβατηρίων:

– Τι σημαίνει «Ηλίας»; (δυστυχώς για ‘μένα, αυτό το όνομα το χρησιμοποιούν οι Άραβες…)

– Είναι απλά τ’ όνομά μου, κύριε!

– Γιατί ταξιδεύετε τρία χρόνια συνεχόμενα; Γιατί επιλέξατε την επικίνδυνη Αφρική;;; Τι κάνατε στο Σουδάν; Πόσο μείνατε εκεί; Γνωρίζετε κάποιον εκεί;

και το σημαντικότερο απ’ όλα…

– Έχετε επισκεφτεί και τους μεγάλους εχθρούς μας: Ιράν, Ιράκ, Πακιστάν, Αφγανιστάν;

– Όχι, κύριε, φυσικά όχι! Ξέρω πως είναι άκρως επικίνδυνες αυτές οι δαιμονοποιημένες χώρες. Το βλέπω καθημερινά στις ειδήσεις…

Μετά από δυο ώρες στα σύνορα, μου επέτρεψαν να μπω στη χώρα. Τελικά δεν ήταν τόσο δύσκολο. Έχω φίλους που πέρασαν πέντε ώρες στα σύνορα, ενώ ένα άλλο ζευγάρι κρατούνταν εκεί δώδεκα ώρες προτού οι αρμόδιοι βεβαιωθούν πως δεν αποτελούν κίνδυνο για το λαό του Ισραήλ…

Νομίζω πως οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε κάποια θέματα σχετικά με το Ισραήλ… Υπάρχουν πολλά στερεότυπα και τα περισσότερα δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα επακριβώς, όπως συμβαίνει συνήθως με τα στερεότυπα. Στη γη που ονομαζόταν «Παλαιστίνη» διάφοροι λαοί ζούσαν από τ’ αρχαία χρόνια. Ο ιουδαϊσμός αποτελεί μια από τις παλαιότερες μονοθεϊστικές θρησκείες. Ιουδαίος ήταν κι ο Ιησούς της Ναζαρέτ. Ήταν ένας από τους ρήτορες που κατέκριναν τον υλισμό και την παρακμή των ευκατάστατων κατοίκων της Ιερουσαλήμ, καθώς επίσης και τη ρωμαϊκή κατοχή της Παλαιστίνης. Μετά τη βάπτισή του και τις σαράντα μέρες και νύχτες στην έρημο, ξεκίνησε τη διδασκαλία, που συνοδεύτηκε από αρκετά θαύματα. Όταν έγινε υπερβολικά δημοφιλής, κατηγορήθηκε ως αποστάτης από τις ιουδαϊκές αρχές και καταδικάστηκε σε θάνατο από το Ρωμαίο έπαρχο της Ιουδαίας Πόντιο Πιλάτο. Οι ακόλουθοι του Ιησού Χριστού ονομάστηκαν χριστιανοί. Έτσι σχηματίστηκε ο χριστιανισμός και διαχωρίστηκε από τον ιουδαϊσμό. Στα Ιεροσόλυμα δημιουργήθηκε μια ελληνόφωνη χριστιανική κοινότητα και μέχρι σήμερα η ελληνική ορθόδοξη εκκλησία είναι η δημοφιλέστερη χριστιανική εκκλησία της περιοχής. Το ισλάμ έφτασε στην Παλαιστίνη πολύ αργότερα, το 638 μ.Χ., λίγα μόλις χρόνια μετά τη διδασκαλία του ίδιου του Προφήτη Μωάμεθ.

Πώς προέκυψε, λοιπόν, το Ισραήλ; Ανά τους αιώνες οι Εβραίοι αντιμετώπιζαν διωγμούς. Ο τελευταίος, τραγικότερος και πιο γνωστός ήταν αυτός από τους Ναζί. Πριν γίνει αυτό, μετά από τετρακόσια χρόνια οθωμανικής κυριαρχίας, οι Βρετανοί κατέλαβαν την Παλαιστίνη. Η βρετανική κυβέρνηση συμφωνούσε με τη δημιουργία ενός κράτους για τους Εβραίους. Χιλιάδες Εβραίοι άρχισαν να μεταναστεύουν στην Παλαιστίνη και οι Άραβες είχαν ήδη θορυβηθεί. Μάχες ξέσπασαν, αλλά η αντίσταση στις μεγάλες δυνάμεις ήταν δύσκολη… Το 1947 η βρετανική κυβέρνηση ανήγαγε το πρόβλημα στα Ηνωμένα Έθνη, τα οποία πρότειναν το διαχωρισμό της γης ανάμεσα σ’ ένα αραβικό κι ένα εβραϊκό κράτος. Έτσι το 1948 δημιουργήθηκε το Ισραήλ.

Οι Ισραηλινοί αποφάσισαν να σβήσουν την εικόνα των δειλών και κακόμοιρων Εβραίων και να γίνουν μια δυνατή κι επιθετική στρατιωτική υπερδύναμη. Σήμερα το Ισραήλ αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους εξαγωγείς όπλων. Οι δεκαετίες που ακολούθησαν την ίδρυση του Ισραήλ ήταν γεμάτες πολέμους. Στην έκβαση κάθε πολέμου το Ισραήλ κατέληγε όλο και μεγαλύτερο. Τα Ηνωμένα Έθνη είχαν παραχωρήσει ένα μικρό κομμάτι γης στο νεοσύστατο έθνος, αλλά τελικά εκείνο κατέλαβε εδάφη που ανήκαν στην Παλαιστίνη, την Αίγυπτο, την Ιορδανία και τη Συρία.

Θέλοντας να μάθω και να βιώσω ο ίδιος τι συμβαίνει στους ματωμένους Αγίους Τόπους, ταξίδευα με όλες μου τις αισθήσεις ανοιχτές… Οδήγησα βόρεια μέσω κάποιων καταπληκτικών εκτός δρόμου διαδρομών στην έρημο. Η πορεία μέσω του Μεγάλου Κρατήρα (Makhtesh HaGadol) ήταν δύσβατη σε κάποια κομμάτια, ενώ έπρεπε να κατέβω ένα μεγάλο βράχο με τη βαρυφορτωμένη μου μοτοσυκλέτα. Πάντως, απόλαυσα ιδιαίτερα το τοπίο. Πηγαίνοντας προς τα Ιεροσόλυμα, όπου έβλεπα χωματόδρομο να οδηγεί στα δάση, χωνόμουν να τον εξερευνήσω.

Τα Ιεροσόλυμα αποτελούν το επίκεντρο των αιματοχυσιών ανάμεσα στους ιουδαίους, τους μουσουλμάνους και τους χριστιανούς. Κατά τη διάρκεια ενός σύντομου περιπάτου, μπορεί να δει κανείς χριστιανούς να προσεύχονται στον ιερότερο ναό τους, το Ναό της Αναστάσεως, ιουδαίους να χορεύουν μπροστά στο σπουδαιότερο τόπο τους, το Δυτικό Τείχος και μουσουλμάνους να προσκυνούν στο Τέμενος Al-Aqsa, το τρίτο πιο σημαντικό τους μέρος μετά τη Μέκκα και τη Μεδίνα. Αφιέρωσα περισσότερο από μια ‘βδομάδα για να εξερευνήσω τις αρχαίες γειτονιές των Ιεροσολύμων: την πολύβοη, αραβική, παλιά πόλη, την ιστορική χριστιανική γειτονιά, τη μοντέρνα, εκθαμβωτική πόλη και την υπερβολικά συντηρητική γειτονιά των υπερορθόδοξων ιουδαίων, τη Mea She’arim…

Δεν είναι εύκολο να περπατά κανείς στη Mea She’arim, αφού οι κάτοικοί της δε θέλουν περίεργους επισκέπτες, ειδικά αν τυχαίνει να είναι γυναίκες που δεν ακολουθούν τον ενδυματολογικό τους κώδικα. Στους δρόμους είναι όλοι ντυμένοι με παρόμοιο τρόπο. Βλέπει κανείς γυναίκες να κουβαλούν μωρά και παιδιά, ενώ οι άντρες πηγαινοέρχονται στις συναγωγές και τις θεολογικές σχολές. Πολλοί από αυτούς δεν εργάζονται, αφού έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στις θρησκευτικές σπουδές. Ζουν από κρατικές επιχορηγήσεις και δωρεές Εβραίων της διασποράς, οι οποίοι θεωρούν χρέος τους να στηρίζουν τους συμπατριώτες τους που ζουν στο Ισραήλ… Αν δυσκολεύστε να τηρήσετε τις Δέκα Εντολές, ίσως σας δώσει κουράγιο να θυμάστε πως οι ιουδαίοι έχουν 613 εντολές να τηρούν! Κατά την αργία του Σαββάτου δεν επιτρέπεται να ταξιδεύουν, να οδηγούν, να μαγειρεύουν, να γράφουν ή ακόμη και ν’ ανάβουν τα φώτα. Οποιαδήποτε μέρα δεν πρέπει ν’ αγγίζουν άτομα του αντίθετου φύλλου, εκτός αν είναι μέλη της οικογένειάς τους φυσικά, ενώ απαγορεύεται να τρων κρέας με γαλακτοκομικά προϊόντα (ναι, τα cheeseburgers απαγορεύονται!).

Ένα από τα πράγματα που μ’ έκπληξη διαπίστωσα ήταν πως σε καθημερινό επίπεδο δεν υπάρχει αλληλεγγύη ανάμεσα στους Εβραίους. Υπάρχουν πολλά διαφορετικά δόγματα στον ιουδαϊσμό και ακόμη περισσότερες διαφωνίες ανάμεσά τους. Έμεινα άφωνος όταν διαπίστωσα πως υπάρχουν δόγματα ιουδαίων, όπως το Satmar και το Neturei Karta, που πιστεύουν πως το κράτος του Ισραήλ πρέπει να ιδρυθεί από το Μεσσία και όχι από ανθρώπους! Έτσι θέλουν αυτήν τη γη να επιστρέψει στους Παλαιστίνιους. Ο σιωνισμός δημιουργήθηκε από Εβραίους ανά τον κόσμο που οραματίζονταν να σχηματίσουν το κράτος του Ισραήλ. Ο σιωνισμός, ωστόσο, δεν είναι συνδεδεμένος με τη θρησκεία. Από την άλλη πλευρά, οι περισσότεροι θρήσκοι ιουδαίοι πιστεύουν πως αυτήν τη γη τους την είχε υποσχεθεί ο Θεός και γι’ αυτό η «Γη της Επαγγελίας» ανήκει στο Ισραήλ κι όχι στην Παλαιστίνη!

Όταν ήμουν ιδιαίτερα σκεπτικός και λυπημένος με την κατάσταση στα Ιεροσόλυμα, οι Ισραηλινοί φίλοι μου μου έλεγαν: «Μη στεναχωριέσαι, θα πας στο Τελ Αβίβ και θα τα ξεχάσεις όλα αυτά…». Πράγματι, το Τελ Αβίβ είναι πιο φιλελεύθερο, γεμάτο ουρανοξύστες και μοντέρνα κτίρια, καταπράσινα πάρκα, ξέφρενα πάρτι και μπόλικα ναρκωτικά, κάτι συνηθισμένο στην ισραηλινή κουλτούρα. Ένας επισκέπτης εκεί ξεχνά πως βρίσκεται στην Ασία. Πιο εύκολα θα πίστευε ότι είναι στα παράλια των Η.Π.Α.. Έτυχε να βρίσκομαι εκεί κατά τη διάρκεια του Gay Pride Parade. Έπρεπε να είμαι ιδιαίτερα προσεκτικός… Την προηγούμενη χρονιά στην αντίστοιχη διοργάνωση της Ιερουσαλήμ, ένας ιουδαίος εξτρεμιστής μαχαίρωσε έξι άτομα και σκότωσε το ένα από αυτά. Μόλις είχε αποφυλακιστεί, αφού είχε διαπράξει το ίδιο έγκλημα και το 2005!

Το Τελ Αβίβ είναι η αλήθεια πως δεν είναι του γούστου μου… Ευτυχώς, ο Μπόρις στάλθηκε να με σώσει από τα δεσμά της πόλης. Είναι κι αυτός ένας νομάς. Εξασκεί ένα συμβατικό επάγγελμα, αλλά ζει όλο το χρόνο στο δάσος! Πήγα εκεί για ένα βράδυ, χωρίς να ξέρω τι να περιμένω, αλλά τελικά κατέληξα να μείνω πέντε μέρες. Κατά τη διάρκεια της ημέρας ταξιδεύαμε με το φορτηγό που οδηγεί σ’ ολόκληρη τη χώρα, ενώ τ’ απογεύματα επιστρέφαμε στ’ όμορφο, κρυμμένο μέρος όπου κατασκηνώνει. Καθισμένοι γύρω από τη φωτιά, καθώς μαγειρεύαμε, συζητούσαμε μέχρι αργά κι ανταλλάζαμε ιδέες για ν’ αποφύγουμε τις κυρώσεις σχετικά με την απαράδεκτη απαγόρευση της ελεύθερης κατασκήνωσης…

Δυστυχώς, στο Ισραήλ συνάντησα το μεγαλύτερο ποσοστό εθνικιστών απ’ ό,τι σε οποιαδήποτε άλλη χώρα. Ευτυχώς, υπάρχουν κι εξαιρέσεις. Με τον Μπόρις ταιριάξαμε τόσο πολύ, που έγινε ένας από τους καλύτερους φίλους που έκανα κατά τη διάρκεια των ταξιδιών μου ανά τον κόσμο. Έχουμε παρόμοια ιδεολογία, αλλά μεγαλώσαμε σε διαφορετικό περιβάλλον. Ήταν σημαντικό για ‘μένα ν’ ακούσω τις εμπειρίες του και να συμπληρώσω μερικά κομμάτια στο παζλ.

Κάτι άλλο που ήθελα να κάνω στο Ισραήλ ήταν να επισκεφτώ μια κιμπούτς. Αυτές είναι αγροτικές κοινότητες που ιδρύθηκαν από Εβραίους οι οποίοι αγόρασαν γη στην Παλαιστίνη στις αρχές του εικοστού αιώνα. Το κίνημα αυτό αποτέλεσε τη μεγαλύτερη μη-κυβερνητική κολεκτίβα που έγινε ποτέ. Σήμερα οι περισσότερες κιμπούτς έχουν ιδιωτικοποιηθεί. Εγώ επισκέφτηκα την Κιμπούτς Be’eri, που δεν έχει αλλάξει ιδιαίτερα τις αρχές της. Ιδρύθηκε το 1946 και ήταν μια σχετικά φτωχή αγροτική κοινότητα. Η κατάσταση άλλαξε το 2003, όταν το τυπογραφείο της κοινότητας υπέγραψε συμβόλαιο για να τυπώνει τα κρατικά έγγραφα, τις ταυτότητες, τους λογαριασμούς κ.α.. Η κιμπούτς πλούτισε, οπότε χιλιάδες άτομα σήμερα θέλουν να γίνουν μέλη της, αλλά αυτό είναι αδύνατον. Ακόμη κι όσοι γεννιούνται στην κοινότητα, μπορούν να ζουν εκεί, αλλά δε γίνονται μέλη της μέχρι να κλείσουν τα τριάντα τους χρόνια. Τότε είναι η ώρα ν’ αποφασίσουν. Περίπου χίλια άτομα ζουν σήμερα στην Κιμπούτς Be’eri και σχεδόν κανένα από αυτά δεν είναι θρησκευόμενο. Μέχρι πρόσφατα δεν υπήρχε καν συναγωγή στην κοινότητα.

Κάποια μέλη της κοινότητας εργάζονται σ’ αυτήν, αλλά πολλοί εργάζονται αλλού. Ασχέτως αν είναι γιατροί, δικηγόροι ή εργάτες, οφείλουν να δίνουν όλο τους το μισθό στην κοινότητα, η οποία πληρώνει το ίδιο ποσό σε όλους. Εκτός από το αρκετά ικανοποιητικό ποσό που παίρνουν, τους παρέχεται στέγη, ενώ λειτουργεί δωρεάν ένα μεγάλο εστιατόριο με ποικιλία γευμάτων. Επίσης, παρέχεται δωρεάν πλύσιμο και σιδέρωμα ρούχων, ποδήλατα, αλλά και αυτοκίνητα που οποιοσδήποτε απ’ την κοινότητα μπορεί να χρησιμοποιεί. Άλλωστε, κανένα μέλος δεν επιτρέπεται να έχει δικό του αμάξι. Έτσι ο καθένας επικεντρώνεται στο επάγγελμά του και δε χρειάζεται να μαγειρεύει, να πλένει ή ν’ ασχολείται με τη συντήρηση του οχήματός του και του σπιτιού του.

Πριν εξερευνήσω το βόρειο τμήμα του Ισραήλ, ήταν ώρα να ρίξω μια ματιά στην άλλη πλευρά, τη Δυτική Όχθη και το μικρό εκείνο κομμάτι που έχει απομείνει στην Παλαιστίνη…

 

Μπορείτε να δείτε το χάρτη με περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller