Here is my live interview through telephone from Switzerland about my three-year expedition around Africa and Middle East. It was live on March 26^th, 2018, 7:20 on Praktorio FM 104.9 (Athens – Macedonian News Agency) at the broadcast “Me ta Chilia” with Sotiris Kyriakidis. It is in Greek.

Εδώ μπορείτε ν’ ακούσετε τη ζωντανή, τηλεφωνική μου συνέντευξη από την Ελβετία σχετικά με το τριετές οδοιπορικό μου στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Μεταδόθηκε ζωντανά στις 26 Μαρτίου 2018, 7:20 από το Πρακτορείο FM 104,9 (Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων) στην εκπομπή “Με τα Χίλια” του Σωτήρη Κυριακίδη.

   After our scary experience at the Israeli border, we entered again this country to explore its northern part. We rode the picturesque mountainous route around Mt Gilboa to calm down and release the stress created by the Israeli soldiers. We were hosted by a young Israeli couple in the little town of Kfar Tavor. Gal was telling us stories about her army service! It is weird listening to army stories from women but it is happening all the time in Israel…

The Basilica of Transfiguration on Mt Tabor

   When kids are young in Israel, their parents tell them by the time they will be adults the wars will stop and conscription will not exist anymore. Unfortunately, these kids always get older and the wars never stop. The truth is the opposite: Israel is one of the very few countries, along with paranoid North Korea and Eritrea, which enforces conscription to both males and females. Males serve almost three years and females serve about two years, depending on their department. It is still one of the longest compulsory military services in the world. People who refuse to serve Israel’s army, for conscientious reasons, are punished hard, usually by imprisonment.

Graffiti in Nazareth

   We visited Nazareth and the place where it is believed Angel Gabriel appeared to Virgin Mary and announced that she was pregnant with the Son of God. Today Nazareth is the largest Arab city in Israel. Palestinians who did not flee the 1948 Arab-Israeli War found refuge there and they eventually became Israeli citizens. That is why nowadays the majority of Nazareth’s population is Arab. 31% of them are Christians, while the remaining are Muslims.

According to Greek Orthodox beliefs, the Annunciation of Virgin Mary happened while she was fetching water, not while she was at home, as other Christian denominations believe. This spot marks Mary’s Spring.

   We rode to the Sea of Galilee, where Jesus Christ was preaching. We visited the Church of the Multiplication of the Loaves and Fish, where it is believed that Jesus laid the five loaves and two fish that multiplied to feed 5,000 people. We were surprised to see construction work around the church and photos showing everything burnt down. In June 2015 the church was attacked by some Jewish extremists who set it on fire and left a Hebrew graffiti that reads: “the false gods will be eliminated”. Israeli officials have labelled the attack as “terrorism”. Five young, Israeli Jews, part of an ultra-nationalist organization, were arrested and their trial is still ongoing.

   This is a typical “price tag” attack. The last decade this kind of attacks is becoming more and more common. They are usually done by Jewish fundamentalist settler youths, aimed mostly at the Palestinian population but also at any non-Jew or even at Jews who act against the illegal Israeli settlements in Palestine. They claim to “exact a price from local Palestinians or from the Israeli security forces for any action taken against their settlement enterprise”.

The Church of the Multiplication of the Loaves and Fish in Galilee was burnt down during the “price tag” attack of Jewish extremists…

   We travelled further north to Golan Heights. Internationally recognized as Syrian territory, the Golan Heights has been occupied and administered by Israel since 1967. Israel demolished over one hundred Syrian villages there and the land was given to Israeli settlers. It is a beautiful area on the cool mountains, dotted with some medieval castles and resorts for Israelis who want a taste of Switzerland in “their own” country.

Internationally recognized as Syrian territory, the Golan Heights has been occupied and administered by Israel since 1967.

   We were right next to the troubled lands of Syria… We could not go there, of course, due to the war. We set camp in the thick oak forest. It was already dark when we collected some firewood and we carefully lit a fire to cook, since my stove was not working anymore. Every once in a while we could hear animals walking on the fallen leaves. Stella was scared. When she turned her torch that way, she saw a harmless rodent running away. I was trying to calm her down when we heard loud steps from several animals coming towards us! We stood up and we tried to look around with our torches but we couldn’t see anything. The light from the fire was making us blind. The animals stopped but we heard wild boars roaring really close to us, although we couldn’t see them. I got some jars that we had on the ground and I started hitting them to make noise. Happily, that was it… The animals left us alone and after several quiet minutes, Stella was calm again.

We were cooking on fire when we heard wild boars approaching us!

   The next day we were riding through some minor roads along the Lebanese border. Lebanon, of course, is another country which is often in war with Israel. Stella had to fly back to Greece, so I explored the north coast of Israel by myself. I visited Caesarea and some other picturesque towns but what I liked most was the Old Town of Akko (Acre). Akko passed, amongst others, from Alexander to the Romans, the Arabs and the Crusaders, who made it their main port in Palestine. St Francis of Assisi and Marco Polo had visited Akko too. Today it’s interesting walking in the labyrinth between the walls of the fortified Old Akko. Old mosques built out of stones are everywhere. The amazing views to the Mediterranean are only adding to the charm!

Old Akko is mesmerizing with its narrow, cobbled streets and its old mosques built out of stones.

   Tsfat was another picturesque town I visited. It is the center of Jewish mysticism. During the 15th and 16th centuries many mystics migrated there to avoid the persecution in Spain. Today medieval synagogues are full of Orthodox Jews in black and religious tourists.

Tsfat became a center of Jewish mysticism when Jews migrated there from Spain and now it is full of interesting, medieval synagogues.

   Haifa had to be my last stop during “mad about Africa”. I could not travel anywhere else around Israel because of the wars. I had to ship my motorcycle from Haifa to Greece, while I would fly there. After three years on the road and 96,000 km (59,653 miles) in 39 countries, this extraordinaire adventure was coming to an end… I decided to spend my last night outdoors in Rosh HaNikra, the northernmost coast of Israel. I was just laying down on the beach and I was watching the 37^th and last full-moon I saw during “mad about Africa”. The waters of the Mediterranean were pitch-black. I was thinking that somewhere there, to the west, was Greece.

   That full-moon happened to coincide with the summer solstice. That’s a very rare phenomenon which occurs only every 70 years or so! What a unique way for the full-moon to bid me farewell… I was feeling we had an appointment that night. Maybe it wanted to see me one last time as a nomad, lit by its silver moonlight, to bid me farewell and to tell me that everything is going to be all right. We arranged our next appointment in another continent…

After 3 years on the road and 96,000 km (59,653 miles) in 39 countries, “mad about Africa” came to an end… I had to ship my motorcycle to Greece, while I would fly there.

You can check out the map with more photos and reports at: Live Trip Traveller

   P.S.: I can only say a huge “thanks” to all those thousands of wonderful people I met on the road and to all of you who were following and supporting my expedition. Don’t underestimate your involvement in this… You always give me strength to travel one step further!

I also want to thank the companies that stood by me on this mission:
Motoraid
REV’IT!
3P Racing
ELPA
eXTra Products
PlanetSim
Baja Designs
Travel Bookstore
NRG
Sena
Motomax
Flipped Horizons
Xasou.gr
Oikonomiki Makedonias
Moto Market
Cobrra
Atlas Panniers
Fifth Element
ANEK
Bike Gear

   Μετά από την τρομακτική μας εμπειρία στα ισραηλινά σύνορα, ξαναμπήκαμε σ’ αυτήν τη χώρα για να εξερευνήσουμε το βόρειο κομμάτι της. Οδηγήσαμε στη γραφική, ορεινή διαδρομή γύρω από το Όρος Gilboa, για να ηρεμήσουμε και να διώξουμε το στρες που μας δημιούργησαν οι Ισραηλινοί στρατιώτες. Μας φιλοξένησε ένα νεαρό ζευγάρι Ισραηλιτών στη μικρή κωμόπολη Kfar Tavor. Η Γκαλ μας διηγούνταν ιστορίες από το στρατό! Είναι παράξενο ν’ ακούει κανείς από μια γυναίκα ιστορίες απ’ το στρατό, αλλά στο Ισραήλ είναι πολύ συνηθισμένο…

Η Βασιλική της Μεταμορφώσεως στο Όρος Θαβώρ

   Στο Ισραήλ οι γονείς λεν στα μικρά παιδιά τους πως μέχρι να μεγαλώσουν, θα ‘χουν σταματήσει οι πόλεμοι και δε θα χρειάζεται να υπηρετήσουν στο στρατό. Δυστυχώς, τα παιδιά μεγαλώνουν, αλλά οι πόλεμοι ποτέ δε σταματούν. Στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο: το Ισραήλ είναι μια από τις ελάχιστες χώρες, μαζί με την παρανοϊκή Βόρεια Κορέα και την Ερυθραία, που υποχρεώνει να υπηρετήσουν στο στρατό τόσο τους άντρες, όσο και τις γυναίκες. Οι άντρες υπηρετούν σχεδόν τρία χρόνια, ενώ οι γυναίκες περίπου δύο, ανάλογα με το τμήμα όπου τοποθετούνται. Αυτή είναι μια από τις μεγαλύτερες σε διάρκεια υποχρεωτικές στρατιωτικές θητείες στον κόσμο. Όσοι αρνούνται, για λόγους ευσυνειδησίας, να υπηρετήσουν το στρατό του Ισραήλ, τιμωρούνται σκληρά, συνήθως με φυλάκιση.

Γκραφίτι στη Ναζαρέτ

   Επισκεφτήκαμε τη Ναζαρέτ και το σημείο όπου πιστεύεται πως ο Αρχάγγελος Γαβριήλ εμφανίστηκε στην Παναγία και της ανακοίνωσε πως θα φέρει στον κόσμο τον Υιό του Θεού. Σήμερα η Ναζαρέτ είναι η μεγαλύτερη αραβική πόλη στο Ισραήλ. Οι Παλαιστίνιοι που δεν έφυγαν από τη χώρα τους για να γλιτώσουν τον Αραβοϊσραηλινό Πόλεμο του 1948, βρήκαν καταφύγιο εκεί και τελικά έγιναν Ισραηλινοί πολίτες. Γι’ αυτό σήμερα η πλειονότητα των κατοίκων της Ναζαρέτ είναι Άραβες. Το 31% αυτών είναι χριστιανοί, ενώ οι υπόλοιποι είναι μουσουλμάνοι.

Σύμφωνα με την ελληνική, ορθόδοξη εκκλησία, ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου έλαβε χώρα στο πηγάδι και όχι στην οικία της, όπως πιστεύουν σε άλλα χριστιανικά δόγματα. Αυτό είναι το Πηγάδι της Παναγίας.

   Οδηγήσαμε μέχρι τη Θάλασσα της Γαλιλαίας, όπου κήρυττε ο Ιησούς Χριστός. Επισκεφτήκαμε το Ναό του Επταπήγου (Χορτασμός των Πεντακισχιλίων), όπου πιστεύεται πως ο Χριστός είχε πολλαπλασιάσει τους πέντε άρτους και δύο ιχθύες, για να ταΐσει πέντε χιλιάδες ανθρώπους. Μείναμε έκπληκτοι όταν είδαμε το ναό ν’ αναστηλώνεται. Στην αυλή υπήρχαν φωτογραφίες που έδειχναν το κτίσμα καμένο. Τον Ιούνιο του 2015 ο ναός δέχτηκε εμπρηστική επίθεση από κάποιους Εβραίους εξτρεμιστές, οι οποίοι έγραψαν στους τοίχους: «οι ψεύτικοι θεοί θα εξαλειφθούν». Ισραηλινοί αξιωματούχοι χαρακτήρισαν την επίθεση τρομοκρατική. Πέντε νεαροί, Ισραηλινοί ιουδαίοι, μέλη μιας υπερεθνικιστικής οργάνωσης, συνελήφθησαν και η δίκη τους συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

   Αυτή ήταν μια τυπική επίθεση που αποκαλείται «το τίμημα» (“price tag” attack). Την τελευταία δεκαετία τέτοιου είδους επιθέσεις γίνονται όλο και πιο συνηθισμένες. Διαπράττονται κυρίως από νεαρούς Εβραίους εποίκους, που στοχεύουν περισσότερο τους Παλαιστίνιους, αλλά και οποιονδήποτε μη ιουδαίο ή ακόμη και ιουδαίους που εναντιώνονται στις παράνομες, ισραηλινές αποικίες στην Παλαιστίνη. Ισχυρίζονται πως θα πληρώνουν το τίμημα οι Παλαιστίνιοι και οι δυνάμεις ασφαλείας του Ισραήλ για όσες κινήσεις γίνονται κατά των αποικιών.

Ο Ναός του Επταπήγου (Χορτασμός των Πεντακισχιλίων) κάηκε μετά από εμπρηστική επίθεση Εβραίων εξτρεμιστών…

   Κατευθυνθήκαμε βόρεια, στα Υψίπεδα του Γκολάν. Αν και είναι διεθνώς αναγνωρισμένα ως συριακά εδάφη, έχουν καταληφθεί και διοικούνται από το Ισραήλ από το 1967. Το Ισραήλ κατεδάφισε πάνω από εκατό συριακά χωριά εκεί κι έδωσε τη γη σε Ισραηλινούς εποίκους. Είναι μια όμορφη περιοχή στα δροσερά βουνά, με μεσαιωνικά κάστρα και θέρετρα για τους Ισραηλινούς που θέλουν να πάρουν μια γεύση Ελβετίας «στην ίδια τους τη χώρα».

Αν και είναι διεθνώς αναγνωρισμένα ως συριακά εδάφη, τα Υψίπεδα του Γκολάν έχουν καταληφθεί και διοικούνται από το Ισραήλ από το 1967.

   Βρισκόμασταν ακριβώς δίπλα στα αιματοβαμμένα χώματα της Συρίας… Φυσικά δε μπορούσαμε να πάμε εκεί, λόγω του πολέμου. Κατασκηνώσαμε σ’ ένα πυκνό δάσος με δρύες. Είχε ήδη σκοτεινιάσει όταν μαζέψαμε μερικά ξύλα για ν’ ανάψουμε φωτιά και να μαγειρέψουμε, αφού το καμινέτο μου δε λειτουργούσε πλέον. Κάθε λίγο ακούγαμε ζώα να περπατούν πάνω στα πεσμένα φύλλα. Η Στέλλα είχε φοβηθεί. Όταν γύρισε το φακό της προς εκείνη την πλευρά, είδε ένα αθώο, μικρό τρωκτικό να τρέχει. Προσπαθούσα να την ηρεμήσω όταν ακούστηκαν δυνατοί βηματισμοί από αρκετά ζώα που έρχονταν προς τα ‘μας! Σηκωθήκαμε και προσπαθήσαμε να δούμε τριγύρω με τους φακούς μας, αλλά δε βλέπαμε τίποτα. Η φωτιά μας τύφλωνε. Τα βήματα σταμάτησαν κι ακούσαμε μουγκρητά αγριογούρουνων, που βρίσκονταν υπερβολικά κοντά μας, αλλά δε μπορούσαμε να τα δούμε. Πήρα κάποια βαζάκια που είχαμε στο έδαφος κι άρχισα να τα χτυπώ, για να κάνουμε θόρυβο. Ευτυχώς αυτό ήταν… Τα ζώα μας άφησαν ήσυχους και μετά από λίγο ηρέμησε κι η Στέλλα.

Μαγειρεύαμε στη φωτιά, όταν ακούσαμε αγριογούρουνα να μας πλησιάζουν!

   Την επόμενη μέρα οδηγούσαμε μέσω κάποιων ερημικών δρόμων δίπλα στα λιβανέζικα σύνορα. Ο Λίβανος, φυσικά, είναι άλλη μια χώρα με την οποία το Ισραήλ βρίσκεται τακτικά σε πόλεμο. Η Στέλλα έπρεπε να πετάξει πίσω στην Ελλάδα, οπότε εξερεύνησα μόνος τα βόρεια παράλια του Ισραήλ. Επισκέφτηκα την Καισάρεια και μερικές άλλες γραφικές κωμοπόλεις. Αυτή που μου άρεσε περισσότερο ήταν η παλιά πόλη της Άκρας (Akko). Η αρχαία Άκη, όπως ήταν γνωστή στους Έλληνες, πέρασε από διάφορα χέρια: από τον Μ. Αλέξανδρο, τους Ρωμαίους, τους Άραβες, αλλά και τους σταυροφόρους, που τη μετέτρεψαν στο βασικό τους λιμάνι στην Παλαιστίνη. Ανάμεσα σε άλλους, είχαν επισκεφτεί την Άκρα ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης και ο Μάρκο Πόλο. Σήμερα είναι ενδιαφέρον να περπατά κανείς στο λαβύρινθο ανάμεσα στα τείχη της οχυρωμένης, παλιάς Άκρας. Παλιά, λιθόκτιστα τζαμιά βρίσκονται σε κάθε γωνιά. Η εικόνα συμπληρώνεται από την καταπληκτική θέα στη Μεσόγειο!

Η παλιά Άκρα είναι σαγηνευτική με τα στενά της, πλακόστρωτα σοκάκια και τα παλιά της, λιθόκτιστα τζαμιά.

   Το Tsfat ήταν άλλη μια γραφική κωμόπολη που επισκέφτηκα. Αποτελεί το επίκεντρο του ιουδαϊκού μυστικισμού. Κατά το 15^ο και 16^ο αιώνα, αρκετοί μύστες μετανάστευσαν εκεί για ν’ αποφύγουν τις διώξεις από την Ισπανία. Σήμερα οι μεσαιωνικές συναγωγές είναι γεμάτες μαυροφορεμένους, ορθόδοξους ιουδαίους και θρησκευτικούς τουρίστες.

Το Tsfat έγινε επίκεντρο του ιουδαϊκού μυστικισμού, όταν ιουδαίοι μετανάστευσαν εκεί από την Ισπανία. Τώρα είναι γεμάτο ενδιαφέρουσες, μεσαιωνικές συναγωγές.

   Η Haifa ήταν αναγκαστικά η τελευταία μου στάση κατά τη διάρκεια του “mad about Africa”. Δε μπορούσα να ταξιδέψω πουθενά αλλού γύρω από το Ισραήλ, λόγω των πολέμων. Έπρεπε να στείλω τη μοτοσυκλέτα μου με καράβι από τη Haifa στην Ελλάδα, ενώ εγώ θα πετούσα εκεί. Μετά από τρία χρόνια στο δρόμο και 96.000 χιλιόμετρα σε 39 χώρες, αυτή η συναρπαστική περιπέτεια έφτανε στο τέλος της… Αποφάσισα να χαρώ την τελευταία μου βραδιά κατασκήνωσης στο Rosh HaNikra, στο βορειότερο άκρο της ακτής του Ισραήλ. Ξάπλωνα στην αμμουδιά κι έβλεπα την 37^η και τελευταία πανσέληνο που αντίκριζα στο “mad about Africa”. Τα νερά της Μεσογείου ήταν κατασκότεινα. Σκεφτόμουν πως κάπου εκεί, στα δυτικά, βρισκόταν η Ελλάδα.

   Εκείνη η πανσέληνος έτυχε να συμπίπτει με το θερινό ηλιοστάσιο. Αυτό είναι ένα σπάνιο φαινόμενο που συμβαίνει μόνο μια φορά κάθε περίπου εβδομήντα χρόνια! Με πόσο πιο μοναδικό τρόπο θα μπορούσε να μ’ αποχαιρετήσει η πανσέληνος; Ένιωθα σα να ‘χαμε ραντεβού εκείνη τη νύχτα. Ίσως να ήθελε να με δει μια τελευταία φορά ως νομάδα, να με χαρεί από ‘κει ψηλά λουσμένο στο φως της, να με αποχαιρετήσει και να μου πει πως όλα θα παν καλά. Ανανεώσαμε το ραντεβού μας για μια άλλη ήπειρο…

Μετά από τρία χρόνια στο δρόμο και 96.000 χιλιόμετρα σε 39 χώρες, το “mad about Africa” έφτανε στο τέλος του… Έπρεπε να στείλω τη μοτοσυκλέτα μου με καράβι στην Ελλάδα, ενώ εγώ θα πετούσα εκεί.

Μπορείτε να δείτε το χάρτη με περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

   Υ.Γ.: Οφείλω ένα τεράστιο «ευχαριστώ» σε όλους εκείνους τους χιλιάδες υπέροχους ανθρώπους που γνώρισα στο δρόμο και σε όλους εσάς που ακολουθούσατε και στηρίζατε το εγχείρημά μου. Μην υποτιμάτε τη συμμετοχή σας σε αυτό… Πάντα μου δίνετε δύναμη να ταξιδέψω ένα βήμα παραπέρα!

Ευχαριστώ ιδιαίτερα και τις εταιρείες που με στήριξαν σε αυτή μου την προσπάθεια:
Motoraid
REV’IT!
3P Racing
ΕΛΠΑ
eXTra Products
PlanetSim
Baja Designs
Travel Bookstore
NRG
Sena
Motomax
Flipped Horizons
Xasou.gr
Οικονομική Μακεδονίας
Moto Market
Cobrra
Atlas Panniers
Fifth Element
ANEK
Bike Gear

   The first days I was studying in university, in Greece, I was on a queue waiting to deliver my homework. I heard a classmate in front of me saying that he’s looking for a flatmate. I jumped the queue to tell him that I’m looking for a flatmate too! That’s how I first met Ahmed back in 2001. He is a Palestinian who had migrated to Greece in order to study informatics. He had already attended a Greek language course and we could communicate in Greek. We always had fun talking about strange Greek words and similarities between Arabic and Greek.

   We were living in the same house with Ahmed for four years. I soon realized his personality is a treasure. He’s one of the most honest, helpful and generous people I have ever met. He was always cleaning and tidying up and we never had any argument at home. Ahmed is a Muslim who always respected me being Christian. This made no difference, actually. He never forgets to wish me Merry Christmas and Happy Easter. Sometimes I was feeling ashamed because I didn’t know when the Ramadan ended to wish him back…

Ahmed was my flatmate in Greece since 2001 and we became such good friends, we call each other “brother”…

   We became so good friends with Ahmed, that we call each other “brother”. The moment came that I wanted to hit the road to Africa and Middle East. We knew my adventures would keep me on the road for years. One of the most difficult sacrifices somebody has to make, when he decides to live a nomadic life, is detaching from family and friends. There is always hope, so we were dreaming with Ahmed to meet each other next time in his homeland, which I was wishing to visit during my adventures. Therefore, we didn’t say “goodbye”. We said: “See you in Palestine, bro”!

It was looking so far… To tell the truth, I didn’t even know myself if I would be able to visit Palestine! After almost three years and 96,000 km (59,653 miles) exploring the African continent, I reached Palestine having Stella on my saddle. I was always in contact with Ahmed but unfortunately, he wasn’t there. He had graduated and left Greece, since his visa was valid only as long as he was studying. On top of that, the manmade economic crisis in Greece pushed Ahmed to migrate to yet another country. By that time he was working in Dubai, United Arab Emirates. However, he gave me the contact details of his family.

It was the Muslim holy month of Ramadan and we happened to be with Ahmed’s family at the moment everybody breaks his daytime’s fast, so we were invited, of course…

   Most of Ahmed’s family live nowadays in neighboring Amman, Jordan. They were some of millions of Palestinians who were forced to migrate there after Israel’s occupation of Palestine. Ahmed’s origin is in Bethlehem and he got family members who resisted the fierce war and they still try to survive in the occupied area where they were born. We rode my motorcycle to the designated neighborhood and we asked for Ahmed’s uncle. Somebody who couldn’t speak English, just stopped a passing car, got inside and told us to follow him. They took us to the family’s house. It was the Muslim holy month of Ramadan and we happened to be there around sunset, which is the time that they break their daytime’s fast and the whole families eat together. Having a guest for dinner is considered a gift from God, so we couldn’t refuse the family’s invitation to join their plentiful meal, despite the fact they were not expecting us.

   The appetizer was a soup with bulgur, while the main dish women cooked was musakhan, Palestine’s national dish! It’s chicken baked in the oven with pita bread and sautéed onions and pine nuts, sumac, saffron and other aromatic spices. The salad was consisting of finely chopped tomatoes, cucumbers, peppers and tahini. On top of all those, there was a dessert of qatayef. That’s a sweet dumpling filled with cheese, which is often served during the Muslim holy month of Ramadan.

Musakhan: Palestine’s national dish! It’s chicken baked in the oven with pita bread and sautéed onions and pine nuts, sumac, saffron and other aromatic spices.

   After such a huge and tasty meal, we sat in the living room discussing over hot glasses of mint tea. They were explaining us about the hardships of living under the military occupation of Israel. I told them about my life with Ahmed in Greece and they were eager to hear his news. We actually called him and we talked all together through the phone.

   This was the last action of the “You’ve got mail” project that I was conducting around the Balkans, Africa and Middle East. It was also the most touching one… On one hand, the reason is my long and deep personal contact with the protagonist of this story. On the other hand, probably most importantly, another reason is my deep sorrow for these people who are refused for decades their basic right to live peacefully and with dignity on their own land. The goal of this project was to publish the stories of refugees and immigrants and let people know about their neighbours. We all share the same world after all… My goal always is to build bridges between people and not walls. Of course, I cannot oppose the huge 712-km (442 miles) wall that Israel built around the occupied territories. However, if we all refuse putting a stone on that inhuman wall and we put it instead to build a bridge, our world will be much more peaceful…

Discussing about the hardships of living under the military occupation of Israel…

Dedicated to Ahmed and all the People, Palestinians, Israelis and others, who really struggle to make peace in this land and elsewhere…

   Τις πρώτες μέρες που σπούδαζα στις Σέρρες, περίμενα στην ουρά για να παραδώσω την εργασία μου. Άκουσα έναν συμφοιτητή μου να λέει πως ψάχνει για συγκάτοικο. Πήγα μπροστά στην ουρά και του ‘πα πως κι εγώ ψάχνω για συγκάτοικο! Έτσι πρωτογνωριστήκαμε με τον Αχμέτ, το 2001. Είναι ένας Παλαιστίνιος που είχε μεταναστεύσει στην Ελλάδα για να σπουδάσει πληροφορική. Είχε ήδη παρακολουθήσει το σχολείο της γλώσσας, οπότε μιλούσαμε στα ελληνικά. Στην αρχή, βέβαια, δυσκολευόταν, αλλά αυτό μας έφερνε γέλια! Αφού τακτοποιηθήκαμε στο σπίτι, με ρωτούσε πότε θα πάμε στον Σημίτη να πληρώσουμε. Δεν καταλάβαινα τι δουλειά έχουμε με τον Σημίτη και τον ξαναρώτησα απορημένος. Μου είπε πάλι: «Δεν πρέπει να πάμε στον Σημίτη να πληρώσουμε για το σπίτι;». Έσκασα στα γέλια όταν κατάλαβα πως εννοούσε τον μεσίτη!

   Τέσσερα χρόνια ζούσαμε στο ίδιο σπίτι με τον Αχμέτ. Σύντομα διαπίστωσα πως ο χαρακτήρας του είναι θησαυρός. Είναι ένας από τους πιο φιλότιμους και καλόκαρδους ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Πάντα καθάριζε και τακτοποιούσε και ποτέ δεν είχαμε προβλήματα στο σπίτι. Ο Αχμέτ είναι μουσουλμάνος και πάντα με σεβόταν ως χριστιανό. Αυτή η διαφορά ήταν σα να μην υπάρχει. Ποτέ δεν ξεχνά να μου ευχηθεί καλά Χριστούγεννα και καλό Πάσχα. Μάλιστα, μερικές φορές ντρεπόμουν, γιατί δεν ήξερα πότε τελείωνε το Ραμαζάνι για να του αντευχηθώ.

Ο Αχμέτ ήταν ο συγκάτοικός μου στις Σέρρες από το 2001. Γίναμε τόσο καλοί φίλοι, που αποκαλούμαστε αδέλφια…

   Γίναμε τόσο καλοί φίλοι με τον Αχμέτ, που αποκαλούμαστε αδέλφια… Είχε έρθει η στιγμή που ήθελα να ξεκινήσω για την Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Ξέραμε πως οι περιπέτειές μου θα με κρατούσαν στο δρόμο για χρόνια. Μια από τις δυσκολότερες θυσίες που κάποιος πρέπει να κάνει, όταν αποφασίζει να ζήσει τη νομαδική ζωή, είναι ν’ αποχαιρετά οικογένεια και φίλους. Πάντα υπάρχει ελπίδα, οπότε με τον Αχμέτ ονειρευόμασταν να ξανανταμώσουμε στους τόπους του, που ήθελα να επισκεφτώ κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μου. Έτσι δεν είπαμε αντίο. Είπαμε: «Θα τα πούμε στην Παλαιστίνη, αδελφέ»!

   Φαινόταν τόσο μακρινό… Για να είμαι ειλικρινής, ούτε εγώ δεν ήξερα αν θα κατάφερνα να επισκεφτώ την Παλαιστίνη! Μετά από σχεδόν τρία χρόνια και 96.000 χιλιόμετρα εξερευνώντας την αφρικανική ήπειρο, έφτασα στην Παλαιστίνη με τη Στέλλα στη σέλα μου. Πάντα ήμασταν σ’ επικοινωνία με τον Αχμέτ, αλλά δυστυχώς δε βρισκόταν εκεί. Είχε αποφοιτήσει κι είχε φύγει από την Ελλάδα, αφού η βίζα του ίσχυε μόνο για όσο διάστημα σπούδαζε. Εκτός αυτού, η τεχνητή οικονομική κρίση στην Ελλάδα είχε αναγκάσει τον Αχμέτ να μεταναστεύσει και πάλι. Εκείνη την περίοδο εργαζόταν στο Ντουμπάι των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Παρόλ’ αυτά, μου έδωσε τα στοιχεία επικοινωνίας της οικογένειάς του.

Ήταν περίοδος Ραμαζανιού κι έτυχε να βρισκόμαστε με την οικογένεια του Αχμέτ την ώρα που διακόπτεται η νηστεία της ημέρας, οπότε φυσικά μας προσκάλεσαν στο τραπέζι τους…

   Η οικογένεια του Αχμέτ ζει στο γειτονικό Amman της Ιορδανίας. Ήταν μερικοί από τους εκατομμύρια Παλαιστίνιους που αναγκάστηκαν να καταφύγουν εκεί όταν το Ισραήλ κατέλαβε την Παλαιστίνη. Ο Αχμέτ κατάγεται απ’ τη Βηθλεέμ κι έχει συγγενείς που αντιστάθηκαν στον αιματηρό πόλεμο και συνεχίζουν ν’ αγωνίζονται για να επιβιώσουν στις κατεχόμενες περιοχές όπου γεννήθηκαν. Καβαλήσαμε τη μοτοσυκλέτα μου μέχρι την κατάλληλη γειτονιά και ρωτήσαμε για το θείο του Αχμέτ. Κάποιος που δε μιλούσε αγγλικά, σταμάτησε ένα διερχόμενο αυτοκίνητο, μπήκε μέσα και μας είπε να τον ακολουθήσουμε. Μας οδήγησε στο σπίτι της οικογένειας. Ήταν περίοδος Ραμαζανιού κι έτυχε να βρισκόμαστε εκεί κατά το ηλιοβασίλεμα, την ώρα που διακόπτεται η νηστεία της ημέρας και όλη η οικογένεια τρώει μαζί. Ένας φιλοξενούμενος θεωρείται δώρο Θεού, οπότε δε μπορούσαμε ν’ αρνηθούμε την πρόσκληση της οικογένειας στο πλουσιοπάροχο τραπέζι τους, παρόλο που δε μας περίμεναν.

   Το ορεκτικό ήταν μια σούπα με πλιγούρι, ενώ για κυρίως γεύμα οι γυναίκες είχαν μαγειρέψει μουσάχαν, το εθνικό φαγητό της Παλαιστίνης! Είναι κοτόπουλο ψημένο στο φούρνο πάνω σε αραβικές πίτες με σοταρισμένα κρεμμύδια και κουκουνάρια, σουμάκ, σαφράν και άλλα αρωματικά μπαχαρικά. Η σαλάτα αποτελούνταν από ψιλοκομμένες ντομάτες, αγγούρια, πιπεριές και ταχίνι. Σα να μην έφταναν όλα αυτά, είχε και κανταΐφι για επιδόρπιο. Το παλαιστινιακό κανταΐφι είναι γλυκά, σιροπιαστά τυροπιτάκια, που συνήθως σερβίρονται την περίοδο του Ραμαζανιού.

Μουσάχαν, το εθνικό φαγητό της Παλαιστίνης! Είναι κοτόπουλο ψημένο στο φούρνο πάνω σε αραβικές πίτες με σοταρισμένα κρεμμύδια και κουκουνάρια, σουμάκ, σαφράν και άλλα αρωματικά μπαχαρικά.

   Μετά από ένα τόσο μεγάλο και νόστιμο γεύμα, κάτσαμε στο σαλόνι και συζητούσαμε πίνοντας τσάι με μέντα. Μας εξηγούσαν για τις δυσκολίες της ζωής υπό τη στρατιωτική κατοχή του Ισραήλ. Τους είπα για τη ζωή μας με τον Αχμέτ στην Ελλάδα και ήθελαν να μάθουν νέα του. Τελικά του τηλεφωνήσαμε και μιλήσαμε όλοι μαζί.

   Αυτή ήταν η τελευταία δράση της αποστολής μας «Το… πάμε το γράμμα!», που έκανα στα Βαλκάνια, την Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Αυτή ήταν και η πιο συγκινητική… Αφενός ο λόγος ήταν η μακρόχρονη και ουσιαστική προσωπική μου επαφή με τον πρωταγωνιστή της ιστορίας. Αφετέρου, ο σημαντικότερος, ίσως, λόγος ήταν η βαθιά μου λύπη γι’ αυτούς τους ανθρώπους που επί δεκαετίες τους αφαιρείται το στοιχειώδες δικαίωμα να ζουν ειρηνικά και με αξιοπρέπεια στους τόπους τους. Ο σκοπός αυτής της αποστολής ήταν να δημοσιευτούν ιστορίες προσφύγων και μεταναστών έτσι, ώστε ο κόσμος να μάθει για τους γείτονές του. Άλλωστε, όλοι μοιραζόμαστε την ίδια γη… Ο στόχος μου πάντα είναι να χτίζω γέφυρες ανάμεσα στους ανθρώπους κι όχι τείχη. Φυσικά, δε μπορώ να εμποδίσω το τεράστιο τείχος 712 χιλιομέτρων που έχτισε το Ισραήλ γύρω από τα κατεχόμενα. Παρόλ’ αυτά, αν όλοι αρνηθούμε να βάλουμε το λιθαράκι μας σ’ εκείνο το απάνθρωπο τείχος και το βάλουμε για να χτίσουμε μια γέφυρα, ο κόσμος μας θα είναι πολύ πιο ειρηνικός…

Συζητώντας για τις δυσκολίες της ζωής υπό τη στρατιωτική κατοχή του Ισραήλ…

Αφιερωμένο στον Αχμέτ και όλους τους Ανθρώπους, Παλαιστίνιους, Ισραηλινούς και άλλους, που αγωνίζονται πραγματικά για να φέρουν την ειρήνη σ’ αυτούς τους τόπους, αλλά και αλλού…