The unknown Lesotho is a country entirely surrounded by South Africa. It is a small mountain kingdom on which I had an eye ever since I was planning the “mad about Africa” adventure. It is the only country in the world that is entirely located in altitude higher than 1,000 m (3,281 ft). It is also a fact that its lowest point is, amongst all other countries’ lowest points, the highest, with an altitude of 1,400 m (4,593 ft.)! All these facts were very promising for my mountain-loving soul…

Nature’s glory in the mountain Kingdom of Lesotho…

   I entered the country crossing the borderline at the peak of the legendary Sani Pass (2,876 m / 9,436 ft). Only 4×4 vehicles are allowed to ascend the pass, which is sometimes closed due to bad weather conditions. I headed towards Thaba-Tseka through Kotisephola Pass (3,240 m / 10,630 ft). On my way, I found an amazing place to wild camp at, next to a crystal-clear stream. I was already caught under the spell of the mountain kingdom…

Climbing the legendary Sani Pass (2,876 m / 9,436 ft)…

   From Thaba-Tseka I did a detour riding around the picturesque lake formed by the Katse Dam. I luckily found some dirt roads next to the banks, so I enjoyed the magnificent scenery having ridden only a few kilometers on the boring asphalt until then. But the best was yet to come…

A settlement next to the picturesque lake formed by Katse Dam.

   When I returned at Thaba-Tseka, I headed south. The part from Sehonghong all the way to Sehlabathebe National Park was meant to be my favorite in the country. Some parts of the route were kind of rough, with plenty of stones, especially while ascending the Matebeng Pass, where my GPS indicated I was at 2,966 m (9,731 ft). I did not run across any vehicles there. The only human beings I met were at some settlements on the mountains and some random shepherds grazing their herds at the beautiful green meadows of the area.

Looking down from Matebeng Pass (~2,960 m / 9,711 ft).

   While I was descending the pass, I saw a beautiful, green open space next to a small stream. I could not resist… I wild camped there! The wind was blowing harder now and black clouds were coming my way, so I hurried to pitch my tent before the storm would start. Suddenly, I heard a voice greeting me. While I was rushing, I didn’t notice that a young shepherd had approached me. He was covered in a woolen blanket, as most locals in Lesotho do.

The huts in Lesotho are made out of stones and mud, are usually round and have a straw roof.

   It was Frantietier, a very nice and warm youngster. He knew a few words in English, so we made acquaintances. He wanted to improve his English and he was showing me birds, stars and other things around, telling me how all these are called in South Sotho, his own language, and asking me to teach him the English word. He was curious to see the inside of my tent. I decided to cook a traditional Greek meal for both of us, trahana, while Frantietier asked me to play Greek music on my mobile phone. He ate with pleasure the food I cooked, so I assumed he enjoyed trahana, the traditional meal of Greek shepherds! At night, we said goodbye and he walked home.

Frantietier, a very friendly and kind shepherd I met while wild camping.

   I was feeling very nice after meeting Frantietier. He reminded me the hospitality of the Asians… Lesotho, being an independent kingdom, did not face the apartheid consequences that left their mark in neighboring South Africa. This was obvious to me from the very first moments I was there. The atmosphere was refreshingly free of the racism and the hate which stigmatize South Africa. The locals, who are almost entirely black, were waving at me with smiles.

Horses are the most common mean of transport in the countryside of Lesotho.

   The only exception were a few children on the mountains, who, like in some other countries, were playing the dangerous game of throwing stones at trespassing vehicles. One of the stones hit my motorcycle and I stopped to inform the elders of the village, because this has to stop eventually. Despite the fact that they could not speak English, they had already realized what had happened. They sent the rest of the kids to bring the guilty one who was hiding in a corn field. They told me they would hit the child or they would bring him to me so that I could hit him. I would not be able to do that, so I just left asking them to chide the kid and explain him that he must not do that again.

Public transport between Lesotho villages

   Next day I headed to Semonkong, where I hiked to visit Maletsunyane Falls. The water drops from a height of 204 meters (669 ft). This is the place where the Guinness world record is held for the longest commercially operated single-drop abseil. I preferred, though, to stick on my peaceful hike… I ascended to the green plateau where there was a village. People were walking by or wandering around riding their horses. It was a nice feeling to walk in this peaceful scenery and see how the villagers live there. Some people were working in the fields, cultivating the land, growing corn, wheat or sunflower. Women were washing clothes or cooking out of their stone hut. Children were running around, carrying water from the village’s spring or firewood. It was a strange feeling I had when considering that the entire world of these people is this plateau. It is a beautiful world yet very confined. So it doesn’t seem strange to me that most of them want to see something more or get to live someplace else…

It was very beautiful to hike on this plateau and see how the villagers of this small mountain kingdom live…

   Through nice dirt roads and trails, which at some parts were a sea of moving stones, I headed to Malealea. While riding northwest, the high mountains started to fade and gave their place to fields and inhabited areas. Since the scenery was not of much interest any more, I took the paved road to the capital city, Maseru. It was the last weekend before the elections and people were celebrating everywhere with loud music and lots of alcohol! I finally left the country one day before the elections, just to be sure I will not be caught in any violent protest after the election results would be announced. Unfortunately this kind of things happen in many African countries…

The BNP party fans were celebrating dancing with a paper dummy of the party leader!

   Finally, I headed north riding a few more kilometers in this small country. I crossed the border to South Africa and I bid farewell to this beautiful, mountain kingdom, leaving with the best impressions…

Most of Lesotho residents are friendly and smiling, like these guys!

More photos and reports at: Live Trip Traveller

This is the trailer of my documentary about my adventures in Lesotho (with English subtitles):

This is the whole documentary about my adventures in Lesotho (with English subtitles):

   Το Λεσότο, αν και ελάχιστοι το γνωρίζουν, είναι μια χώρα που περιβάλλεται από το κράτος της Νότιας Αφρικής. Είναι ένα μικρό, ορεινό βασίλειο, το οποίο είχα βάλει στο μάτι από τότε που σχεδίαζα το mad about Africa. Αποτελεί τη μοναδική χώρα στον κόσμο που βρίσκεται αποκλειστικά σε υψόμετρο μεγαλύτερο των 1.000 μέτρων, ενώ είναι η χώρα με το πιο ψηλό χαμηλότερο σημείο στον κόσμο, που είναι τα 1.400 μέτρα! Τα χαρακτηριστικά, λοιπόν, αυτής της χώρας υπόσχονταν πως η ορεσίβια φύση μου θα έβρισκε εκεί ένα μικρό παράδεισο…

Το μεγαλείο της φύσης στο ορεινό βασίλειο του Λεσότο…

   Μπήκα στη χώρα περνώντας τα σύνορα στην κορυφή του θρυλικού Περάσματος Sani (2.876 μ.). Η ανάβαση απαγορεύεται σε αυτοκίνητα που δεν είναι εξοπλισμένα με τετρακίνηση, ενώ κάποιες φορές το πέρασμα κλείνει λόγω των καιρικών συνθηκών. Μέσω του Περάσματος Kotisephola (3.240 μ.) κατευθύνθηκα προς το Thaba-Tseka. Στο δρόμο βρήκα ένα μαγευτικό μέρος να κατασκηνώσω, δίπλα σ’ ένα κρυστάλλινο ρυάκι και ήδη τ’ ορεινό βασίλειο του Λεσότο με είχε μαγέψει…

Ανεβαίνοντας το θρυλικό Πέρασμα Sani (2.876 μ.)…

   Από το Thaba-Tseka έκανα μια διήμερη, κυκλική διαδρομή, για να περικυκλώσω τη γραφική λίμνη που έχει δημιουργηθεί από το Φράγμα Katse. Ευτυχώς, βρήκα κι εκεί χωματόδρομους που βρίσκονταν δίπλα στις όχθες, οπότε απόλαυσα μαγευτικά τοπία έχοντας μέχρι στιγμής διανύσει ελάχιστα χιλιόμετρα στη βαρετή άσφαλτο. Τα καλύτερα, όμως, δεν τα είχα δει ακόμη…

Οικισμός στη γραφική λίμνη που έχει δημιουργηθεί από το Φράγμα Katse.

   Όταν ξανακατέβηκα στο Thaba-Tseka, κατευθύνθηκα νότια αυτήν τη φορά. Το κομμάτι μετά το Sehonghong και μέχρι το Εθνικό Πάρκο Sehlabathebe έμελλε να γίνει το αγαπημένο μου στη χώρα. Η διαδρομή ήταν κάπως δύσβατη σε μερικά κομμάτια, με πολλές πέτρες, ειδικά ανεβαίνοντας προς το Πέρασμα Matebeng, όπου το GPS μου έδειξε 2.966 μ. υψόμετρο. Εκεί δεν είδα ούτε ένα όχημα. Οι μόνες ψυχές που συνάντησα ήταν σε μερικούς ορεινούς οικισμούς που πέρασα, αλλά και κάποιοι βοσκοί που είχαν αμολήσει τα ζώα τους στην όμορφη πρασινάδα της περιοχής.

Κοιτώντας από την κορυφή του Περάσματος Matebeng (~2.960 μ.).

   Κατεβαίνοντας, είδα μια καταπράσινη ανοιχτωσιά δίπλα σ’ ένα μικρό ρυάκι και δε μπόρεσα ν’ αντισταθώ… Κατασκήνωσα εκεί! Ο αέρας είχε δυναμώσει και τα μαύρα σύννεφα έρχονταν προς το μέρος μου. Καθώς έστηνα βιαστικά το αντίσκηνό μου, για να προλάβω την καταιγίδα, άκουσα μια φωνή να με χαιρετά. Μέσα στη βιασύνη μου δεν είχα παρατηρήσει πως με είχε πλησιάσει ένας νεαρός βοσκός τυλιγμένος στη μάλλινη κουβέρτα του, όπως παραδοσιακά ντύνονται οι κάτοικοι του Λεσότο.

Κάπως έτσι είναι χτισμένες οι καλύβες στο Λεσότο: με πέτρες ή λάσπη, συνήθως κυκλικές, με αχυρένια στέγη.

   Ήταν ένα πολύ συμπαθητικό και χαμογελαστό παιδί, ο Φραντιέτιερ. Ήξερε μερικές λέξεις στ’ αγγλικά και γνωριστήκαμε. Ήθελε να μάθει καλύτερα τη γλώσσα και συνεχώς μου έδειχνε πουλιά, αστέρια και άλλα, μου τα έλεγε στη γλώσσα του, τα South Sotho, και με ρωτούσε πώς λέγονται στ’ αγγλικά. Ήταν περίεργος να δει πώς ήταν το αντίσκηνό μου από μέσα. Αποφάσισα να μαγειρέψω τραχανά και για τους δύο στο μικρό γκαζάκι μου, ενώ ο Φραντιέτιερ μου ζήτησε να του βάλω στο κινητό μου μουσική από τη χώρα μου. Έφαγε ορεξάτος το φαγητό, οπότε συμπέρανα πως του άρεσε το παραδοσιακό γεύμα των Ελλήνων βοσκών! Όταν βράδιασε, με καληνύχτισε κι άρχισε να περπατά προς το σπίτι του.

Ο Φραντιέτιερ είναι ένας συμπαθητικός και χαμογελαστός βοσκός, που τον γνώρισα εκεί που κατασκήνωνα.

   Ένιωθα πολύ ευχάριστα μετά απ’ αυτήν την όμορφη γνωριμία! Μου θύμισε τους ζεστούς και φιλόξενους Ασιάτες… Το Λεσότο, καθώς ήταν ανεξάρτητο βασίλειο, δεν υπέστη τα τραύματα του απαρτχάιντ, τα οποία στιγμάτισαν τη Νότια Αφρική. Αυτό το ένιωσα από τις πρώτες μου ώρες στο Λεσότο. Δεν υπήρχε στην ατμόσφαιρα αυτό το μίσος κι ο ρατσισμός που χαρακτηρίζουν τη γείτονα χώρα. Οι ντόπιοι, που είναι σχεδόν εξολοκλήρου μαύροι, με χαιρετούσαν φιλικά και χαμογελαστά.

Τα άλογα αποτελούν το πιο συνηθισμένο μέσο μεταφοράς στην επαρχία του Λεσότο.

   Μόνη εξαίρεση αποτελούσαν μερικά παιδιά στα βουνά, που όπως και σε αρκετές άλλες χώρες, έπαιζαν πετώντας μου πέτρες. Μια χτύπησε τη μοτοσυκλέτα μου και σταμάτησα ν’ αναφέρω το γεγονός στους γηραιότερους του χωριού, γιατί αλλιώς ποτέ δε θα σταματήσει αυτή η κακιά συνήθεια. Οι άνθρωποι, παρόλο που δε μιλούσαν αγγλικά, αμέσως κατάλαβαν τι έγινε κι έστειλαν τ’ άλλα παιδιά να βρουν το μπόμπιρα που είχε κρυφτεί ανάμεσα στα καλαμπόκια. Μου έκαναν νόημα πως θα το δείρουν ή θα το φέρουν να το δείρω εγώ. Δεν κατάλαβα τι από τα δύο εννοούσαν με τα νοήματά τους, πάντως δε θα μπορούσα να δείρω το παιδί, οπότε έφυγα ζητώντας τους απλά να το μαλώσουν, για να μην το ξανακάνει.

Συγκοινωνία ανάμεσα στα χωριά του Λεσότο

   Την επόμενη μέρα κατευθύνθηκα προς το Semonkong, όπου έκανα μια σύντομη πεζοπορία για να επισκεφτώ τον Καταρράκτη Maletsunyane. Εκεί το νερό χύνεται από τα 204 μέτρα ύψος κι έχει καταρριφθεί το ρεκόρ Guinness για τη μεγαλύτερη, εμπορικά εκμεταλλευόμενη, συνεχόμενη καταρρίχηση στον κόσμο. Εγώ προτίμησα ν’ αρκεστώ σε μια γαλήνια πεζοπορία… Ανέβηκα μέχρι το καταπράσινο οροπέδιο όπου βρισκόταν κάποιο χωριό. Οι άνθρωποι περπατούσαν ή πηγαινοέρχονταν με τ’ άλογά τους. Ήταν ωραία να περπατώ κι εγώ μέσα σ’ αυτή την ησυχία των βουνών και να βλέπω πώς ζουν εκεί οι χωρικοί. Μερικοί άντρες δούλευαν στα χωράφια. Είχαν σπαρμένα καλαμπόκια, ηλιόσπορους και σιτάρι. Οι γυναίκες έπλεναν ρούχα ή ετοίμαζαν το φαγητό έξω από την πέτρινη καλύβα τους. Τα παιδιά έτρεχαν πέρα δώθε. Κουβαλούσαν νερό από τη βρύση του χωριού ή ξυλαράκια για το άναμμα της φωτιάς. Ήταν περίεργη αίσθηση να νιώθω πως ο κόσμος αυτών των ανθρώπων ήταν αυτό το οροπέδιο. Είναι όμορφος κόσμος, αλλά και πολύ περιορισμένος. Δεν παραξενεύομαι που οι περισσότεροι θέλουν να δουν και κάτι παραπάνω ή να ζήσουν κάπου αλλού…

Ήταν πολύ όμορφα να περπατώ σ’ αυτό το οροπέδιο και να βλέπω πώς ζουν οι χωρικοί αυτού του μικρού βασιλείου…

   Μέσα από ωραίους χωματόδρομους και μονοπάτια, που σε κάποια σημεία ήταν μια θάλασσα από κινούμενες πέτρες, κατευθύνθηκα προς το Malealea. Προς τα βορειοδυτικά, τα ψηλά βουνά άρχισαν να δίνουν τη θέση τους σε χωράφια και περιοχές πιο πυκνοκατοικημένες. Κάπου εκεί, μια και το τοπίο δεν ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρον, πάτησα στην άσφαλτο για να βγω στην πρωτεύουσα, το Maseru. Ήταν το τελευταίο Σαββατοκύριακο πριν τις εκλογές κι ο κόσμος το γλεντούσε παντού με πολύ ποτό και δυνατή μουσική! Τελικά, βγήκα από τη χώρα μια μέρα πριν γίνουν οι εκλογές, για να γλιτώσω από πιθανές αναταραχές που αναμένονταν όταν θ’ ανακοινώνονταν τ’ αποτελέσματα, πράγμα συνηθισμένο στις περισσότερες αφρικανικές χώρες…

Οι οπαδοί του κόμματος BNP έστησαν ξέφρενο γλέντι στο δρόμο με χάρτινο ομοίωμα του πολιτικού ηγέτη!

   Κάνοντας μερικά χιλιόμετρα ακόμη στο μικρό Λεσότο, κατευθύνθηκα προς τα βόρεια. Εκεί πέρασα τα σύνορα προς τη Νότια Αφρική κι έτσι αποχαιρέτησα με τις καλύτερες αναμνήσεις αυτό το όμορφο, ορεινό βασίλειο…

Έτσι χαμογελαστοί και φιλικοί είναι οι περισσότεροι κάτοικοι του Λεσότο!

Περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

Αυτό είναι το trailer του ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στο Λεσότο:

Αυτό είναι ολόκληρο το ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στο Λεσότο:

   After I returned to Cape Town and received my new passport, I could finally go on with my journey heading east. As last time I had done a detour via Route 62 and the Garden Route, this time I decided to mostly ride on dirt roads. I took a taste of the endless savannah of Karoo and I crossed many mountain passes, like the famous Swartberg Pass which is considered to be the country’s most impressive one.

Farm at the brink of Karoo

   The peak of my nature loving explorations was at the mountains of Baviaanskloof, which belong in the area that is a UNESCO world heritage site. In order to cross the gate, one has to be on a 4×4 by law due to the roughness of the trails. It is one of the few national parks in Africa where motorcycles are allowed, so I did not miss the chance to explore it. The landscape was truly beautiful; the route was interesting with plenty of river crossings and a lot of stones and I met many different kinds of antelopes!

The Baviaanskloof mountains belong in an area which is a UNESCO world heritage site.

   So, I finally reached Port Elizabeth, where Mark and Tine hosted me. They are a very interesting couple that actively work on projects to benefit the lives of poor locals. Despite them being white, they are absolutely free of precautions regarding black people. They live among them and they help them. Happily, I met people like them in South Africa and they made me forget for a while the racism and hate by which most South Africans are characterized.

The backyard of the house where I was hosted in Port Elizabeth!

   Together, through Calabash, we visited a public school in a neighboring township where we planted trees, vegetables and herbs. The students and teachers are going to take care of them and they will enjoy their fruits. Unfortunately, the young generation in the townships does not know how to farm. The elders, that can remember how they were doing that many years ago, happily pass the knowledge to the younger ones. I find such projects very important since they focus on the most important thing for those people to survive, the producing of their own food.

The students who will take care of the trees that we planted in the school yard.

   Passing through Port Alfred, I headed to East London through the quiet beach road. In South Africa I have seen more river mouths than I have seen in my entire life! Each and every one of them was so beautiful and different that I was stopping to take pictures all the time.

In South Africa I have seen more river mouths than I have seen in my entire life and they were all beautiful and different!

   I knew some people in East London, so I had a pleasant break there. I met the entire Greek and Cypriot community of the area. They welcomed me and treated me like a king! I could again enjoy home-cooked Greek dishes that I had missed so much and they took me all around sightseeing: from the forested mountains and waterfalls of Hogsback to the huge farm of Mr. Plato that is full of different kinds of antelopes.

Playing with lion cubs! This one is ten weeks old.

   Next was the South African part that was meant to be one of my favourites in the country: the Wild Coast! It was called “Transkei” in the apartheid era. It was one of the areas that the white government had declared as “homeland” for the black people. They had been promising them that they would be able to live free and independent there and the whites would no longer harass them in their “homeland”.

   What they truly wanted was to group all the black people, who were consisting approximately the 80% of the country’s population, in an area that was only the 14% of the country’s surface! They did not, of course, handed them over the areas that had gold, diamonds, infrastructure or fertile soil. They just gave them what was not useful to them. As if that was not enough, the blacks were not allowed to leave these areas, except if they had a special permission to do so. That is if the white needed them for cheap labor force in the towns. Sadly, that was the apartheid era, which I heard with my own ears being called a “golden era” by many white South Africans, including Greeks and Cypriots…

Women painting one of the round huts that are very common in the Wild Coast.

   Until today, the area is inhabited almost entirely by black South Africans. Roads are mostly gravel and I also rode some pretty rough trails. Some steep slopes were full of rocks and truly exhausted me going uphill. It was also raining that day, so the ground was remarkably slippery. As the sun had already set, I wild camped in the green bank of a river, hearing many exotic birds singing all around me.

While wild camping next to the river, I woke up from the exotic birds’ singing.

   Next day, I had to ride on the most difficult and steep part of the trail. My overloaded motorcycle fell twice landing on huge stones. I had no other option but to get off my motorbike and push it uphill meter by meter. The ground was so rough and slippery that even my footsteps were unstable on the rocks. It took me two hours to cross those 100 meters (328 ft.)… but where there’s a will, there’s a way!

It took me two hours to climb that rough and slippery slope that was full of rocks!

   I knew that the principle of the yin and the yang, the good and the bad, would show up again. The bad was just gone. So after all my efforts, a lovely, green, overgrown trail was ahead of me and the view to the ocean paid me back! What truly caught my interest in the Wild Coast was that one could experience the original South African countryside there. The area is full of small settlements formed with these characteristic round huts, all coloured in shades of red, green, blue or yellow. Some of them were surrounded by small – mostly corn – fields. People there mostly work on agriculture and cattle-breeding. There were cows grazing freely here and there and I also saw many goats, some pigs and a few chicken, donkeys and horses. The shepherds were walking among their cattle with their sticks across their shoulders, hanging their hands on it and forming a cross. There were not any fences around. That way of dividing the land is an invention attributed to the white people.

The cattle graze freely and there are no fences in the Wild Coast.

   I was tired of hearing from the white South Africans how dangerous this area is. They told me I should be aware of the four-legged animals that are moving freely in that area but also of the two-legged animals! Yes, that’s exactly how a Greek-South African called the blacks! It is true that in the cities of that area criminality was high, since the white people had forced the black people to wretched living conditions. Nowadays things are not so bad in the cities, while on the countryside, where I was traveling, criminality is minimal and people are very friendly!

Typical image of the authentic South African countryside…

   I will never forget the manners of the villagers when, awkward as it was, I had to change three tubes in one day! While I was climbing some rocks, my motorcycle felt unstable. I immediately thought I had a flat tyre. When I checked, I could not believe my eyes… I had two flat tyres! Both of them had been punctured! I had never experienced such a thing. The rear tube was punctured by a nail. I did not find any nail on the front tyre but there was a small hole on the outer side of the tube. Maybe there was a nail there too which was gone later.

How is it possible to have three flat tyres in the same day?

   The last thing I wanted was all the villagers to gather around me asking me questions, trying to help me and messing with my motorcycle’s wheels. That did not happen actually. The villagers who were passing by were very discreet. They were asking me if I need any help and when I was kindly refusing, they were leaving quietly. Two women that were walking with their babies on their back, offered me something to eat. I refused again without offending them but they asked me: “Aren’t you hungry?”. They only left when I assured them that I was carrying some food on my motorbike.

The typical round huts of the countryside with the traditional straw roof

   As if that was not enough, I could not even ride 100 km (62 miles) and I felt the motorcycle unstable again. I could not believe it… The front tyre was flat again! I had broken the record for bad luck! Seems that the Chinese tube I was carrying as spare from the Democratic Republic of the Congo was of a really bad quality.

This is why it is called the Wild Coast…

   Leaving the coast, I headed north towards Lesotho. The scenery slowly was changing into mountainous. I ascended to 1,600 meters (5,249 ft.) approximately and I could see everywhere green mountains and cows grazing peacefully. Whenever I was reaching a high spot wherefrom the view was panoramic, I could see little lakes among the green pastures. Wet period has its upsides… The greenery had gone wild and everything was beautiful! However, that was only an introduction to the beauty I was about to experience in the next country I would visit: Lesotho…

Heading towards Lesotho, the scenery became mountainous and the greenery was only interrupted by small, beautiful lakes…

More photos and reports at: Live Trip Traveller

Here you can watch the second part of the video about my adventures in South Africa (with English subtitles):

Soundtracks (South African music):
Juluka-Savuka & Johnny Clegg – Asimbonanga (Mandela)
Mango Groove – Eat A Mango
Miriam Makeba – Mbube
Miriam Makeba – Khawuleza (Hurry, Mama, Hurry!)

   Αφού επέστρεψα στο Cape Town και παρέλαβα το καινούριο μου διαβατήριο, μπορούσα πια να συνεχίσω το ταξίδι μου προς τ’ ανατολικά. Ήδη είχα κάνει ένα μεγάλο κύκλο κι είχα απολαύσει τη Route 62 και την πανέμορφη Garden Route, οπότε αυτήν τη φορά έκανα μια διαδρομή σχεδόν εξολοκλήρου σε χωματόδρομους. Πήρα μια γεύση από την απέραντη σαβάνα της Karoo κι ανέβηκα αρκετά περάσματα στα βουνά, όπως το περίφημο Swartberg Pass, που θεωρείται το πιο εντυπωσιακό της χώρας.

Φάρμα στα πρόθυρα της Karoo

   Το αποκορύφωμα των φυσιολατρικών μου εξερευνήσεων ήταν στα Όρη Baviaanskloof, που ανήκουν στην ευρύτερη περιοχή η οποία χαρακτηρίζεται από την UNESCO ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς. Για να περάσει κανείς τις πύλες βάση νόμου απαιτείται 4×4, αφού οι διαδρομές είναι κάπως δύσβατες. Είναι από τα ελάχιστα εθνικά πάρκα στην Αφρική όπου επιτρέπονται οι μοτοσυκλέτες, οπότε δεν έχασα την ευκαιρία να το εξερευνήσω. Η φύση ήταν, όντως, πανέμορφη, η διαδρομή ενδιαφέρουσα, με αρκετές διασχίσεις ποταμών και πολλές πέτρες, ενώ είδα δίπλα μου κι ένα σωρό διαφορετικά είδη από αντιλόπες!

Τα Όρη Baviaanskloof ανήκουν στην ευρύτερη περιοχή η οποία χαρακτηρίζεται από την UNESCO ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς.

   Έτσι βγήκα στο Port Elizabeth, όπου με φιλοξένησε ο Mark κι η Tine, ένα πολύ ενδιαφέρον ζευγάρι που ασχολείται ενεργά με αρκετά προγράμματα τα οποία αποσκοπούν στην αναβάθμιση της ζωής των άπορων κατοίκων της περιοχής. Αν και είναι λευκοί, δεν έχουν κανένα κόμπλεξ κατά των μαύρων. Ζουν μαζί τους και τους βοηθούν. Ευτυχώς που γνώρισα και τέτοιους ανθρώπους στη Νότια Αφρική και μ’ έκαναν να ξεχάσω για λίγο το ρατσισμό και το μίσος που νιώθουν οι περισσότεροι σ’ αυτήν τη χώρα.

Η αυλή του σπιτιού όπου έμενα στο Port Elizabeth!

   Μαζί, μέσω του οργανισμού Calabash, επισκεφτήκαμε ένα δημόσιο σχολείο σε μια γειτονική παραγκούπολη, όπου φυτέψαμε δέντρα, λαχανικά και βότανα, τα οποία οι μαθητές κι οι δάσκαλοι θα φροντίζουν και θ’ απολαμβάνουν τους καρπούς τους. Δυστυχώς, η νέα γενιά των κατοίκων στις παραγκουπόλεις δε γνωρίζει πώς να καλλιεργεί. Οι ηλικιωμένοι κάτοικοι, που θυμούνται πώς καλλιεργούσαν πριν πολλά χρόνια τη γη, με χαρά μεταφέρουν τη γνώση αυτή στη νέα γενιά. Θεωρώ πως τέτοιες προσπάθειες είναι σπουδαίες, αφού επικεντρώνονται στη σημαντικότερη προϋπόθεση για την επιβίωση αυτών των ανθρώπων, που είναι η παραγωγή της τροφής τους.

Οι μαθητές που θα φροντίζουν τα δέντρα που φυτέψαμε στο σχολείο της παραγκούπολης.

   Περνώντας από το Port Alfred, κατευθύνθηκα προς το East London μέσω του ήσυχου παραλιακού δρόμου. Στη Νότια Αφρική έχω δει τόσες εκβολές ποταμών, όσες δεν έχω δει σ’ όλη μου τη ζωή συνολικά! Ήταν όλες τόσο όμορφες και διαφορετικές, που συνέχεια σταματούσα για φωτογραφίες.

Στη Νότια Αφρική έχω δει τόσες εκβολές ποταμών, όσες δεν έχω δει σ’ όλη μου τη ζωή συνολικά κι ήταν όλες όμορφες και διαφορετικές!

   Στο East London είχα γνωστούς μέσω κάποιων κοινών φίλων, οπότε έκανα ένα ευχάριστο διάλλειμα και γνώρισα όλη την ελληνική και κυπριακή κοινότητα της περιοχής. Μου είχαν ετοιμάσει βασιλική υποδοχή! Απόλαυσα ξανά ελληνικά φαγητά που μου είχαν λείψει, ενώ γυρίσαμε όλα τα γειτονικά μέρη: από τα δασωμένα βουνά και τους καταρράκτες του Hogsback μέχρι την τεράστια φάρμα του κυρίου Πλάτωνα, που είναι γεμάτη αντιλόπες πολλών ειδών.

Παίζοντας με μικρά λιονταράκια! Το συγκεκριμένο είναι δέκα εβδομάδων.

   Έπειτα, σειρά είχε το κομμάτι της Νότιας Αφρικής που έμελλε να γίνει ένα από τα αγαπημένα μου: η Άγρια Ακτή (Wild Coast), που την εποχή του απαρτχάιντ ονομαζόταν “Transkei”. Ήταν μια από τις περιοχές που η λευκή κυβέρνηση είχε χαρακτηρίσει ως “homeland” για τους μαύρους κατοίκους της χώρας. Τους είχε παραμυθιάσει πως εκεί θα ζουν ανεξάρτητοι χωρίς να ενοχλούνται από τους λευκούς.

   Στην πραγματικότητα, ήθελαν να συγκεντρώσουν όλους τους μαύρους, που αποτελούσαν το 80% του πληθυσμού της χώρας, σε μια έκταση που ήταν μόλις το 14% της χώρας! Φυσικά, δεν τους έδωσαν τις περιοχές που είχαν χρυσό, διαμάντια, σύγχρονες εγκαταστάσεις ή εύφορα εδάφη. Τους έδωσαν ό,τι τους περίσσευε, ό,τι ήταν άχρηστο για τους λευκούς. Μάλιστα, οι μαύροι δεν επιτρεπόταν να φύγουν από αυτές τις περιοχές, εκτός κι αν είχαν ειδική άδεια, αν δηλαδή τους χρειάζονταν οι λευκοί στις πόλεις για φθηνά εργατικά χέρια. Δυστυχώς, αυτή ήταν η εποχή του απαρτχάιντ, που με τα ίδια μου τ’ αυτιά άκουσα ν’ αποκαλούν «χρυσή εποχή» αρκετοί λευκοί, συμπεριλαμβανομένων Ελλήνων και Κυπρίων…

Οι γυναίκες βάφουν μια από τις στρογγυλές καλύβες που χαρακτηρίζουν την περιοχή της Άγριας Ακτής.

   Μέχρι σήμερα στην Άγρια Ακτή ζουν σχεδόν αποκλειστικά μαύροι. Οι δρόμοι είναι ως επί το πλείστον χωματόδρομοι, ενώ έκανα και κάποιες διαδρομές μέσα από δύσβατα μονοπάτια. Κάποια απότομα ανηφορικά κομμάτια, που ήταν γεμάτα κοτρόνες, με ταλαιπώρησαν απίστευτα. Εκείνη τη μέρα έβρεχε, οπότε το έδαφος ήταν ιδιαίτερα ολισθηρό. Μια κι ο ήλιος είχε δύσει, κατασκήνωσα στην καταπράσινη όχθη ενός ποταμού ακούγοντας ένα σωρό εξωτικά πουλιά τριγύρω.

Κατασκηνώνοντας δίπλα στην όχθη του ποταμού, ξύπνησα από τα κελαηδίσματα εξωτικών πουλιών.

   Την επόμενη μέρα, έπρεπε ν’ ανέβω το πιο απότομο κομμάτι της διαδρομής. Δυο φορές έπεσε η υπερβολικά φορτωμένη μοτοσυκλέτα μου πάνω στις κοτρόνες. Αναγκαστικά, προσπαθούσα ν’ ανεβάσω τη μοτοσυκλέτα μέτρο προς μέτρο, χωρίς να την καβαλώ. Το έδαφος ήταν τόσο ανώμαλο, που γλιστρούσαν και τα πόδια μου πάνω στις πέτρες. Μου πήρε δύο ώρες για ν’ ανέβω εκείνα τα 100 μέτρα… Ο επιμένων νικά, όμως!

Δυο ώρες μου πήρε ν’ ανέβω εκείνα τα 100 μέτρα της απότομης ανηφόρας που ήταν γεμάτη κοτρόνες!

   Ήξερα πως ο νόμος του γιν και του γιάνγκ, του καλού και του κακού, θα έκανε και πάλι την εμφάνισή του. Το κακό μόλις είχε περάσει. Ένα ωραίο, χορταριασμένο μονοπάτι με περίμενε στη συνέχεια κι η θέα προς τον ωκεανό με αποζημίωσε! Αυτό που με μάγεψε στην Άγρια Ακτή είναι πως εκεί μπορεί να βιώσει κανείς την αυθεντική νοτιοαφρικανική επαρχία. Η περιοχή είναι γεμάτη αραιοκατοικημένους οικισμούς με αυτές τις χαρακτηριστικές, στρογγυλές καλύβες σε αποχρώσεις του κόκκινου, του πράσινου, του μπλε ή του κίτρινου. Μερικές περιβάλλονταν από μικρά χωράφια, όπου καλλιεργούσαν κυρίως καλαμπόκι. Οι κάτοικοι εκεί ζουν από τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Παντού υπήρχαν διάσπαρτες αγελάδες, που έβοσκαν ελεύθερα, ενώ είδα και αρκετές κατσίκες, λίγα γουρούνια, μερικές κότες, γαϊδουράκια κι άλογα. Οι βοσκοί περπατούσαν δίπλα στα ζώα τους με τη μαγκούρα περασμένη στην πλάτη τους και τα χέρια να κρέμονται απ’ αυτήν, σα να ‘ναι σταυρωμένοι. Φράκτες δεν υπήρχαν πουθενά. Αυτός ο διαχωρισμός της γης είναι επινόηση των λευκών.

Στην Άγρια Ακτή τα ζώα βόσκουν ελεύθερα κι οι φράκτες είναι ανύπαρκτοι.

   Είχα βαρεθεί ν’ ακούω από τους λευκούς πόσο επικίνδυνη είναι αυτή η περιοχή. Πρέπει να προσέχω, έλεγαν, τα τετράποδα, που κινούνται ελεύθερα εκεί, αλλά και τα δίποδα ζώα! Καλά διαβάσετε! Μ’ αυτές ακριβώς τις λέξεις χαρακτήρισε τους μαύρους ένας από τους Έλληνες που γνώρισα… Είναι αλήθεια πως στις πόλεις της περιοχής υπήρχε πολύ εγκληματικότητα, αφού οι λευκοί είχαν αναγκάσει τους μαύρους να ζουν σ’ άθλιες συνθήκες. Τώρα πια δεν είναι τόσο τραγική η κατάσταση, ενώ στην επαρχία, όπου κινιόμουν εγώ, η εγκληματικότητα είναι ελάχιστη κι οι κάτοικοι φιλικότατοι!

Τυπική εικόνα της αυθεντικής νοτιοαφρικανικής επαρχίας…

   Δε θα ξεχάσω τη συμπεριφορά των χωρικών όταν η γρουσουζιά με χτύπησε κι άλλαξα τρεις σαμπρέλες μέσα σε μια μέρα! Καθώς σκαρφάλωνα στα κατσάβραχα, άρχισα να νιώθω τη μοτοσυκλέτα μου ασταθή. Κατευθείαν το μυαλό μου πήγε σε σκασμένο λάστιχο. Όταν, όμως, σταμάτησα να ελέγξω τι συμβαίνει, έμεινα έκπληκτος… Δεν περίμενα πως είχαν σκάσει και τα δυο λάστιχα συγχρόνως! Πρώτη φορά μου συμβαίνει αυτό. Στην πισινή ρόδα βρήκα καρφί. Στη μπροστινή δε βρήκα τίποτα, αλλά η σαμπρέλα είχε μια μικρή τρύπα στο πέλμα. Ίσως να είχε μπει κι εκεί κάποιο καρφί κι ύστερα να βγήκε.

Μα είναι δυνατόν να μου σκάσουν τρεις φορές τα λάστιχα μέσα σε μια μέρα;

   Το τελευταίο που ήθελα εκείνη την ώρα ήταν να μαζευτεί όλο το χωριό γύρω μου, να μου κάνουν ένα σωρό ερωτήσεις και να βάζουν όλοι χέρι στις ρόδες προσπαθώντας να με βοηθήσουν. Αυτό, όμως, δεν έγινε. Όσοι περνούσαν από ‘κει, με μια απίστευτη διακριτικότητα, με ρωτούσαν αν χρειάζομαι βοήθεια. Όταν αρνιόμουν ευγενικά, έφευγαν χωρίς να με αποσπάσουν από το έργο μου. Δυο γυναίκες που περπατούσαν με τα μωρά τους στην πλάτη, μου προσέφεραν κάτι να φάω. Αρνήθηκα και πάλι χωρίς να τις προσβάλλω και με ρώτησαν: «Μα δεν πεινάς;». Έφυγαν μόνο όταν τις διαβεβαίωσα πως είχα φαγητό στη μοτοσυκλέτα μου.

Οι τυπικές, στρογγυλές καλύβες της επαρχίας με την παραδοσιακή, αχυρένια στέγη

   Σα να μην έφτανε αυτό, ούτε 100 χιλιόμετρα δεν πρόλαβα να κάνω κι ένιωσα πάλι το τιμόνι να κουνιέται. Δε μπορούσα να το πιστέψω… Το μπροστινό λάστιχο είχε σκάσει πάλι! Είχα καταρρίψει κάθε ρεκόρ γκαντεμιάς! Απ’ ό,τι φάνηκε, η κινέζικη σαμπρέλα που είχα βρει στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και κουβαλούσα για εφεδρική, ήταν απλά άθλιας ποιότητας.

Γι’ αυτό λέγεται Άγρια Ακτή…

   Αφήνοντας την ακτή, άρχισα να κατευθύνομαι βόρεια, προς το Λεσότο. Το τοπίο σταδιακά άλλαξε κι έγινε ορεινό. Ανέβηκα περίπου μέχρι τα 1.600 μέτρα υψόμετρο κι έβλεπα παντού γύρω μου βουνά με καταπράσινο χορταράκι, που οι αγελάδες νωχελικά έβοσκαν. Όποτε ανέβαινα σε κάποιο ψηλό σημείο, απ’ όπου η θέα ήταν πανοραμική, έβλεπα διάσπαρτες μικρές λιμνούλες να διακόπτουν το πράσινο χρώμα του τοπίου. Έχει και τα θετικά της η βροχερή περίοδος… Η βλάστηση είχε θεριέψει κι όλα ήταν καταπράσινα! Αυτό, όμως, ήταν απλά μια εισαγωγή μπροστά στην ομορφιά που θα συναντούσα στην επόμενη χώρα του οδοιπορικού μου: το Λεσότο…

Κατευθυνόμενος προς το Λεσότο, το τοπίο έγινε ορεινό και το πράσινο διακοπτόταν μόνο από όμορφες, μικρές λιμνούλες…

Περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

Εδώ μπορείτε να παρακολουθήσετε το δεύτερο μέρος του βίντεο σχετικά με τις περιπέτειές μου στη Νότια Αφρική:

Soundtracks (Νοτιοαφρικανική μουσική):
Juluka-Savuka & Johnny Clegg – Asimbonanga (Mandela)
Mango Groove – Eat A Mango
Miriam Makeba – Mbube
Miriam Makeba – Khawuleza (Hurry, Mama, Hurry!)

   Getting off the barge I used to cross Orange River, I stepped into South African soil and found myself at the other half of the /Ai/Ais – Richtersveld Transfrontier Park which is shared between two countries: Namibia and South Africa. I was in a deserted landscape and the truth is that the South African part of the park is a bit monotonous. There was a strong wind coming from the Atlantic Ocean, creating a sandstorm that was making difficult riding through the gravel roads.

The route through the /Ai/Ais – Richtersveld Transfrontier Park is a bit monotonous but it also has some beauties.

   Once I reached the paved road, I saw on my mirrors an orange light approaching me. South Africans usually install an orange cover in front of their headlights, so that they will be easier noticed by other drivers. It was Phillip on a KTM 990 Adventure. He waved at me and we stopped at the side of the road. As soon as he asked me where I was coming from and was really amazed to find out, he immediately decided to follow me! I explained to him that my plans were to reach Cape Town the next day, as I wanted to explore some dirt roads and small roads near the ocean. Without a second thought he offered to follow me and wild camp anywhere with me. That is the charm of motorcycle riding… I suddenly had the company of a South African, whom I did not even know five minutes ago. The thirst of exploring united us in a moment!

Exploring the beaches and rivers of the west coast…

   Using my GPS we discovered nice, empty dirt roads which were going up and down the hills. Every now and then we were coming across picturesque farms among that idyllic landscape. We soon reached the seaside again and we wild camped at the beach, in front of the waves which endlessly come through the ocean. The next day we headed south following the coastline wherever that was possible. We were passing through small picturesque towns and little villages whose names I had never even heard before. Admiring all that beauty I was thinking how pity it would be for someone to hurry his journey and reach Cape Town through the faster, yet far less appealing alternative of the highway.

Langebaan: heaven for a kitesurfer!

   Getting closer to one of the few cities I was excited to visit, the silhouette of the legendary Table Mountain caught my eye. That’s the mountain which lies above Cape Town. Its peak is flat and therefore the mountain looks like a giant table. That is why it was named the Table Mountain. I had seen it numerous times on videos and photos and it was so touching to finally being able to see it on my own eyes and feel that I had made it almost to the southernmost point of my journey…

Enjoying the fresh air coming from the Atlantic Ocean while above Cape Town! (Photo: Cátia Castro)

   Cape Town is definitely a milestone on my journey. Not only it is almost the southernmost point I’ve ever reached but it is also the approximate middle point of my trip. Here is my chance to renew, maintain or fix my equipment. South Africa, in many aspects, is like a European country in the middle of the African continent. After one and a half year on the road, it’s very welcoming to have access to spare parts, equipment, tools and everything else the rest of Africa could not offer.

Installing the ball bearings that 3P Racing sent me.

   Here is where I replaced the marvelous AFAM drive chain that lasted 44,000 km (27,341 miles) breaking my personal records! And imagine that thousands of those kilometers were ridden in sand! 3P Racing sent me all the ball bearings for the wheels, in order to prevent the troubles I had in Tajikistan 😉 Sena Bluetooth sent me its brand new intercommunication system, the 20S, which I use a lot even now that I am travelling alone. Not only for listening to music while riding on boring paved roads but also for live recording my narrations in my videos while I ride. There is also a radio on this model and a very useful voice command mode, so that one doesn’t have to leave the handlebars while riding. But what impressed me the most, was the amazingly loud sound coming out of those tiny speakers! When I adjusted the volume at the highest level, I though I was having some kind of high fidelity sound system inside my helmet!

The brand new intercommunication system of Sena Bluetooth, the 20S, provides a bunch of new features that truly impressed me: extremely loud speakers, clear sound, voice command, radio, a 2-kilometer (1.2 miles) range and many more!

   Another thing I had to replace was my tent… Seven Heaven tent poles were not proved that sturdy since they broke many times during my journey, starting from the very first months of it. So, my old tent was dispatched to me from Greece, the one I was using in Asia. The only problem was that this tent was not waterproof any more. I got a waterproofing spray and I hope it will work… Last but not least, it was about time to get myself a pair of off-road boots! Motomax sent me the Alpinestars Tech 5, which are sturdy and offer great protection but I can also wear them all day long.

On my way to Montagu Pass with my brand new boots from Motomax. I really like them!

   It seems like Santa Claus visited me in Cape Town! This is the place where I had the most special new year’s eve… In the afternoon, after a three-hour hike, I climbed the Table Mountain and from the top of it I enjoyed the last sunset of 2014. After watching the city lights tremble, I descended the mountain with the help of my torch. I rode my motorbike to Camps Bay, where various groups of friends and families were waiting for the midnight countdown. We sat on the beach and suddenly the sky was filled with fireworks! 2015 had come…

The last sunset of 2014, as seen from the top of Table Mountain!

   The most important thing I had to arrange in Cape Town was replacing my passport. Although the one I got expires in 2017, its pages are full with all those African visas and stamps. So, I had to visit the Greek consulate and apply for a new passport. The process would take an entire month’s time.

I had missed this kind of mountainous scenery in Africa…

   Luckily, in the meantime I could travel around and get astonished by the countless gorgeous landscapes that this country has to offer. I started with the Cape of Good Hope. On the way to the Cape, Chapman’s Peak Drive is considered one of the world’s most breathtaking routes and I can really tell why! While riding on the rocky coastline, high above the nice blue ocean water, I was stunned! This combination of green and wild, steep mountains right next to the ocean is one of a kind…

Chapman’s Peak Drive is considered to be one of the most impressive routes of the world and I can tell why!

   Unfortunately, as I was speechless because of this country’s beauty, I was also speechless because of the racism that exists here… I met many white South Africans, descendants of the colonizers, who were talking so badly about their black fellow citizens that I had to stop them! It’s mostly white South Africans who live inside Cape Town and in many rich suburbs. It was unbelievable to see more white citizens than black within an African town! The black residents usually live in the townships, in poor slums, located outside the big cities, where they cannot interfere much with the white people. There is also a third group of people, the “coloured” race, who are descended from mixed ancestors. They usually live in small, simple houses, all similar, that look like social housing.

The colorful Muslim neighborhood of Bo-Kaap.

   I did not expect to face such a segregation… Happily, this is no longer forced by law, as it was some years ago, in the apartheid era. Nevertheless, it is still happening because of the unwritten social code. The different races hate each other. Therefore, most of the black people would not choose to live in a white people’s neighborhood, even if they could afford it. Also, if a coloured person chooses to live in a white people’s neighborhood, he would lose his friends as most of them would make fun of him and would stop hanging out with him!

The Cape Town Carnival takes place after the New Year!

   It was time to head east and explore the mountains and the meadows… I started with the paved Route 62, which was kind of boring. From Calitzdorp I hit the gravel to Oudtshoorn, which is surrounded by picturesque ostrich farms. I visited the large Cango Caves, I rode some mountain passes, like the glorious Montagu Pass and I finally found myself in the legendary Garden Route. Oh, what a beauty… Especially the route from George to Wilderness has some of the most amazing landscapes I have ever seen!

The entire Garden Route has an amazing beauty but especially the route from George to Wilderness took my breath away!

   So, after 540 days on the road, almost one and a half year, having covered 44,620 km (27,726 miles), I reached the southernmost point I have ever been to, Cape Agulhas! This is where the Indian Ocean meets the Atlantic Ocean. My GPS indicated I was at 34.5 degrees south. That is the latitude where the Greek island of Crete lies but on the other side of the equator! That’s why this region got a Mediterranean climate. The thing is that when it is winter in Europe, it is summer here, so I enjoyed swimming in the Indian Ocean 😉

After 540 days on the road, almost a year and a half, having covered 44,620 km (27,726 miles), I reached the southernmost point of my journey, Cape Agulhas!

Here you can watch the first part of the video about my adventures in South Africa (with English subtitles):

Soundtracks (South African music):
Ladysmith Black Mambazo – Unomathemba
Seven Day Story – Going Nowhere Slowly
Paige Mac
Springbok Nude Girls – Kill Them For The Country
Nur Felix Live & The Band – Spare a Little Change
Rodriguez – I Wonder
Mango Groove – Special Star
Steppenwolf – Born to be Wild
Bright Blue – Weeping
Death By Chocolate – A Tribute To SA Girls
Leslie Nkosi and the Alexandra Dead End Kids – Baleka
Mango Groove – Southern Sky

   Κατεβαίνοντας από τη σχεδία με την οποία διέσχισα τον Ποταμό Orange, πάτησα σε νοτιοαφρικανικό έδαφος και βρέθηκα στο άλλο μισό του Διασυνοριακού Πάρκου /Ai/Ais – Richtersveld, που μοιράζεται ανάμεσα στη Ναμίμπια και τη Νότια Αφρική. Βρέθηκα σ’ ένα ερημικό τοπίο κι η αλήθεια είναι πως η νοτιοαφρικανική πλευρά είναι μονότονη. Τη διαδρομή μου μέσα από τους χωματόδρομους δυσκόλευε ο ισχυρός άνεμος που ερχόταν από τον Ατλαντικό Ωκεανό και δημιουργούσε αμμοθύελλα.

Η ερημική διαδρομή στο Διασυνοριακό Πάρκο /Ai/Ais – Richtersveld είναι κάπως μονότονη, αλλά έχει και τις ομορφιές της.

   Όταν βγήκα για λίγο στην άσφαλτο, είδα στους καθρέφτες μου ένα πορτοκαλί φως να με πλησιάζει. Οι Νοτιοαφρικανοί συνήθως βάζουν ένα πορτοκαλί πλαστικό μπροστά στο φανάρι της μοτοσυκλέτας τους, για να τους βλέπουν καλύτερα οι άλλοι οδηγοί. Ήταν ο Phillip μ’ ένα KTM 990 Adventure. Μου έκανε νόημα, σταματήσαμε στην άκρη του δρόμου κι αφού με ρώτησε από πού έρχομαι κι έμεινε άναυδος, αποφάσισε στη στιγμή να με ακολουθήσει! Του εξήγησα πως εγώ ήθελα να φτάσω στο Cape Town την επόμενη μέρα, γιατί ήθελα να εξερευνήσω χωματόδρομους και μικρά, παραλιακά δρομάκια. Μου είπε αμέσως: “Έρχομαι όπου θέλεις και κατασκηνώνουμε όπου θέλεις”! Αυτή είναι η μαγεία του μοτοσυκλετισμού… Ξαφνικά είχα για παρέα ένα Νοτιοαφρικανό, που ούτε καν γνώριζα πέντε λεπτά πριν. Η δίψα για εξερεύνηση μας ένωσε στο λεπτό!

Εξερευνώντας τις παραλίες και τα ποτάμια της δυτικής ακτής…

   Με τη βοήθεια του GPS μου ανακαλύψαμε ωραίους, ερημικούς χωματόδρομους, που ανεβοκατέβαιναν ατελείωτους λόφους. Πότε-πότε περνούσαμε κι από καμιά γραφική φάρμα μέσα σ’ αυτά τα ειδυλλιακά τοπία. Βγήκαμε πάλι στα παράλια και κατασκηνώσαμε στην αμμουδιά, μπροστά στα κύματα που αέναα έρχονται από τον ωκεανό. Την επόμενη μέρα συνεχίσαμε νότια ακολουθώντας την ακτογραμμή, όσο είναι εφικτό. Περνούσαμε από γραφικές κωμοπόλεις και χωριουδάκια, των οποίων τα ονόματα ούτε καν είχα ακούσει. Θαυμάζοντας αυτά τα τοπία, σκεφτόμουν πως είναι κρίμα να φτάσει κανείς βιαστικός στο Cape Town μέσω του αυτοκινητόδρομου και να χάσει αυτή την όμορφη, παραλιακή διαδρομή.

Langebaan: ο παράδεισος του kitesurfer!

   Πλησιάζοντας προς τη μοναδική, ίσως, πόλη που τόσο ανυπομονούσα να επισκεφτώ, διέκρινα από μακριά τη σιλουέτα του θρυλικού Table Mountain, που δεσπόζει στο Cape Town. Η κορυφή του είναι επίπεδη κι έτσι το όρος μοιάζει μ’ ένα γιγαντιαίο τραπέζι, εξ ου και το όνομά του. Το είχα δει τόσες φορές σε φωτογραφίες και βίντεο, που ήταν συγκινητικό να το βλέπω ζωντανά και να νιώθω πως κατάφερα αισίως να φτάσω μέχρι το νοτιότερο, σχεδόν, σημείο του ταξιδιού μου…

Απολαμβάνοντας το φρέσκο αέρα του Ατλαντικού Ωκεανού πάνω από το Cape Town! (Φωτογραφία: Cátia Castro)

   Το Cape Town σίγουρα αποτελεί ένα ορόσημο για ‘μένα. Δεν είναι μόνο το νοτιότερο, σχεδόν, σημείο του ταξιδιού μου, αλλά σηματοδοτεί κιόλας το μέσον του, περίπου. Επίσης, εδώ είναι η μοναδική ευκαιρία που έχω να ανανεώσω, να επισκευάσω ή να συντηρήσω όποιο κομμάτι του εξοπλισμού μου χρειάζεται. Η Νότια Αφρική, σε κάποιους τομείς, είναι σα μια ευρωπαϊκή χώρα καταμεσής της Αφρικής. Μετά από ενάμιση χρόνο στο δρόμο, είναι πολύ ευχάριστο να έχω και πάλι πρόσβαση σε ανταλλακτικά, εξοπλισμό, μηχανήματα, εξειδικευμένα εργαλεία και ό,τι άλλο χρειάζομαι και δε μπορώ να βρω στην υπόλοιπη Αφρική.

Τοποθετώντας τα ρουλεμάν των τροχών που μου έστειλε η 3P Racing.

   Εδώ αντικατέστησα την αλυσίδα κίνησης της AFAM, που κατέρριψε κάθε προσωπικό μου ρεκόρ, αφού άντεξε 44.000 χλμ. και μάλιστα με αρκετές χιλιάδες από αυτά να έχουν γίνει μέσα σε άμμο! Επίσης, η 3P Racing μου έστειλε ρουλεμάν τροχών, για να τ’ αντικαταστήσω προληπτικά και να μην την ξαναπατήσω όπως στο Τατζικιστάν 😉 Η Sena Bluetooth μου έστειλε το ολοκαίνουριο μοντέλο ενδοεπικοινωνίας, το 20S, το οποίο το χρησιμοποιώ κατά κόρον και τώρα που ταξιδεύω μόνος μου. Όχι μόνο ακούω μουσική στους βαρετούς ασφαλτοστρωμένους δρόμους, αλλά με τη βοήθειά της καταγράφω ζωντανά τις αφηγήσεις στα βίντεο που τραβώ όταν οδηγώ. Αυτό το μοντέλο έχει και ραδιόφωνο, ενώ λειτουργεί αρκετά επιτυχώς και με φωνητικές εντολές έτσι, ώστε να μη χρειάζεται ν’ αφήσει κανείς το χέρι του από το τιμόνι. Αυτό που μ’ εντυπωσίασε, όμως, ήταν το πόσο δυνατό ήχο παράγουν αυτά τα μικρά ηχειάκια! Όταν δυνάμωσα τη μουσική τέρμα, νόμιζα πως ακούω κανένα ηχοσύστημα υψηλής πιστότητας μέσα στο κράνος μου!

Το καινούριο μοντέλο ενδοεπικοινωνίας της Sena Bluetooth, το 20S, έχει ένα σωρό νέες δυνατότητες που μ’ εντυπωσίασαν: ηχεία με απίστευτα δυνατό και καθαρό ήχο, φωνητικές εντολές, ραδιόφωνο, 2 χλμ. εμβέλεια κ.α.!

   Κάτι άλλο που έπρεπε ν’ αντικαταστήσω ήταν το αντίσκηνό μου… Τελικά οι μπανέλες του αντίσκηνου της Seven Heaven αποδείχτηκαν σκάρτες, αφού από τους πρώτους μήνες μέχρι σήμερα έσπασαν σε καμιά δεκαριά σημεία. Έτσι μου έστειλαν από την Ελλάδα το παλιό μου αντίσκηνο, εκείνο που είχα στην Ασία. Το πρόβλημα ήταν πως εκείνο δεν ήταν πια αδιάβροχο, αλλά πήρα σπρέι αδιαβροχοποίησης κι ελπίζω να κάνει δουλειά… Επίσης, ήταν ώρα επιτέλους να πάρω ένα ζευγάρι σωστές μπότες για enduro! Το Motomax, λοιπόν, μου έστειλε τις Alpinestars Tech 5, οι οποίες είναι σκληρές και προσφέρουν πολύ καλή προστασία, αλλά μπορώ να τις φορώ άνετα όλη μέρα.

Στο δρόμο προς το Montagu Pass με τις καινούριες μου μπότες από το Motomax. Πολύ μου αρέσουν!

   Όπως φαίνεται, ο Άγιος Βασίλης ήρθε και με βρήκε στο Cape Town! Εδώ έζησα και την πιο ιδιαίτερη αλλαγή χρονιάς… Το απόγευμα, μετά από μια τρίωρη πεζοπορία, ανέβηκα στο Table Mountain κι από την κορυφή του απόλαυσα το τελευταίο ηλιοβασίλεμα του 2014. Αφού είδα από ψηλά τα φωτάκια της πόλης να τρεμοσβήνουν, κατέβηκα πάλι απ’ το βουνό με τη βοήθεια του φακού μου. Καβάλησα τη μοτοσυκλέτα μου και πήγα στην παραλία του Camps Bay, όπου διάφορες παρέες, αλλά και οικογένειες, περίμεναν να σημάνει μεσάνυχτα. Καθίσαμε μπροστά στην αμμουδιά και ξαφνικά βλέπαμε να σκαν πυροτεχνήματα ολόγυρά μας! Το 2015 είχε έρθει…

Το τελευταίο ηλιοβασίλεμα του 2014 από την κορυφή του Table Mountain!

   Το σημαντικότερο που έπρεπε να κανονίσω στο Cape Town ήταν η αλλαγή του διαβατηρίου μου. Αν και αυτό που έχω λήγει το 2017, οι σελίδες του έχουν γεμίσει με όλες αυτές τις αφρικανικές βίζες και σφραγίδες. Έτσι πήγα στο ελληνικό προξενείο της πόλης για να αιτηθώ καινούριο διαβατήριο, το οποίο θα έπαιρνα στα χέρια μου μετά από ένα μήνα.

Τέτοια ορεινά τοπία μου ‘χαν λείψει στην Αφρική…

   Ευτυχώς, εν τω μεταξύ μπορούσα να ταξιδέψω στις κοντινές περιοχές και ν’ ανακαλύψω πόσα άκρως εντυπωσιακά τοπία κρύβει αυτή η χώρα. Ξεκίνησα με το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας. Στο δρόμο προς τα εκεί, η Chapman’s Peak Drive θεωρείται μια από τις πιο εντυπωσιακές διαδρομές του κόσμου κι όχι άδικα! Καθώς οδηγούσα στις βραχώδεις ακτές, σε αρκετό ύψος από τα γαλανά νερά του ωκεανού, είχα μείνει άναυδος! Αυτός ο συνδυασμός πράσινου κι απόκρημνων βουνών δίπλα στον ωκεανό είναι κάτι μοναδικό…

Η Chapman’s Peak Drive θεωρείται μια από τις πιο εντυπωσιακές διαδρομές του κόσμου κι όχι άδικα!

   Δυστυχώς, όσο άναυδο με άφησαν τα τοπία αυτής της χώρας, άλλο τόσο άναυδο με άφησε κι ο ρατσισμός που επικρατεί… Γνώρισα πολλούς λευκούς Νοτιοαφρικανούς, απόγονους των αποικιοκρατών, που μιλούσαν τόσο άσχημα για τους μαύρους συντοπίτες τους, που έπρεπε να τους σταματήσω! Μέσα στην πόλη του Cape Town, αλλά και σε πολλά πλούσια προάστια, ζουν ως επί το πλείστον λευκοί. Είναι απίστευτο να βλέπει κανείς σε μια αφρικανική πόλη περισσότερους λευκούς παρά μαύρους! Οι μαύροι μένουν, συνήθως, στις άθλιες παραγκουπόλεις, που βρίσκονται πάντα έξω από το κέντρο, εκεί που δε χαλάν τη θέα των λευκών. Υπάρχει, όμως, και μια τρίτη ομάδα ανθρώπων, οι μιγάδες. Αυτοί μένουν σε κάποια απλοϊκά σπιτάκια, που είναι όλα ίδια, σαν εργατικές κατοικίες.

Η πολύχρωμη μουσουλμανική γειτονιά Bo-Kaap.

   Δεν περίμενα να συναντήσω τέτοιον κοινωνικό διαχωρισμό… Ευτυχώς, τώρα πια ο διαχωρισμός αυτός δεν επιβάλλεται από τους νόμους, όπως συνέβαινε στην εποχή του απαρτχάιντ. Επιβάλλεται, όμως, από τους άγραφους κοινωνικούς κανονισμούς. Η κάθε ράτσα μισεί την άλλη κι έτσι οι περισσότεροι μαύροι δε θέλουν να μείνουν σε γειτονιά μιγάδων, ακόμη κι αν η τσέπη τους το επιτρέπει. Επίσης, αν ένας μιγάς μένει σε γειτονιά λευκών, θα χάσει τους φίλους του, αφού οι περισσότεροι θα τον κοροϊδεύουν και θα πάψουν να τον συναναστρέφονται!

Το καρναβάλι του Cape Town οργανώνεται μετά την πρωτοχρονιά!

   Ήταν ώρα να κατευθυνθώ ανατολικά και να εξερευνήσω τα βουνά και τα λαγκάδια… Ξεκίνησα με την ασφαλτοστρωμένη Route 62, που ήταν κάπως αδιάφορη. Από το Calitzdorp πήρα το χωματόδρομο προς το Oudtshoorn, που περιβάλλεται από γραφικές φάρμες με στρουθοκαμήλους. Επισκέφτηκα τις τεράστιες Σπηλιές Cango, ανέβηκα κάποια περάσματα στα βουνά, όπως το περίφημο Montagu Pass και βγήκα στη θρυλική Garden Route. Μα τι ομορφιά ήταν αυτή… Ειδικά η διαδρομή από το George μέχρι το Wilderness είχε κάποια από τα πιο εντυπωσιακά τοπία που έχω αντικρύσει ποτέ!

Όλη η Garden Route είναι πανέμορφη, αλλά ειδικά η διαδρομή από το George μέχρι το Wilderness με αποστόμωσε!

   Κάπου εκεί, μετά από 540 μέρες στο δρόμο, σχεδόν ενάμιση χρόνο, και 44.620 χιλιόμετρα, έφτασα στο νοτιότερο σημείο του ταξιδιού μου και στο νοτιότερο σημείο όπου έχω βρεθεί ποτέ, το Cape Agulhas! Εκεί είναι που ενώνεται ο Ινδικός Ωκεανός με τον Ατλαντικό. Το GPS μου έδειχνε περίπου 34,5 μοίρες νότια, δηλαδή περίπου εκεί που βρίσκεται η Κρήτη, αλλά από την άλλη πλευρά του ισημερινού! Γι’ αυτό αυτές οι περιοχές έχουν μεσογειακό κλίμα. Μόνο που όταν είναι χειμώνας στην Ελλάδα, είναι καλοκαίρι εδώ κι έτσι απόλαυσα και τα μπανάκια μου στον Ινδικό Ωκεανό 😉

Μετά από 540 μέρες στο δρόμο, σχεδόν ενάμιση χρόνο, και 44.620 χιλιόμετρα, έφτασα στο νοτιότερο σημείο του ταξιδιού μου, το Cape Agulhas!

Εδώ μπορείτε να παρακολουθήσετε το πρώτο μέρος του βίντεο σχετικά με τις περιπέτειές μου στη Νότια Αφρική:

Soundtracks (Νοτιοαφρικανική μουσική):
Ladysmith Black Mambazo – Unomathemba
Seven Day Story – Going Nowhere Slowly
Paige Mac
Springbok Nude Girls – Kill Them For The Country
Nur Felix Live & The Band – Spare a Little Change
Rodriguez – I Wonder
Mango Groove – Special Star
Steppenwolf – Born to be Wild
Bright Blue – Weeping
Death By Chocolate – A Tribute To SA Girls
Leslie Nkosi and the Alexandra Dead End Kids – Baleka
Mango Groove – Southern Sky