Heading south through gravel roads, I reached Lüderitz, another one city where the influence of the German colonizers is obvious until today. I also enjoyed a relaxing ride around the deserted and windy beaches of the peninsula that protects the city from the wild Atlantic Ocean waves.

The Atlantic coastline around Lüderitz can be dangerous…

   A place that I definitely wanted to visit was Kolmanskop. This village was established in the desert in 1908 when a local worker found a diamond in the area and without knowing how much it was worth, he showed it to his German supervisor. They figured out that there were so many diamonds in the area that sometimes they didn’t even have to dig the ground to find them! As expected, the German government soon declared the area forbidden to everybody. German miners started to gather immediately, while of course the locals were the ones that were used for the heavy labor.

These wild horses have been adapted to the harsh conditions of Namib, the world’s eldest desert and they are now characterized as a special breed. I think one of them actually fell in love with Baobabis!

   The security precautions out of fear of diamond theft were very harsh. The workers’ hands and legs were tied and they were left to look for diamonds crawling on the ground. They were even mouth gagged so that they would not swallow any diamonds and transfer them in their body. Despite all that, many workers had thought tricks beyond imagination just to grab one of those precious stones and change their whole life. They even used pigeons to secretly transfer the diamonds! This led pigeon ownership to be forbidden in the area up until today.

Once upon a time Kolmanskop and Lüderitz were Southern Africa’s richest cities. Now everything cries abandonment…

   The city of Lüderitz and nearby Kolmanskop were Southern Africa’s richest cities at that time. At Kolmanskop, in the middle of the desert, they had installed pipes to bring water from the sea. Then they could make ice for the Germans to cool their beers! They even had a big swimming pool. Tons of drinking water were carried overland by that era’s means of transport… Tons of coal were imported from South Africa so that the electric power plant could operate. The settlement also provided a school, a casino, a bowling alley and a theater where famous artists were coming all the way from Europe to entertain the diamond miners. That was also the place were Africa’s first tram was introduced and it also facilitated a hospital equipped with the first X-ray machine in southern hemisphere! Do not jump to conclusions that the German employers were worried about the health of their workers. The X-rays were used to find out if anybody was hiding a diamond inside his body, a technique that is common even today! Imagine that the workers were not allowed to leave the settlement for the entire two years their contract was on…

The diamond miners could even enjoy bowling while living at the settlement of Kolmanskop…

   I rode some gravel roads again to reach Fish River Canyon. On the way my motorcycle’s engine started to stall. While I was riding the endless straight roads with a steady speed of 70 km/h (43.5 mph), I did not notice any problem . But while I was slowing down, I was realizing that the engine was not working properly. I thought that I should clean the carburetor since I had been riding thousands of kilometers in rough off-road conditions with fuel of uncertain quality.

Cleaning my carburetor from the desert dust.

   I did actually remove some dirt from my carburetor, despite I have a fuel filter installed! The weird thing though was that the problem was not solved. I was now at a lower altitude than before and I thought that maybe the valves’ clearance should be adjusted since the heat might have led them to remain open. I wild camped at a beautiful place in front of the canyon and I let the engine to cool off completely. In the morning I adjusted the valves’ clearance, which I had neglected for 11,500 km (7,146 miles). Unfortunately that was not the solution either…

One of the few trees in that area offered me its shade to wild camp while gazing at the Fish River Canyon and adjust the valves’ clearance.

   The first thing I did was to check whether there was a spark at the spark plug or not and that fooled me. When I checked again, I realized that the spark was not steady and strong. That led me to the correct conclusion… The suspects were: the CDI, the ignition coil and the alternator, with the first one being the more plausible. While traveling with Christina, diagnosing faults was a piece of cake! I was exchanging the suspected spare parts between the motorbikes and I could immediately spot the problem. But this time I was traveling alone in the desert of Namibia and there were no spare parts within a range of thousands of kilometers!

Time to forget the problems for a while and enjoy the sunset over the canyon…

   I struggled and made it to a settlement where fortunately my mobile phone could get some reception! Thanks to PlanetSim that works all over the world! I called Dimitris Katigiannis from NRG, the mechanic that always saves me in situations like this… He suggested an old trick that I would never have thought of; to hit hard the CDI in case the problem was caused by poor connection or something and can be temporarily solved by hitting the unit.

Those endless dirt roads of Namibia stole my heart away!

   I fitted all the parts on my motorbike again, I pressed the start button and everything was working fine! I could finally go on after two days of searching for the problem! I had hundreds of off-road kilometers ahead of me and I was hoping everything would function properly until I reach Cape Town in South Africa, where I would be able to find a permanent solution…

With my motorcycle running properly again, it was time to enjoy the Fish River Canyon, which is considered to be the second largest canyon of the world, after the Grand Canyon!

   With the problem solved, obviously more relaxed, I visited the Fish River Canyon. It is considered to be the second largest canyon of the world, after the Grand Canyon, but this depends on the way somebody measures a canyon. It is definitely impressive, anyway! I reached Aussenkehr, where I was hosted in a huge vineyard at the banks of Orange River that separates Namibia from South Africa.

It is strange that Aussenkehr, despite it sits in a desert, is full of vineyards!

   That was where I ran across a dilemma. I wanted to make a long detour heading west and enjoy the picturesque and quiet off-road route next to the river. I would enter in South Africa through some forgotten border that one can reach after crossing the river on a barge. As I wasn’t sure if the CDI would keep functioning properly, I was thinking if it is more wise to take the paved road to reach South Africa through the quick and easy way. Well, you know me, what do you think I did? After all, I had already covered thousands of kilometers on dirt roads and the motorcycle was running perfectly well!

There’s no way I would miss entering South Africa off-road! The /Ai/Ais – Richtersveld Transfrontier Park is offering a much more appealing alternative than the paved road 😉

   I spent an entire month at this amazing country and I realized that I was dreaming about it all these years for a reason! I explored it thoroughly and I feel satisfied and complete. I rode almost 5,000 km (3,107 miles) in Namibia and 3,000 (1,864 miles) of them were far away from the boring tar! This is an even greater percentage of off-road riding than we had in Mauritania, Guinea or the Democratic Republic of the Congo!

On a barge, I said goodbye to Namibia leaving with the best impressions!

Here you can watch the second part of the video about my adventures in Namibia (with English subtitles):

Soundtracks (Namibian music):
Blossom – I wanna be free
A Hand-Full of Namibians & Papa Wemba – Nhamo (Mbira 1)

   Συνεχίζοντας νότια μέσα από τους χωματόδρομους, έφτασα στο Lüderitz, άλλη μια πόλη που φανερώνει έντονα τη γερμανική παρουσία του παρελθόντος. Εκεί απόλαυσα μια ωραία βόλτα με τη μοτοσυκλέτα στις ερημικές κι ανεμοδαρμένες παραλίες της χερσονήσου που προστατεύει την πόλη από τα μανιασμένα κύματα του Ατλαντικού.

Οι ακτές του Ατλαντικού Ωκεανού γύρω από το Lüderitz κρύβουν πολλές παγίδες…

   Ένα μέρος που δε θα ‘χανα σε καμιά περίπτωση ήταν το Kolmanskop. Ο οικισμός αυτός είχε ιδρυθεί στην έρημο το 1908, όταν ένας ντόπιος εργάτης βρήκε στην περιοχή ένα διαμάντι και χωρίς να γνωρίζει την αξία του, το έδειξε στο Γερμανό προϊστάμενό του. Διαπίστωσαν πως τα διαμάντια ήταν τόσα, που μερικές φορές δε χρειαζόταν καν να σκάψουν. Όπως ήταν αναμενόμενο, η γερμανική κυβέρνηση σύντομα χαρακτήρισε την περιοχή ως απαγορευμένη για τους πάντες. Γερμανοί αδαμαντωρύχοι άρχισαν αμέσως να συρρέουν, ενώ φυσικά οι ντόπιοι ήταν αυτοί που χρησιμοποιούνταν για τις επίπονες χειρονακτικές εργασίες.

Τ’ άγρια αυτά άλογα έχουν προσαρμοστεί στις αφιλόξενες συνθήκες της αρχαιότερης ερήμου στον κόσμο, της Ναμίμπ, και τώρα πια θεωρούνται ξεχωριστή ράτσα. Μάλιστα, το ένα από αυτά ερωτεύτηκε το Μπαομπάμπη!

   Τα μέτρα ασφαλείας για να μην κλαπούν διαμάντια ήταν αυστηρότατα. Έδεναν τα χέρια και τα πόδια των εργατών κι αυτοί έψαχναν στην άμμο έρποντας. Τους έδεναν ακόμη και το στόμα, για να μη μπορούν να καταπιούν κάποιο διαμάντι και το μεταφέρουν έτσι μέσα στο σώμα τους. Παρόλ’ αυτά, πολλοί, για να έχουν στην κατοχή τους έναν τόσο πολύτιμο λίθο και να καταφέρουν ν’ αλλάξουν τη ζωή τους, είχαν σκεφτεί κόλπα που ξεπερνούν κάθε φαντασία. Μέχρι και σε περιστέρια έκρυβαν τα διαμάντια κι ακόμη και σήμερα απαγορεύεται η κατοχή περιστεριών στην περιοχή!

Κάποτε το Kolmanskop και το Lüderitz ήταν οι πλουσιότερες πόλεις στα νότια της Αφρικής. Τώρα όλα μυρίζουν εγκατάλειψη…

   Η πόλη του Lüderitz και το γειτονικό Kolmanskop ήταν οι πλουσιότερες πόλεις στα νότια της Αφρικής εκείνη την εποχή. Στο Kolmanskop, στη μέση της ερήμου, έφερναν νερό από τη θάλασσα με σωλήνες. Έτσι έφτιαχναν πάγο για να ψύχουν τις μπύρες τους οι Γερμανοί, ενώ είχαν μέχρι και πισίνα! Τόνοι πόσιμου νερού μεταφέρονταν από μακριά με τα χερσαία μέσα της εποχής… Τόνοι άνθρακα εισάγονταν από τη Νότια Αφρική για να λειτουργήσει το εργοστάσιο ηλεκτρισμού. Ο οικισμός, επίσης, διέθετε σχολείο, καζίνο, bowling, θέατρο όπου ακόμη κι από την Ευρώπη έρχονταν διάσημοι καλλιτέχνες για να ψυχαγωγήσουν τους αδαμαντωρύχους, το πρώτο τραμ στην Αφρική, αλλά και νοσοκομείο με το πρώτο μηχάνημα για ακτινογραφίες στο νότιο ημισφαίριο! Μη βιάζεστε να συμπεράνετε πως οι Γερμανοί εργοδότες ενδιαφέρονταν για την υγεία των υπαλλήλων τους. Οι ακτινογραφίες γίνονταν για να φανεί αν οι εργάτες είχαν κρύψει διαμάντια μέσα στο σώμα τους, τεχνική που εφαρμόζεται μέχρι σήμερα! Σκεφτείτε πως οι εργάτες έμεναν έγκλειστοι στον οικισμό για τα δυο χρόνια που διαρκούσε το συμβόλαιό τους…

Μέχρι και bowling διέθετε ο οικισμός των αδαμαντωρύχων στο Kolmanskop εκείνη την εποχή…

   Πήρα πάλι τους χωματόδρομους για να φτάσω στο Fish River Canyon. Στο δρόμο ο κινητήρας της μοτοσυκλέτας μου άρχισε να κάνει διακοπές. Όταν οδηγούσα στις ατελείωτες ευθείες με 70 χιλιόμετρα την ώρα, δεν παρατηρούσα κανένα πρόβλημα. Όταν, όμως, έκοβα ταχύτητα, διαπίστωνα πως ο κινητήρας δούλευε με διακοπές, ενώ δε μπορούσε να κρατήσει το ρελαντί. Σκέφτηκα πως προφανώς θα θέλει καθάρισμα το καρμπιρατέρ, αφού είχα κάνει χιλιάδες χιλιόμετρα σε δύσκολες εκτός δρόμου συνθήκες και με βενζίνη αμφιβόλου ποιότητας.

Καθαρίζοντας το καρμπιρατέρ από το χώμα της ερήμου.

   Πράγματι, από το καζανάκι του καρμπιρατέρ έβγαλα χώμα κι ας έχω εγκαταστήσει φίλτρο βενζίνης! Το περίεργο, όμως, ήταν πως το πρόβλημα δε λύθηκε. Είχα κατέβει σε υψόμετρο και σκέφτηκα μήπως οι βαλβίδες είχαν μειωμένο διάκενο κι η ζέστη τις έκανε να μένουν ανοιχτές. Κατασκήνωσα σ’ ένα όμορφο μέρος μπροστά στο φαράγγι, άφησα τον κινητήρα να κρυώσει τελείως και το πρωί ρύθμισα το διάκενο των βαλβίδων. Τις είχα αμελήσει για περίπου 11.500 χιλιόμετρα, οπότε οι βαλβίδες εξαγωγής είχαν λίγο μικρότερο διάκενο απ’ όσο θα έπρεπε. Δυστυχώς, όμως, ούτε αυτό έφταιγε…

Ένα από τα λιγοστά δέντρα της περιοχής μου προσέφερε απλόχερα τη σκιά του, για να κατασκηνώσω με θέα το Fish River Canyon και να ρυθμίσω το διάκενο των βαλβίδων του κινητήρα.

   Είχα ελέγξει εξ αρχής αν υπήρχε σπινθήρας στο μπουζί κι αυτό μ’ είχε ξεγελάσει. Όταν το έλεγξα πάλι, διαπίστωσα πως ο σπινθήρας δεν ήταν πάντα δυνατός. Αυτό με οδήγησε προς τη σωστή κατεύθυνση… Οι ύποπτοι ήταν: η μονάδα ηλεκτρονικής ανάφλεξης, ο πολλαπλασιαστής και τα πηνία, με τον πρώτο να συγκεντρώνει τις περισσότερες υποψίες μου. Όσο ταξίδευα με τη Χριστίνα, η διάγνωση των βλαβών ήταν παιχνιδάκι! Αντάλλαζα μεταξύ των μοτοσυκλετών μας τα εξαρτήματα που υποπτευόμουν πως φταιν κι έβρισκα αμέσως το πρόβλημα. Τώρα, όμως, ήμουν μόνος στην ερημική Ναμίμπια κι ανταλλακτικά δεν υπήρχαν σε ακτίνα χιλιάδων χιλιομέτρων…

Ώρα να ξεχάσω τα προβλήματα για λίγο και ν’ απολαύσω το ηλιοβασίλεμα πάνω από το φαράγγι…

   Πήγα με τα χίλια ζόρια σ’ έναν οικισμό όπου το κινητό μου τηλέφωνο είχε σήμα. Να ‘ναι καλά η PlanetSim, που δουλεύει σχεδόν σ’ όλες τις χώρες του κόσμου! Τηλεφώνησα στο Δημήτρη Κατηγιάννη από το NRG, το μάστορα που πάντα με σώζει σε τέτοιες καταστάσεις… Μου είπε ένα παλιό, ινδιάνικο κόλπο, που ούτε είχα φανταστεί πως θα μπορούσε να δώσει λύση στο πρόβλημά μου: να χτυπήσω γερά τη μονάδα ηλεκτρονικής ανάφλεξης, μήπως το πρόβλημα οφείλεται σε κακή επαφή ή ψυχρή κόλληση κι έτσι λυθεί προσωρινά!

Αυτοί οι ατελείωτοι χωματόδρομοι της Ναμίμπια ήταν που με ξελόγιασαν!

   Σύνδεσα πάλι όλα τα εξαρτήματα στη μοτοσυκλέτα, πάτησα τη μίζα και ως διά μαγείας, όλα δούλευαν ρολόι! Επιτέλους, μετά από δυο μέρες αναζητήσεων μπορούσα να συνεχίσω! Είχα εκατοντάδες χιλιόμετρα εκτός δρόμου οδήγησης μπροστά μου κι ευχόμουν όλα τα μικροεξαρτήματα της μονάδας ηλεκτρονικής ανάφλεξης να κάνουν επαφή μέχρι να φτάσω στο Cape Town της Νότιας Αφρικής, όπου θα μπορούσα να δώσω μια λύση…

Με τη μοτοσυκλέτα να λειτουργεί και πάλι άψογα, ήταν ώρα ν’ απολαύσω το Fish River Canyon, που θεωρείται το δεύτερο μεγαλύτερο φαράγγι του κόσμου, μετά το Grand Canyon!

   Με το πρόβλημα να έχει λυθεί, φανερά πιο ξένοιαστος, επισκέφτηκα το μεγαλοπρεπές Fish River Canyon. Θεωρείται το δεύτερο μεγαλύτερο φαράγγι του κόσμου, μετά το Grand Canyon, αλλά αυτό εξαρτάται από το πώς μετρά κανείς ένα φαράγγι. Πάντως, σίγουρα είναι εντυπωσιακό το τοπίο! Έφτασα στο Aussenkehr, όπου φιλοξενήθηκα μέσα σ’ έναν τεράστιο αμπελώνα στην όχθη του Ποταμού Orange, που χωρίζει τη Ναμίμπια από τη Νότια Αφρική.

Περιέργως, η περιοχή του Aussenkehr, αν και είναι ερημική, είναι γεμάτη ατελείωτους αμπελώνες!

   Εκεί είχα ένα δίλημμα. Ήθελα να κάνω ένα μεγάλο κύκλο προς τα δυτικά, για ν’ απολαύσω τη γραφική κι ήσυχη εκτός δρόμου διαδρομή δίπλα στον ποταμό και να μπω στη Νότια Αφρική από κάποια ξεχασμένα σύνορα που τα περνά κανείς διασχίζοντας τον ποταμό με σχεδία. Χωρίς, όμως, να ‘μαι σίγουρος αν η μονάδα ηλεκτρονικής ανάφλεξης θα ξαναεμφανίσει το πρόβλημα σύντομα, σκεφτόμουν μήπως θα ‘πρεπε ν’ ακολουθήσω την άσφαλτο για να φτάσω στο Cape Town από το συντομότερο δρόμο. Ε, αφού με ξέρετε, τι λέτε να διάλεξα; Ούτως ή άλλως, είχα καλύψει ήδη εκατοντάδες χιλιόμετρα σε χωματόδρομους κι η μοτοσυκλέτα λειτουργούσε άψογα!

Σιγά μην έμπαινα στη Νότια Αφρική από άσφαλτο! Το Διασυνοριακό Πάρκο /Ai/Ais – Richtersveld προσφέρει μια πολύ πιο ενδιαφέρουσα εναλλακτική 😉

   Αφιέρωσα έναν ολόκληρο μήνα σ’ αυτήν την άκρως ενδιαφέρουσα χώρα και νιώθω πως δίκαια την ονειρευόμουν τόσα χρόνια. Την εξερεύνησα από άκρη σ’ άκρη και νιώθω ικανοποιημένος και πλήρης! Ταξίδεψα σχεδόν 5.000 χιλιόμετρα στη Ναμίμπια και τα 3.000 από αυτά ήταν μακριά από τη βαρετή άσφαλτο! Αυτό ξεπερνά ακόμη και τα ποσοστά εκτός δρόμου οδήγησης που απολαύσαμε στη Μαυριτανία, τη Γουινέα και τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό!

Πάνω σε μια σχεδία, αποχαιρέτησα τη Ναμίμπια με τις καλύτερες εντυπώσεις!

Εδώ μπορείτε να παρακολουθήσετε το δεύτερο μέρος του βίντεο σχετικά με τις περιπέτειές μου στη Ναμίμπια:

Soundtracks (μουσική από τη Ναμίμπια):
Blossom – I wanna be free
A Hand-Full of Namibians & Papa Wemba – Nhamo (Mbira 1)

   Before I even started travelling in Africa, whenever I was reading about Namibia, I could not stop dreaming of exploring its endless, vast and wild landscapes. I already knew that it was the second most sparsely populated country in the world, coming right after Mongolia. I love countries like that, since I can explore off-road trails all day long and at night I can wild camp wherever I want to!

Every three months, the municipality of the small town of Oshakati is calling for meetings so that the citizens are able to discuss the problems of their community and suggest solutions! How nice would it be if in Greece we could follow examples like that from Namibia…

   For almost a week, I was heading west, right next to the Angola borderline, a country I did not visit, since the visa for it is the most difficult to get in the entire Africa (not counting the countries in war, of course). It was time to install the off-road tires on my motorcycle, the ones I was carrying from the Democratic Republic of the Congo. I was looking forward to hitting the dirt and forgetting about the boring asphalt!

Namibia’s roads consist of 5,450 km (3,386 miles) of asphalt roads and 37,000 km (22,991 miles) of dirt roads! Those numbers were very promising for me!

   I was aware that the route between Ruacana and the Epupa Falls is rough but it was also the most beautiful I rode in Namibia! The unstable stones and the deep ruts made the “road” impossible to cross on anything but an enduro bike. In some places there was not even enough space for a four wheeler. As excepted, I did not meet a single vehicle those two days on that route. My motorcycle fell over five times, mostly on steep slopes full of rolling stones and also in the sand.

Riding from Ruacana to the Epupa Falls was the hardest and yet the most beautiful riding experience I had in Namibia!

   I was mostly riding right next to the river that separates Namibia from Angola. The landscape was so beautiful, I decided to pitch my tent there. While cooking my dinner, I was gazing at the numerous stars that were filling up the sky all the way down to the horizon. The Southern Hemisphere’s sky is a brand new thing to me. I could not even recognize a single asterism. That made me feel I am far away from home, in someplace beyond everything I’ve ever taken for granted.

Camping next to the river that separates Angola from Namibia…

   Next morning, I woke up far more relaxed and as soon as I opened my eyes, I took off for a ride. I was riding standing up on my motorcycle and I was letting it jump up and down on the rocks! That was amazing… That small engine was making a sweet sound that was like music to my ears… The gearbox was constantly working, so that I would shift up when the path had less rocks and shift down on steep slopes. How lovely did the suspension manage… I built this motorcycle for occasions exactly like that: never ending enduro all day long on wild, deserted landscapes and camping at nightfall at the most beautiful places!

Planning my route on the map in order to avoid touching the asphalt…

   I couldn’t wait to reach the Epupa Falls and refresh in the river, wash away all my sweat from that rough enduro ride! I found some eddies that the crocodiles don’t reach, since the river turns shallow and rocky there. Some Himbas were washing in the river. The only people I was meeting in that area were of the nomadic pastoralist tribe of the Himbas. The exciting thing is that up until today they live in the same way they used to live for centuries… They build small settlements consisting of huts made out of sticks, hay and mud. They graze their goats in the area and they periodically move while searching for green pastures.

The Himba tribe is one of the few left that have preserved their traditional way of living for centuries… They are nomads who are mainly shepherds.

   They have a unique culture with interesting traditions. What makes them distinguish is their appearance. All of their body is brown! They cover themselves with a mixture of mud, ash and butter. Some women even apply this mixture to their hair, right after they put their hair into plaits. They wear unrefined leather, brown capes, as well as tons of jewelry: necklaces, bracelets, belts… The materials they use vary: leather, bones, various metal, nuts and many more.

The Himbas distinguish due to their appearance. They apply a mixture of mud, ash and butter all over their body!

   Through endless dirt roads I headed south. I saw petroglyphs dating from 6,000 years ago and also the 260-million-year-old Petrified Forest. The southern I got the sparser became the vegetation. The scenery started to look more and more like a desert. So, after a few quite enjoyable days at the eerie Namibian landscape, I managed to reach the glorious Skeleton Coast. I had not seen the sea since Cameroon, six months ago!

These rock engravings were created 2,000 to 6,000 years ago by the nomadic tribe of San. It was a way to communicate with each other and transfer information about what kind of animals live in the area and where water can be found.

   The Skeleton Coast got its name because of its inhospitality. Many ships were wrecked there from the era the Portuguese were exploring Africa, up until the 20th century. If the sailors were not drowned in the freezing waters of the Atlantic Ocean, they had an even worse death in the desert that lies right next to the coastline.

One of the many shipwrecks at the Skeleton Coast…

   Swakopmund is one of the few towns I visited in Namibia. The country’s past as a German colony is obvious in the architecture and also in the city’s vibe. There, I had the chance to play with my motorcycle on the sand dunes of Namib, the oldest desert in the world!

I visited the oldest desert in the world, Namib! Would I miss the chance to play among the dunes? (Photo: Jonathan Blackburn)

   It was time to visit Sossusvlei, probably the most touristy sight in Namibia. I am not enthusiastic about visiting such crowded places but most of the times it is worth the trouble and the cost. I knew that motorcycles are prohibited at the last 60 kilometers (37 miles) of the asphalt road leading to the famous reddish sand dunes in the desert. Yeap, that’s right… The entire country might be full of dirt roads but there, in the middle of the desert, there is a 60-km-long asphalt road, since the buses never stop carrying tourists from and to the sand dunes. So, I hitchhiked. I reached the sand dunes with some Japanese guys, I walked around and then I went back with a couple from France.

An oryx in Namib Desert!

   The truth is I am still wondering what’s so special about those sand dunes and thousands of people go there from all around the world to admire them! It is a “sterilized” place with no vibe, where nobody is allowed to stay after the sun sets, without any Bedouins or settlement. One can only visit and see the dunes in the same way he would visit a museum. I have seen hundreds of sand dunes all around the world, I have walked among them, I have ridden them on my motorbike, I slept between them… Sorry but I was much more touched by Sahara, which not only could I visit and see, but I could also feel and experience for many days and nights.

I am still wondering what’s so special about those sand dunes that people from all around the world go there to see them…

   The reason, though, I visited Sossusvlei (and did not regret it) was something else: the impressive Deadvlei! After I had walked a bit more than a kilometer, I reached a dried marsh that had been created centuries ago, when the Tsauchab river had flooded after heavy rainfalls. This led some camel thorn trees to grow. When the marsh gave its place back to the desert, the camel thorn trees were burnt by the sun. Their trunks are preserved for the last nine hundred years, since the extreme aridity of the place protects them from decomposing. The white bottom of an ancient marsh, the black, burnt trunks, the reddish sand dunes as a background and the light blue sky that always surrounds the desert compound a unique scenery…

I really wanted to visit Deadvlei! It’s a dry marsh where the burnt camel thorn trees remain for 900 years. Their trunks do not decompose due to the excessive aridity!

P.S.: Remember that you can check my route, as well as view more photos from my trip, at Live Trip Traveller!

Here you can watch the first part of the video about my adventures in Namibia (with English subtitles):

Soundtracks (Namibian music):
Elemotho – Pikanini
A Hand-Full of Namibians & Papa Wemba – Nyama ye ku gocha (Mbira 2)
Traditional tribal music
Iron Maiden – Dance Of Death

   Πριν ακόμη ξεκινήσω το ταξίδι μου στην Αφρική, όταν διάβαζα για τη Ναμίμπια, ονειρευόμουν να εξερευνώ ατελείωτα τα αχανή κι έρημα τοπία της. Ήξερα πως είναι η δεύτερη πιο αραιοκατοικημένη χώρα του κόσμου, μετά τη Μογγολία. Λατρεύω τέτοιες χώρες, αφού μπορώ να οδηγώ σ’ εκτός δρόμου διαδρομές όλη μέρα και το βράδυ να κατασκηνώνω όπου θέλω! Έχω όλη τη φύση για πάρτη μου!

Ο δήμος της μικρής πόλης Oshakati οργανώνει κάθε τρεις μήνες συγκεντρώσεις για να συζητιούνται με τους πολίτες τα προβλήματα της περιοχής κι οι λύσεις τους! Πόσο ωραίο θα ‘ταν να παραδειγματιζόμασταν σε τέτοια θέματα και στην Ελλάδα από χώρες σαν τη Ναμίμπια…

   Για μια ‘βδομάδα, περίπου, οδηγούσα με κατεύθυνση δυτική, ακριβώς δίπλα στα σύνορα με την Αγκόλα, μια χώρα που δεν επισκέφτηκα, αφού η βίζα για εκεί είναι η πιο δύσκολη στην Αφρική (εξαιρούνται οι χώρες που βρίσκονται σε διαμάχες, βέβαια). Ήταν ώρα να τοποθετήσω στη μοτοσυκλέτα μου τα εκτός δρόμου ελαστικά που κουβαλούσα απ’ τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Κάπου εκεί ξεκίνησα ν’ απολαύσω χιλιάδες χωμάτινα χιλιόμετρα ξεχνώντας πώς είναι το χρώμα της βαρετής ασφάλτου!

Το οδικό δίκτυο της χώρας αποτελείται από 5.450 χιλιόμετρα ασφαλτοστρωμένων δρόμων και 37.000 χιλιόμετρα χωματόδρομων! Τα νούμερα ήταν πολλά υποσχόμενα για ‘μένα!

   Ήξερα πως η διαδρομή απ’ τη Ruacana μέχρι τους Καταρράκτες Epupa ήταν ιδιαίτερα δύσβατη, αλλά ήταν κι η πιο όμορφη που έκανα στη Ναμίμπια! Οι κινούμενες πέτρες και τα βαθιά νεροφαγώματα έκαναν το «χωματόδρομο» απροσπέλαστο για οτιδήποτε άλλο εκτός από enduro. Σε μερικά σημεία δεν υπήρχε καν χώρος για τετράτροχο. Όπως ήταν αναμενόμενο, εκείνες τις δυο μέρες δε συνάντησα κανένα όχημα στη διαδρομή αυτή. Η μοτοσυκλέτα μου έπεσε πέντε φορές, κυρίως σε απότομες αναβάσεις και καταβάσεις γεμάτες κινούμενες πέτρες, καθώς και στην άμμο.

Η διαδρομή απ’ τη Ruacana μέχρι τους Καταρράκτες Epupa ήταν η πιο δύσβατη, αλλά κι η πιο όμορφη που έκανα στη Ναμίμπια!

   Συνήθως οδηγούσα δίπλα στον ποταμό που χωρίζει τη Ναμίμπια απ’ την Αγκόλα. Το τοπίο ήταν όμορφο κι αποφάσισα να κατασκηνώσω στην όχθη του ποταμού. Μαγείρεψα και χάζευα τ’ αμέτρητα αστέρια τ’ ουρανού, που έφταναν χαμηλά μέχρι τον ορίζοντα. Αυτός ο ουρανός του νότιου ημισφαιρίου μου είναι παντελώς άγνωστος. Ούτε έναν αστερισμό δε μπορώ ν’ αναγνωρίσω. Αυτό με κάνει να νιώθω σα να βρίσκομαι σ’ άλλον κόσμο, σ’ άλλη γη, σ’ άλλα μέρη…

Κατασκήνωση δίπλα στον ποταμό που χωρίζει τη Ναμίμπια απ’ την Αγκόλα…

   Την επόμενη μέρα, μόλις άνοιξα τα μάτια μου, αρκετά πιο ξεκούραστος, καβάλησα τη μοτοσυκλέτα μου, σηκώθηκα όρθιος και την άφηνα να χοροπηδά πάνω στα κατσάβραχα! Τι όμορφα που πήγαινε… Πόσο μελωδικά ακουγόταν ο μικρός αυτός κινητήρας… Το κιβώτιο ταχυτήτων δούλευε συνέχεια, για ν’ ανεβάζω ταχύτητα εκεί που το χώμα είχε λιγότερες πέτρες και να κατεβάζω στις απότομες αναβάσεις και καταβάσεις. Τι ωραία που δούλευαν οι αναρτήσεις… Για τέτοιες καταστάσεις έφτιαξα τη μοτοσυκλέτα αυτή: την ημέρα ατελείωτο enduro σ’ απομακρυσμένα κι έρημα τοπία και το βράδυ κατασκήνωση στα πιο όμορφα μέρη!

Σχεδιάζοντας στο χάρτη τη διαδρομή μου για να μην πατήσω άσφαλτο…

   Δεν έβλεπα την ώρα να φτάσω στους Καταρράκτες Epupa και να βουτήξω στο δροσερό νερό του ποταμού, να φύγει από πάνω μου όλος ο ιδρώτας της οδήγησης σ’ αυτά τα δύσβατα εδάφη! Βρήκα κάποιες βάθρες όπου οι κροκόδειλοι δεν πλησιάζουν, αφού ο ποταμός εκεί γίνεται ρηχός και βραχώδης. Κάποιοι Himba πλένονταν στο ποτάμι. Οι μόνοι άνθρωποι που συναντούσα στην περιοχή αυτή ανήκαν στη νομαδική φυλή Himba, που ασχολείται κυρίως με την κτηνοτροφία. Το συναρπαστικό είναι πως μέχρι σήμερα ζουν σχεδόν όπως ζούσαν εδώ και αιώνες… Δημιουργούν μικρούς οικισμούς με καλύβες φτιαγμένες από κλαδιά, άχυρα και λάσπη. Βόσκουν τα κατσίκια τους στην περιοχή, ενώ περιοδικά μετακινούνται προς αναζήτηση νέων βοσκότοπων.

Η φυλή Himba είναι από τις λίγες που ζει σχεδόν όπως ζούσε εδώ και αιώνες… Είναι νομάδες που ασχολούνται με την κτηνοτροφία.

   Έχουν κάποια μοναδικά ήθη κι έθιμα. Αυτό που με την πρώτη ματιά τους κάνει να ξεχωρίζουν, είναι η εμφάνισή τους. Από την κορφή μέχρι τα νύχια είναι καφέ! Αλείφονται μ’ ένα μίγμα λάσπης, στάχτης και βουτύρου. Πολλές αλείφουν ακόμη και τα μαλλιά τους μ’ αυτό το μίγμα, αφού τα πλέξουν κοτσιδάκια. Φορούν ακατέργαστα δέρματα, καφετιές μπέρτες, καθώς κι ένα σωρό κοσμήματα: περιδέραια, βραχιόλια, ζωνάρια… Τα υλικά που χρησιμοποιούν ποικίλουν: δέρματα, οστά, διάφορα μέταλλα, καρποί και άλλα.

Οι Himba ξεχωρίζουν με την εμφάνισή τους. Αλείφονται μ’ ένα μίγμα λάσπης, στάχτης και βουτύρου από την κορφή μέχρι τα νύχια!

   Μέσα από ατελείωτους χωματόδρομους άρχισα να κινούμαι με νότια κατεύθυνση. Είδα βραχογραφίες ηλικίας έως και 6.000 ετών, αλλά και το Απολιθωμένο Δάσος ηλικίας 260 εκατομμυρίων ετών. Όσο πήγαινα προς τα νότια, τόσο η βλάστηση αραίωνε και το τοπίο γινόταν πιο ερημικό. Έτσι μετά από μερικές απολαυστικές μέρες στ’ απόκοσμα τοπία της Ναμίμπια, έφτασα στην περίφημη Ακτή των Σκελετών. Από το Καμερούν είχα να δω θάλασσα, έξι μήνες πριν!

Οι βραχογραφίες αυτές δημιουργήθηκαν από τη νομαδική φυλή Σαν 2.000 έως 6.000 χρόνια πριν κι ήταν ένας τρόπος για να επικοινωνούν μεταξύ τους, να μαθαίνουν τι ζώα συχνάζουν στην περιοχή και πού υπάρχει νερό.

   Η Ακτή των Σκελετών ονομάζεται έτσι λόγω της αφιλόξενης περιοχής. Πολλά πλοία ναυάγησαν εκεί από την εποχή που οι Πορτογάλοι εξερευνούσαν την Αφρική μέχρι και τον εικοστό αιώνα. Αν οι ναυτικοί δεν πνίγονταν στον παγωμένο Ατλαντικό, τους περίμενε ένας ίσως ακόμη πιο μαρτυρικός θάνατος στην έρημο που βρέχεται από τα νερά του ωκεανού.

Ένα από τα πολλά ναυάγια στην Ακτή των Σκελετών…

   Το Swakopmund ήταν μια από τις λίγες πόλεις που επισκέφτηκα στη Ναμίμπια. Το παρελθόν της χώρας ως γερμανική αποικία είναι ιδιαίτερα φανερό στην αρχιτεκτονική, αλλά και την ατμόσφαιρα αυτής της πόλης. Κάπου εκεί ήταν η ιδανική στιγμή να παίξω με τη μοτοσυκλέτα μου στους αμμόλοφους της αρχαιότερης ερήμου του κόσμου, της Ναμίμπ!

Στην αρχαιότερη έρημο του κόσμου βρισκόμουν, στη Ναμίμπ! Θα ‘χανα την ευκαιρία να παίξω στους αμμόλοφους; (Φωτογραφία: Jonathan Blackburn)

   Είχε έρθει η ώρα να επισκεφτώ το Sossusvlei, μάλλον το πιο τουριστικό μέρος της Ναμίμπια. Όταν είναι να πάω σε μέρη με τόσο κόσμο, σφίγγεται η καρδιά μου, αλλά συνήθως αξίζει τον κόπο και το οικονομικό αντίτιμο. Ήξερα πως οι μοτοσυκλέτες απαγορεύονται στα τελευταία 60 χιλιόμετρα ασφάλτου που οδηγούν μέχρι τους περίφημους, κοκκινωπούς αμμόλοφους. Καλά διαβάσατε… Μπορεί όλη η χώρα να είναι γεμάτη χωματόδρομους, αλλά εκεί, στη μέση της ερήμου, έχει 60 χιλιόμετρα ασφάλτου, αφού τα λεωφορεία με τους τουρίστες πηγαινοέρχονται σωρηδόν! Έτσι έκανα οτοστόπ. Έφτασα στους αμμόλοφους με κάποιους Γιαπωνέζους, έκανα με την ησυχία μου τη βόλτα μου κι ύστερα επέστρεψα με κάποιους Γάλλους.

Ένα oryx στην Έρημο Ναμίμπ!

   Η αλήθεια είναι πως ακόμη αναρωτιέμαι τι το ιδιαίτερο έχουν αυτοί οι αμμόλοφοι και τόσες χιλιάδες άνθρωποι έρχονται κάθε χρόνο από κάθε γωνιά του κόσμου για να τους θαυμάσουν! Είναι ένα αποστειρωμένο περιβάλλον, όπου δεν επιτρέπεται να μείνει κανείς μετά τη δύση του ηλίου, χωρίς βεδουίνους και οικισμούς, και που μόνο να το αντικρίσει μπορεί κανείς, σα να βρίσκεται σε μουσείο. Έχω δει εκατοντάδες αμμόλοφους ανά τον κόσμο, τους έχω περπατήσει, τους έχω καβαλήσει με τη μοτοσυκλέτα μου, έχω κοιμηθεί ανάμεσά τους… Συγγνώμη, αλλά πολύ περισσότερο με συγκίνησε η Σαχάρα, την οποία μπορούσα να τη βιώσω για μέρες και νύχτες κι όχι μόνο να τη δω.

Ακόμη αναρωτιέμαι τι το ιδιαίτερο έχουν αυτοί οι αμμόλοφοι και συρρέουν άνθρωποι απ’ όλο τον κόσμο για να τους αντικρίσουν…

   Ο λόγος που επισκέφτηκα, όμως, το Sossusvlei (και δεν το μετάνιωσα) ήταν άλλος: το περίφημο Deadvlei! Αφού περπάτησα λίγο παραπάνω από ένα χιλιόμετρο μέσα στην έρημο, έφτασα σ’ ένα αποξηραμένο έλος, που είχε δημιουργηθεί πριν αιώνες, όταν ο Ποταμός Tsauchab είχε πλημμυρίσει μετά από έντονες βροχοπτώσεις. Αυτό επέτρεψε σε μερικές ακακίες ν’ αναπτυχθούν. Όταν, όμως, το έλος έδωσε πάλι τη θέση του στην έρημο, οι ακακίες κάηκαν από τον ήλιο κι οι κορμοί τους έχουν μείνει εκεί τα τελευταία εννιακόσια χρόνια, αφού η υπερβολική ξηρασία της περιοχής τους προστατεύει από την αποσύνθεση. Είναι μοναδικός αυτός ο συνδυασμός του άσπρου βυθού ενός αρχαίου έλους, των μαύρων, καμένων κορμών, των κοκκινωπών αμμόλοφων για φόντο και του γαλάζιου ουρανού που πάντα περιβάλλει την έρημο…

Το Deadvlei ήθελα πολύ να το επισκεφτώ! Είναι ένα αποξηραμένο έλος, όπου οι καμένες ακακίες έχουν μείνει εκεί για 900 χρόνια. Ο κορμός τους δεν είναι απολιθωμένος, αλλά δεν αποσυντίθεται λόγω της υπερβολικής ξηρασίας!

Υ.Γ.: Μην ξεχνάτε πως τη διαδρομή μου, μαζί με περισσότερες φωτογραφίες, μπορείτε να τη δείτε στο Live Trip Traveller!

Εδώ μπορείτε να παρακολουθήσετε το πρώτο μέρος του βίντεο σχετικά με τις περιπέτειές μου στη Ναμίμπια:

Soundtracks (μουσική από τη Ναμίμπια):
Elemotho – Pikanini
A Hand-Full of Namibians & Papa Wemba – Nyama ye ku gocha (Mbira 2)
Traditional tribal music
Iron Maiden – Dance Of Death

   One of the hardest difficulties during a trip is to say goodbye. You make so many friends around the world but soon the time comes when you have to leave them behind, without even knowing if you will see them again… Lubumbashi in the Democratic Republic of the Congo definitely became a special part of my trip. Leaving from there, on one hand I was sad because I was saying goodbye to some good friends I had made. On the other hand, it was clear that my wanderlust had grown bigger… I had missed traveling for a while!

Zambians are definitely more kind and discreet than what I had been used at in the Democratic Republic of the Congo!

   It is known that once you cross the border into Zambia, you feel like going from Africa to Europe! Entering in Southern Africa means the end of the hardest part of “mad about Africa”. Traveling in Southern and East Africa is not at all as difficult as traveling in West Africa.

Sunset above the famous Zambezi River…

   I visited Lusaka, Zambia’s capital, just to get my Namibian visa. However, I had the chance to look for Dimitris, a Greek who lives there the last years and we happen to have some common friends, despite we had never talked to each other. When he showed me that he got the “27 full-moons in the East” and even with an inscription from our common friends, I was moved… I never expected to find that book in Zambia! This may be the most well-travelled copy of my book!

   We had a great time with Dimitris. Along with some other friends of him, we visited the Lower Zambezi National Park. We explored the banks of Zambezi River on a boat. They were full of animals, which were coming to the river to cool off. This was my first safari in the famous parks of Southern Africa, which are full of wild animals. We saw hundreds of hippos, plenty of elephants, crocodiles, different kinds of antelopes, warthogs, baboons and many tropical, colourful birds.

We were bored of meeting hippos!

   The exciting thing is not that these animals are rare. It’s watching them all together, free , in their own environment. I could see them living all together in harmony and I could only admire the glory of nature! Elephants were drinking water next to the hippos, while exotic birds were resting on their back. Close to them crocodiles were swimming sneakily and at the same time baboons were moving around bushbucks, waterbucks, kudus and impalas.

   I was trying to imagine how the landscape would look like when Scotchman Dr. David Livingstone was exploring the region. I guess the nature hasn’t changed much since then and that’s one of the reasons Africa is fascinating… Sure, the biggest part of this continent is moving towards “development”, like the rest of the world. However, in Africa there are vast areas where the nature is almost undisturbed by humans and it’s functioning as it was centuries ago. Animals keep living with the same habits, sometimes migrating in huge herds to find food and water.

It’s exciting to see wild animals living all together in harmony, free, in their own environment!

   I rode towards the southernmost area of the country, at the point where the famous Victoria Falls are. In the local language they are called “Mosi-oa-Tunya”, which means: “the smoke that thunders”. The name refers to the cloud that the water spray forms when this huge amount of water hits the surface of the river from a height which reaches 108 meters (354 ft.). This cloud is visible from a distance of 30 to 50 kilometres (19 to 31 miles) away! However, the record that Victoria Falls hold is for the largest curtain of natural falling waters in the world. The waterfalls are 1,708 meters (5,604 ft.) wide and 108 metres (354 ft.) high.

The Main Falls and the spray which is formed. During the wet season and just after it, this whole place is full of waterfalls!

   Unfortunately, when I was there, I couldn’t see any of these extraordinary facts, since it was the peak of the dry season. At least, this means I was able to walk on top of the waterfalls and reach the famous Devil’s Pool. That’s a natural infinity pool right on the edge of the rocks, on top of the Main Falls! Unfortunately, I couldn’t wet my toes there, since they ask 50 USD for that, plus the 20 USD that the foreigners have to pay to enter in the waterfall’s area. Actually, I was not even allowed to reach Devil’s Pool but I had planned a whole mission to sneak there and have a look at least. When they got me, I went back and I finally enjoyed a swim above another waterfall, which was Rainbow Falls. I was alone there, so I had my own private pool 😉

The famous Devil’s Pool is a natural infinity pool right on the edge of the rocks, on top of the Main Falls!

   The border post with Namibia was just 200 kilometres (124 miles) away approximately. I rode towards it in order to finally get in one of the countries I was dreaming about for years. Everybody was telling me the best about Namibia, a country which is considered synonymous to adventure! So, let’s see how it will be like…

Here you can watch the video about my trip in Zambia (with English subtitles):

Soundtracks:
The Sakala Brothers – Live (Zambian music)
Ayub Ogada – Kothbiro (“Rain is Coming”, African music)

   Μια από τις μεγαλύτερες δυσκολίες σ’ ένα ταξίδι είναι οι αποχαιρετισμοί. Κάνεις ένα σωρό φίλους σε κάθε γωνιά του κόσμου, αλλά σύντομα έρχεται η στιγμή που τους αφήνεις πίσω και δε γνωρίζεις καν αν θα τους ξαναδείς… Το Lubumbashi της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό έγινε ένα ιδιαίτερο κομμάτι του ταξιδιού μου. Φεύγοντας από ‘κει, από τη μια στεναχωριόμουν που άφηνα πίσω καλούς φίλους, αλλά από την άλλη ήταν ξεκάθαρο πως είχα διψάσει για δρόμο… Μου ‘χε λείψει!

Οι κάτοικοι της Ζάμπια είναι ασύγκριτα πιο ευγενικοί και διακριτικοί σε σχέση με ό,τι είχα συνηθίσει στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό!

   Είναι γνωστό πως περνώντας τα σύνορα και μπαίνοντας στη Ζάμπια νιώθει κανείς σα να περνά από την Αφρική στην Ευρώπη! Η είσοδός μου στο νότιο κομμάτι αυτής της ηπείρου σηματοδοτεί και το τέλος του δυσκολότερου κομματιού του “mad about Africa”. Η Νότια και η Ανατολική Αφρική δεν επιφυλάσσουν ούτε κατά διάνοια τις δυσκολίες που επιφυλάσσει η Δυτική Αφρική σ’ έναν ταξιδιώτη.

Ηλιοβασίλεμα στον ξακουστό Ζαμβέζη…

   Στη Lusaka, την πρωτεύουσα της Ζάμπια, πήγα μόνο για να πάρω τη βίζα μου για τη Ναμίμπια. Εκεί, όμως, βρήκα την ευκαιρία να ψάξω το Δημήτρη, έναν Έλληνα που τα τελευταία χρόνια ζει στη Lusaka και τυχαίνει να ‘χουμε κάποιους κοινούς φίλους. Ωστόσο, δεν είχαμε μιλήσει ποτέ. Όταν έβγαλε και μου έδειξε πως έχει το “27 πανσέληνοι στην Ανατολή”, και μάλιστα με αφιέρωση από τους κοινούς μας φίλους, με συγκίνησε ιδιαίτερα… Ποτέ δεν περίμενα να βρω αυτό το βιβλίο στη Ζάμπια! Ίσως αυτό να είναι το πιο πολυταξιδεμένο αντίτυπο του βιβλίου μου!

   Κάναμε καλή παρέα με το Δημήτρη και μαζί με κάποιους άλλου φίλους του, επισκεφτήκαμε το Εθνικό Πάρκο Lower Zambezi. Με μια βάρκα εξερευνήσαμε τις όχθες του ξακουστού Ζαμβέζη, που ήταν γεμάτες ζώα, τα οποία κατέβαιναν στο ποτάμι για να δροσιστούν. Αυτό ήταν το πρώτο μου σαφάρι στα περίφημα πάρκα του νότιου μέρους της Αφρικής, που σφύζουν από άγρια ζώα. Είδαμε εκατοντάδες ιπποπόταμους, ένα σωρό ελέφαντες, κροκόδειλους, διάφορα είδη από αντιλόπες, φακόχοιρους, μπαμπουίνους και πολλά τροπικά, πολύχρωμα πουλιά.

Βαρεθήκαμε να βλέπουμε ιπποπόταμους!

   Το συναρπαστικό δεν είναι τόσο το πόσο σπάνια είναι αυτά τα ζώα, αλλά το να τα βλέπει κανείς όλα μαζί, ελεύθερα, στο δικό τους φυσικό περιβάλλον. Όπως τα έβλεπα να συνυπάρχουν αρμονικά όλα μαζί, δε μπορούσα παρά να θαυμάσω το μεγαλείο της φύσης! Οι ελέφαντες έπιναν νερό δίπλα στους ιπποπόταμους, ενώ εξωτικά πουλιά ξεκουράζονταν πάνω στην πλάτη τους. Εκεί κοντά έπλεαν ύπουλα οι κροκόδειλοι, καθώς στη στεριά οι μπαμπουίνοι έκαναν βόλτες ανάμεσα σε bushbucks, waterbucks, kudus και impalas.

   Έφερνα στο μυαλό μου πώς θα ήταν το τοπίο την εποχή που εξερευνούσε την περιοχή ο Σκοτσέζος Dr. David Livingstone. Η φύση, μάλλον, δεν έχει αλλάξει ιδιαίτερα από τότε κι αυτή είναι η μαγεία της Αφρικής… Σίγουρα το μεγαλύτερο μέρος της ηπείρου οδεύει προς την “ανάπτυξη”, όπως κι ο υπόλοιπος κόσμος. Στην Αφρική, όμως, υπάρχουν τεράστιες εκτάσεις όπου η φύση λειτουργεί σχεδόν ανενόχλητη από τον άνθρωπο, όπως λειτουργούσε και αιώνες πριν. Τα ζώα συνεχίζουν να ζουν με τις ίδιες συνήθειες, πολλές φορές μεταναστεύοντας σε τεράστια κοπάδια προς αναζήτηση τροφής και νερού.

Το συναρπαστικό είναι να βλέπει κανείς τα ζώα ελεύθερα να συνυπάρχουν αρμονικά όλα μαζί στο δικό τους φυσικό περιβάλλον!

   Κατευθύνθηκα προς το νοτιότερο σημείο της χώρας, εκεί όπου χύνονται οι ξακουστοί Καταρράκτες Βικτώρια. Στην τοπική γλώσσα της περιοχής ονομάζονται “Mosi-oa-Tunya”, που σημαίνει: “ο καπνός που βροντά”. Το όνομα αναφέρεται στο σύννεφο από σταγονίδια που σχηματίζεται όταν αυτή η τεράστια ποσότητα νερού σκάει στην επιφάνεια του ποταμού από ύψος που φτάνει τα 108 μέτρα. Το σύννεφο αυτό είναι ορατό από απόσταση 30 έως και 50 χιλιομέτρων! Ωστόσο, το ρεκόρ που καταρρίπτουν οι Καταρράκτες Βικτώρια έχει να κάνει με το πλάτος (1.708 μ.) και το ύψος τους (108 μ.), που δημιουργούν τη μεγαλύτερη "κουρτίνα" νερού στον κόσμο!

Ο Κυρίως Καταρράκτης και το σύννεφο νερού που δημιουργείται. Κατά την περίοδο των βροχών κι αμέσως μετά από αυτήν, όλη αυτή η έκταση γεμίζει από καταρράκτες!

   Δυστυχώς, όταν βρισκόμουν εγώ εκεί, δε μπόρεσα να δω τίποτα απ’ όλα αυτά, αφού ήταν το αποκορύφωμα της ξηρής περιόδου. Τουλάχιστον, όμως, αυτό μου έδινε τη δυνατότητα να περπατήσω πάνω από τους καταρράκτες και να φτάσω μέχρι την περίφημη “Πισίνα του Διαβόλου”, μια φυσική πισίνα που σχηματίζεται στο χείλος του γκρεμού, ακριβώς πάνω από τον Κυρίως Καταρράκτη! Δυστυχώς, δεν έβρεξα τα δαχτυλάκια μου εκεί, αφού το αντίτιμο για να το κάνει κανείς αυτό είναι 50 δολάρια, συν τα 20 που οι ξένοι πληρώνουν για να επισκεφτούν τους καταρράκτες. Κανονικά δεν επιτρεπόταν ούτε να πλησιάσω στην Πισίνα του Διαβόλου, αλλά είχα στήσει ολόκληρη επιχείρηση για να πάω εκεί στα κρυφά και να την αντικρίσω τουλάχιστον. Όταν με τσάκωσαν, γύρισα πίσω και απλά έκανα το μπανάκι μου πάνω από έναν άλλον καταρράκτη, τον Καταρράκτη του Ουράνιου Τόξου, όπου ήμουν μόνος μου κι είχα την ιδιωτική μου πισίνα 😉

Η περίφημη “Πισίνα του Διαβόλου” είναι μια φυσική πισίνα που σχηματίζεται στο χείλος του γκρεμού, ακριβώς πάνω από τον Κυρίως Καταρράκτη!

   Από ‘κει, τα σύνορα με τη Ναμίμπια απείχαν μόλις 200 χιλιόμετρα περίπου. Έτσι κατευθύνθηκα προς τα ‘κει για να μπω επιτέλους στη χώρα που επί χρόνια ονειρευόμουν. Όλοι μου έλεγαν τα καλύτερα για τη Ναμίμπια, μια χώρα που θεωρείται συνώνυμη της περιπέτειας! Για να δούμε, λοιπόν, τι μου επιφυλάσσει το μέλλον…

Εδώ μπορείτε να παρακολουθήσετε το βίντεο σχετικά με το ταξίδι μου στη Ζάμπια:

Soundtracks:
The Sakala Brothers – Live (μουσική από τη Ζάμπια)
Ayub Ogada – Kothbiro (“Έρχεται Βροχή”, αφρικανική μουσική)