Exiting Swaziland and re-entering South Africa, I ran across some of the oldest rock formations found on planet earth. They are three and a half billion years old! It was hard for me to realize what those numbers mean… I was trying to imagine how different our planet was back then. The moon was closer, the earth was rotating faster, a day was consisted of just 18 hours and the sea water was boiling hot! There are very few places around the world where rocks of a similar age have been found. The unique thing about these areas is that they were underneath the sea when our planet was first created but they are completely revealed now.

These are some of our planet’s oldest rocks, with a history of three and a half billion years!

   I was hosted in a beautiful, quiet farm and my host took me to a safari through the famous Kruger National Park. It’s a park as big as Israel! We were very lucky… We saw lions, rhinos, elephants, buffaloes, a leopard, hippos, giraffes, crocodiles, rare wild dogs, various kinds of antelopes and monkeys, plus many rare birds! The army patrols the area all the time in order to stop the hunters who enter the park, usually through Mozambique, to kill rhinos. Chinese people think the rhino’s horn has aphrodisiac properties, so they pay lots of money for that!

Rhinos are unfortunately seriously threatened from hunters, since Chinese people think the rhino’s horn has aphrodisiac properties, so they pay lots of money for that!

   I headed north riding through thick forests. I was amazed by the area around Sabie… I was hosted in the Gunyatoo trout farm and I explored the mountains around there, which are full of forests and marvelous waterfalls. I then reached the picturesque village of Haenertsburg through the impressive Blyde River Canyon. That is also surrounded by thick forests and beautiful mountains where I enjoyed some hikes with my host and a couple of other travelers that she was hosting.

The picturesque village of Haenertsburg reminds the South Africa of a different era…

   It was time to get to Johannesburg and Pretoria. At first I was not sure I wanted to visit this huge metropolis that is infamous for its violent criminality. However, I had a great time with some cool friends I met there! I was hosted by Philip, the South African motorcyclist I had met on the road and traveled with for a couple of days, when I had first entered South Africa some months ago! Every night we had a barbecue or braai as South Africans call it, and we had nice conversations with Philip, his friend Pieter and his family.

I’m still in South Africa, in Johannesburg actually!

   It was time to exit this very interesting country and start heading north. I spent more than three months in South Africa and made many good friends who I hope to meet again. So, a part of my soul stayed in this beautiful country… I was always curious to see how such a diverse mix of people coexist in this multicultural country. I sadly realized that this is not a peaceful coexistence though. But anyway, it’s very interesting to study this diverse society.

This is usually the way the diverse society of South Africa is separated…

   I knew that a tourist is not supposed to stay in South Africa for more than three months in a period of a year. I definitely needed more time to explore this huge and interesting country, so I overstayed my entry permit. This way I became an illegal immigrant too! Extending the entry permit is practically impossible but I had carefully researched the new law which is applied since May 2014. I knew that while exiting South Africa, I would be declared undesirable for a year, which is something I don’t mind at all. There is no fine anymore, so it was not a big deal for me…

Hey, Timon! What’s up dude?

   The only issue was that the friendly border officials were worried that I would be trapped in no man’s land if a visa for Botswana would not be granted to me. I explained them that Europeans do not need a visa for Botswana, so I convinced them to go on and declare me undesirable. They took my fingerprints and I just kept as a souvenir the document which makes me too undesirable in a country…

I too became an illegal immigrant and undesirable in South Africa!

More photos and reports at: Live Trip Traveller

This is the trailer of the fourth and final part of my documentary about my adventures in South Africa (with English subtitles):

This is the entire fourth and final part of my documentary about my adventures in South Africa (with English subtitles):

   Βγαίνοντας από τη Σουαζιλάνδη και μπαίνοντας ξανά στη Νότια Αφρική, είδα κάποια από τα αρχαιότερα πετρώματα που έχουν βρεθεί στον πλανήτη μας. Είναι ηλικίας τριάμισι δισεκατομμυρίων ετών! Προσπαθούσα να χωνέψω αυτά τα νούμερα και να συλλογιστώ πόσο διαφορετικός ήταν ο πλανήτης μας εκείνη την εποχή. Η σελήνη ήταν πιο κοντά, η γη περιστρεφόταν πιο γρήγορα, η μέρα αποτελούνταν από μόλις 18 ώρες και το νερό της θάλασσας ήταν καυτό! Σε ελάχιστα μέρη έχουν βρεθεί πετρώματα τέτοιας ηλικίας. Η ιδιαιτερότητα αυτών των περιοχών είναι πως βρίσκονταν κάτω από τη θάλασσα στις πρώιμες φάσεις της δημιουργίας του πλανήτη, ενώ τώρα έχουν αποκαλυφθεί.

Αυτά είναι κάποια από τα αρχαιότερα πετρώματα που έχουν βρεθεί στον πλανήτη μας, ηλικίας τριάμισι δισεκατομμυρίων ετών!

   Με φιλοξένησαν σε μια όμορφη, ήσυχη φάρμα κι ο οικοδεσπότης μου με πήγε για σαφάρι στο περίφημο Εθνικό Πάρκο Kruger. Πρόκειται για ένα πάρκο στο μέγεθος του Ισραήλ! Ήμασταν πολύ τυχεροί… Είδαμε λιοντάρια, ρινόκερους, ελέφαντες, βουβάλια, λεοπάρδαλη, ιπποπόταμους, καμηλοπαρδάλεις, κροκόδειλους, άγρια σκυλιά, που είναι ιδιαίτερα σπάνια, ένα σωρό είδη από αντιλόπες και μαϊμούδες, αλλά και πολλά σπάνια πουλιά! Ο στρατός κάνει συνεχώς περιπολίες εκεί, για να σταματήσει τους κυνηγούς, που συνήθως μπαίνουν από τη Μοζαμβίκη για να σκοτώσουν ρινόκερους. Το κέρατό τους οι Κινέζοι το θεωρούν αφροδισιακό, οπότε πληρώνουν πολλά λεφτά για να το αποκτήσουν!

Οι ρινόκεροι, δυστυχώς, απειλούνται από τους λαθροκυνηγούς, αφού οι Κινέζοι πληρώνουν πολλά για το κέρατό τους, που το θεωρούν αφροδισιακό!

   Μέσα από πυκνά δάση, άρχισα να κατευθύνομαι προς τα βόρεια. Η περιοχή γύρω από το Sabie με μάγεψε… Με φιλοξένησαν στη γραφική φάρμα Gunyatoo κι έκανα συνεχώς βόλτες στις τριγύρω περιοχές για ν’ απολαύσω τους υπέροχους καταρράκτες που χύνονται στα βουνά. Αφού οδήγησα στο εντυπωσιακό Φαράγγι του Ποταμού Blyde, έφτασα στο συμπαθητικό χωριουδάκι Haenertsburg. Περιβάλλεται κι αυτό από δάση κι όμορφα βουνά, όπου κάναμε κάποιους ωραίους περίπατους με την οικοδέσποινά μου και κάποιους άλλους ταξιδιώτες που φιλοξενούσε.

Το συμπαθητικό χωριουδάκι Haenertsburg θυμίζει τη Νότια Αφρική μιας άλλης εποχής…

   Είχε έρθει η ώρα να περάσω κι από το Johannesburg και την Pretoria. Δεν ήμουν και πολύ ενθουσιασμένος να δω αυτήν την τεράστια μητρόπολη που φημίζεται για την εγκληματικότητά της. Τελικά, όμως, με την κατάλληλη παρέα πέρασα υπέροχα. Με φιλοξένησε ο Philip, ο Νοτιοαφρικανός μοτοσυκλετιστής που είχα γνωρίσει στο δρόμο και ταξιδέψαμε μαζί για δυο μέρες, όταν πρωτομπήκα στη Νότια Αφρική πριν μήνες. Μαζί με το φίλο του, Pieter, και την οικογένειά του, ψήναμε τα βράδια, όπως συνηθίζουν στη Νότια Αφρική και τα λέγαμε.

Δεν άλλαξα χώρα… Στη Νότια Αφρική είμαι ακόμη και συγκεκριμένα στο Johannesburg!

   Είχε έρθει η ώρα να βγω από αυτήν την άκρως ενδιαφέρουσα χώρα και να πάρω τη ρότα προς τα βόρεια. Αφιέρωσα πάνω από τρεις μήνες στη Νότια Αφρική κι έκανα πολλούς καλούς φίλους, τους οποίους ελπίζω να ξαναδώ. Έτσι ένα κομμάτι της ψυχής μου έμεινε σ’ αυτή την πανέμορφη χώρα… Πάντα ήμουν περίεργος να δω πώς λειτουργεί μια τόσο ποικιλόμορφη κοινωνία, που αποτελείται από ανθρώπους κάθε ράτσας. Δυστυχώς, διαπίστωσα πως δε λειτουργεί αρμονικά, αλλά παρόλ’ αυτά είναι ένα ενδιαφέρον μάθημα να παρατηρήσει κανείς αυτή την κοινωνία.

Κάπως έτσι διαχωρίζεται η ποικιλόμορφη κοινωνία της Νότιας Αφρικής…

   Ήξερα πως στη Νότια Αφρική δεν επιτρέπεται να μείνει ένας τουρίστας για παραπάνω από ενενήντα μέρες μέσα σε διάστημα ενός χρόνου. Εγώ χρειαζόμουν σίγουρα περισσότερο χρόνο σ’ αυτήν την τεράστια κι ενδιαφέρουσα χώρα, οπότε είχα μείνει πιο πολύ απ’ όσο μου επέτρεπε η άδεια εισόδου μου. Έγινα κι εγώ λαθρομετανάστης! Η ανανέωση της άδειας εισόδου είναι πρακτικά αδύνατη, αλλά είχα μελετήσει προσεκτικά το νόμο που ισχύει από το Μάιο του 2014. Ήξερα πως βγαίνοντας από τα σύνορα, θα με δηλώσουν ανεπιθύμητο στη Νότια Αφρική για ένα χρόνο, πράγμα που δε μ’ ενοχλεί καθόλου. Το πρόστιμο έχει καταργηθεί, οπότε ούτε γάτα ούτε ζημιά…

Έι, Τιμόν, παλιόφιλε!

   Το μόνο πρόβλημα ήταν πως οι φιλικοί υπάλληλοι στα σύνορα ανησυχούσαν μήπως δε μου δώσουν βίζα για τη Μποτσουάνα κι έτσι εγκλωβιστώ ανάμεσα στις δύο χώρες. Όταν τους εξήγησα πως οι Ευρωπαίοι δε χρειαζόμαστε βίζα για τη Μποτσουάνα, τους έπεισα να συμπληρώσουν τ’ απαραίτητα έγγραφα, μου πήραν τα δακτυλικά αποτυπώματα κι έτσι μου έμεινε για σουβενίρ η δήλωση που με κάνει κι εμένα ανεπιθύμητο σε κάποια χώρα…

Έγινα κι εγώ λαθρομετανάστης κι ανεπιθύμητος στη Νότια Αφρική!

Περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

Αυτό είναι το trailer του τέταρτου και τελευταίου μέρους του ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στη Νότια Αφρική:

Αυτό είναι ολόκληρο το τέταρτο και τελευταίο μέρος του ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στη Νότια Αφρική:

   Swaziland is a small, peaceful country in Southern Africa. It is the last remaining absolute monarchy in the continent. The king is often accused of living in extreme luxury while his people are struggling to survive. Having said that, it is a fact that Swaziland with its absolute monarchy is far more democratic that many African countries which claim to be democratic…

The countryside of Swaziland

   Entering the country from the south, I was riding through endless sugar plantations. I wild camped next to a river and decided to cook a gourmet dish of spaghetti and avocado. I love avocados but I had never used them for cooking. I wasn’t sure if I had to boil it or not. Ignorant as I was, I decided to boil it because it looked hard. As a matter of fact, the reason it was hard is that it was not ripe and I was not supposed to eat it. So, I food poisoned my self and found out later, when I asked, that I was not supposed to boil an avocado or eat an unripe one!

Traditional dancing to the rhythm of the drums!

   I woke up in the morning having diarrhea and vomiting endlessly. Happily, when my stomach was empty again, I was fine. I was just very weak afterwards. I slowly packed my tent and my luggage but before getting on two wheels, I felt like lying down for a while. I fell asleep under the shade of a tree. When I woke up, I realized I was sleeping for two and a half hours! The next two days I was sleeping a lot until I fully recovered.

In a traditional settlement…

   I visited a few nice villages where I was hosted by some volunteers that are living there. On my way to Mhlambanyatsi the scenery changed to mountainous and it was full of beautiful, thick forests. As most forests in Southern African, those ones belong to a company which grows them to produce timber and paper. Luckily enough, those days there was an enduro race in the forest. I was watching it from the beginning to the end while I was exploring the forest on my motorbike.

I ran across an enduro race in the forest around Mhlambanyatsi!

   Near the capital city of Mbabane is Ngwenya, one of the oldest mines in the world. It is believed that the locals were mining hematite some 43,000 years ago! The mining came to an end in 1977 but the shamans are still using hematite to dye their faces and to make their magic potions. Actually, while I was hiking there, it seems that I ran across some kind of shaman ritual. A couple of guys were dancing and yelling insanely!

Ngwenya is one of the oldest known mines in the world, with a history of 43,000 years!

   It was time to hike for a couple of days in the Malolotja Nature Reserve. I tied my tent on my backpack and I headed for the green mountains. There was nobody around and I enjoyed the pristine nature a lot. I ended up wild camping next to a peaceful little stream.

I didn’t meet anyone when I was trekking in Malolotja Nature Reserve and I enjoyed my two-day hike a lot!

   Before exiting the country, there was one more place I wanted to visit: Bulembu. That was a huge settlement originally built in 1936 to accommodate the 10,000 mine workers. As it happens usually, when mining is not profitable any more, the companies migrate to greener pastures and they leave a mess behind them. So, in 2003 Bulembu was a ghost town.

They even had a cinema in the old settlement of Bulembu…

   The NGO Bulembu Ministries Swaziland decided to bring life back to the old Bulembu settlement. They turned the place into a home for orphan children, who comprise about one fifth of the country’s population. This small kingdom has the highest HIV/AIDS infection rate in the world. It is estimated that 26% of the adults are infected. According to the World Health Organization, 64% of deaths in Swaziland are caused by HIV/AIDS! In 2000 the average life expectancy was 61 years, while in 2009 it was dropped to just 32 years… As a result, many children lose their parents and orphans are a very common issue in Swaziland.

The reestablished settlement of Bulembu houses orphan children, who comprise about one fifth of Swaziland’s population.

   Happily, a great job is done in Bulembu. Hundreds of children are raised and educated while adults are trained to work in the local businesses that support this entire community. You can find all around Swaziland the water which is bottled in Bulembu and their renowned honey too. After this interesting experience, I left Swaziland to visit South Africa again and explore the last part of the country that I hadn’t visited…

The cable car in Bulembu mine was manufactured by the German company Bleichert and it was covering a distance of 20 km (12.43 miles), all the way to South Africa!

More photos and reports at: Live Trip Traveller

This is the trailer of my documentary about my adventures in Swaziland (with English subtitles):

This is the whole documentary about my adventures in Swaziland (with English subtitles):

   Η Σουαζιλάνδη είναι ένα μικρό κι ήσυχο κρατίδιο στα νότια της Αφρικής. Αποτελεί την τελευταία απόλυτη μοναρχία της ηπείρου. Ο βασιλιάς, βέβαια, κατακρίνεται για τον πολυτελέστατο τρόπο ζωής του σε μια χώρα όπου ο λαός αγωνίζεται να επιβιώσει. Παρόλ’ αυτά, η αλήθεια είναι πως η Σουαζιλάνδη με την απόλυτη μοναρχία της είναι πολύ πιο δημοκρατική από άλλα κράτη της ηπείρου που προσποιούνται πως το επίσημο πολίτευμά τους είναι η δημοκρατία…

Η επαρχία της Σουαζιλάνδης

   Μπαίνοντας στη χώρα από το νότο, διέσχιζα ατελείωτες φυτείες ζαχαροκάλαμων. Κατασκήνωσα δίπλα σε κάποιο ποτάμι κι είπα να μαγειρέψω μια gourmet μακαρονάδα με αβοκάντο. Πολύ μ’ αρέσουν τ’ αβοκάντο, αλλά δεν τα είχα ξαναχρησιμοποιήσει στη μαγειρική… Δεν ήμουν σίγουρος αν έπρεπε να το βράσω, πράγμα που τελικά έκανα, επειδή ήταν σκληρό. Αφού την πάτησα και ρώτησα, έμαθα πως τ’ αβοκάντο δε βράζονται κι εκείνο ήταν σκληρό επειδή ήταν άγουρο και δεν έπρεπε να το φάω.

Παραδοσιακοί χοροί στο ρυθμό των τυμπάνων!

   Το πρωί ξύπνησα με διάρροια κι ατελείωτους εμετούς. Ευτυχώς, αφού έβγαλα ό,τι είχα μέσα στο στομάχι μου, συνήλθα. Απλά ήμουν πολύ αδύναμος. Ξέστησα σιγά-σιγά το αντίσκηνο, μάζεψα τα πράγματά μου, αλλά προτού ισορροπήσω σε δυο τροχούς, έπρεπε να ξαπλώσω σε μια σκιά. Κοιμήθηκα βαθιά και μετά διαπίστωσα πως ήμουν εκεί για δυόμισι ώρες! Τις επόμενες δυο μέρες κοιμόμουν αρκετά, ώσπου τελικά ανέκτησα τις δυνάμεις μου.

Σε παραδοσιακό οικισμό…

   Επισκέφτηκα κάποια συμπαθητικά χωριουδάκια, όπου φιλοξενήθηκα από εθελοντές που εργάζονται εκεί. Στο δρόμο προς το Mhlambanyatsi το τοπίο άρχισε να γίνεται ορεινό και να στολίζεται από πανέμορφα, πυκνά δάση. Όπως τα περισσότερα δάση στα νότια της Αφρικής, ανήκουν σε μια εταιρεία που τα καλλιεργεί για ξυλεία και παραγωγή χαρτιού. Μέσα σ’ αυτά τα δάση είχα την τύχη να πετύχω κι έναν αγώνα enduro, που τον παρακολούθησα απ’ την αρχή ως το τέλος εξερευνώντας την πανέμορφη περιοχή με τη μοτοσυκλέτα μου.

Πέτυχα κι αγώνα enduro στα πανέμορφα δάση γύρω απ’ το Mhlambanyatsi!

   Κοντά στην πρωτεύουσα, το Mbabane, βρίσκεται ένα από τα παλιότερα ορυχεία στον κόσμο, το Ngwenya. Πιστεύεται πως οι αυτόχθονες της περιοχής εξόρυσσαν τον αιματίτη πριν 43.000 χρόνια! Η εξόρυξη σταμάτησε το 1977, αλλά μέχρι σήμερα οι σαμάνοι χρησιμοποιούν τον αιματίτη για να βάφουν το πρόσωπό τους με το κόκκινο χρώμα του και για να φτιάχνουν τα μαγικά σκευάσματά τους. Μάλιστα, όταν ήμουν εκεί, φαίνεται πως μερικοί σαμάνοι έκαναν κάποια τελετή, αφού ούρλιαζαν σαν τρελοί και χόρευαν!

Το Ngwenya είναι από τα παλαιότερα γνωστά ορυχεία στον κόσμο, ηλικίας 43.000 ετών!

   Ήταν ώρα για μια διήμερη πεζοπορία στο Εθνικό Πάρκο Malolotja. Φόρτωσα το αντίσκηνο στην πλάτη μου και ξεκίνησα για τα καταπράσινα βουνά. Δεν υπήρχε ψυχή σε ακτίνα χιλιομέτρων κι απόλαυσα ιδιαίτερα την παρθένα φύση κατασκηνώνοντας δίπλα σ’ ένα ήρεμο ποταμάκι.

Δεν είδα ψυχή στο Εθνικό Πάρκο Malolotja κι απόλαυσα ιδιαίτερα τη διήμερη πεζοπορία μου!

   Πριν βγω από τη χώρα, ήθελα να επισκεφτώ ένα πολύ ενδιαφέρον μέρος… Το Bulembu ήταν ένας μεγάλος οικισμός που χτίστηκε το 1936 για τους 10.000 εργάτες του ορυχείου ασβέστου. Ως συνήθως, όταν η εξόρυξη δεν είναι πια επικερδής, οι εταιρείες φεύγουν γι’ άλλα βοσκοτόπια κι αφήνουν πίσω τους το χάος. Το 2003 το Bulembu ήταν μια πόλη-φάντασμα.

Μέχρι και κινηματογράφο είχε ο παλιός οικισμός του Bulembu…

   Ο μη κυβερνητικός οργανισμός Bulembu Ministries Swaziland αποφάσισε να δώσει ξανά ζωή στον οικισμό και να στεγάσει εκεί τα ορφανά παιδιά, που αποτελούν το ένα πέμπτο του πληθυσμού της χώρας. Αυτό το μικρό βασίλειο έχει το μεγαλύτερο ποσοστό ανθρώπων που πάσχουν από HIV/AIDS. Υπολογίζεται πως το 26% των ενηλίκων έχουν τον ιό, ενώ σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, το 64% των θανάτων οφείλεται στην ασθένεια αυτή! Το 2009 ο μέσος όρος ζωής μειώθηκε από τα 61 χρόνια, που ήταν το 2000, μόλις στα 32 χρόνια… Έτσι πολλά παιδιά χάνουν τους γονείς τους κι οι διαλυμένες οικογένειες είναι πια συνηθισμένο φαινόμενο στη χώρα αυτή.

Ο αναδιοργανωμένος οικισμός του Bulembu στεγάζει ορφανά παιδιά, τα οποία αποτελούν το ένα πέμπτο του πληθυσμού της Σουαζιλάνδης.

   Στο Bulembu, όμως, γίνεται σπουδαίο έργο. Εκατοντάδες παιδιά ανατρέφονται και μορφώνονται στα σχολεία του οικισμού, ενώ οι ενήλικες εκπαιδεύονται κι εργάζονται στις επιχειρήσεις που έχουν αναπτυχθεί για να στηρίξουν την προσπάθεια αυτή. Σ’ ολόκληρη τη χώρα βρίσκει κανείς το νερό που εμφιαλώνεται στο Bulembu, αλλά και το περίφημο μέλι του. Μετά από αυτήν την ενδιαφέρουσα περιήγηση, άφησα τη Σουαζιλάνδη για να ξαναμπώ στη Νότια Αφρική και να εξερευνήσω το τελευταίο κομμάτι της χώρας που μου είχε μείνει…

Το τελεφερίκ για το ορυχείο του Bulembu είχε κατασκευαστεί από τη γερμανική εταιρεία Bleichert και κάλυπτε μια απόσταση 20 χιλιομέτρων μέχρι τη Νότια Αφρική!

Περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

Αυτό είναι το trailer του ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στη Σουαζιλάνδη:

Αυτό είναι ολόκληρο το ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στη Σουαζιλάνδη:

   After leaving Lesotho, I entered South Africa again. The first place I visited was the picturesque Rustler’s Valley, where I camped. The next day I reached Clarens through some beautiful routes. This town is considered the art capital of South Africa. Various artists have gathered there and that is obvious in the atmosphere. There was a beer festival going on that weekend with live music, plenty of grilled meat which South Africans adore and of course, plenty of beer! Clarens was full of visitors and the characteristic sound of Harley Davidson motorbikes was all over the place.

These impressive rock formations can be found close to Fouriesburg.

   I could not wait to visit the Golden Gate Highlands National Park that is located on the Drakensberg mountain range! They are called Dragon Mountains because, if seen from far away, they look like a dragon’s back. I was hosted inside the national park in a beautiful place in front of the huge Brandwag Buttress. The park is famous for the golden colors that the rocks get around sunset.

Full moon over the famous Brandwag Buttress… Magic!

   I was riding around while I ran across beautiful animals including wildebeests, impalas, springboks and zebras! I was looking forward to hike for a day to Sentinel Peak. This is considered one of the country’s most impressive hikes but unfortunately, the weather was not on my side… I was constantly walking in the clouds at an altitude of over 3,000 m (9,843 ft). I was right next to the world’s second-tallest waterfall, Tugela, but I was not able to enjoy that fabulous view.

The Golden Gate Highlands National park is famous for the stunning golden colors that the rocks get around sunset…

   It was time to leave the mountains behind and descend to the sea. I reached Zululand through beautiful forests. I had a chance to visit a traditional Zulu settlement and learn a few things about the customs of this warlike tribe which is famous even in Greece. Actually, for some reason we have many jokes in Greece involving the Zulu tribe!

This is a sangoma, a Zulu traditional healer.

   I reached Mtunzini through some quiet country roads, riding up and down green hills. I enjoyed the Indian Ocean coastline, the tropical vegetation of the region and a nice boat-ride in the river. However, it was time to leave South Africa, so I headed northeast to enter in the tiny country of Swaziland…

A quiet boat-ride in Mlalazi River, where the settlement of Mtunzini is.

More photos and reports at: Live Trip Traveller

This is the trailer of the third part of my documentary about my adventures in South Africa (with English subtitles):

This is the entire third part of my documentary about my adventures in South Africa (with English subtitles):

   Βγαίνοντας απ’ το Λεσότο, μπήκα και πάλι στη Νότια Αφρική. Αρχικά επισκέφτηκα τη γραφική Κοιλάδα των Ζωοκλεφτών (Rustler’s Valley), όπου και κατασκήνωσα. Την επόμενη μέρα, μέσα από όμορφες διαδρομές, έφτασα στο Clarens, που θεωρείται η καλλιτεχνική πρωτεύουσα της χώρας. Εκεί έχουν συγκεντρωθεί κάθε είδους καλλιτέχνες κι αυτό φαίνεται στην αισθητική των καταστημάτων και των περιποιημένων σπιτιών της κωμόπολης αυτής. Εκείνο το Σαββατοκύριακο διοργανωνόταν εκεί φεστιβάλ μπύρας με ζωντανή μουσική, μπόλικα ψητά, που λατρεύουν οι Νοτιοαφρικανοί και βέβαια, άφθονη μπύρα! Το Clarens είχε γεμίσει από επισκέπτες και κάθε λίγο ακούγονταν οι θορυβώδης Harley Davidson των εκδρομέων.

Κοντά στο Fouriesburg υπάρχουν αυτοί οι εντυπωσιακοί πέτρινοι σχηματισμοί.

   Αυτό που ανυπομονούσα να δω ήταν το Εθνικό Πάρκο Golden Gate Highlands, το οποίο βρίσκεται πάνω στην οροσειρά Drakensberg. Ονομάζονται τα Βουνά του Δράκου, γιατί αν δει κανείς την οροσειρά από πολύ μακριά, μοιάζει με την πλάτη ενός δράκου. Φιλοξενήθηκα μέσα στο εθνικό πάρκο, σ’ ένα πανέμορφο μέρος μπροστά στον τεράστιο βράχο που δεσπόζει στο βουνό κι ονομάζεται “Brandwag Buttress”. Το πάρκο φημίζεται για τις καταπληκτικές, χρυσαφί αποχρώσεις που παίρνουν τα βράχια λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα.

Πανσέληνος πάνω από τον περίφημο βράχο Brandwag Buttress… Μαγεία!

   Έκανα αρκετές βόλτες στην περιοχή με τη μοτοσυκλέτα μου και πέτυχα όμορφα ζώα, όπως wildebeests, impalas, springboks και ζέβρες! Ανυπομονούσα να κάνω την ολοήμερη πεζοπορία μέχρι το Sentinel Peak, που θεωρείται μια από τις πιο εντυπωσιακές στη Νότια Αφρική. Δυστυχώς, όμως, ο καιρός δε μου έκανε τη χάρη. Περπατούσα συνεχώς μέσα στα σύννεφα σε υψόμετρο που ξεπερνά τα 3.000 μέτρα. Έτσι ενώ ήμουν ακριβώς δίπλα στο δεύτερο ψηλότερο καταρράκτη του κόσμου, τον Tugela, δε μπόρεσα να απολαύσω τη θέα.

Το Εθνικό Πάρκο Golden Gate Highlands φημίζεται για τις καταπληκτικές, χρυσαφί αποχρώσεις που παίρνουν τα βράχια λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα…

   Ήταν ώρα ν’ αφήσω τα βουνά και να κατέβω προς τη θάλασσα… Μέσα από όμορφα δάση έφτασα στην περιοχή των Ζουλού. Εκεί είχα την ευκαιρία να επισκεφτώ έναν παραδοσιακό οικισμό τους και να μάθω μερικά πράγματα για τα ήθη και τα έθιμα αυτής της πολεμοχαρούς φυλής, της οποίας η φήμη φτάνει μέχρι την Ελλάδα. Πάντως, όταν τους ρώτησα για τ’ αεροπλάνα που έπεσαν εκεί με το Γερμανό, τον Ιταλό και τον Έλληνα, είπαν πως δεν είχαν δει τίποτα! Πού εξαφανίστηκαν τόσα αεροπλάνα δεν ξέρω!

Αυτός είναι ένας sangoma, πρακτικός θεραπευτής των Ζουλού.

   Οδηγώντας σε ήσυχους, επαρχιακούς δρόμους και ανεβοκατεβαίνοντας καταπράσινους λόφους, έφτασα στο γραφικό, παραλιακό χωριό Mtunzini. Εκεί απόλαυσα και πάλι τα παράλια του Ινδικού Ωκεανού, την τροπική βλάστηση της περιοχής, αλλά και το ποτάμι, όπου έκανα μια ωραία βόλτα με κάποια βαρκούλα. Ήταν, όμως, ώρα να βγω από τη Νότια Αφρική κι έτσι κατευθύνθηκα βορειοανατολικά, για να μπω στη μικρή Σουαζιλάνδη…

Μια ήσυχη βόλτα στον Ποταμό Mlalazi, όπου βρίσκεται ο παραλιακός οικισμός του Mtunzini.

Περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

Αυτό είναι το trailer του τρίτου μέρους του ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στη Νότια Αφρική:

Αυτό είναι ολόκληρο το τρίτο μέρος του ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στη Νότια Αφρική: