Makgadikgadi Pans, in the area of the Kalahari Desert, was the only place in Botswana that I wanted to visit. With a total size bigger than Switzerland, it’s the largest network of salt pans in the world! Ever since I was planning this journey, I was dreaming of riding on these remote off-road routes and wild camping in this unworldly and deserted landscape.

Makgadikgadi Pans, in the area of the Kalahari Desert, are the largest network of salt pans in the world!

   I reached the pans after a full day traveling on boring tarmac. In Mmatshumo I left behind the asphalt and the adventure began… Initially, I was riding through the green bush. At some parts the road was sandy with ruts and I fell once, when I was riding a bit faster than I should. I went on more carefully and it was fine. Whenever I was hitting deep sand, I was riding on first gear letting the motorcycle follow the ruts without taking my feet from the pegs.

Initially, I was riding through the green bush until the salt pans appeared. I had no idea what was coming…

   At some point the vegetation disappeared and gave its place to the salt pans… That reminded me riding fast my XR in Gujarat, India, on the salt pans which are at the Tropic of Cancer. As I did back then, I opened throttle and found myself speeding towards the open horizon. I reached my usual 80 kilometers per hour (50 mph) and I opened full throttle to go even faster. I enjoyed some ecstatic seconds until… it was time to pay the price. My motorcycle suddenly became unstable and the handlebar was moving violently from left to right!

   I thought instantly that I was riding too fast to save me from crashing and that if I crash in such a speed, I may injure myself. I tried to balance the motorbike as long as possible, in order to gain some precious seconds for braking. The handlebar kept moving from left to right and it seemed impossible to stop that. My speed was down to something around 50 kilometers per hour (31 mph) when I did eventually fall facing the ground… I was sliding on the salty soil for a few meters. I immediately stood up thankful that I was not injured! I had never crashed in such a speed.

My motorcycle’s handlebar was moving violently from left to right and I instantly thought that if I crash in such a speed, I may injure myself…

   I immediately noticed that my windshield was completely broken… It was the first time that even its bracket was broken. Actually, it was a miracle that this windshield had lasted so long. I had replaced it four times in Asia! When you ride rough off-road routes, you cannot have a windshield. But on the other hand, it is very useful when you ride eight hours in a row on paved roads.

A windshield on an enduro bike cannot last long… I had replaced it four times in Asia!

   Everything was covered on dirt: my motorcycle, my REV’IT! clothes, even my helmet. However, my riding gear had protected me once more… I shook off the dirt from my clothes, took care of my motorbike and collected the windshield’s broken parts from the ground. I continued more carefully. The ground seemed solid but at some parts the wheel was digging the surface and there was soft soil underneath. That’s why I had lost control of my motorcycle when I was speeding.

   I could see the sun setting on the left hand side, so I rode to the bush and set camp. I was cooking in this quiet and unworldly scenery while stargazing at the Southern Cross, which I learned how to recognize on the sky of the southern hemisphere. The indigenous tribes of Botswana used to see the Southern Cross as two giraffes.

The Southern Cross (on the top, the one which resembles a kite) keeps me company during the quiet nights in the nature of the southern hemisphere…

   The next day I carried on hoping not to face any more challenges. However, the salt pans were full of surprises for a two-wheeler… The ground seemed dry and solid but it was not. Its surface was covered by a layer of slippery mud that knocked me down twice. Before I could even realize what was going on, I found myself sliding on the mud again. I was as dirty and muddy as a pig! The tyres had been transformed in a rotating mass of mud. My left aluminum pannier fell off the bike again. I was hitting its bracket to make it as straight as possible and put it back in place. My feet were so slippery that I could not stabilize them in order to lift my Baobabis. I had to unload some of my luggage.

These salt pans are full of surprises… The mud looks dry but it’s not!

   I finally reached Kubu Island, a rocky island full of baobabs in the middle of the salt pans! I lied down to rest underneath a tree enjoying its shade while gazing at the wild scenery above me… After circumnavigating the island on my motorbike and explored it, I went on with my route heading north.

Kubu Island is a rocky island full of baobabs in the middle of the salt pans!

   Happily, the rest of the riding was not in salt pans but on dirt roads with some sand and stones in a few parts. The sand wasn’t deep, so I could easily ride on 40 to 50 kilometers per hour (25 to 31 mph) between the grass. This went on for hours and of course, I didn’t see any other vehicle there. Before exiting the salt pans, I set camp since I wanted to enjoy this scenery for one more night.

Happily, the rest of the riding was not in salt pans but on dirt roads with some sand, where I could easily ride on 40 to 50 kilometers per hour (25 to 31 mph).

   After that, I headed north. On my way from Nata to Pandamatenga it felt like being on a safari by my motorcycle, which is unbelievable, since it’s strictly prohibited wherever there are wild animals! However, in that area there are no fences. I saw many times, just next to the road, elephants, giraffes, warthogs and impalas. It was unique to feel that I was in pristine nature and I was riding next to those untamed animals…

Motorcycle safari! I was riding next to elephants, giraffes, warthogs and impalas!

   I finally reached the place where four countries share a border: Botswana, Namibia, Zambia and Zimbabwe. You can choose whichever you like! I chose Zimbabwe, since I had already visited all the other countries.

More photos and reports at: Live Trip Traveller

This is the trailer of my documentary about my adventures in Botswana (with English subtitles):

This is the whole documentary about my adventures in Botswana (with English subtitles):

   Στη Μποτσουάνα το μόνο μέρος που ήθελα να επισκεφτώ ήταν τα Makgadikgadi Pans, στην ευρύτερη περιοχή της Ερήμου Καλαχάρι. Με συνολική έκταση μεγαλύτερη από της Ελβετίας, αποτελούν το μεγαλύτερο δίκτυο αλυκών στον κόσμο! Απ’ όταν σχεδίαζα το ταξίδι, ονειρευόμουν να οδηγώ σ’ αυτές τις απομακρυσμένες, εκτός δρόμου διαδρομές και να κατασκηνώνω μέσα σ’ αυτό το απόκοσμο, ερημικό τοπίο.

Τα Makgadikgadi Pans, στην ευρύτερη περιοχή της Ερήμου Καλαχάρι, αποτελούν το μεγαλύτερο δίκτυο αλυκών στον κόσμο!

   Έφτασα στις αλυκές μετά από μια μέρα βαρετής οδήγησης στην άσφαλτο. Στο Mmatshumo άφησα πίσω μου το μαύρο ασφαλτοτάπητα και η περιπέτεια ξεκίνησε… Στην αρχή οδηγούσα σε καταπράσινες εκτάσεις με χορτάρια, θάμνους και χαμηλά δέντρα. Σε μερικά σημεία ο χωματόδρομος είχε άμμο με ροδιές κι έπεσα σ’ ένα σημείο που πήγαινα λίγο πιο γρήγορα απ’ ό,τι έπρεπε. Συνέχισα πιο προσεκτικά και πήγαινα πολύ καλά. Όπου είχε βαθιά άμμο, οδηγούσα με πρώτη κι άφηνα το τιμόνι να παίζει μέσα στις ροδιές, χωρίς να βάζω το πόδι μου κάτω.

Στην αρχή οδηγούσα σε χωματόδρομους ανάμεσα σε καταπράσινες εκτάσεις, ώσπου ξαφνικά έκαναν την εμφάνισή τους οι αλυκές. Πού να ήξερα τι με περίμενε…

   Σε κάποιο σημείο η βλάστηση ξαφνικά σταμάτησε κι έδωσε τη θέση της στις αλυκές… Θυμήθηκα όταν έτρεχα με το XR μου στο Gujarat της Ινδίας, στις αλυκές που βρίσκονται στον Τροπικό του Καρκίνου. Όπως και τότε, άνοιξα γκάζι αμέσως κι έτρεχα προς τον ανοιχτό ορίζοντα. Έφτασα τα συνηθισμένα μου 80 χιλιόμετρα την ώρα κι άνοιξα το γκάζι τέρμα για να τα ξεπεράσω! Απόλαυσα μερικά εκστατικά δευτερόλεπτα, ώσπου… ήρθε η ώρα να πληρώσω το τίμημα. Ξαφνικά η μοτοσυκλέτα άρχισε να φιδιάζει και το τιμόνι πήγαινε βίαια δεξιά κι αριστερά!

   Κατευθείαν σκέφτηκα πως πήγαινα πολύ γρήγορα για να μπορέσω να το σώσω και πως αν πέσω με τέτοια ταχύτητα, μπορεί να χτυπήσω. Προσπάθησα να ισορροπήσω τη μοτοσυκλέτα για όσο το δυνατόν περισσότερο έτσι, ώστε να κερδίσω μερικά πολύτιμα δευτερόλεπτα για να φρενάρω. Το τιμόνι πήγαινε συνεχώς αριστερά και δεξιά και φαινόταν αδύνατον να το σταματήσω. Ίσως η ταχύτητά μου να είχε μειωθεί περίπου στα 50 χιλιόμετρα την ώρα όταν τελικά έπεσα με τα μούτρα… Σύρθηκα μερικά μέτρα στο αλατισμένο χώμα κι αμέσως σηκώθηκα ευγνωμονώντας που δεν έπαθα τίποτα! Ποτέ δεν έχω ξαναπέσει με τέτοια ταχύτητα.

Το τιμόνι πήγαινε βίαια δεξιά κι αριστερά κι αμέσως σκέφτηκα πως αν πέσω με τέτοια ταχύτητα, μπορεί να χτυπήσω…

   Κατευθείαν παρατήρησα πως ο ανεμοθώρακας της μοτοσυκλέτας είχε σπάσει ολοκληρωτικά… Μάλιστα, για πρώτη φορά έσπασε κι η βάση του, αφού ξηλώθηκε βίαια από το τιμόνι. Τόσο που άντεξε αυτός ο ανεμοθώρακας, πολύ ήταν. Στην Ασία είχα αλλάξει τέσσερις! Όταν κάνει κανείς enduro, δε μπορεί να έχει ανεμοθώρακα. Από την άλλη, όμως, είναι ιδιαίτερα χρήσιμος όταν οδηγεί κανείς οκτώ ώρες συνεχόμενα σε άσφαλτο.

Ανεμοθώρακας σε μοτοσυκλέτα που κάνει enduro δε μπορεί να επιβιώσει… Στην Ασία τέσσερις είχα αλλάξει!

   Η μοτοσυκλέτα, τα ρούχα της REV’IT! και το κράνος μου είχαν γεμίσει χώμα. Γι’ άλλη μια φορά με είχαν σώσει… Τινάχτηκα, τακτοποίησα τη μοτοσυκλέτα, μάζεψα τ’ απομεινάρια του ανεμοθώρακα και συνέχισα πιο συνετά. Το χώμα φαινόταν σκληρό, αλλά σε κάποια σημεία το λάστιχο έσκαβε την επιφάνεια κι από κάτω είχε πιο μαλακό χώμα. Γι’ αυτό είχε αρχίσει να φιδιάζει η μοτοσυκλέτα μου όταν ανέπτυξα υπερβολική ταχύτητα.

   Έβλεπα τον ήλιο στ’ αριστερά μου να δύει, οπότε πήγα εκεί που ξεκινούσε πάλι η πρασινάδα, για να κατασκηνώσω. Μαγείρευα στην ησυχία αυτού του απόκοσμου τοπίου παρατηρώντας το Σταυρό του Νότου, που έμαθα ν’ αναγνωρίζω στον ουρανό του νότιου ημισφαιρίου. Οι αυτόχθονες της Μποτσουάνα έβλεπαν τον αστερισμό ως δυο καμηλοπαρδάλεις.

Ο Σταυρός του Νότου (στο επάνω μέρος, που μοιάζει με χαρταετό) συντροφεύει τα ήσυχα βράδια μου στη φύση του νοτίου ημισφαιρίου…

   Την επόμενη μέρα, συνέχισα οδηγώντας συνετά κι ελπίζοντας να μην έχω άλλες εκπλήξεις. Οι αλυκές, όμως, έκρυβαν πολλές παγίδες για ένα δίκυκλο… Το χώμα φαινόταν ξεραμένο και σκληρό, αλλά δεν ήταν. Είχε στην επιφάνειά του ένα στρώμα γλιστερής λάσπης, που μ’ έριξε δυο φορές προτού το καταλάβω και βρέθηκα πάλι να σέρνομαι στο έδαφος. Είχα γίνει σα γουρούνι! Τα ελαστικά είχαν μετατραπεί σε μια περιστρεφόμενη μάζα από λάσπη. Η αριστερή βαλίτσα αλουμινίου βγήκε πάλι από τη θέση της. Χτυπούσα τη βάση της για να την ισιώσω όσο μπορούσα και να την τοποθετήσω ξανά στη μοτοσυκλέτα. Τα πόδια μου γλιστρούσαν τόσο, που δε μπορούσα να τα σταθεροποιήσω για να σηκώσω το Μπαομπάμπη μου. Αναγκάστηκα να ξεφορτώσω κάποια πράγματα.

Αυτές οι αλυκές κρύβουν πολλές παγίδες… Η λάσπη φαίνεται ξεραμένη, αλλά δεν είναι!

   Έφτασα επιτέλους στο περιβόητο Kubu Island, ένα βραχώδες νησί με μπαομπάμπ στη μέση των αλυκών! Ξάπλωσα στη σκιά ενός δέντρου να ξεκουραστώ καθώς αγνάντευα το απόκοσμο τοπίο πάνω από το κεφάλι μου… Αφού έκανα με τη μοτοσυκλέτα μου τον «περίπλου» του νησιού, για να το εξερευνήσω, συνέχισα την πορεία μου προς το βορρά.

Το Kubu Island είναι ένα βραχώδες νησί με μπαομπάμπ στη μέση των αλυκών!

   Ευτυχώς, η υπόλοιπη διαδρομή δεν ήταν σε αλυκές, αλλά σε χωματόδρομους με λίγη άμμο και ενίοτε πέτρες. Η άμμος δεν ήταν βαθιά, οπότε μπορούσα να οδηγώ άνετα με 40 έως 50 χιλιόμετρα την ώρα ανάμεσα στα χόρτα. Αυτό διήρκησε αρκετές ώρες και φυσικά, δε συνάντησα ούτε ένα όχημα. Προτού βγω από τις αλυκές, σταμάτησα για να περάσω άλλη μια νύχτα κατασκηνώνοντας μέσα σ’ αυτό το τοπίο.

Ευτυχώς, η υπόλοιπη διαδρομή δεν ήταν σε αλυκές, αλλά σε χωματόδρομους με λίγη άμμο, όπου μπορούσα να οδηγώ άνετα με 40 έως 50 χιλιόμετρα την ώρα.

   Μετά απ’ αυτό κατευθύνθηκα βόρεια. Στο δρόμο από το Nata προς το Pandamatenga ήταν σα να κάνω σαφάρι σε εθνικό πάρκο με τη μοτοσυκλέτα μου, πράγμα αδιανόητο, αφού απαγορεύεται αυστηρά όπου κυκλοφορούν άγρια ζώα! Εκεί, όμως, δεν υπάρχουν φράκτες. Ένα σωρό φορές είδα δίπλα στο δρόμο ελέφαντες, καμηλοπαρδάλεις, φακόχοιρους και αντιλόπες. Πολύ μ’ άρεσε που απλά οδηγούσα και περνούσα από δίπλα τους με τη μοτοσυκλέτα μου! Ήταν μοναδική η αίσθηση πως βρίσκομαι σε παρθένα φύση κι οδηγώ δίπλα σ’ αυτά τ’ αδάμαστα ζώα…

Σαφάρι με τη μοτοσυκλέτα μου! Περνούσα δίπλα από καμηλοπαρδάλεις, ελέφαντες, φακόχοιρους και αντιλόπες!

   Έτσι έφτασα μέχρι το σημείο όπου ενώνονται τέσσερα κράτη: η Μποτσουάνα με τη Ναμίμπια, τη Ζάμπια και τη Ζιμπάμπουε… Διαλέγεις και παίρνεις! Εγώ διάλεξα τη Ζιμπάμπουε, αφού όλα τ’ άλλα τα είχα ήδη επισκεφτεί.

Περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

Αυτό είναι το trailer του ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στην Μποτσουάνα:

Αυτό είναι ολόκληρο το ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στην Μποτσουάνα:

   Cobrra is a new Slovakian company which released a ground-breaking product. Its Nemo 2 is an independent system which automatically lubricates the motorcycle’s chain while riding. This way the chain never has to work without oil which is something that increases the chain’s lifetime. So, you don’t have to struggle lubricating your chain every once in a while, which can be a headache, especially if you don’t have a centre stand on your bike. While riding, you just rotate the container of Nemo 2 90 degrees clockwise and it will take care of the rest… It doesn’t get any easier!

The only thing you have to do to lubricate the chain is to rotate Cobrra Nemo 2 90 degrees clockwise!

   When you travel around Africa, it’s always a trouble to find a chain lubrication spray. They are just not available in most countries. But now I don’t have to carry any spray! One thing less in my luggage 😉 I can feed Nemo 2 with any kind of oil, preferably 80W90 gear oil, which is widely available even in Africa.

   Another advantage is than I can lubricate my chain right when it needs to, for instance, after rain or a dusty off-road ride. By rotating the Nemo 2 180 degrees, you can flush your chain with more oil, which is very useful when you come out of a desert and you want to get rid of that nasty sand… Each lubrication cycle lasts between 150 and 350 km (93 to 217 miles), depending on your speed and the weather conditions. Each container full of oil can last up to 5,000 km (3,107 miles).

The oil is dispensed on the chain through this hose.

   The most important advantage of Cobrra Nemo 2 against other automatic lubrication systems is its reliability. Nemo 2 is absolutely independent. It works with pressure which is formed in its container. That means it doesn’t need vacuum or even electricity, so you don’t have to make any nasty modification to your bike and nothing can go wrong. Nemo 2 is robust even for thousands of kilometers in rough off-road conditions and that’s what is important for me.

   So, now my rides are more peaceful and enjoyable since I have one thing less to care about. I am glad I have the Cobrra Nemo 2 along my expedition on the African continent!

   Η Cobrra είναι μια νέα εταιρεία από τη Σλοβακία, που έχει δημιουργήσει ένα πρωτοποριακό προϊόν. Το Nemo 2 είναι ένα αυτόνομο σύστημα που λαδώνει την αλυσίδα κίνησης της μοτοσυκλέτας καθώς αυτή κινείται. Έτσι η αλυσίδα δε μένει ποτέ χωρίς λάδι, γεγονός που συμβάλει στη μακροζωία της. Δε χρειάζεται ν’ αγωνίζεται κανείς να λαδώσει την αλυσίδα κάθε λίγο, πράγμα που μπορεί ν’ αποδειχθεί μπελάς, ειδικά σε μοτοσυκλέτες που δε διαθέτουν ορθοστάτη. Καθώς οδηγεί κανείς, απλά περιστρέφει το Nemo 2 90 μοίρες δεξιόστροφα και τα υπόλοιπα τ’ αναλαμβάνει αυτό… Πιο απλό δε γίνεται!

Το μόνο που χρειάζεται για να λαδωθεί η αλυσίδα είναι να περιστρέψει κανείς το Cobrra Nemo 2 90 μοίρες δεξιόστροφα!

   Τα ειδικά σπρέι για τη λίπανση της αλυσίδας κίνησης είναι δυσεύρετα στην Αφρική. Απλούστατα δε διατίθενται στις περισσότερες χώρες. Τώρα, όμως, δε χρειάζεται να κουβαλώ κανένα σπρέι! Ένα πράγμα λιγότερο στα μπαγκάζια μου 😉 Μπορώ να βάζω οτιδήποτε λάδι στο Nemo 2, κατά προτίμηση βαλβολίνη 80W90, που μπορεί να βρει κανείς οπουδήποτε, ακόμη και στην Αφρική.

   Ένα άλλο πλεονέκτημα είναι πως τώρα μπορώ να λαδώνω την αλυσίδα μου ακριβώς τη στιγμή που το χρειάζεται, όπως για παράδειγμα, μετά από βροχή ή από εκτός δρόμου οδήγηση σε περιβάλλον με σκόνη. Περιστρέφοντας το Nemo 2 κατά 180 μοίρες, η αλυσίδα ξεπλένεται με περισσότερο λάδι, πράγμα ιδιαίτερα χρήσιμο όταν βγαίνει κανείς από την έρημο και θέλει να ξεφορτωθεί τη ζημιογόνα άμμο από την αλυσίδα… Κάθε λάδωμα διαρκεί από 150 έως 350 χιλιόμετρα, ανάλογα με την ταχύτητα οδήγησης και τις καιρικές συνθήκες. Κάθε γέμισμα του Nemo 2 μπορεί να διαρκέσει μέχρι και 5.000 χιλιόμετρα.

Από αυτό το σωληνάκι χύνεται το λάδι στην αλυσίδα.

   Το σημαντικότερο πλεονέκτημα του Cobrra Nemo 2 έναντι άλλων συστημάτων αυτόματης λίπανσης της αλυσίδας είναι η αξιοπιστία του. Το Nemo 2 είναι απολύτως αυτόνομο. Λειτουργεί με πίεση που δημιουργείται μέσα στη μικρή δεξαμενή του. Αυτό σημαίνει πως δε χρειάζεται ούτε υποπίεση ούτε ηλεκτρισμό, οπότε δεν απαιτείται καμιά μετατροπή στη μοτοσυκλέτα και τίποτα δε μπορεί να πάει στραβά. Το Nemo 2 μπορεί ν’ αντέξει χιλιάδες χιλιόμετρα ακόμη και σε σκληρές εκτός δρόμου συνθήκες κι αυτό είναι που μετρά για ‘μένα.

   Τώρα, λοιπόν, οδηγώ τη μοτοσυκλέτα μου ακόμη πιο ξένοιαστος, αφού έχω ένα πράγμα λιγότερο να φροντίζω. Χαίρομαι που έχω το Cobrra Nemo 2 στο mad about Africa!

   Proceeding with “You’ve got mail!” action, that unites African immigrants with their families, I had a special mission to accomplish in South Africa… This time it was not the letter of an immigrant in Greece but the letter of a girl’s family from Cameroon. Loic from Yaoundé, the capital of Cameroon, gave us a letter in June 2014 for his two sisters who live in South Africa. Six years have passed since they left home and they have never met ever since. They keep in touch but it is too expensive to fly in Africa, so most people cannot afford it.

Loic from Cameroon gave us a letter in June 2014 and asked us to deliver it to his sisters in South Africa.

   Stephanie is 31 years old and is currently living between Pretoria and Johannesburg. She invited me to her small apartment and she made me feel like an honored guest. She studies management and accounting, while she translates between English and French to make a living.

   Her sister lives in Johannesburg and she is married to a Cameroonian. They got three children. They sometimes meet each other during weekends. There are many Cameroonians in South Africa but Stephanie told me that she’s quite antisocial and hasn’t got any friends. She was asking about my journey and she was curious how could I not be afraid of the locals. She is quite afraid herself due to the xenophobic attacks that are on the rise in South Africa these days.

Handing over to Stephanie the letter I was carrying all those months…

   South Africa is the most developed country on the continent and it attracts immigrants from various African countries where life is hell. Unfortunately, the last years some black South Africans attack immigrants from Zimbabwe, Mozambique, Somalia, Congo, Malawi and other African countries. The excuse is always the same all around the world… Those immigrants take the job opportunities out of the locals, they say. However, most businessmen claim that Zimbabweans are better educated, more reliable and more hard working than South Africans. But people everywhere are afraid of the competition and they don’t want meritocracy to rule. They just want to get rid of the foreigners, who struggle to make ends meet and sometimes they pay with their life…

   Images from xenophobic attacks on the news are really hard to watch… Groups of furious locals with machetes on hands grab any poor guy who tried to escape the hell from his own country in order to survive. How could they imagine that an even worse kind of living hell would wait for them in South Africa, in Europe, in America… The story is the same worldwide. Poor people are the ones who have to pay the price. Some locals tie young immigrants wearing shabby clothes, who can hardly survive, and they burn them alive! There was even somebody who was filming that on his mobile phone, so I watched the most hideous images my eyes have ever seen… It makes you wonder: don’t these people have any feelings?

Stephanie was touched to see her old family photos…

   I handed over to Stephanie the letter that I was carrying all those months around Africa. She opened it, she read it and she found inside some old family photos that really touched her. She saw herself as a little girl with her siblings and her best friends. When I asked her if and when she will meet them again, she didn’t know what to answer. Until then, she will only be seeing them on these old, washed-out photographs…

   Συνεχίζοντας τη δράση «Το… πάμε το γράμμα!» κι ενώνοντας Αφρικανούς μετανάστες με τις οικογένειές τους, είχα μια ιδιαίτερη αποστολή να εκπληρώσω στη Νότια Αφρική… Αυτήν τη φορά δεν είχα να παραδώσω το γράμμα ενός μετανάστη στην Ελλάδα, αλλά το γράμμα της οικογένειας μιας μετανάστριας από το Καμερούν. Τον Ιούνιο του 2014 ο Loic, που ζει στην πρωτεύουσα του Καμερούν, τη Yaoundé, μας έδωσε ένα γράμμα για τις δυο αδερφές του, που ζουν στη Νότια Αφρική. Εδώ κι έξι χρόνια, από τότε που έφυγαν, δεν τις έχει δει κι ούτε ξέρει πότε μπορεί να τις ξαναδεί. Αν και κρατούν επαφή, οι πτήσεις είναι πανάκριβες, οπότε σχεδόν ανέφικτες για τους περισσότερους Αφρικανούς.

Τον Ιούνιο του 2014 ο Loic απ’ το Καμερούν μας έδωσε ένα γράμμα για να μεταφέρουμε στις αδερφές του στη Νότια Αφρική.

   Η Stephanie είναι τριάντα ενός χρονών και τώρα ζει ανάμεσα στην Pretoria και το Johannesburg, όπου και τη συνάντησα. Με προσκάλεσε στη μικρή γκαρσονιέρα που νοικιάζει, όπου μ’ έκανε να αισθανθώ σαν επίτιμος φιλοξενούμενος. Σπουδάζει διοίκηση και λογιστική, ενώ αναλαμβάνει μεταφράσεις από τα αγγλικά στα γαλλικά και το αντίστροφο.

   Η αδερφή της, η οποία ζει στο Johannesburg, έχει παντρευτεί κάποιον Καμερουνέζο που ζει εκεί και μάλιστα έχουν τρία παιδιά. Μερικές φορές βλέπονται τα Σαββατοκύριακα. Αν και υπάρχουν αρκετοί Καμερουνέζοι στη Νότια Αφρική, η Stephanie μου έλεγε πως δεν έχει φίλους κι είναι αρκετά αντικοινωνική. Με ρωτούσε για το ταξίδι μου κι απορούσε πώς δε φοβάμαι τους ντόπιους. Η ίδια φοβάται τις ξενοφοβικές επιθέσεις που τον τελευταίο καιρό βρίσκονται σε έξαρση στη Νότια Αφρική.

Παραδίδοντας στη Stephanie το γράμμα που κουβαλούσα όλους αυτούς τους μήνες ανά την Αφρική…

   Η Νότια Αφρική, όντας η πιο ανεπτυγμένη χώρα της ηπείρου, προσελκύει μετανάστες από διάφορες αφρικανικές χώρες όπου η ζωή είναι τραγική. Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια κάποιοι μαύροι Νοτιοαφρικανοί οργανώνουν αιματηρές επιθέσεις σε μετανάστες από τη Ζιμπάμπουε, τη Μοζαμβίκη, τη Σομαλία, το Κονγκό, το Μαλάουι κι άλλες αφρικανικές χώρες. Η δικαιολογία είναι πάντα η ίδια σ’ όλο τον κόσμο… Τους κλέβουν τις δουλειές, λεν. Ωστόσο, οι περισσότεροι επιχειρηματίες λεν πως οι μετανάστες απ’ τη Ζιμπάμπουε είναι καλύτερα μορφωμένοι, πιο συνεπείς και πιο εργατικοί από τους ντόπιους. Ο κόσμος, όμως, παντού φοβάται τον ανταγωνισμό και δε θέλει την αξιοκρατία. Θέλει απλά να διώξει τους ξένους, που αγωνίζονται σκληρά για ένα κομμάτι ψωμί και πολλές φορές το πληρώνουν με τη ζωή τους…

   Στις ειδήσεις προβάλλονται εικόνες που δύσκολα αντέχει κανείς να δει… Ομάδες οργισμένων ντόπιων με μασέτες στα χέρια αρπάζουν όποιον φουκαρά προσπάθησε ν’ αποδράσει από την κόλαση της χώρας του για να επιβιώσει. Πού να ήξεραν οι καημένοι πως μια χειρότερη κόλαση θα τους περίμενε στη Νότια Αφρική, στην Ευρώπη, στην Αμερική… Σ’ όλο τον κόσμο η ιστορία είναι η ίδια. Όπου φτωχός κι η μοίρα του. Οι ντόπιοι δένουν νεαρά παιδιά με κουρελιασμένα ρούχα, που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα και τα καίνε ζωντανά! Κάποιος, μάλιστα, βιντεοσκοπούσε τη σκηνή με το κινητό του τηλέφωνο κι έτσι είδα ό,τι πιο απεχθές έχουν δει ποτέ τα μάτια μου… Σε κάνει ν’ απορείς: αυτοί οι «άνθρωποι» δεν έχουν αισθήματα;

Όταν η Stephanie είδε τις παλιές, οικογενειακές φωτογραφίες που της έστειλαν, συγκινήθηκε…

   Έδωσα στη Stephanie το γράμμα που είχα από την οικογένειά της και κουβαλούσα όλους αυτούς τους μήνες ανά την Αφρική. Το άνοιξε, το διάβασε κι εκεί μέσα βρήκε κάποιες παλιές, οικογενειακές τους φωτογραφίες, που την έκαναν να συγκινηθεί. Είδε τον εαυτό της όταν ήταν μικρό κοριτσάκι μαζί με τ’ αδέρφια της και τις καλύτερές της φίλες. Τη ρώτησα αν και πότε θα τους ξαναδεί και δεν ήξερε τι να μου απαντήσει. Μέχρι τότε, θα τους βλέπει στις παλιές αυτές, ξεθωριασμένες φωτογραφίες…