Mozambique is a quite big country and I had almost a month to explore just its northern part. I rode 1,400 km (870 miles) from the border with Zimbabwe to reach the coast. When I saw those exotic beaches with the turquoise water, I knew it was worth the effort! I relaxed for a few days in a spartan room in Mossuril, next to the water, being hosted by some friendly locals. Everyday I was exploring the region around there. My favorite beach was Cabaceira Pequena with its long, white sand. I loved watching women and children fishing on the coast while the wind was blowing the sails of picturesque dhows in the background…

The coast of Mossuril

   Somewhere around there, I celebrated a great moment… Since 2007, when I first hit the road on my motorbike, I spent more time traveling around the world than being settled in Greece! Between my two long trips in Asia and Africa, I stayed in Greece for four years. However, the time I am exploring the world is longer since now and… I’m still going strong!

Women and children fish on the coast, while men fish by boats.

   I visited Mozambique Island which packs so much of history… Well before the 15^th century, it was already an important trading settlement dealing with Madagascar, Persia, Arabia and elsewhere. Then, Vasco da Gama landed there and eventually Mozambique Island became the capital of Portuguese East Africa. The Portuguese architecture is still evident on the forts and the old houses which survive. As a result of history, this little place is home to a diverse and multicultural society. On an island that you can walk from side to side in a few minutes, you can find Christian churches, mosques and a Hindu temple!

São Sebastião Fort in Mozambique Island is the oldest complete fort still standing in sub-Saharan Africa.

   I couldn’t stop enjoying the majestic coastline, so I spent several more days around the small town of Nacala-a-Velha. With my host, Joachim, and his friends we visited the Catholic mission of Cava. On Sunday, Father Silvano got his motorbike, I got mine and we were riding on trails in the bush for an hour to reach a remote settlement. Tens of villagers from the whole region came to attend the open-air liturgy. They were surprised to see me there and they were very curious about my adventures in Africa. I was answering their questions in English, Elena was translating my answers to Portuguese and a local elder who speaks Portuguese was finally translating everything to Makua, the language that the villagers could understand. They never had a guest from that far, so they made me feel really honorable. They even organized some traditional dancing for me! The interaction with those people was really interesting…

These villagers never had a guest from that far, so they even organized some traditional dancing to honor me!

   After singing all together “What are the problems in your house?”, the villagers were replying to the question one by one. This way everybody knows what is happening in the village and if it is possible, the elders give their advices. After that, the liturgy started with local music and dancing, mostly by women. They had brought two live chickens to prepare a meal on the fire for everybody. After eating, we bid farewell and they asked me to let them know if I will reach my country safe and sound.

That’s the small church that the villagers built in the bush and we reached with Father Silvano to make a liturgy.

   It was time to leave my motorcycle for a while and take a small boat to Ibo Island. I had to camp on the coast and wait 22 hours until the next boat would leave. Forty people were packed on a tiny, wooden boat with their luggage. Men, patient women and children were sitting anywhere, on the floor or on the luggage. As the old boat was battling with the waves and some water was getting inside, I felt that this must be what all those African immigrants go through for days when they try to cross the Mediterranean Sea and reach the promised land, Europe…

While sailing to Ibo Island, I felt that this must be what all those African immigrants go through for days when they try to cross the Mediterranean Sea and reach the promised land, Europe…

   Ibo used to be an important slave-trading port and Mozambique’s second-most important town. Now it’s a surreal place full of old, dilapidated Portuguese houses. Some of them are already ruined, while some other look ruined but people live inside. Mozambique suffered a terrible civil war for 15 years and everything now looks ruined. The country is less developed than its neighbors but Mozambicans are still smiling and trying to build a life out of the ruins…

After 15 years of a brutal civil war, life is going on in Mozambique between old, Portuguese ruins…

   It was time to move inland again, since I definitely wanted to visit Malawi. It was more than 1,000 km (621 miles) away but I took some nice shortcuts through dirt roads. Some of them had quite a lot of sand and what they call “fis-fis” in Sahara. It’s that powder-like sand which makes a whole cloud of dust once you hit it. Anyway, the ride was enjoyable and after a couple of nights wild camping in the bush, I reached the border…

I finally replaced my broken windscreen with a Chinese one… Price: 3 euros for the windscreen plus 1 euro for the bracket. Installation was included!

This is the trailer of my documentary about my adventures in Mozambique (with English subtitles):

This is the whole documentary about my adventures in Mozambique (with English subtitles):

   Η Μοζαμβίκη είναι αρκετά μεγάλη κι είχα σχεδόν ένα μήνα για να εξερευνήσω μόνο το βόρειο κομμάτι της. Οδήγησα 1.400 χιλιόμετρα από τα σύνορα με τη Ζιμπάμπουε για να φτάσω στα παράλια. Όταν είδα τις εξωτικές εκείνες ακτές με τα τιρκουάζ νερά, ήξερα πως άξιζε τον κόπο! Άραξα μερικές μέρες σ’ ένα λιτό δώμα στο Mossuril, δίπλα στη θάλασσα. Με φιλοξενούσαν κάποιοι φιλικοί ντόπιοι και κάθε μέρα εξερευνούσα την περιοχή. Η αγαπημένη μου παραλία ήταν η Cabaceira Pequena με τη μεγάλη, λευκή της αμμουδιά. Μου άρεσε να βλέπω τις γυναίκες και τα παιδιά να ψαρεύουν στην ακτή, ενώ ο άνεμος φούσκωνε τα πανιά από τις φελούκες που έπλεαν στον ορίζοντα…

Η ακτή του Mossuril

   Κάπου εκεί γιόρτασα μια σπουδαία μέρα… Ξεκινώντας από το 2007, που ξεχύθηκα για πρώτη φορά στους δρόμους με τη μοτοσυκλέτα μου, βρίσκομαι περισσότερο καιρό στο δρόμο τώρα πια, ταξιδεύοντας εκτός Ελλάδος παρά έχοντας μια σταθερή ζωή στη χώρα μου. Ανάμεσα στα δύο μου μεγάλα ταξίδια στην Ασία και την Αφρική, έμεινα στην Ελλάδα για τέσσερα χρόνια. Αυτές τις μέρες, όμως, ξεπέρασα τα τέσσερα χρόνια που εξερευνώ τις άγνωστες γωνιές του κόσμου μας… και συνεχίζω αχόρταγα!

Οι γυναίκες και τα παιδιά ψαρεύουν στην ακτή, ενώ οι άντρες ψαρεύουν με τις βάρκες.

   Επισκέφτηκα το Νησί της Μοζαμβίκης, που κρύβει μια τόσο πλούσια ιστορία… Αρκετά πριν το 15^ο αιώνα, ήταν ήδη ένα σπουδαίο εμπορικό κέντρο, που είχε επαφές με τη Μαδαγασκάρη, την Περσία, την Αραβία και άλλους μακρινούς τόπους. Ύστερα, ο Βάσκο ντα Γκάμα έφτασε εκεί και το νησί αυτό έγινε η πρωτεύουσα της Πορτογαλικής Ανατολικής Αφρικής. Η πορτογαλική αρχιτεκτονική είναι ακόμη εμφανής στα κάστρα και τα παλιά σπίτια που σώζονται. Έτσι σ’ αυτό το μικρό κομμάτι γης ζει μια ποικιλόμορφη και πολυπολιτισμική κοινωνία. Σ’ ένα νησί που μπορεί να περπατήσει κανείς από άκρη σ’ άκρη μέσα σε λίγα λεπτά, υπάρχουν χριστιανικές εκκλησίες, τζαμιά, αλλά κι ένας ινδουιστικός ναός!

Το φρούριο São Sebastião στο Νησί της Μοζαμβίκης είναι το παλαιότερο φρούριο που σώζεται ακέραιο στην Υποσαχάρια Αφρική.

   Δε μπορούσα να χορτάσω τις καταπληκτικές ακτές αυτής της χώρας… Έτσι αφιέρωσα μερικές ακόμη μέρες στην κωμόπολη της Nacala-a-Velha. Με τον οικοδεσπότη μου, τον Joachim, και τους φίλους του, επισκεφτήκαμε την καθολική ιεραποστολή της Cava. Την Κυριακή, ο Πάτερ Silvano καβάλησε τη μοτοσυκλέτα του, καβάλησα κι εγώ τη δική μου κι οδηγούσαμε για μια ώρα σε μονοπάτια για να φτάσουμε σ’ έναν απομακρυσμένο οικισμό μέσα στο δάσος. Δεκάδες χωρικοί απ’ ολόκληρη την περιοχή είχαν συγκεντρωθεί για να παρακολουθήσουν την υπαίθρια λειτουργία. Έμειναν έκπληκτοι όταν με είδαν εκεί κι ήταν πολύ περίεργοι να μάθουν για τις περιπέτειές μου στην Αφρική. Απαντούσα τις ερωτήσεις τους στ’ αγγλικά, η Elena τις μετέφραζε στα πορτογαλικά και κάποιος ντόπιος που ήξερε πορτογαλικά, μετέφραζε ό,τι έλεγα στην τοπική γλώσσα makua, που οι χωρικοί μπορούσαν να καταλάβουν. Ποτέ δεν τους είχε επισκεφτεί κάποιος από τόσο μακριά, οπότε μ’ έκαναν να νιώθω το τιμώμενο πρόσωπο. Μέχρι που οργάνωσαν παραδοσιακούς χορούς για ‘μένα! Η επαφή μ’ αυτούς τους ανθρώπους ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα…

Αυτοί οι χωρικοί ποτέ δεν είχαν κάποιον επισκέπτη από τόσο μακριά, οπότε οργάνωσαν παραδοσιακούς χορούς για να με τιμήσουν!

   Αφού τραγούδησαν όλοι μαζί «Ποια είναι τα προβλήματα στο σπίτι σας;», οι χωρικοί απαντούσαν με τη σειρά. Έτσι όλοι γνωρίζουν τι συμβαίνει στο χωριό κι αν είναι εφικτό, οι γηραιότεροι δίνουν τις συμβουλές τους. Μετά απ’ αυτό, η λειτουργία ξεκίνησε με τοπική μουσική και χορούς, κυρίως από τις γυναίκες. Είχαν φέρει δυο ζωντανές κότες, για να ετοιμάσουν στη φωτιά ένα γεύμα για όλους. Αφού φάγαμε, τους αποχαιρετήσαμε και μου ζήτησαν να τους ενημερώσω αν φτάσω στη χώρα μου σώος και αβλαβής.

Αυτός είναι ο μικρός ναός που οι χωρικοί έχτισαν στο δάσος και τον επισκεφτήκαμε μαζί με τον Πάτερ Silvano για να λειτουργήσει.

   Ήταν ώρα ν’ αφήσω για λίγο τη μοτοσυκλέτα μου και να πάρω τη βάρκα για το Νησί Ibo. Κατασκήνωσα στην ακτή και περίμενα 22 ώρες μέχρι να φύγει η επόμενη βάρκα. Σαράντα άτομα στοιβαχτήκαμε στο μικρό, ξύλινο πλεούμενο μαζί μ’ όλα τα μπαγκάζια μας. Άντρες, υπομονετικές γυναίκες και παιδιά κάθονταν οπουδήποτε υπήρχε χώρος, είτε στο πάτωμα είτε πάνω στα μπαγκάζια. Καθώς το παλιό σκαρί πάλευε με τα κύματα και το νερό έμπαινε μέσα, αισθάνθηκα πως παρόμοιες πρέπει να ‘ναι οι συνθήκες που αντιμετωπίζουν επί μέρες οι Αφρικανοί μετανάστες που προσπαθούν να διαπλεύσουν τη Μεσόγειο για να φτάσουν στη γη της επαγγελίας, την Ευρώπη…

Πλέοντας προς το Νησί Ibo, αισθάνθηκα πως παρόμοιες πρέπει να ‘ναι οι συνθήκες που αντιμετωπίζουν επί μέρες οι Αφρικανοί μετανάστες που προσπαθούν να διαπλεύσουν τη Μεσόγειο για να φτάσουν στη γη της επαγγελίας, την Ευρώπη…

   Το Ibo ήταν ένας πολυσύχναστος σταθμός για τους δουλεμπόρους κι αποτελούσε τη δεύτερη σημαντικότερη πόλη της Μοζαμβίκης. Τώρα είναι ένα σουρεαλιστικό μέρος γεμάτο παλιά, πορτογαλικά σπίτια. Κάποια έχουν γίνει ερείπια, ενώ άλλα μοιάζουν με ερείπια, αλλά υπάρχει κόσμος που ζει μέσα. Η Μοζαμβίκη υπέφερε από έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο, που κράτησε δεκαπέντε χρόνια. Έτσι τώρα έχουν ερειπωθεί τα πάντα. Η χώρα είναι λιγότερο ανεπτυγμένη από τα γειτονικά της κράτη, αλλά οι κάτοικοί της παραμένουν χαμογελαστοί και προσπαθούν να χτίσουν μια ζωή από τα ερείπια…

Μετά από δεκαπέντε χρόνια ενός αιματηρού, εμφύλιου πολέμου, η ζωή συνεχίζεται στη Μοζαμβίκη ανάμεσα σε παλιά, πορτογαλικά ερείπια…

   Ήταν ώρα ν’ αφήσω και πάλι τις ακτές, αφού ήθελα οπωσδήποτε να επισκεφτώ το Μαλάουι. Απείχε πάνω από 1.000 χιλιόμετρα, αλλά έκοψα δρόμο από κάποιους ωραίους χωματόδρομους που βρήκα. Σε μερικά σημεία είχε αρκετή άμμο κι εκείνη την πούδρα που στη Σαχάρα αποκαλούν «φις-φις». Είναι εκείνη η πολύ μαλακή άμμος που σηκώνει ολόκληρο σύννεφο σκόνης. Παρόλ’ αυτά, απόλαυσα τη διαδρομή και μετά από δυο νύχτες ελεύθερης κατασκήνωσης στη ζούγκλα, έφτασα στα σύνορα…

Επιτέλους βρήκα έναν κινέζικο ανεμοθώρακα για ν’ αντικαταστήσω αυτόν που είχα σπάσει… Τιμή: 3 ευρώ για τον ανεμοθώρακα και 1 ευρώ για τη βάση. Τα εργατικά συμπεριλαμβάνονται!

Αυτό είναι το trailer του ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στη Μοζαμβίκη:

Αυτό είναι ολόκληρο το ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στη Μοζαμβίκη:

   I met Blessing in 2013 in Thessaloniki, Greece, my hometown. He was born in 1987 in a village near Mutare, Zimbabwe. In 2009 he got a scholarship from his country to study medicine in the Greek Military School of Combat Support Officers. The public school provides him accommodation and boarding. He learnt Greek well enough and he speaks English fluently, as many Zimbabweans do. Zimbabweans are famous for their education, their friendliness and their humour. That’s the case of Blessing too. He visits his family and friends in Zimbabwe every summer, when the school is on vacations. He is now at the fifth and last year of his studies. So, he will soon return to Zimbabwe to serve in the army.

Liberty with his BMW

   In Zimbabwe I had the chance to visit two of his friends. The first one was Liberty in the capital, Harare. Liberty is a young photographer who shoots weddings and other events. He came to meet me on his tuned and shiny BMW 316! We went to eat in a local restaurant where I tried sadza, a white, tasteless staple food which is made out of ground maize and is found almost all around Africa. They eat it with a sauce made out of vegetables and leaves, sometimes topped with fish or meat for people who can afford it.

Eating sadza with Liberty and his friend.

   In Mutare I met another friend of Blessing. Peter was born and raised in the same village where Blessing was. Now he is the accounts officer of a banana plantation which supplies many African countries with its tasty fruits. That’s one of the few farms which belongs to a white Zimbabwean that the government hasn’t confiscated. It is huge, it employs thousands of people and it really supports what has been left from the country’s collapsed economy.

Peter in the office of the farm where he is working as an accounts officer.

   Peter himself rents a small farm to grow some potatoes and beans. Now he is thinking to venture into cattle and goat raising, since there is a high demand around Christmas. He used to be a sculptor working on wood. He showed me the scar on his arm which is what was left after an accident with the chisel. Zimbabweans are famous throughout Southern Africa for their handicrafts. However, Peter realised he could not make a living out of this. So, he decided to get a better education and make a career on accounting.

   I was glad to meet Blessing and his nice friends in Zimbabwe! I got to know how each one of them lives in Greece and in Zimbabwe. After all, that’s what “You’ve got mail!” is all about…

   Γνώρισα το Blessing το 2013 στη Θεσσαλονίκη. Γεννήθηκε το 1987 σ’ ένα χωριό κοντά στο Mutare της Ζιμπάμπουε. Το 2009 πήρε υποτροφία από τη χώρα του για να σπουδάσει ιατρική στη Στρατιωτική Σχολή Αξιωματικών Σωμάτων, η οποία του παρέχει τη διαμονή και τη διατροφή. Έμαθε ελληνικά αρκετά καλά, ενώ μιλά άπταιστα αγγλικά, όπως αρκετοί συντοπίτες του. Οι κάτοικοι της Ζιμπάμπουε φημίζονται για τη μόρφωσή τους, τη φιλικότητά τους και το χιούμορ τους. Έτσι ακριβώς είναι κι ο Blessing. Επισκέπτεται την οικογένεια και τους φίλους του στη Ζιμπάμπουε κάθε καλοκαίρι, όταν η σχολή σταματά. Βρίσκεται τώρα στο πέμπτο και τελευταίο έτος των σπουδών του. Σύντομα, λοιπόν, θα επιστρέψει στη Ζιμπάμπουε, για να υπηρετήσει στο στρατό της χώρας του.

Ο Liberty με τη BMW του

   Στη Ζιμπάμπουε είχα την ευκαιρία να γνωρίσω δύο από τους φίλους του. Ο πρώτος ήταν ο Liberty στην πρωτεύουσα της χώρας, τη Harare. Είναι ένας νεαρός φωτογράφος που καλύπτει γάμους και άλλες εκδηλώσεις. Ήρθε να με συναντήσει με τη γυαλισμένη και βελτιωμένη του BMW 316! Πήγαμε να φάμε σ’ ένα τοπικό εστιατόριο, όπου δοκίμασα sadza, μια άσπρη, άνοστη μάζα που τρων αντί για ψωμί. Φτιάχνεται από καλαμποκάλευρο και συναντάται σχεδόν σε ολόκληρη την αφρικανική ήπειρο. Συνήθως συνοδεύεται από κάποια σάλτσα με χορταρικά, φύλλα ή λαχανικά, ενώ όσοι έχουν τη δυνατότητα να διαθέσουν λίγα χρήματα παραπάνω, τρων μαζί ψάρι ή κρέας.

Τρώγοντας sadza με το Liberty και το φίλο του.

   Στο Mutare γνώρισα ακόμη ένα φίλο του Blessing. Ο Peter γεννήθηκε και μεγάλωσε στο ίδιο χωριό με το Blessing. Τώρα είναι ο λογιστής σε μια φυτεία με μπανάνες, που προμηθεύει αρκετές αφρικανικές χώρες με τα λαχταριστά φρούτα της. Αυτή είναι μια από τις ελάχιστες φάρμες που ανήκει σε λευκό Ζιμπαμπουάνο και η κυβέρνηση δεν έχει κατασχέσει. Είναι τεράστια και απασχολεί χιλιάδες εργαζόμενους, οπότε στηρίζει σημαντικά ό,τι έχει μείνει από τη ρημαγμένη οικονομία αυτής της χώρας.

Ο Peter στα γραφεία της φάρμας όπου εργάζεται ως λογιστής.

   Ο ίδιος ο Peter νοικιάζει μια μικρή φάρμα όπου καλλιεργεί πατάτες και φασόλια. Τώρα σκέφτεται ν’ ασχοληθεί με την εκτροφή βοοειδών και κατσικιών, αφού η ζήτηση τα Χριστούγεννα είναι αυξημένη. Ασχολούταν με την ξυλογλυπτική και μου έδειξε το σημάδι που ‘χει μείνει στο χέρι του από ένα ατύχημα με το κοπίδι. Οι κάτοικοι της Ζιμπάμπουε φημίζονται σ’ όλο το νότιο κομμάτι της Αφρικής για τις καλλιτεχνικές τους δεξιότητες. Ωστόσο, ο Peter διαπίστωσε πως δε θα μπορούσε να βγάλει τα προς το ζην κατ’ αυτόν τον τρόπο. Έτσι αποφάσισε να σπουδάσει και να κάνει καριέρα στη λογιστική.

   Χάρηκα πολύ που γνώρισα το Blessing και τους φίλους του στη Ζιμπάμπουε! Είχα την ευκαιρία να μάθω πώς ζει ο καθένας τους στην Ελλάδα και τη Ζιμπάμπουε. Ούτως ή άλλως, αυτός είναι ο σκοπός της αποστολής «Το… πάμε το γράμμα!».

   Crossing into Zimbabwe from Botswana, my first stop was at Victoria Falls! I was there almost 6 months ago but this time I had a very different glimpse of the falls. At that time I was in Zambia and it was the peak of the dry season. The waterfalls had almost been vanished and the spectacle was not impressive at all. But this time… when I first saw the 1,708 meter (5,604 ft) wide waterfalls, I was astonished! I couldn’t even see the end of the falls, since the spray that is formed when the water drops into the gorge is conquering the whole area. That’s why most people wear their raincoats there. It feels like raining constantly. I stood there staring at the huge amount of water, its extraordinary power, the rainbows that are formed and the green, lush landscape. I was mesmerized by the natural beauty…

I had seen the Victoria Falls almost 6 months ago but it was this time that the natural beauty really mesmerized me…

   I rode south to Bulawayo, where I saw a cute, glorious city in its decay. Old colonial mansions are standing next to overgrown bicycle lanes. Zimbabwe was colonized by the British and it was known as Rhodesia. A white government was on power until 1980. Then Mugabe was elected. Initially he was a great example for many African nations. The economy was soaring, as well as the life quality of Zimbabweans. The health care system was working fine and the education made a difference that is noticeable even today.

Overgrown bicycle lanes remind a long gone glory of Zimbabwe…

   Unfortunately, this euphoria didn’t last long… When Mugabe started to hate his opponents, he slaughtered tens of thousands of civilians who were considered dissidents. With the turn of the millennium, he confiscated most of the farms which were belonging to white Zimbabweans or black dissidents. His pretension was a land reform programme which would supposedly benefit the poor landless people. Unfortunately, what really happened was that the high-ranking officers got the farms for themselves and the landless locals remain even poorer than before, since they lost their jobs in the farms. Most of these farms remain uncultivated. The new settlers either don’t care or cannot farm due to a lack of knowledge and money to invest.

The guy on the right was sniffing the tobacco from that nylon bag! That’s usual in some countries…

   This lead the economy to a crash. Until 1990 the Zimbabwe dollar had a similar value to the American dollar. In 2009, however, there was a banknote of one hundred trillion Zimbabwe dollars… which was worth almost nothing. From the end of 2007 to the end of 2008, the real rate of inflation was seven sextillion per cent! Now the Zimbabwe dollars are useless and everybody uses American dollars.

At last I became a billionaire 😛

   It was time to visit Great Zimbabwe, the medieval site which gave its name to the whole country. It actually means “old stone houses”. The largest medieval structure in sub-Saharan Africa has been found there. The extensive stone ruins of a whole town indicate that an advanced civilization had been developed there during the 11^th century. The white government of Rhodesia didn’t want to show that the indigenous tribes were able to develop such a civilization, so they put pressure on the scientists to assert that Arab traders or Phoenicians built Great Zimbabwe. Of course, now it’s proven that the black indigenous tribes were the ones who built it…

The largest medieval structure in sub-Saharan Africa has been found in Great Zimbabwe, which indicates that an advanced civilization had been developed there during the 11^th century.

   I stayed a few days in the capital, Harare, to get visas for the next countries I wanted to visit. I was lucky enough to be there during the annual Harare International Festival of Arts. I was glad to listen to some great international musicians like Salif Keita from Mali.

Young farmer who came to the capital to sell his tobacco. That’s the most important cultivation in Zimbabwe which still survives.

   I followed some dirt roads through the Eastern Highlands of Zimbabwe. The forested mountains around Nyanga were very charming but very cold too. I was there in May, which is the beginning of winter in the southern hemisphere. I reached altitudes higher than 2,100 m (6,890 ft). I was wearing all my winter clothes, thermal underwear, full face, glove liners but I still got a cold there.

The Eastern Highlands are very charming but very cold too!

   Happily, I had the chance to recover in the green and peaceful town of Mutare. My motorcycle was sick too… The last days the engine was coughing, eh, sorry… I meant to say stalling, especially on low rpms. Initially I blamed it on the fuel, because I had noticed that the carburetor was flooded at some point and I checked that there was a spark at the spark plug. I took apart the carburetor, I cleaned it but I still had the same issue. When I checked the spark plug again, I realized that there was no spark this time. So, I realized it was an electric problem. I replaced the CDI unit, which I was expecting to fail since I was in Namibia, months ago. Unfortunately, the engine was still stalling. Then I thought I should clean all the cables and check their contacts. After days of tangling, I found out that the source of the problem was just a bad contact on one of the ignition coil cables! Phew, that was easy to fix but hard to diagnose…

After days of tangling, I found out that my engine was stalling just because of a bad contact on one of the ignition coil cables!

   After visiting the neighbouring Bvumba mountains, I crossed the border to Mozambique. I finally enjoyed a lot Zimbabwe! Many South Africans had scared me about the corrupt policemen in this country but it seems the situation now is not as bad as it used to be a few years ago. Well, of course that doesn’t mean that the locals don’t suffer due to the corrupt authorities. After all, the Zimbabweans impressed me with their education, politeness and humor!

Zimbabwe is full of weird stone formations and balancing rocks which seem not to care about gravity!

More photos and reports at: Live Trip Traveller

This is the trailer of my documentary about my adventures in Zimbabwe (with English subtitles):

This is the whole documentary about my adventures in Zimbabwe (with English subtitles):

   Μπαίνοντας από τη Μποτσουάνα στη Ζιμπάμπουε, η πρώτη μου στάση ήταν στους Καταρράκτες Βικτώρια! Τους είχα επισκεφτεί και πριν έξι μήνες, αλλά αυτήν τη φορά η εικόνα ήταν τελείως διαφορετική. Τότε ήμουν στη Ζάμπια και βρισκόμουν στο αποκορύφωμα της ξηρής περιόδου. Οι καταρράκτες είχαν ελάχιστο νερό και το θέαμα δεν ήταν καθόλου εντυπωσιακό. Αλλά αυτήν τη φορά… όταν πρωτοείδα τους καταρράκτες των 1.708 μέτρων πλάτους, έμεινα άναυδος! Από το σπρέι που σχηματίζεται όταν το νερό πέφτει στο φαράγγι, ούτε που μπορούσα να δω το τέλος των καταρρακτών. Γι’ αυτό οι περισσότεροι φορούν αδιάβροχα όταν περπατούν εκεί, αφού είναι σα να βρέχει συνεχώς. Έμεινα εκεί κι αγνάντευα αποσβολωμένος την ποσότητα του νερού, την ασύλληπτη ορμή του, τα ουράνια τόξα που σχηματίζονται, το καταπράσινο περιβάλλον. Είχα εκστασιαστεί από την ομορφιά αυτή…

Είχα δει τους Καταρράκτες Βικτώρια και πριν έξι μήνες, αλλά αυτήν τη φορά η φυσική τους ομορφιά με μάγεψε…

   Κατευθύνθηκα νότια, προς το Bulawayo, μια όμορφη, μεγαλοπρεπή πόλη που παρακμάζει. Παλιά αποικιακά αρχοντικά στέκουν δίπλα σε παραμελημένους ποδηλατόδρομους. Η Ζιμπάμπουε είχε αποικηθεί από τους Βρετανούς κι ήταν γνωστή ως Ροδεσία. Οι λευκοί κυβερνούσαν μέχρι το 1980, ώσπου εξελέγη στην εξουσία ο Mugabe. Αρχικά αποτέλεσε ένα εξαιρετικό παράδειγμα για πολλά άλλα αφρικανικά κράτη. Η οικονομία ανθούσε και το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων είχε βελτιωθεί. Το σύστημα υγείας λειτουργούσε άψογα και η σωστή εκπαίδευση αποδίδει καρπούς μέχρι σήμερα.

Παραμελημένοι ποδηλατόδρομοι θυμίζουν το λαμπρό παρελθόν της Ζιμπάμπουε…

   Δυστυχώς, αυτή η ευφορία δεν κράτησε πολύ… Όταν ο Mugabe άρχισε να ενοχλείται απ’ όσους διαφωνούσαν μαζί του, έφτασε σε σημείο να εκτελέσει δεκάδες χιλιάδες πολίτες, που θεωρούνταν ότι στήριζαν την αντιπολίτευση. Με τη νέα χιλιετία, δήμευσε τις περισσότερες φάρμες που ανήκαν σε λευκούς κατοίκους της Ζιμπάμπουε ή σε μαύρους αντιφρονούντες. Χρησιμοποίησε ως πρόσχημα την ανακατανομή της γης, που υποτίθεται πως θα βοηθούσε τους φτωχούς ακτήμονες. Δυστυχώς, αυτό που έγινε στην πραγματικότητα ήταν οι φάρμες να πέσουν στα χέρια των ανώτερων αξιωματούχων της χώρας κι οι ακτήμονες να βυθιστούν ακόμη βαθύτερα στη φτώχια, αφού έχασαν και τις δουλειές τους στις καλλιέργειες. Οι περισσότερες απ’ αυτές τις φάρμες είναι παρατημένες στο έλεος της φύσης, αφού οι νέοι άποικοι είτε δεν ενδιαφέρονται είτε δε μπορούν να καλλιεργήσουν λόγω έλλειψης γνώσεων και κυρίως χρημάτων που πρέπει να επενδυθούν.

Ο τύπος στα δεξιά ρουφούσε απ’ τη μύτη τον καπνό που είχε στο σακουλάκι του! Το συνηθίζουν αυτό σε κάποιες χώρες…

   Αυτή η κατάσταση οδήγησε στην κατάρρευση της οικονομίας. Μέχρι το 1990 το δολάριο της Ζιμπάμπουε είχε παρόμοια αξία με αυτό των Η.Π.Α.. Ωστόσο, το 2009 κυκλοφορούσαν στη Ζιμπάμπουε χαρτονομίσματα με ονομαστική αξία εκατό τρισεκατομμυρίων! Η πραγματική τους αξία, όμως, ήταν μηδαμινή. Από το τέλος του 2007 μέχρι το τέλος του 2008, ο πληθωρισμός είχε φτάσει τα εφτά εξάκις εκατομμύρια επί τοις εκατό! Τώρα τα δολάρια της Ζιμπάμπουε είναι παντελώς άχρηστα κι όλοι χρησιμοποιούν αμερικάνικα δολάρια.

Επιτέλους έγινα δισεκατομμυριούχος 😛

   Είχε έρθει η ώρα να επισκεφτώ τα μεσαιωνικά μνημεία της Μεγάλης Ζιμπάμπουε, που έδωσαν το όνομά τους σ’ ολόκληρη τη χώρα. Ζιμπάμπουε σημαίνει «παλιά, πέτρινα σπίτια». Εκεί έχει βρεθεί και το μεγαλύτερο μεσαιωνικό κτίριο της Υποσαχάριας Αφρικής. Τα πέτρινα ερείπια μιας ολόκληρης πόλης μαρτυρούν πως ένας σπουδαίος πολιτισμός είχε αναπτυχθεί στην περιοχή τον 11^ο αιώνα. Η κυβέρνηση των λευκών της Ροδεσίας δεν ήθελε ν’ αφήσει να φανεί πως οι αυτόχθονες φυλές ήταν ικανές ν’ αναπτύξουν έναν τέτοιον πολιτισμό, οπότε πίεζαν τους επιστήμονες να ισχυριστούν πως η Μεγάλη Ζιμπάμπουε είχε χτιστεί από Άραβες εμπόρους ή Φοίνικες. Βέβαια, τώρα πια έχει αποδειχθεί πως τα έργα αυτά είναι δημιουργία των μαύρων, γηγενών φυλών…

Το μεγαλύτερο μεσαιωνικό κτίριο της Υποσαχάριας Αφρικής έχει βρεθεί στη Μεγάλη Ζιμπάμπουε και μαρτυρά την ύπαρξη ενός σπουδαίου πολιτισμού, που είχε αναπτυχθεί στην περιοχή τον 11^ο αιώνα.

   Έμεινα μερικές μέρες στην πρωτεύουσα, τη Harare, για να πάρω βίζες για τις επόμενες χώρες που ήθελα να επισκεφτώ. Για καλή μου τύχη, βρισκόμουν εκεί κατά τη διάρκεια του ετήσιου Διεθνούς Φεστιβάλ Τεχνών της Harare. Έτσι είχα την τιμή ν’ ακούσω κάποιους σπουδαίους διεθνείς μουσικούς, όπως το Salif Keita από το Μάλι.

Νεαρός αγρότης ο οποίος ήρθε στην πρωτεύουσα για να πουλήσει τα καπνά του. Αυτή παραμένει η πιο σημαντική καλλιέργεια που έχει μείνει ζωντανή στη Ζιμπάμπουε.

   Ακολούθησα κάποιους χωματόδρομους στα Ανατολικά Όρη (Eastern Highlands) της Ζιμπάμπουε. Τα δάση στα βουνά γύρω απ’ τη Nyanga ήταν πολύ όμορφα, αλλά και πολύ κρύα. Ήμουν εκεί το Μάιο, που είναι το ξεκίνημα του χειμώνα στο νότιο ημισφαίριο. Ανέβηκα σε υψόμετρο μεγαλύτερο από 2.100 μέτρα. Φόρεσα όλα μου τα χειμερινά ρούχα, τα ισοθερμικά μου, τη μπαλακλάβα, τις επενδύσεις των γαντιών, αλλά παρόλ’ αυτά, κρυολόγησα.

Τα Ανατολικά Όρη (Eastern Highlands) είναι πολύ όμορφα, αλλά και πολύ κρύα!

   Ευτυχώς, είχα την ευκαιρία να αναρρώσω στην καταπράσινη και ήσυχη πόλη του Mutare. Εκτός από ‘μένα, είχε αρρωστήσει κι η μοτοσυκλέτα μου… Τις τελευταίες μέρες, ο κινητήρας έβηχε, ε, συγγνώμη… έκανε διακοπές, ήθελα να πω, ειδικά στις χαμηλές στροφές. Αρχικά νόμιζα πως φταίει η βενζίνη, αφού είχα δει το καρμπιρατέρ να υπερχειλίζει κι είχα ελέγξει πως στο μπουζί δημιουργούταν σπινθήρας. Έβγαλα το καρμπιρατέρ, το καθάρισα, αλλά το πρόβλημα δε λύθηκε. Όταν ξαναέλεγξα το μπουζί, διαπίστωσα πως δε δημιουργούταν σπινθήρας αυτήν τη φορά. Έτσι συμπέρανα πως το πρόβλημα είναι ηλεκτρικό. Αντικατέστησα τη μονάδα ηλεκτρονικής ανάφλεξης, που περίμενα ν’ αφήσει την τελευταία της πνοή εδώ και μήνες, από τότε που βρισκόμουν στη Ναμίμπια. Δυστυχώς, ο κινητήρας συνέχισε να κάνει διακοπές. Αποφάσισα να καθαρίσω όλα τα καλώδια και να ελέγξω τις επαφές τους. Μετά από μέρες αναζητήσεων, διαπίστωσα πως το πρόβλημα, τελικά, οφειλόταν σε κακή επαφή του ενός από τα δύο καλώδια που πηγαίνουν στον πολλαπλασιαστή! Ανακουφίστηκα… Αυτό ήταν εύκολο να το επισκευάσω, αλλά δύσκολο να το διαγνώσω.

Μετά από μέρες αναζητήσεων, διαπίστωσα πως οι διακοπές στον κινητήρα μου οφείλονταν απλά σε κακή επαφή του ενός από τα δύο καλώδια που πηγαίνουν στον πολλαπλασιαστή!

   Αφού επισκέφτηκα τα γειτονικά Όρη Bvumba, μπήκα στη Μοζαμβίκη. Τελικά, απόλαυσα πολύ τη Ζιμπάμπουε! Πολλοί Νοτιοαφρικανοί με είχαν τρομάξει για τους διεφθαρμένους αστυνομικούς της χώρας, αλλά φαίνεται πως η κατάσταση τώρα δεν είναι όσο άσχημη ήταν πριν μερικά χρόνια. Φυσικά, αυτό δε σημαίνει πως οι ντόπιοι δε συνεχίζουν να υποφέρουν από τις διεφθαρμένες αρχές του τόπου. Πάντως, οι κάτοικοι της Ζιμπάμπουε με εντυπωσίασαν με το μορφωτικό τους επίπεδο, την ευγένειά τους και το χιούμορ τους!

Η Ζιμπάμπουε είναι γεμάτη παράξενους, πέτρινους σχηματισμούς και βράχια που ισορροπούν αψηφώντας τους νόμους της βαρύτητας!

Περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

Αυτό είναι το trailer του ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στη Ζιμπάμπουε:

Αυτό είναι ολόκληρο το ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στη Ζιμπάμπουε: