Mention to anybody you are going to Rwanda and most probably you’ll hear: “Oh, really? Is it safe?”. People know Rwanda just for the horrible genocide which took place in 1994. The funny thing is that it’s one of the safest countries in Africa now, if not the safest! Despite that, first of all I had to ride safe… I was used to drive on the left side of the road for almost a year. In Rwanda I had to remember how it is driving on the right side. Wow, when I was on the right side, I was feeling I’m on the wrong direction! The problem was occurring when I was stopping for some reason… A few times I started unwittingly on the wrong side of the road and I was only reminded I shouldn’t be there when I saw a truck coming towards me! Happily I had the time to move to the other side.

The hard-working Rwandans farm rice in the few plains that exist in the country.

   Of course, a visit to Rwanda is first of all a history lesson. I visited many genocide memorials and I started with the one in Kigali, the capital. It was shocking to learn the details about the atrocities that happened. I visited the memorial with Jacques, the young Rwandan who was hosting me. While walking through it, he was telling me his own story… He was just ten years old when the whole country was full of roadblocks and fanaticized Hutus were looking for Tutsis to kill. The names of the targeted people were even broadcasted through the notorious Radio Télévision Libre des Mille Collines. That’s how thousands of people got brain washed and they took their machetes to kill their friends.

Loading the harvest on the boats to be transferred through Nyabarongo River.

   Jacques couldn’t understand what was happening at that time. He just knew he had to hide in the bush because they would kill him! He ended up eating scraps or whatever he could find in the bush. He was the only one out of the three siblings who finally survived the genocide… He was a young boy and he didn’t even know the story between Hutus and Tutsis. After all, this segregation had started only a few decades ago, when the Belgian colonists introduced the identity cards. The ancient tactic of divide and rule works for millenniums all around the world… People who had more than ten cows were considered wealthy, so Tutsis. The rest were considered Hutus. The colonists were also taking in account the physical characteristics of the indigenous people. Tutsis are usually tall and slim with a characteristic long nose. So, suddenly people’s race became very important and it was even written on the identity cards that were introduced by the Belgians!

The names of the targeted people were even broadcasted through the radio…

   The colonists favored the Tutsis initially. So, they were the ones who had better access to education and they held important positions in politics and business. Naturally, Hutus were frustrated. Starting in 1959 there were many bloodsheds between the two tribes. Both in Rwanda and Burundi tens of thousands of Hutus and Tutsis were massacred over the years. In 1962 Rwanda became independent and the situation escalated to the genocide of 1994. Those one hundred days almost a million people died. They were not only Tutsis but also Hutus who were suspected of sympathising Tutsis. Whoever wouldn’t kill for the ethnic cleansing would be killed himself. Don’t think people were simply killed by guns. Most of them were tortured and killed by machetes, clubs, spears or whatever was available. The streets were littered with dismembered bodies and dogs were shot en masse as they had become very aggressive. They had developed a taste for human flesh…

People were hiding in churches and schools but the genocidaires were breaking in even there, showing no mercy…

   Despite UN Force Commander Lieutenant General Romeo Dallaire was asking permission to do something, he was clearly ordered not to intervene. So, Rwanda was left absolutely alone by the international community. Right after the genocide, RPF (Rwandan Patriotic Front) attacked and took control of the country. That was a paramilitary group which was formed by Tutsis who had fled already Rwanda because of the massacres that had happened the last decades. The head of the army was the current dictator of Rwanda, Paul Kagame. As you can expect, then they were the Hutus who were massacred and actually the RPF didn’t even bother to check if they were Hutus who fought for the genocide or against it. RPF even attacked the Hutu refugee camps in the neighboring Democratic Republic of the Congo.

Rwanda is full of mass graves where hundreds of thousands of genocide victims are rested.

   I was shocked to see that today the genocide is formally presented as a genocide against Tutsis! When the opposition leader Victoire Ingabire returned from exile in 2010 to challenge Kagame on the elections, she was sentenced to eight years in jail. The justification was that she asked why there are no memorials in Rwanda about the hundreds of thousands of Hutus who were killed. Presenting only the Tutsis as the victims doesn’t make justice and unfortunately, I don’t think it helps the trauma of this nation to be healed.

The sacred cows in the former royal compound of Nyanza were used in ceremonies with music and dancing.

   The most moving moment for me was not learning about the atrocities that I had already read about. It was when a Rwandan school visited the genocide memorial. After a while, I saw the teacher sitting down and bursting into tears. That was when my eyes became wet. Who can imagine what kind of images she had from that dark era…

   In Kigali I was hosted by Jacques and his wife Marie. They live in a simple house but they did everything to make me feel as a king! Marie was cooking everyday on charcoals meals with chicken, rice, beans or chips and of course ugali, the African staple, equivalent to bread, made out of maize or cassava flour. They are a lovely young couple who were making jokes and teasing each other all the time!

In Rwanda they install these wooden houses over small fish farms and rabbits are bred there. This way, the rabbit dung falls in the water and fish find it… tasty!

   What a visitor in Rwanda seemingly realizes is that a miracle is happening there… Can you imagine how would a country look like after such a horrible genocide? It’s unbelievable to see that nowadays everyone talks to each other and Rwandans are friends again, no matter their race. It’s actually not even allowed to ask somebody in which race he belongs. Everybody is considered just Rwandan. On top of that, the country is remarkably well organized, with little corruption (seemingly), tidy and clean. But unfortunately, that’s only the surface…

Kigali is thriving… It’s an amazingly clean and well organized city for the African standards!

   As somebody would expect, this peace and unity doesn’t come out of peoples’ heart but it’s imposed to them by the totalitarian authorities. Of course, it’s still important that peace prevails but I’m wondering if that will be the case in the future… The international community turns a blind eye on the dictator’s heavy hand and on the crimes that he has committed. It serves everybody’s consciousness to think that Rwanda nowadays is an African role model and finally the international community does something about this long-suffering country. However, a very interesting documentary by BBC, called “Rwanda’s Untold Story“, reveals a truth that is hidden for decades. Just make sure that if you watch it, you are not in Rwanda… As you would expect, this documentary is banned there, as is BBC in general!

In Rwanda, one of the most densely populated countries in the African continent, people farm wherever there is space, all the way to the top of the hills!

   I visited the churches in Nyamata and Ntarama where thousands of people were massacred. I headed south to Huye and I visited the Murambi Genocide Memorial where the visitor can see almost a thousand bodies preserved with lime on their last position before being killed. After all those terrible stories, I was thinking once again how lucky I am that I was born just a generic human and not a Hutu or a Tutsi…

Enjoying the dirt roads along the shores of Lake Kivu…

   As a human, it was easy for me to travel around Rwanda and experience the pleasant side of it… I could cross the gorgeous Nyungwe Forest National Park and play on its inviting curves with those two cables going from my motorbike’s throttle to the carburetor. I could enjoy the dirt rides and the amazing views of Lake Kivu. But I always had the dark history in my mind…

Boat building in Lake Kivu, the largest of Rwanda’s many lakes

   If someone achieves to overcome the past, he will see the country of a thousand hills, as it is nicknamed… Rwanda is full of green hills which are cultivated all the way to the top, since there is not enough space to grow food. This tiny country has one of the highest population densities of any African country. As you can imagine, going up and down those hills through dirt roads is very enjoyable. One of my favorite routes was on the north, around Lake Ruhondo and Lake Burera. The landscape was amazing! These lakes on 1,900 m. (6,234 ft.) altitude are full of tiny forested islands. If somebody would tell me that I was on the Scottish Highlands, I would have no doubt!

That’s how actually wood is cut in this part of the world!

You can check out the map with more photos and reports at: Live Trip Traveller

This is the trailer of my documentary about my adventures in Rwanda (with English subtitles):

This is the complete documentary about my adventures in Rwanda (with English subtitles):

   Σε όποιον πείτε πως θα πάτε στη Ρουάντα, προφανώς το πρώτο που θ’ ακούσετε, θα είναι: «Αλήθεια; Είναι ασφαλής;». Οι περισσότεροι γνωρίζουν τη Ρουάντα λόγω της τραγικής γενοκτονίας που έγινε το 1994. Το παράδοξο είναι πως τώρα αποτελεί μια από τις ασφαλέστερες χώρες της Αφρικής, αν όχι την ασφαλέστερη! Παρόλ’ αυτά, πρώτα απ’ όλα έπρεπε να είμαι ασφαλής στο δρόμο… Είχα συνηθίσει να οδηγώ στ’ αριστερά του δρόμου τον τελευταίο ένα χρόνο σχεδόν. Στη Ρουάντα έπρεπε να θυμηθώ πώς είναι να οδηγεί κανείς στα δεξιά. Πω πω, όταν ήμουν στα δεξιά, ένιωθα ότι οδηγώ στο αντίθετο ρεύμα! Το πρόβλημα προέκυπτε όταν σταματούσα για κάποιο λόγο… Μερικές φορές ξεχνιόμουν και ξεκινούσα πάλι ασυναίσθητα στη λάθος πλευρά. Το καταλάβαινα όταν έβλεπα κανένα φορτηγό να έρχεται ξαφνικά κατά πάνω μου! Ευτυχώς, είχα το χρόνο ν’ αλλάξω ρεύμα.

Οι εργατικοί κάτοικοι στη Ρουάντα καλλιεργούν ρύζι στις ελάχιστες πεδιάδες της χώρας.

   Φυσικά, μια επίσκεψη στη Ρουάντα είναι πρώτα απ’ όλα ένα μάθημα ιστορίας. Επισκέφτηκα αρκετά μνημεία αφιερωμένα στη γενοκτονία. Ξεκίνησα με αυτό στο Kigali, την πρωτεύουσα της χώρας. Ήταν σοκαριστικό να μαθαίνω τις λεπτομέρειες σχετικά με τα γεγονότα που συνέβησαν. Επισκέφτηκα το μνημείο με το Jacques, το νεαρό ντόπιο που με φιλοξενούσε. Καθώς περιηγούμασταν, μου περιέγραφε τη δική του ιστορία… Ήταν μόλις δέκα χρονών, όταν ολόκληρη η χώρα είχε γεμίσει από μπλόκα, ενώ οι φανατισμένοι Χούτου έψαχναν τους Τούτσι για να τους σκοτώσουν. Τα ονόματα των καταζητούμενων ανακοινώνονταν μέχρι και στο ραδιόφωνο μέσω του διαβόητου σταθμού Radio Télévision Libre des Mille Collines. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, χιλιάδες άνθρωποι υπέστησαν πλύση εγκεφάλου και πήραν τις μασέτες τους για να σκοτώσουν τους φίλους τους.

Φορτώνοντας τη σοδιά στις βάρκες για να μεταφερθεί μέσω του Ποταμού Nyabarongo.

   Ο Jacques αδυνατούσε να καταλάβει τι συνέβαινε εκείνη την εποχή. Ήξερε μόνο πως έπρεπε να κρυφτεί στο δάσος για να μην τον σκοτώσουν! Κατέληξε ν’ αναζητά τροφή στα σκουπίδια και στη φύση. Ήταν ο μόνος από τα τρία αδέρφια που τελικά επιβίωσε… Ήταν ένα μικρό αγόρι κι ούτε που ήξερε τι συνέβαινε μεταξύ των Χούτου και των Τούτσι. Ούτως ή άλλως, αυτός ο διαχωρισμός είχε προκύψει μόλις τις τελευταίες δεκαετίες, όταν οι Βέλγοι αποικιοκράτες δημιούργησαν τις ταυτότητες. Η αρχαία τακτική του διαίρει και βασίλευε λειτουργεί εδώ και χιλιετίες σ’ όλο τον κόσμο… Όσοι είχαν περισσότερες από δέκα αγελάδες θεωρούνταν πλούσιοι, δηλαδή Τούτσι. Οι υπόλοιποι θεωρούνταν Χούτου. Οι αποικιοκράτες λάμβαναν, επίσης, υπόψη τους τα φυσικά χαρακτηριστικά των ιθαγενών. Οι Τούτσι είναι συνήθως ψιλοί κι αδύνατοι με μια χαρακτηριστική, μακριά μύτη. Έτσι ξαφνικά η φυλή του καθενός έπαιζε σπουδαίο ρόλο και μάλιστα αναγράφονταν στις ταυτότητες που εξέδιδαν οι Βέλγοι αποικιοκράτες!

Τα ονόματα των καταζητούμενων Τούτσι ανακοινώνονταν ακόμη κι από το ραδιόφωνο…

   Οι αποικιοκράτες αρχικά έδειχναν ιδιαίτερη προτίμηση στους Τούτσι. Έτσι εκείνοι ήταν που είχαν καλύτερη πρόσβαση στην παιδεία, ενώ κατείχαν σημαντικές θέσεις στην πολιτική κι επιχειρηματική σκηνή. Όπως ήταν αναμενόμενο, αυτό δεν άρεσε στους Χούτου. Από το 1959 συνέβησαν αρκετές αιματοχυσίες ανάμεσα στις δύο φυλές. Τόσο στη Ρουάντα, όσο και στο Μπουρούντι, δεκάδες χιλιάδες Χούτου και Τούτσι δολοφονούνταν όλα εκείνα τα χρόνια. To 1962 η Ρουάντα κέρδισε την ανεξαρτησία της και η κατάσταση κλιμακώθηκε στη γνωστή γενοκτονία του 1994. Εκείνες τις εκατό μέρες σχεδόν ένα εκατομμύριο άνθρωποι σκοτώθηκαν. Δεν ήταν μόνο Τούτσι, αλλά και Χούτου που θεωρούνταν πως υπέθαλπαν τους Τούτσι. Όποιος δε συνεργαζόταν για την εθνοκάθαρση, δολοφονούταν. Μη φαντάζεστε πως απλά σκότωναν με όπλα. Οι περισσότεροι βασανίζονταν και σκοτώνονταν με μασέτες, ρόπαλα, ακόντια κι ό,τι άλλο υπήρχε διαθέσιμο. Οι δρόμοι είχαν γεμίσει με ακρωτηριασμένα πτώματα και τα σκυλιά δολοφονούνταν μαζικά, αφού είχαν γίνει ιδιαίτερα επιθετικά. Είχαν μάθει να τρων ανθρώπινο κρέας, βλέπετε…

Ο κόσμος προσπαθούσε να βρει καταφύγιο σ’ εκκλησίες και σχολεία, αλλά οι γενοκτόνοι επιτίθεντο ακόμη κι εκεί, χωρίς να δείχνουν έλεος…

   Παρόλο που ο αντιστράτηγος των Ηνωμένων Εθνών Romeo Dallaire ζητούσε άδεια να επέμβει, οι εντολές του ήταν ξεκάθαρες: δεν επιτρεπόταν να εμπλακεί. Έτσι η Ρουάντα έμεινε αβοήθητη από τη διεθνή κοινότητα. Αμέσως μετά τη γενοκτονία, η οργάνωση RPF (Rwandan Patriotic Front) επιτέθηκε στη Ρουάντα και πήρε τον έλεγχο της χώρας. Αυτή ήταν μια παραστρατιωτική οργάνωση, η οποία είχε δημιουργηθεί από τους Τούτσι που είχαν προσφύγει στις γειτονικές χώρες λόγω των προηγούμενων αναταραχών τις τελευταίες δεκαετίες. Αρχηγός του στρατού ήταν ο τωρινός δικτάτορας στη Ρουάντα Paul Kagame. Όπως θα περίμενε κανείς, ύστερα ήταν οι Χούτου αυτοί που δολοφονούνταν. Μάλιστα, ο στρατός της RPF δεν εξέταζε καν αν οι Χούτου που δολοφονούσαν είχαν συνεργαστεί για τη γενοκτονία ή προσπαθούσαν να τη σταματήσουν. Η RPF επιτέθηκε ακόμη και στους καταυλισμούς προσφύγων των Χούτου στη γειτονική Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό.

Η Ρουάντα είναι γεμάτη μαζικούς τάφους, όπου αναπαύονται εκατοντάδες χιλιάδες θύματα της γενοκτονίας του 1994.

   Έμεινα έκπληκτος όταν διαπίστωσα πως σήμερα η γενοκτονία παρουσιάζεται επίσημα ως γενοκτονία ενάντια των Τούτσι! Όταν η πρόεδρος της αντιπολίτευσης Victoire Ingabire επέστρεψε από την εξορία το 2010 για να λάβει μέρος στις εκλογές, βρέθηκε φυλακισμένη για οκτώ χρόνια. Η δικαιολογία ήταν πως ρώτησε γιατί δεν υπάρχουν μνημεία στη Ρουάντα για τους εκατοντάδες χιλιάδες Χούτου που σκοτώθηκαν. Το να παρουσιάζονται οι Τούτσι ως τα μοναδικά θύματα δεν είναι δίκαιο και δυστυχώς, δε βοηθά τα τραύματα αυτού του λαού να επουλωθούν.

Οι ιερές αγελάδες στο παλιό παλάτι της Nyanza χρησιμοποιούνταν για τελετές με μουσική και χορό.

   Η πιο συγκινητική στιγμή για ‘μένα δεν ήταν όταν έμαθα για τα εγκλήματα για τα οποία ήδη είχα διαβάσει. Ήταν όταν ένα σχολείο της χώρας επισκέφτηκε το μνημείο γενοκτονίας. Μετά από λίγο, είδα τη δασκάλα να σωριάζεται σε μια καρέκλα και να ξεσπά σε λυγμούς. Τότε ήταν που δάκρυσα κι εγώ. Ποιος μπορεί να φανταστεί τι εικόνες είχε από εκείνη την τραγική εποχή…

   Στο Kigali βρέθηκα φιλοξενούμενος του Jacques και της Marie. Ζουν σ’ ένα απλοϊκό σπίτι, αλλά έκαναν τα πάντα για να νιώθω σα βασιλιάς! Η Marie μαγείρευε κάθε μέρα στα κάρβουνα γεύματα με κοτόπουλο, ρύζι, φασόλια ή τηγανητές πατάτες και βέβαια ugali, το αφρικανικό αντίστοιχο του ψωμιού, που φτιάχνεται με καλαμποκάλευρο ή αλεύρι από κασάβα. Αποτελούν ένα αξιαγάπητο, νεαρό ζευγάρι και συνεχώς έκαναν αστεία και πείραζαν ο ένας τον άλλον!

Στη Ρουάντα πάνω από τις μικρές ιχθυοκαλλιέργειες τοποθετούν αυτά τα ξύλινα σπιτάκια, όπου εκτρέφονται κουνέλια. Έτσι τα κόπρανά τους πέφτουν στο νερό και τα ψάρια τα βρίσκουν… νόστιμα!

   Αυτό που φαινομενικά διαπιστώνει ένας επισκέπτης στη Ρουάντα είναι πως συμβαίνει ένα θαύμα… Μπορείτε να φανταστείτε πώς θα ήταν μια χώρα ύστερα από μια τόσο τραγική γενοκτονία; Είναι απίστευτο να βλέπει κανείς πως σήμερα όλοι μιλούν μεταξύ τους κι οι κάτοικοι αυτής της χώρας έχουν γίνει και πάλι φίλοι, άσχετα από τη φυλή τους. Βασικά, δεν επιτρέπεται καν να ρωτήσει κανείς σε ποια φυλή ανήκει κάποιος. Όλοι θεωρούνται απλά Ρουαντέζοι. Εκτός αυτού, η χώρα είναι καλά οργανωμένη, με ελάχιστη διαφθορά (φαινομενικά), τακτοποιημένη και καθαρή. Δυστυχώς, όμως, αυτή είναι μόνο η επιφανειακή εικόνα…

Το Kigali ακμάζει… Είναι μια απίστευτα καθαρή και οργανωμένη πόλη για τα αφρικανικά δεδομένα!

   Όπως θα περίμενε κανείς, αυτή η ειρήνη κι η ενότητα δεν πηγάζει από τις καρδιές των ανθρώπων, αλλά επιβάλλεται από τις δικτατορικές αρχές της χώρας. Παρόλ’ αυτά, είναι σημαντικό, βέβαια, το γεγονός πως επικρατεί ειρήνη, αλλά αναρωτιέμαι αν το μέλλον θα συνεχιστεί έτσι… Η διεθνής κοινότητα κάνει τα στραβά μάτια για το βαρύ χέρι του δικτάτορα και τα εγκλήματα που έχει διαπράξει. Εφησυχάζει τη συνείδηση πολλών να πιστεύουν πως η Ρουάντα είναι ένα αφρικανικό μοντέλο ανάπτυξης και πως επιτέλους η διεθνής κοινότητα κάνει κάτι γι’ αυτήν τη χιλιοβασανισμένη χώρα. Ωστόσο, ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ του BBC, που ονομάζεται “Rwanda’s Untold Story“, αποκαλύπτει κάποιες αλήθειες που είναι κρυμμένες επί δεκαετίες. Βεβαιωθείτε πως αν το δείτε, δε βρίσκεστε στη Ρουάντα… Όπως θα περίμενε κανείς, το ντοκιμαντέρ έχει απαγορευθεί στη χώρα, όπως και το BBC γενικότερα!

Στη Ρουάντα, μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες χώρες της αφρικανικής ηπείρου, ο κόσμος καλλιεργεί οπουδήποτε υπάρχει ελεύθερος χώρος, ακόμη και στους λόφους!

   Επισκέφτηκα τους ναούς στα χωριά Nyamata και Ntarama, όπου χιλιάδες άνθρωποι εκτελέστηκαν. Κατευθύνθηκα νότια, προς το Huye, κι επισκέφτηκα το μνημείο γενοκτονίας στο χωριό Murambi. Εκεί μπορεί να δει κανείς σχεδόν χίλιους σκελετούς, που έχουν διατηρηθεί με ασβέστη στην τελευταία τους στάση. Μετά απ’ όλες αυτές τις τραγικές ιστορίες, σκεφτόμουν γι’ άλλη μια φορά πόσο τυχερός είμαι που γεννήθηκα απλά ένας άνθρωπος κι όχι Χούτου ή Τούτσι…

Απολαμβάνοντας τους χωματόδρομους κατά μήκος της όχθης της Λίμνης Kivu…

   Ως άνθρωπος, λοιπόν, ήταν εύκολο να ταξιδέψω ανά τη Ρουάντα και ν’ απολαύσω την ευχάριστη πλευρά της… Μπορούσα να διασχίσω το πανέμορφο Εθνικό Πάρκο του Δάσους Nyungwe και να παίξω στις ελκυστικές στροφές του μ’ εκείνες τις δυο ντίζες που πηγαίνουν από το γκάζι της μοτοσυκλέτας μου στο καρμπιρατέρ. Μπορούσα ν’ απολαύσω τις χωμάτινες διαδρομές και την καταπληκτική θέα στη Λίμνη Kivu. Είχα, όμως, μονίμως το τραγικό παρελθόν στο μυαλό μου…

Ναυπήγηση στη Λίμνη Kivu, τη μεγαλύτερη από τις πάμπολλες λίμνες της χώρας

   Αν κανείς καταφέρει να ξεπεράσει το παρελθόν, θα δει τη χώρα των χιλίων λόφων, όπως είναι γνωστή… Η Ρουάντα είναι γεμάτη καταπράσινους λόφους, που καλλιεργούνται μέχρι την κορυφή τους, εφόσον δεν υπάρχει αρκετός χώρος για την παραγωγή τροφής. Αυτή η μικροσκοπική χώρα είναι μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες της αφρικανικής ηπείρου. Όπως μπορείτε να φανταστείτε, είναι ιδιαίτερα απολαυστικό ν’ ανεβοκατεβαίνει κανείς αυτούς τους λόφους από τους χωματόδρομους που τους διασχίζουν. Μια από τις αγαπημένες μου διαδρομές ήταν στο βορρά, γύρω από τις Λίμνες Ruhondo και Burera. Το τοπίο ήταν εντυπωσιακό! Αυτές οι λίμνες στα 1.900 μέτρα υψόμετρο είναι γεμάτες μικρά νησάκια με δάση. Αν μου έλεγε κανείς πως βρίσκομαι στα Highlands της Σκωτίας, δε θα είχα καμιά αμφιβολία!

Έτσι φτιάχνονται τα σανίδια σ’ αυτά τα μέρη!

Μπορείτε να δείτε το χάρτη με περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

Αυτό είναι το trailer του ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στη Ρουάντα:

Αυτό είναι ολόκληρο το ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στη Ρουάντα:

   Tanzania welcomed me with lush, mountainous areas… The rolling hills around Tukuyu have a beautiful, green carpet of tea plantations on them. After exploring the mountains around Mbeya for a few days, I headed east. I passed through Iringa town and I enjoyed a nice ride through the Baobab Valley. I was riding between hundreds of those characteristic trees and next to a river. Then I had to cross Mikumi National Park. Motorcycles are usually forbidden in areas where there are wild animals but the highway crosses this unfenced park, so all traffic is allowed on this road. I finally saw giraffes, warthogs, plenty of impalas and a lot of baboons too!

The rolling hills around Tukuyu have a beautiful, green carpet of tea plantations on them.

   My first impression from Dar es Salaam, Tanzania’s largest city, was a terrible one… It’s just a huge, crowded, noisy and polluted city. The traffic there is hectic. Cars, buses and trucks manage to block each other on junctions, so nobody can move, sometimes for half an hour! Everybody tries to find a way through this chaos without minding the other drivers… What happens usually is that he comes to face a truck which is blocked on every side by other vehicles and at the end nobody can move! I was very grateful once again that I was on a motorbike…

Dar es Salaam: too crowded, too noisy and too polluted for me…

   My getaway from this frenetic place was Zanzibar… That’s a different story: an island with exotic beaches on the Indian Ocean and a unique melting pot of civilizations! Ships were mooring on its coast for centuries from as far as India and Middle East. They were bringing spices, glassware and textile, while they were taking slaves, ivory, gold and wood. They were also bringing the Eastern civilization and Islam, which stayed until today. Zanzibar was united with the country of Tanganyika in 1964. Using the first three letters from the name of each country, Tanzania was just formed.

Zanzibar is a perfect getaway with exotic beaches and a unique melting pot of civilizations!

   Back in Dar es Salaam, I made a very special friend: Costas Coucoulis! As he says, he is an African, born in Burundi, with Greek origins. He has not only spent almost his whole life in Africa but he has actually dedicated it to Africa. Through his NGO called SANA (Saving Africa’s Nature), he struggles for years to save some of the last pristine areas that are left in our planet. That has become his life goal! His most special characteristic that I admire is that he tries to do that by educating and collaborating with the local communities. He doesn’t want to be the hero behind this story. He wants the indigenous people to be the heroes of their own story… Despite he has seen the atrocities of the human race, experiencing the genocide in Burundi and the disaster of our planet, he still believes in humans like a child who always hopes… After all, if it’s not humans who will make this change, who will be?

Costas Coucoulis has dedicated his life to Saving Africa’s Nature (SANA).

   Saadani National Park is Costa’s baby, as he says. He first visited that place when it was not even a national park. That’s where the bush meets the ocean and one of the very few places where you can see elephants in the sea! Costas fell in love with a spot under a tree, next to the river. He immediately decided that this is the place he wants to make his home and spend the rest of his life.

A very nice reportage of the Hellenic Television about Saadani National Park, SANA and its founder Costas Coucoulis.

   Since then, he is struggling to stop poaching, save the forest, build schools, dispensaries and whatever else is important for the neighbouring communities. Imagine that in this part of the world even clean drinking water is a luxury. Now they have access to it through a wind-powered pump. You cannot make these people care about the environment without satisfying their own basic needs first. Over the years, they have destroyed a big part of the forest to make charcoal. Costas knows he must offer them an alternative because they cook everyday on charcoals. He is trying now to make charcoal out of organic waste.

   Poaching is a big issue there. Tanzania is Africa’s largest source of poached ivory. Every single day 25 to 30 elephants die in this country. Their population now is alarmingly low. It’s obvious that educating these people is necessary. SANA has built a school and provides education to tens of children. They are also planning to establish an environmental training centre. Funds don’t come easy, so if you want to support these amazing projects, donate to SANA or visit Sanctuary Saadani Safari Lodge to experience all these firsthand!

Happily, the efforts of SANA saved a big part of the indigenous forest around Saadani National Park!

   I couldn’t miss to see all this paradise by myself, so I visited Miseni Camp, just out of the national park’s border. I spent several wonderful days next to the spiritual hill on top of which the indigenous people used to pray since centuries ago. I enjoyed a lot the beauty and the silence of the nature… In the evenings, I was lying down in my tent listening at the concert of the bush babies and the birds, before my eyes were closing under a sky full of stars…

That’s the top of the spiritual hill where the indigenous people used to pray after washing themselves.

   Through some narrow trails, I enjoyed a great dirt ride which brought me to the coast. I visited Pangani with its Arabic and German colonial buildings. After a break in Tanga, it was time to explore the Usambara Mountains… Wow, unexpectedly, that became my favourite part of Tanzania! I was riding mountains up and down as high as 2,000 meters (6,562 ft) through remote dirt roads and trails. Some of them were full of stones and ruts while there was some mud too. I was passing through small villages, blurred by fog, where smiling people were covered in fleece blankets. I even enjoyed a short hike in Amani Nature Reserve. I visited some scenic waterfalls and an old hydroelectric power station from the colonial era.

After a short hike in Amani Nature Reserve, I reached some scenic waterfalls and this old hydroelectric power station from the colonial era.

   There was something around there that I wanted to see before I close my eyes… It was Kilimanjaro! I was in Moshi town when the clouds were gone for a while and I laid eyes on Africa’s highest mountain for first time! I wanted to see the characteristic shape of this mountain and its snowy peak at 5,896 meters (19,344 ft). Unfortunately, the last snow on Kilimanjaro is estimated to melt forever by 2020. I rode all around the mountain and I enjoyed a great dirt ride on its foothills, through thick forest, which brought me to Marangu village.

Mt. Meru is Tanzania’s second highest mountain at 4,566 meters (14,980 ft.).

   My next destination was Rwanda. I was riding on cool plateaus for four days through dirt and paved roads. Every night I was wild camping in the bush and that’s how I enjoyed the 27^th full moon I saw during my African adventure 😉

Another day on the dirt roads comes to an end and I must unpack the few things that a nomad needs. Time to enjoy the 27^th full moon I saw during my African adventure 😉

You can check out the map with more photos and reports at: Live Trip Traveller

This is the trailer of my documentary about my adventures in Tanzania (with English subtitles):

This is the complete documentary about my adventures in Tanzania (with English subtitles):

   Η Τανζανία με καλωσόρισε με κατάφυτες, ορεινές περιοχές… Οι ατελείωτοι λόφοι γύρω απ’ το Tukuyu καλύπτονται από καταπράσινες φυτείες τσαγιού. Αφού εξερεύνησα τα βουνά γύρω απ’ τη Mbeya για μερικές μέρες, κατευθύνθηκα ανατολικά. Πέρασα από την Iringa κι απόλαυσα μια ωραία διαδρομή στην Κοιλάδα των Μπαομπάμπ. Οδηγούσα ανάμεσα σ’ εκατοντάδες από αυτά τα χαρακτηριστικά δέντρα βρισκόμενος δίπλα στο ποτάμι. Ύστερα έπρεπε να διασχίσω το Εθνικό Πάρκο Mikumi. Οι μοτοσυκλέτες, συνήθως, απαγορεύονται σε περιοχές όπου κυκλοφορούν άγρια ζώα, αλλά ο αυτοκινητόδρομος περνά μέσα από αυτό το ξέφραγο πάρκο, οπότε όλα τα οχήματα επιτρέπονται εκεί. Τελικά, είδα καμηλοπαρδάλεις, φακόχοιρους, ένα σωρό αντιλόπες impala και μπόλικους μπαμπουίνους.

Οι ατελείωτοι λόφοι γύρω απ’ το Tukuyu καλύπτονται από καταπράσινες φυτείες τσαγιού.

   Η πρώτη μου εντύπωση απ’ το Dar es Salaam, τη μεγαλύτερη πόλη της Τανζανίας, ήταν απελπιστική… Είναι μια τεράστια, πολύβουη και μολυσμένη πόλη. Η κίνηση εκεί είναι τρομακτική. Οδηγοί αυτοκινήτων, λεωφορείων και φορτηγών καταφέρνουν να εμποδίζουν ο ένας τον άλλον στις διασταυρώσεις και τελικά κανείς δε μπορεί να κινηθεί, μερικές φορές για μισή ώρα! Ο καθένας προσπαθεί να βρει μια διέξοδο απ’ αυτό το χάος, χωρίς όμως να σκέφτεται τους άλλους οδηγούς… Αυτό που τελικά καταφέρνει συνήθως είναι να βρίσκεται μπροστά σ’ ένα φορτηγό, το οποίο είναι μπλοκαρισμένο από κάθε πλευρά και κανείς δε μπορεί να πάει πουθενά! Γι’ άλλη μια φορά ήμουν ιδιαίτερα χαρούμενος που βρισκόμουν πάνω σε μοτοσυκλέτα…

Dar es Salaam: γεμάτο κόσμο, πολύβουο και υπερβολικά μολυσμένο για ‘μένα…

   Η διέξοδός μου απ’ αυτό το παρανοϊκό μέρος ήταν η Ζανζιβάρη… Εκεί είναι τελείως διαφορετικά τα πράγματα: ένα νησί με εξωτικές παραλίες στον Ινδικό Ωκεανό κι ένα μοναδικό συνονθύλευμα πολιτισμών! Καράβια αγκυροβολούσαν στις όχθες του εδώ και αιώνες, ερχόμενα από μέρη μακρινά, όπως η Ινδία και η Μέση Ανατολή. Έφερναν μπαχαρικά, υαλικά και υφάσματα, ενώ έπαιρναν σκλάβους, ελεφαντόδοντο, χρυσάφι και ξυλεία. Έφερναν, επίσης, τον πολιτισμό της Ανατολής και το Ισλάμ, στοιχεία που παραμένουν έντονα στο νησί μέχρι σήμερα. Η Ζανζιβάρη ενώθηκε με την Τανγκανίκα το 1964. Χρησιμοποιώντας τα τρία πρώτα γράμματα από το όνομα της κάθε χώρας, σχηματίστηκε η Τανζανία.

Η Ζανζιβάρη είναι ένα καταπληκτικό νησί με εξωτικές παραλίες κι ένα μοναδικό συνονθύλευμα πολιτισμών!

   Πίσω στο Dar es Salaam, έκανα έναν ιδιαίτερο φίλο, τον Κώστα Κουκούλη! Όπως λέει, είναι ένας Αφρικανός, γεννημένος στο Μπουρούντι, αλλά με ελληνικές ρίζες. Δεν έχει περάσει απλά σχεδόν όλη του τη ζωή στην Αφρική, αλλά την έχει αφιερώσει σε αυτήν. Μέσω του οργανισμού που ίδρυσε, το SANA (Saving Africa’s Nature), αγωνίζεται εδώ και χρόνια να σώσει μερικές από τις τελευταίες φυσικές περιοχές του πλανήτη μας. Αυτός έχει γίνει ο σκοπός της ζωής του! Το πιο σπουδαίο χαρακτηριστικό του, που θαυμάζω, είναι πως προσπαθεί να επιτύχει το στόχο αυτόν επιμορφώνοντας τις τοπικές κοινωνίες και σχηματίζοντας συνεργασίες μαζί τους. Σκοπός του δεν είναι να γίνει ο ήρωας της ιστορίας αυτής. Θέλει τους ιθαγενείς να γίνουν οι ήρωες της δικής τους ιστορίας… Παρόλο που έχει δει τα εγκλήματα της ανθρώπινης φυλής, βιώνοντας τη γενοκτονία στο Μπουρούντι και την καταστροφή του πλανήτη μας, πιστεύει ακόμη στους ανθρώπους σαν ένα παιδί που πάντα ελπίζει… Άλλωστε, αν δε φέρουν την αλλαγή οι άνθρωποι σ’ αυτόν τον κόσμο, τότε ποιοι θα τη φέρουν;

Ο Κώστας Κουκούλης έχει αφιερώσει τη ζωή του στη σωτηρία της αφρικανικής φύσης μέσω του οργανισμού SANA (Saving Africa’s Nature).

   Το Εθνικό Πάρκο Saadani ο Κώστας το νιώθει σαν πνευματικό του παιδί. Επισκέφτηκε πρώτη φορά το μέρος όταν δεν ήταν καν εθνικό πάρκο ακόμη. Εκεί η ζούγκλα συναντά τον ωκεανό. Είναι ένα από τα ελάχιστα μέρη όπου μπορεί να δει κανείς ελέφαντες στη θάλασσα! Ο Κώστας ερωτεύτηκε ένα σημείο κάτω από κάποιο δέντρο, δίπλα στο ποτάμι. Αποφάσισε αμέσως πως αυτό είναι το μέρος που θέλει να κάνει σπίτι του και να περάσει εκεί το υπόλοιπο της ζωής του.

Ένα πολύ ενδιαφέρον αφιέρωμα της ΕΤ3 στο Εθνικό Πάρκο Saadani, τον οργανισμό
SANA και τον ιδρυτή του, Κώστα Κουκούλη.

   Από τότε αγωνίζεται να σταματήσει τη λαθροθηρία, να σώσει το δάσος, να χτίσει σχολεία, κέντρα υγείας και ό,τι άλλο χρειάζονται οι γειτονικές κοινότητες. Φανταστείτε πως σ’ αυτά τα μέρη ακόμη και το καθαρό, πόσιμο νερό είναι πολυτέλεια. Τώρα, όμως, είναι διαθέσιμο χάρη σε μια αντλία που λειτουργεί με τον άνεμο. Δεν είναι δυνατόν να πείσει κανείς αυτούς τους ανθρώπους να νοιαστούν για το περιβάλλον τους, αν δεν καλυφθούν πρώτα οι βασικές τους ανάγκες. Όλα αυτά τα χρόνια, έχουν καταστρέψει το δάσος για να παράγουν ξυλοκάρβουνα. Ο Κώστας καταλαβαίνει πως πρέπει να τους προσφέρει μια εναλλακτική λύση, γιατί προς το παρόν κάρβουνα χρησιμοποιούν για το καθημερινό τους μαγείρεμα. Προσπαθεί να παράγει κάρβουνα από γεωργικά κατάλοιπα.

   Η λαθροθηρία αποτελεί μεγάλο πρόβλημα στην περιοχή. Η Τανζανία είναι η μεγαλύτερη αφρικανική πηγή παράνομου ελαφαντόδοντου. Κάθε μέρα σκοτώνονται από 25 έως 30 ελέφαντες στη χώρα. Ο πληθυσμός τους έχει ελαττωθεί επικίνδυνα. Είναι αυτονόητο πως η επιμόρφωση αυτών των ανθρώπων είναι απαραίτητη. Ο οργανισμός SANA έχει χτίσει ένα σχολείο και παρέχει εκπαίδευση σε δεκάδες μαθητές. Σχεδιάζουν, μάλιστα, να ιδρύσουν κι ένα κέντρο περιβαλλοντολογικής εκπαίδευσης. Οι οικονομικοί πόροι, βέβαια, για να γίνουν όλα αυτά είναι περιορισμένοι. Εάν θέλετε, λοιπόν, να στηρίξετε τα σπουδαία αυτά έργα, μπορείτε να κάνετε μια δωρεά στο SANA ή να επισκεφτείτε το Sanctuary Saadani Safari Lodge για να τα δείτε όλα αυτά από κοντά!

Ευτυχώς, οι προσπάθειες του οργανισμού SANA έσωσαν ένα μεγάλο μέρος του τροπικού δάσους γύρω από το Εθνικό Πάρκο Saadani!

   Δε θα μπορούσα να μην επισκεφτώ κι εγώ ο ίδιος αυτόν τον παράδεισο. Έτσι, λοιπόν, έμεινα για λίγο στο Miseni Camp, στις παρυφές του εθνικού πάρκου. Αφιέρωσα μερικές μέρες δίπλα στο λόφο όπου οι ιθαγενείς προσκυνούσαν εδώ και αιώνες. Απόλαυσα ιδιαίτερα την ομορφιά και την ησυχία της φύσης… Τα βράδια ξάπλωνα στο αντίσκηνό μου κι άκουγα το κονσέρτο των ημιπιθήκων και των πουλιών. Σιγά-σιγά τα μάτια μου έκλειναν κάτω από έναν ουρανό γεμάτο αστέρια…

Αυτή είναι η κορυφή του λόφου όπου οι ιθαγενείς προσκυνούσαν, αφού πρώτα πλυθούν.

   Μέσω κάποιων στενών μονοπατιών, απόλαυσα μια καταπληκτική διαδρομή που μ’ έβγαλε στα παράλια. Επισκέφτηκα το Pangani με τα αραβικά και αποικιοκρατικά κτίρια από την εποχή των Γερμανών. Μετά από ένα διάλειμμα στην Tanga, ήταν ώρα να εξερευνήσω τα Όρη Usambara. Προς έκπληξή μου, αυτό έγινε το αγαπημένο μου κομμάτι της Τανζανίας! Μέσα από χωματόδρομους και μονοπάτια, ανεβοκατέβαινα συνεχώς βουνά με ύψος που έφτανε τα 2.000 μέτρα. Μερικά από αυτά ήταν γεμάτα πέτρες και νεροφαγώματα, ενώ σε κάποια κομμάτια είχε και λίγη λάσπη. Περνούσα από μικρά, ορεινά χωριουδάκια πνιγμένα στην ομίχλη, όπου ο κόσμος χαμογελαστός τυλιγόταν σε μάλλινες κουβέρτες. Απόλαυσα, επίσης, μια σύντομη πεζοπορία στο Amani Nature Reserve. Επισκέφτηκα κάποιους εντυπωσιακούς καταρράκτες κι ένα παλιό υδροηλεκτρικό εργοστάσιο από την εποχή της αποικιοκρατίας.

Μετά από μια σύντομη πεζοπορία στο Amani Nature Reserve, έφτασα σε κάποιους εντυπωσιακούς καταρράκτες κι ένα παλιό υδροηλεκτρικό εργοστάσιο από την εποχή της αποικιοκρατίας.

   Υπήρχε κάτι εκεί γύρω που ήθελα να δω προτού κλείσω τα μάτια μου… Ήταν το Κιλιμάντζαρο! Ήμουν στο Moshi όταν τα σύννεφα διαλύθηκαν για λίγο κι αντίκρισα για πρώτη φορά το ψηλότερο βουνό της Αφρικής! Ήθελα να δω αυτό το χαρακτηριστικό του σχήμα και τη χιονισμένη του κορυφή στα 5.896 μέτρα. Δυστυχώς, τα τελευταία χιόνια του Κιλιμάντζαρου υπολογίζεται πως θα λιώσουν για πάντα το 2020. Έκανα το γύρο του βουνού κι απόλαυσα μια καταπληκτική χωμάτινη διαδρομή στους πρόποδές του περνώντας από πυκνά δάση που με οδήγησαν στο χωριό Marangu.

Το Όρος Meru είναι το δεύτερο ψηλότερο βουνό της Τανζανίας, με ύψος 4.566 μέτρα.

   Επόμενος προορισμός μου ήταν η Ρουάντα. Οδηγούσα σε δροσερά υψίπεδα επί τέσσερες μέρες, μέσα από χωματόδρομους, αλλά και ασφαλτοστρωμένους δρόμους. Όταν σουρούπωνε, κατασκήνωνα στο δάσος και κάπως έτσι απόλαυσα την 27^η πανσέληνο που έβλεπα κατά τη διάρκεια της αφρικανικής μου περιπλάνησης 😉

Άλλη μια μέρα στους χωματόδρομους φτάνει στο τέλος της και πρέπει να ξεφορτώσω τα λιγοστά πράγματα που ένας νομάς χρειάζεται. Ώρα ν’ απολαύσω την 27^η πανσέληνο που έβλεπα κατά τη διάρκεια της αφρικανικής μου περιπλάνησης 😉

Μπορείτε να δείτε το χάρτη με περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

Αυτό είναι το trailer του ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στην Τανζανία:

Αυτό είναι ολόκληρο το ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στην Τανζανία:

   Malawi shares its name with the lake which defines the whole country. Lake Malawi is 580 km (360 miles) long and 75 km (47 miles) wide. It covers about a fifth of Malawi’s total area. When I entered from Mozambique, I rode straight to Cape Maclear to enjoy the famous beaches of Lake Malawi. It was hard for me to believe that this is not the sea but a lake.

Life is focused around Lake Malawi: bathing, washing, playing, fishing… everything is done there.

   I took a traditional, wooden pirogue to West Thumbi Island. I was paddling with my kind guide, Enock, for more than an hour. Lake Malawi has more fish species than any other inland body of water in the world! The turquoise fresh water around the island is an ideal spot to swim among the plethora of colourful fish. I never had such an enjoyable snorkelling!

Sunset in Cape Maclear…

   I wouldn’t miss the Mufasa Rustic Camp in Monkey Bay. That’s very close to Cape Maclear but it’s a different world… Cape Maclear has a long beach and you stay in the village between the local houses and huts. Mufasa has a tiny, secluded beach and there you live in harmony with nature in a very beautiful setting.

The exotic beaches of Lake Malawi… This one is in Monkey Bay!

   It was time to make a detour south to Zomba. I was hosted in a township and that was nice. I was there to explore the Zomba Plateau, a mountainous area full of nice forests, waterfalls and a small lake. It was a really beautiful setting! We took my motorcycle and we visited some relatives of my host in a remote village. Nobody could speak English there but my host was translating for me. They were insisting to cook something for us. They took some fresh rice and they skilfully peeled it by hitting it in a big, wooden mortar like those ones that are used all around Africa. They laid a mat on the ground to sit on and they served us the rice with some brown sugar.

The mother and the daughter were perfectly synchronized to hit the fresh rice until it was all peeled.

   I headed back north and after a long day on the road, I arrived at the touristy Nkhata Bay. It is built around a picturesque part of the lake. I enjoyed some hiking on the neighbouring hills but the best thing I did was a boat trip to a remote village called Kawanga. I camped on the beautiful beach and the first thing I enjoyed when I opened my eyes was the crystal-clear water! I sat on some rocks in the middle of the water and I was admiring the beauty of the scenery. I was helping the local fishermen to pull the nets out of the lake, I was playing with the children and then I was enjoying the night with my friends around a warm bonfire…

Helping the local fishermen to pull the nets out of the lake in remote Kawanga village!

   My last stop in Malawi was at Livingstonia, a small, former colonial town which was set up as a Christian mission in 1894. A rocky dirt road took me to the plateau from where the views over the lake are gorgeous! I did some hiking and I enjoyed Manchewe Falls. After almost three weeks in Malawi, it was time to exit the country from its northernmost border. Tanzania was waiting me…

A small part of Manchewe Falls near Livingstonia

You can check out the map with more photos and reports at: Live Trip Traveller

This is the trailer of my documentary about my adventures in Malawi (with English subtitles):

This is the complete documentary about my adventures in Malawi (with English subtitles):

   Το Μαλάουι μοιράζεται το όνομά του με τη λίμνη που καλύπτει περίπου το ένα πέμπτο της χώρας. Έχει 580 χιλιόμετρα μήκος και 75 χιλιόμετρα πλάτος. Μπαίνοντας στο Μαλάουι από τη Μοζαμβίκη, κατευθύνθηκα αμέσως προς το Cape Maclear, για ν’ απολαύσω τις περίφημες παραλίες της λίμνης. Μου φαινόταν απίστευτο πως αυτό που έβλεπα δεν ήταν θάλασσα, αλλά λίμνη!

Η ζωή επικεντρώνεται γύρω από τη Λίμνη Μαλάουι… Λούσιμο, πλύσιμο, παιχνίδι και ψάρεμα, όλα γίνονται εκεί.

   Πήρα μια παραδοσιακή, ξύλινη πιρόγα για το Νησί West Thumbi. Κωπηλατούσα για πάνω από μια ώρα μαζί με τον ευγενικό ξεναγό μου, τον Enock. Η Λίμνη Μαλάουι έχει περισσότερα είδη ψαριών από οποιαδήποτε άλλη λίμνη του κόσμου! Τα τιρκουάζ, γλυκά νερά της γύρω απ’ το νησί είναι ιδανικά για να κολυμπήσει κανείς ανάμεσα στην πληθώρα των πολύχρωμων ψαριών. Ποτέ δεν απόλαυσα τόσο τις βουτιές με μια μάσκα κι έναν αναπνευστήρα!

Ηλιοβασίλεμα στο Cape Maclear…

   Το Mufasa Rustic Camp στο Monkey Bay δε θα το έχανα. Αν και βρίσκεται κοντά στο Cape Maclear, είναι ένας διαφορετικός κόσμος… Το Cape Maclear έχει μια τεράστια παραλία και οι επισκέπτες μένουν στο χωριό, ανάμεσα στα σπίτια και τις καλύβες των ντόπιων. Το Mufasa έχει μια μικρή, απομονωμένη παραλία κι εκεί ζει κανείς σε αρμονία με τη φύση, σ’ ένα πανέμορφο περιβάλλον.

Οι εξωτικές παραλίες της Λίμνης Μαλάουι… Η συγκεκριμένη βρίσκεται στο Monkey Bay!

   Ήταν ώρα να κάνω μια παράκαμψη νότια, προς τη Zomba. Έμενα σε μια φτωχογειτονιά κι είχε ενδιαφέρον. Πήγα μέχρι εκεί για να επισκεφτώ το Οροπέδιο Zomba, μια ορεινή περιοχή με όμορφα δάση, καταρράκτες και μια μικρή λίμνη. Το τοπίο ήταν πανέμορφο! Με τη μοτοσυκλέτα μου επισκεφτήκαμε κάποιους συγγενείς του οικοδεσπότη μου σ’ ένα απομακρυσμένο χωριό. Εκεί κανείς δε μιλούσε αγγλικά, αλλά ο οικοδεσπότης μου ανέλαβε το ρόλο του διερμηνέα. Επέμεναν να μας μαγειρέψουν κάτι. Πήραν φρέσκο ρύζι και το ξεφλούδισαν ιδιαίτερα περίτεχνα χτυπώντας το σ’ ένα από αυτά τα μεγάλα, ξύλινα γουδιά που χρησιμοποιούνται σ’ όλη την Αφρική. Ύστερα μας έστρωσαν μια ψάθα για να κάτσουμε και μας σέρβιραν το ρύζι με λίγη ανεπεξέργαστη ζάχαρη.

Μητέρα και κόρη είχαν συγχρονιστεί τέλεια για να χτυπούν το ρύζι μια η μια και μια η άλλη έτσι, ώστε να το ξεφλουδίσουν.

   Κατευθύνθηκα πάλι προς τα βόρεια και μετά από μια γεμάτη μέρα στο δρόμο, έφτασα στο τουριστικό Nkhata Bay, το οποίο είναι χτισμένο σε μια γραφική γωνιά της λίμνης. Απόλαυσα μερικές πεζοπορίες στους γειτονικούς λόφους, αλλά το καλύτερο πράγμα που έκανα ήταν μια εκδρομή με βαρκάκι σ’ ένα απομακρυσμένο χωριό, που λέγεται Kawanga. Κατασκήνωσα στην ωραία αμμουδιά και το πρώτο πράγμα που έκανα μόλις άνοιξα τα μάτια μου ήταν ν’ απολαύσω τα κρυστάλλινα νερά της λίμνης! Έκατσα σε μια μικρή βραχονησίδα κι από ‘κει θαύμαζα την ομορφιά του τοπίου. Βοήθησα τους ντόπιους ψαράδες να τραβήξουν τα δίχτυα τους από το νερό, έπαιξα με τα παιδιά κι ύστερα απόλαυσα τη βραδιά με την παρέα μου γύρω από τη φωτιά…

Βοηθώντας τους ντόπιους ψαράδες να τραβήξουν τα δίχτυα τους από το νερό στο απομακρυσμένο χωριό Kawanga!

   Η τελευταία μου στάση στο Μαλάουι ήταν στη Livingstonia, μια μικρή, πρώην αποικιοκρατική κωμόπολη, που είχε χτιστεί ως χριστιανική ιεραποστολή το 1894. Ένας χωματόδρομος γεμάτος πέτρες με ανέβασε στο οροπέδιο, απ’ όπου η θέα προς τη λίμνη ήταν μοναδική! Έκανα μια σύντομη πεζοπορία και θαύμασα τους Καταρράκτες Manchewe. Μετά από σχεδόν τρεις εβδομάδες στο Μαλάουι, ήταν ώρα να βγω απ’ τη χώρα από τα βόρεια σύνορά της. Η Τανζανία με περίμενε…

Ένα μικρό μέρος των Καταρρακτών Manchewe κοντά στη Livingstonia

Μπορείτε να δείτε το χάρτη με περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

Αυτό είναι το trailer του ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στο Μαλάουι:

Αυτό είναι ολόκληρο το ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στο Μαλάουι: