Ethiopia is famous for being a unique country with a culture which does not remind either East Africa or North Africa or anything else. It makes a chapter on its own. It is the only African country which was never really colonized, despite some efforts by Italy. It is also a country with a deep Christian Orthodox history. Christianity was brought to most of sub-Saharan Africa in recent centuries by missionaries and colonizers. Ethiopia, however, is believed to be the second country in the world, after Armenia, to adopt Christianity as its state religion!

Orthodox liturgy in Addis Ababa’s St. George Cathedral

   Ethiopia is also known to be a difficult country to travel, especially on your own vehicle. A lot of people are not really friendly and the hassles are too many for most visitors. Kids all over the country throw stones to passing vehicles and the roads are full of animals, people, cyclists and carts. Ethiopia is quite unique on this aspect too… The people and the animals don’t walk on the roadside, as it happens in most of the world. If there are five cows, for instance, they walk next to each other in order to block the road. So even on the “highways”, you have to suddenly stop every few kilometers, as there are thousands of animals on the Ethiopian roads.

The traditional centuries-old way of preparing the authentic Ethiopian coffee… no additives, no preservatives!

   Well, after all, the animal “owners” have a profit out of this. The rule in Ethiopia is that the drivers are always blamed for an accident, no matter if it was their own fault or not. On top of that, the animal “owners” demand a hefty compensation not only for the animal which was killed but also for the animals that would be born by it in the future! So, especially in Ethiopia you have to drive very carefully and slowly.

Tattoos are an ancient tradition in Ethiopia. Mostly Christian women are marked with them in order to show their strong faith.

   Konstantina Chamou, a Greek friend of mine, joined me for three months to travel Ethiopia and Sudan two-up on my humble Baobabis! My motorcycle was looking like a truck once again with the total weight of it, our luggage and both of us exceeding 350 kg (772 lb)! Since it didn’t break even after almost 10,000 km (6,214 miles) in these conditions, it means it was properly made 😉

Konstantina Chamou, a Greek friend of mine, joined me for three months to travel Ethiopia and Sudan two-up on my humble Baobabis!

   The far southwest of Ethiopia, the Omo Valley, is the homeland of ancient tribes which live more or less the same way for centuries… The Hamer, the Mursi, the Karo, the Banna and others, all have their own distinct traditions. Visiting a market where various tribes come together once a week is a very colorful and lively experience!

Hamer villagers come to Turmi during the weekly market to sell their vegetables, grains, tobacco, cotton or wood.

   The villages around Konso are inscribed by UNESCO as a World Heritage site due to their unique culture, traditions and architecture. The complicated funeral ceremonies are particularly interesting. Konso people make wooden totems (waga) in memory of their chiefs and their village’s heroes, surrounded by their family members or the enemies and the wild animals they had killed.

Busso is one of the Konso villages. It looks picturesque with its communal house and the totems of their chiefs and their village’s heroes.

   Unfortunately, in the village of Gesergio we were ourselves victims of Konso peoples’ brutality. Some teenagers, disappointed that we didn’t give them plenty of money or pens, had blocked the main dirt road of the village holding huge stones on their hands. I knew what was going to happen… Even in my travel guide, happily provided by Travel Bookstore, was written that the same happened to the writer years ago, when his group didn’t hand out “enough” money.

I was riding my motorcycle a whole month with a failed alternator until I got a replacement from Greece!

   While I was approaching slowly and very carefully, I saw the young villagers trying to smash our heads and the motorcycle. Of course, we were wearing helmets. Happily, when they made some space, I immediately accelerated hard enough to escape! On the mirrors I could see plenty of stones flying towards us. One of them hit the motorbike but happily none of them hit us.

Gorgeous Ethiopian mountains!

   I was looking forward to getting on the mountains which make most of Ethiopia. First it was the thick, moist forests around Dorze that we visited. The huts there are made traditionally by hardwood poles, woven bamboo and false-banana leaves. They look like a huge beehive. The climate there is quite cold, so domestic animals sleep inside the huts playing the role of central heating!

Huts around Dorze are made traditionally by hardwood poles, woven bamboo and false-banana leaves.

   The rain kept us there a bit longer. It was supposed to be dry season but El Niño brought a lot of rain in East Africa this year. As if this was not enough, the extreme raining was followed by an extreme drought due to La Niña. That’s a disaster for people who depend on the land to feed their family. In Ethiopia alone about 15 million people are threatened with famine! That’s worse than the famine of 1983 to 1985. The government tries to keep voices low and pretend everything is under control but that makes the disaster even worse because it is not known out of the affected areas. Due to this suppression, I haven’t personally met people who help on the field. However, if you google, you can find many humanitarian organizations which accept donations for that reason, like Concern.

Ethiopian cuisine is unique! It’s based on injera, a flatbread made out of teff, which can be accompanied by meat (sometimes raw!), lentils, chickpeas, potatoes, vegetables or salad.

   My favourite place in Southern Ethiopia was Bale Mountains National Park! That’s where we enjoyed some horse riding on the grasslands of the high plateaus which are full of wildlife: mountain nyalas, reedbucks, warthogs and plenty of baboons. I had missed horse riding…

Wildlife watching on a horse! These are mountain nyalas.

   We also enjoyed a great ride on my iron horse. We crossed the thick Harenna Forest, a unique cloud forest which develops under the usual cloudy weather of this region. The most amazing thing was that we got two-up on my motorbike to one of the highest peaks of Ethiopia, Tullu Deemtu, at 4,377 m (14,360 ft). It was quite cold up there and we had to wear all of our clothes. Thanks REV’IT! for the amazing clothing that kept us warm even on such an altitude!

Bale Mountains became my favourite place in Southern Ethiopia!

   We made a detour (just 1,500 km, 932 miles) to visit Eastern Ethiopia. The old, Islamic town of Harar is picturesque and atmospheric. Being close to the Red Sea and modern-day Somaliland and Djibouti, it was an important hub on the caravan route for centuries. A weird tradition is taking place there… Every night people feed wild hyenas by hand! That started in order to prevent them from attacking the livestock. During the annual Ashura festival, the fortune of next year is being predicted. If hyenas don’t eat, it is going to be a terrible year.

The old, Islamic town of Harar, being close to the Red Sea, was an important hub on the caravan route for centuries.

   It was the first time I approached hyenas so close! First I fed them by hand. Then I put a short stick on my mouth with a piece of meat on it. I kneeled down and a hyena approached my mouth… It didn’t want to kiss me! It just got the meat quickly. Wow, that seemed insane! I could see the eyes of many hyenas in the darkness but they were not aggressive.

Due to a weird tradition in Harar, people feed wild hyenas from mouth to mouth! I tried that too 😉

You can check out the map with more photos and reports at: Live Trip Traveller

   Η Αιθιοπία φημίζεται για τη μοναδική της κουλτούρα, που δε θυμίζει ούτε την υπόλοιπη Ανατολική Αφρική ούτε τη Βόρεια Αφρική ούτε κάτι άλλο. Αποτελεί ένα ξεχωριστό κεφάλαιο. Είναι η μόνη αφρικανική χώρα που ουσιαστικά δεν έχει αποικιοκρατηθεί ποτέ, παρόλο που η Ιταλία έκανε κάποιες προσπάθειες. Είναι, επίσης, μια χώρα με βαθιά ιστορία στην ορθοδοξία. Στο μεγαλύτερο μέρος της Υποσαχάριας Αφρικής, ο χριστιανισμός έφτασε τους τελευταίους αιώνες με τον ερχομό των ιεραποστόλων και των αποικιοκρατών. Η Αιθιοπία, ωστόσο, θεωρείται πως είναι η δεύτερη χώρα στον κόσμο, μετά την Αρμενία, που υιοθέτησε το χριστιανισμό ως θρησκεία του κράτους!

Ορθόδοξη λειτουργία στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Γεωργίου της Addis Ababa

   Η Αιθιοπία, επίσης, έχει τη φήμη μιας δύσκολης χώρας για να περιηγηθεί κανείς, ειδικά με το δικό του όχημα. Πολλοί είναι εκείνοι που δεν είναι φιλικοί, ενώ οι παρενοχλήσεις είναι περισσότερες απ’ όσες ο μέσος επισκέπτης θ’ ανεχόταν. Παιδιά σ’ όλη τη χώρα πετούν πέτρες σε διερχόμενα οχήματα, ενώ οι δρόμοι είναι γεμάτοι ζώα, κόσμο, ποδηλάτες και κάρα. Η Αιθιοπία είναι ιδιαίτερη ακόμη και σ’ αυτόν τον τομέα… Οι άνθρωποι και τα ζώα δεν περπατούν στην άκρη του δρόμου, όπως συμβαίνει στις περισσότερες χώρες. Αν υπάρχουν πέντε αγελάδες, για παράδειγμα, περπατούν η μια δίπλα στην άλλη έτσι, ώστε να κλείνουν το δρόμο. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα οι οδηγοί ν’ αναγκάζονται ξαφνικά να σταματούν κάθε λίγα χιλιόμετρα, ακόμη και στις «εθνικές οδούς», που είναι γεμάτες από χιλιάδες ζώα.

Εδώ και αιώνες έτσι φτιάχνεται κατά παράδοση ο αυθεντικός αιθιοπικός καφές… χωρίς πρόσθετα, χωρίς συντηρητικά!

   Εδώ που τα λέμε, έχουν το συμφέρον τους οι «ιδιοκτήτες» των ζώων. Ο κανονισμός στην Αιθιοπία ορίζει πως πάντα φταιν οι οδηγοί για ένα ατύχημα, άσχετα αν ήταν δικό τους το σφάλμα ή όχι. Εκτός αυτού, οι «ιδιοκτήτες» των ζώων απαιτούν από τους οδηγούς γερές αποζημιώσεις όχι μόνο για το ζώο που σκοτώθηκε, αλλά και γι’ αυτά που θα γεννιούνταν στο μέλλον από αυτό! Όπως καταλαβαίνετε, ειδικά στην Αιθιοπία επιβάλλεται να οδηγεί κανείς πολύ προσεκτικά και αργά.

Τα τατουάζ αποτελούν αρχαία παράδοση στην Αιθιοπία. Συνήθως τα κάνουν χριστιανές για να δείξουν την πίστη τους.

   Η Κωνσταντίνα Χάμου, μια φίλη από την Ελλάδα, ήρθε να ταξιδέψουμε μαζί για τρεις μήνες στην Αιθιοπία και το Σουδάν, δικάβαλο στον ταπεινό Μπαομπάμπη! Η μοτοσυκλέτα μου γι’ άλλη μια φορά έμοιαζε με φορτηγό. Το συνολικό της βάρος με τόσα μπαγκάζια και τους δυο μας επάνω της ξεπερνούσε τα 350 κιλά! Αφού δε διαλύθηκε μετά από 10.000 χιλιόμετρα σε τέτοιες συνθήκες, σημαίνει πως έχει φτιαχτεί σωστά 😉

Η Κωνσταντίνα Χάμου, μια φίλη από την Ελλάδα, ήρθε να ταξιδέψουμε μαζί για τρεις μήνες στην Αιθιοπία και το Σουδάν, δικάβαλο στον ταπεινό Μπαομπάμπη!

   Στη νοτιοδυτική εσχατιά της Αιθιοπίας, στην Κοιλάδα του Ποταμού Omo, ζουν αρχαίες φυλές μ’ έναν τρόπο που ελάχιστα έχει αλλάξει ανά τους αιώνες… Οι Χάμερ, οι Μούρσι, οι Κάρο, οι Μπάννα και άλλες φυλές διατηρούν καθεμιά τις δικές της παραδόσεις. Η επίσκεψη σ’ ένα παζάρι όπου κάθε ‘βδομάδα μαζεύονται διάφορες φυλές είναι μια πολύχρωμη και ζωηρή εμπειρία!

Μέλη της φυλής Χάμερ συγκεντρώνονται στο Turmi κάθε ‘βδομάδα για να πουλήσουν τα λαχανικά τους, σιτηρά, καπνά, βαμβάκι ή ξυλεία.

   Τα χωριά της περιοχής του Konso έχουν χαρακτηριστεί από την UNESCO ως μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς λόγω της ιδιαίτερης κουλτούρας, των παραδόσεων και της αρχιτεκτονικής τους. Οι πολύπλοκες τελετές για τους νεκρούς παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Στην περιοχή αυτή φτιάχνουν τοτέμ (waga) για να μνημονεύσουν τους φυλάρχους, ήρωες του χωριού, τις οικογένειές τους και τους εχθρούς ή τ’ άγρια ζώα που έχουν σκοτώσει.

Το Busso είναι ένα από τα χωριά της περιοχής του Konso. Φαίνεται ιδιαίτερα γραφικό με το κοινοτικό του στέκι και τα τοτέμ που μνημονεύουν φυλάρχους και ήρωες του χωριού.

   Δυστυχώς στο χωριό Gesergio γίναμε κι εμείς μάρτυρες της επιθετικότητας των χωρικών του Konso. Κάποιοι έφηβοι, που απογοητεύτηκαν επειδή δεν τους δώσαμε πολλά λεφτά ή στυλό, μας περίμεναν έχοντας κλείσει τον κεντρικό χωματόδρομο του χωριού κρατώντας μεγάλες πέτρες στα χέρια. Ήξερα τι θα συνέβαινε… Ακόμη και στον ταξιδιωτικό μου οδηγό, που ευτυχώς μου προμήθευσε το Travel Bookstore, αναφερόταν πως το ίδιο είχε συμβεί και στο συγγραφέα πριν χρόνια, όταν αυτός κι οι φίλοι του δεν είχαν μοιράσει «αρκετά» χρήματα.

Οδηγούσα τη μοτοσυκλέτα μου έναν ολόκληρο μήνα με καμένα πηνία, μέχρι να έρθουν άλλα από την Ελλάδα!

   Καθώς πλησίαζα αργά και προσεκτικά, είδα τους νεαρούς να προσπαθούν να χτυπήσουν με τις πέτρες εμάς και τη μοτοσυκλέτα. Φυσικά, φορούσαμε κράνη. Ευτυχώς όταν άνοιξαν λίγο χώρο, γκάζωσα αμέσως και γλιτώσαμε! Στους καθρέφτες έβλεπα τις πέτρες να εκσφενδονίζονται βροχή πίσω μας. Κάποια χτύπησε τη μοτοσυκλέτα, αλλά ευτυχώς καμιά δε χτύπησε εμάς.

Πανέμορφα αιθιοπικά βουνά!

   Ανυπομονούσα ν’ ανέβω στα βουνά, που αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος της Αιθιοπίας. Πρώτα επισκεφτήκαμε τα πυκνά και υγρά δάση στην περιοχή του Dorze. Οι καλύβες εκεί κατασκευάζονται κατά παράδοση από βέργες, πλεγμένο μπαμπού και φύλλα μπανανιάς. Μοιάζουν με τεράστια μελίσσια. Το κλίμα είναι αρκετά κρύο, οπότε τα ζώα κοιμούνται μέσα στις καλύβες για να παίζουν το ρόλο της κεντρικής θέρμανσης!

Οι καλύβες στην περιοχή του Dorze κατασκευάζονται κατά παράδοση από βέργες, πλεγμένο μπαμπού και φύλλα μπανανιάς.

   Η βροχή μας κράτησε εκεί λιγάκι παραπάνω. Ήταν η ξηρή περίοδος, αλλά αυτήν τη χρονιά το φαινόμενο El Niño έφερε πολλές βροχές στην Ανατολική Αφρική. Σα να μην έφτανε αυτό, οι δυνατές καταιγίδες ακολουθήθηκαν από μια ακραία ξηρασία λόγω του φαινόμενου La Niña. Αυτό ήταν καταστροφικό για τους ανθρώπους που εξαρτώνται από τη γη για να ταΐσουν την οικογένειά τους. Στην Αιθιοπία αποκλειστικά υπολογίζεται πως γύρω στα δεκαπέντε εκατομμύρια άνθρωποι απειλούνται φέτος από την πείνα! Αυτό είναι ακόμη χειρότερο από το λιμό μεταξύ του 1983 και του 1985. Η κυβέρνηση προσπαθεί να βουλώσει τα στόματα και προσποιείται πως όλα βρίσκονται υπό έλεγχο. Αυτό, όμως, κάνει την κατάσταση ακόμη χειρότερη, αφού δε γνωστοποιείται πέρα από τις προβληματικές περιοχές. Λόγω αυτής της καταστολής, δε συνάντησα άτομα που να βοηθούν στην περιοχή. Ωστόσο, αν κάνετε μια αναζήτηση στο Google, θα βρείτε αρκετούς φιλανθρωπικούς οργανισμούς που δέχονται δωρεές γι’ αυτόν το σκοπό, όπως ο Concern.

Η αιθιοπική κουζίνα είναι μοναδική! Βασίζεται στην ιντζέρα, ένα φύλλο ψωμιού που φτιάχνεται από τεφ και συνοδεύεται από κρέας (μερικές φορές ωμό!), φακές, ρεβίθια, πατάτες, λαχανικά ή σαλάτα.

   Το αγαπημένο μου μέρος στα νότια της Αιθιοπίας ήταν το Εθνικό Πάρκο των Όρων Bale. Εκεί απολαύσαμε ιππασία στα λιβάδια των υψιπέδων, που σφύζουν από άγρια ζώα: διάφορα είδη από αντιλόπες, φακόχοιρους κι άπλετους μπαμπουίνους. Μου είχε λείψει πολύ η ιππασία…

Παρακολουθώντας τ’ άγρια ζώα από τη ράχη ενός αλόγου! Αυτές οι αντιλόπες λέγονται “mountain nyala”.

   Απολαύσαμε και μια βόλτα με το μεταλλικό μου άλογο. Διασχίσαμε το πυκνό Δάσος Harenna, ένα μοναδικό οικοσύστημα που έχει προσαρμοστεί στο συννεφιασμένο καιρό της περιοχής. Το πιο εντυπωσιακό, όμως, ήταν που ανεβήκαμε με τη μοτοσυκλέτα δικάβαλο σε μια από τις ψηλότερες κορυφές της Αιθιοπίας, την Tullu Deemtu, στα 4.377 μέτρα. Είχε παγωνιά εκεί πάνω, οπότε φορέσαμε όλα μας τα ρούχα. Να ‘ναι καλά η REV’IT! με τον καταπληκτικό ρουχισμό της, που μας κράτησε ζεστούς ακόμη και σε τέτοιο υψόμετρο!

Τα Όρη Bale έγιναν το αγαπημένο μου μέρος στα νότια της Αιθιοπίας!

   Κάναμε μια παράκαμψη (1.500 χιλιόμετρα μόνο) για να επισκεφτούμε και την Ανατολική Αιθιοπία. Η παλιά, ισλαμική πόλη της Harar είναι ιδιαίτερα γραφική και ατμοσφαιρική. Βρίσκεται σχετικά κοντά στην Ερυθρά Θάλασσα και τη σημερινή Σομαλιλάνδη και το Τζιμπουτί. Έτσι επί αιώνες αποτελούσε ένα σημαντικό σταθμό στο δρόμο των καραβανιών.

Η παλιά, ισλαμική πόλη της Harar βρίσκεται σχετικά κοντά στην Ερυθρά Θάλασσα κι αποτελούσε επί αιώνες σημαντικό σταθμό στο δρόμο των καραβανιών.

   Εκεί λαμβάνει χώρα μια παράξενη παράδοση… Κάθε νύχτα ο κόσμος ταΐζει άγριες ύαινες με το χέρι! Αυτό ξεκίνησε για να μην επιτίθενται στα ζώα των χωρικών. Κατά τη διάρκεια του ετήσιου εορτασμού Ασούρα κρίνεται η τύχη της επόμενης χρονιάς. Αν οι ύαινες δε φαν, θεωρείται πως θα έρθουν συμφορές. Πρώτη φορά πλησίασα άγριες ύαινες τόσο κοντά! Αρχικά τις τάισα με το χέρι. Ύστερα έβαλα στο στόμα μου ένα κοντό ξυλάκι που είχε το κρέας στην άκρη. Γονάτισα και μια ύαινα πλησίασε στο στόμα μου… Δεν ήθελε να με φιλήσει! Άρπαξε το κρέας γρήγορα κι έφυγε. Αυτό φαινόταν τρελό! Έβλεπα τα μάτια από ένα σωρό ύαινες να γυαλίζουν στο σκοτάδι, αλλά δεν ήταν επιθετικές.

Λόγω μια παράξενης παράδοσης στη Harar, ο κόσμος ταΐζει άγριες ύαινες ακόμη και από στόμα σε στόμα! Το δοκίμασα κι εγώ 😉

Μπορείτε να δείτε το χάρτη με περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

   When I was entering Kenya from the dirt roads around Mt Elgon National Park, a big and diverse country was unfolding in front of my eyes… I made my way south to Lake Victoria, where I was hosted by Dennis in a lakeshore village. After meeting the local fishermen, I rode through the picturesque tea plantations of Kericho area.

One of the ways colonists became rich was the famous tea plantations of Kenya.

   By the end of the day I had reached Lake Naivasha. Andrew, a local biker, made my stay there very enjoyable… First, we went for a dirt ride and he guided me through the geothermal power plants which dot the area. Since decades ago, they make huge amounts of electricity by using the steam which comes out of the earth. In the evening, we got a boat with some friends and we enjoyed a wonderful sunset in the lake. We stopped in a remote part of the lakeshore and then it was time to enjoy the night as white Kenyans do… We lit a campfire, grilled some juicy meat and exchanged stories under an African sky full of stars!

That’s where Andrew took me for a dirt ride around Lake Naivasha… That was quite a rough descend on my bike!

   It was time to enter chaotic Nairobi, also known as Nairobbery due to its reputation for crime… There I had the chance to experience the luxurious life of Kenyans who live in the suburbs, in beautiful villas surrounded by lush gardens, tended by maids and of course, with inviting swimming pools. I also had the chance to experience the other side of Nairobi, the side that most Kenyans experience. I was hosted in the Orthodox College of Nairobi, which is located in a township full of slums. People are friendly and everything is fine during the day. But when the night falls, the dangerous face of Nairobbery appears… Nobody wants to be on the streets at that time.

That’s just one of the golf clubs in Nairobi for the well-heeled Kenyans.

   Having seen the disappointing scams of the Orthodox missions in neighbouring countries, I was really surprised to see how different the Orthodox mission of Kenya is! About 400 schools are operated around the whole country by this mission, even in the remote area of Lake Turkana. They also build wells to offer clean potable water to the remote communities of Kenya. I was there during some seminars, so I met tens of African priests coming from all around East Africa. I was surprised to see how dedicated some people were. A few of them could even speak Greek, since they studied in Greece.

One of the 400 schools that are operated by the impressive Orthodox mission of Kenya for the ones in need…

   It was time to explore the highlands and the coast of Kenya and I had a wonderful company for that… Roos is a Dutch who volunteers in Rwanda the last three years. She had hosted me there and then she joined me for three weeks to travel around Kenya! We started with the otherworldly Lake Baringo, which is full of crocodiles and hippos. Despite that, the locals organize annual swimming races! They say crocodiles know them, anyway!

Roos had hosted me in Rwanda and then she joined me for three weeks to travel around Kenya!

   It was time to ascend to Nyahururu, at 2,350 m. (7,710 ft.). We enjoyed a lot the cool weather there and the impressive Thomson’s Falls. We left the highlands back and we slowly made our way to Mombasa. It was gradually getting hotter and hotter as we were approaching the coast. We immediately fell in love with the relaxed atmosphere there, the friendly Muslims and the interesting Swahili culture! Our favorite spot in Mombasa was some benches near the Portuguese Fort Jesus, built in 1593. We were drinking our tea or spiced coffee, sitting high above the ocean and enjoying the sunset while chatting with friendly locals who gather there every evening to meet each other and socialize.

That’s where the local Muslims gather every evening to enjoy the sunset over the ocean while drinking their tea or spiced coffee…

   If you want to see beautiful corals in that area, you don’t even need to dive… Snorkeling is enough! Mombasa Marine Park is a very nice spot for that, as is the area around Wasini Island. That’s a tiny little island without cars, motorcycles, electricity or running water. It only got some Swahili ruins, houses made out of corals and a few Muslims living there.

You don’t even need to dive to see beautiful corals and colorful fish on the Kenyan coast… Snorkeling is enough 😉

   South of Mombasa we incidentally met the guys from Motor Safaris, an interesting company which organizes amazing motorbike tours around East Africa! We were glad to be their guests for a couple of days in their cosy Sawa Sawa Beach House. We visited the famous and touristy Diani Beach but the neighbouring Tiwi Beach became our favorite one. There we found one of the most beautiful seaside spots where I have ever camped!

We were glad to meet the guys from Motor Safaris, an interesting company which organizes amazing motorbike tours around East Africa!

   The north coast was also very interesting to explore… We reached some isolated areas through dirt roads, where the scenery was astonishing! We made our way to the picturesque Takaungu village, where the river empties to the endless Indian Ocean. The beach of Watamu was scenic and the coastal town of Malindi was interesting. However, the biggest draw on the north coast for us was Lamu Island…

While exploring the dirt roads on the north coast, we found Vuma Cliffs, an isolated and impressive part of the coastline!

   It is not easy to reach Lamu, since you need to follow long dirt roads (not a good idea during the rainy season) and you have to travel next to Somalia. There used to be some security issues there, which emptied the island from tourists and that made it much more attractive to us! Lamu is a small island in the Indian Ocean where the only transport is donkeys. There are about 3,000 of them there! The coral houses are guarded by elaborate wooden carved doors and the narrow streets of the old town form a real labyrinth. This is one of the most authentic samples of Swahili culture. On top of that, when you quietly dine with seafood next to the waves, under the soft light of a candle, it doesn’t get any more exotic…

Lamu is a small island in the Indian Ocean, full of donkeys, coral houses with elaborate carved doors and friendly Muslims walking in the labyrinth of the old town.

   I would easily stay in Kenya for much longer but the expiration date of my visa was getting closer… I returned to Nairobi, arranged the paperwork and prepared my motorbike for a rough and very interesting route that I was planning to ride since a long time ago. I wanted to reach Ethiopia through the remote region of Lake Turkana. Recent discoveries of hominid skulls in the area, millions of years old, reveal useful information about the human history. After all, that’s one of the areas where our race started its life. However, nowadays it’s a very isolated spot, really inhospitable, with only a few tribes succeeding to survive there.

That’s what happens if you want off-roading during the rainy season…

   First I had a treat in a beautiful, little, wooden house next to a stream in Naro Moru, on the foothills of Mt Kenya (5,199 m., 17,057 ft.). The mountaintop is famous for being shy, usually hidden behind clouds. So, I didn’t have the chance to see it. After Isiolo, I left the tarmac and I knew I will not see that boring thing in Kenya anymore!

The mountains around Maralal offered me one of the most scenic rides I had!

   The area around Maralal became my favourite part of this route and one of the most scenic ones I’ve ridden! I was on green mountain plateaus at around 2,000 m. (6,562 ft.) altitude. The views were jaw-dropping! The Samburu tribe is offering its color to the landscape with the huge, beaded necklaces that women wear. Men always walk their herds of cows, goats or camels while holding their spear and carrying a big knife on their belt. Their earlobes got huge holes and they wear some big white earrings. Some of them have a thin golden chain going from one ear to the other passing through the chin.

This area is populated by the Samburu tribe and women usually wear these huge, colorful, beaded necklaces.

   The route north to Barsaloi, Baragoi and South Horr is still on the mountains, so the weather is not too hot. I was wild camping in beautiful scenery every night enjoying the full moon! While I was approaching Loyangalani, the landscape changed… I descended to 400 m. (1,312 ft.) altitude and the vegetation was almost gone. The only feature around was the volcanic rocks. Some parts of the route became rough but when I was standing up on my bike and riding slowly and steady, it was OK. After all, I enjoyed a lot this remote route and my only worry was the availability of water in this dry area. A couple of times I had to use the 2-liter water canister that I carry for emergencies. I have used it only a few times during my trip.

When you first lay eyes on Lake Turkana, after days of rough off-road riding, it’s a special feeling…

   One morning, when I was wild camping next to a dry riverbed, I tried to start my motorcycle but I realized that the battery was flat. After a lot of tests the following days, I figured out that the alternator had failed. It is the first time that I experience this fault but it’s normal for a 20-year-old bike which has covered much more than a hundred thousand kilometres. This was the second time that I was grateful for choosing an XR with a kick-starter. I was on a sandy patch in the middle of nowhere and it would be bloody difficult to jump-start the engine there. However, with the kick-starter it was a piece of cake! The engine was still working properly, so the only issue was that the next month I was kick-starting the bike until I got another alternator shipped from Greece.

I was usually wild camping next to dry riverbeds, since that was my only chance to find a place without rocks!

   Seven days after leaving Nairobi, I reached Ileret, at the Ethiopian border. Actually, there is no border post there, so I had to arrange the paperwork in Nairobi. I had finally made it! I knew it would not be easy but it was lovely and it’s one of the routes that I will be remembering. That’s a very authentic and adventurous part of Africa and I’m glad I had the chance to explore it…

The only feature in the landscape around Lake Turkana is these volcanic rocks…

   After an impressive sunset over the legendary Lake Turkana, my two-month journey across Kenya came to an end. For some reason, this country was one of the countries that felt like home… Maybe it was the nice friends that I made, the diverse landscapes and for sure the relaxed atmosphere too!

The remote route next to Lake Turkana is a very authentic and adventurous part of Africa and I’m glad I had the chance to experience it…

You can check out the map with more photos and reports at: Live Trip Traveller

   Όταν έμπαινα στην Κένυα από τους χωματόδρομους που περιβάλλουν το Εθνικό Πάρκο του Όρους Elgon, μια αχανής και ποικιλόμορφη χώρα εκτεινόταν μπροστά μου… Έφτασα μέχρι τη Λίμνη Βικτώρια, όπου με φιλοξένησε ο Dennis σ’ ένα παραλίμνιο χωριό. Αφού είδα τους ντόπιους ψαράδες, οδήγησα ανάμεσα στις γραφικές φυτείες τσαγιού στην περιοχή του Kericho.

Ένας από τους τρόπους με τους οποίους οι αποικιοκράτες πλούτισαν, ήταν οι περίφημες φυτείες τσαγιού της Κένυας.

   Όταν σουρούπωσε, έφτασα στη Λίμνη Naivasha. Ο Andrew, ένας ντόπιος μοτοσυκλετιστής, φρόντισε να κάνει τη διαμονή μου ξεχωριστή… Πρώτα με πήγε για εντούρο και με ξενάγησε στα γεωθερμικά εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρισμού, που αφθονούν στην περιοχή. Εδώ και δεκαετίες παράγουν τεράστιες ποσότητες ενέργειας χρησιμοποιώντας τον ατμό που βγαίνει από το έδαφος. Το απόγευμα πήραμε μια βάρκα με τους φίλους του κι απολαύσαμε το ηλιοβασίλεμα από τη λίμνη. Σταματήσαμε σε μια απομακρυσμένη γωνιά της ακτής κι ύστερα ήταν ώρα ν’ απολαύσουμε τη βραδιά όπως κάνουν οι λευκοί Κενυάτες… Ανάψαμε φωτιά, ψήσαμε και λέγαμε ιστορίες κάτω από τον έναστρο αφρικανικό ουρανό!

Σ’ αυτό το μέρος με πήγε ο Andrew για εντούρο γύρω από τη Λίμνη Naivasha… Ήταν κάπως ζόρικη κατάβαση για τη μοτοσυκλέτα μου!

   Ήταν ώρα να μπω στο χαοτικό Ναϊρόμπι, που είναι γνωστό και ως Nairobbery λόγω της κακής φήμης του για εγκληματικότητα… Εκεί είχα την ευκαιρία να βιώσω τη μεγάλη ζωή των Κενυατών που ζουν στα προάστια, σε βίλες με περιποιημένους κήπους, που φροντίζονται από οικιακούς βοηθούς και φυσικά, έχουν ελκυστικές πισίνες. Είχα, επίσης, την ευκαιρία να βιώσω την άλλη πλευρά του Ναϊρόμπι, αυτή που βιώνουν οι περισσότεροι Κενυάτες. Φιλοξενήθηκα στο ορθόδοξο κολλέγιο της πόλης, που βρίσκεται σε μια παραγκούπολη. Οι κάτοικοι είναι φιλικοί κι όλα βαίνουν καλώς κατά τη διάρκεια της ημέρας. Όταν, όμως, πέσει το σκοτάδι, η άλλη όψη του Nairobbery κάνει την εμφάνισή της… Κανείς δε θέλει να βρίσκεται στους δρόμους εκείνες τις ώρες.

Αυτό είναι το ένα μόνο από τα γήπεδα γκολφ του Ναϊρόμπι, που προορίζονται για τους ευκατάστατους Κενυάτες.

   Έχοντας δει απογοητευμένος τις απάτες των ορθόδοξων μητροπόλεων σε γειτονικές χώρες, έμεινα έκπληκτος όταν διαπίστωσα πως η ορθόδοξη ιεραποστολή της Κένυας είναι διαφορετική! Περίπου τετρακόσια σχολεία λειτουργούν σ’ όλη τη χώρα χάρη στην ιεραποστολή αυτή, ακόμη και στην απομακρυσμένη περιοχή της Λίμνης Turkana. Επίσης, ανοίγουν πηγάδια για να προσφέρουν καθαρό, πόσιμο νερό στις απομακρυσμένες κοινότητες της Κένυας. Βρισκόμουν εκεί κατά τη διάρκεια κάποιων σεμιναρίων, οπότε γνώρισα δεκάδες Αφρικανούς ιερείς, που έρχονταν απ’ όλη την Ανατολική Αφρική. Εντυπωσιάστηκα από την αφοσίωση ορισμένων. Κάποιοι, μάλιστα, μιλούσαν κι ελληνικά, αφού είχαν σπουδάσει στην Ελλάδα.

Ένα από τα τετρακόσια σχολεία που λειτουργούν χάρη στην εντυπωσιακή ορθόδοξη ιεραποστολή της Κένυας.

   Ήταν ώρα να εξερευνήσω τα υψίπεδα, αλλά και τα παράλια της Κένυας κι είχα υπέροχη παρέα μαζί μου… Η Roos είναι μια Ολλανδέζα που εργάζεται ως εθελόντρια στη Ρουάντα τα τρία τελευταία χρόνια. Με είχε φιλοξενήσει εκεί κι ύστερα ήρθε στην Κένυα για να ταξιδέψουμε μαζί για τρεις ‘βδομάδες! Ξεκινήσαμε με την απόκοσμη Λίμνη Baringo, που είναι γεμάτη κροκόδειλους και ιπποπόταμους. Παρόλ’ αυτά, οι ντόπιοι διοργανώνουν ετήσιους κολυμβητικούς αγώνες! Λεν πως γνωρίζονται με τους κροκόδειλους, ούτως ή άλλως!

Η Roos με είχε φιλοξενήσει στη Ρουάντα κι ύστερα ήρθε στην Κένυα για να ταξιδέψουμε μαζί για τρεις ‘βδομάδες!

   Ήταν ώρα ν’ ανέβουμε στο Nyahururu, στα 2.350 μέτρα. Εκεί απολαύσαμε το δροσερό κλίμα, αλλά και τους εντυπωσιακούς Καταρράκτες του Thomson. Κατόπιν, αφήσαμε πίσω μας τα υψίπεδα και ξεκινήσαμε προς τη Mombasa. Καθώς πλησιάζαμε τα παράλια, ο καιρός γινόταν όλο και πιο ζεστός. Λατρέψαμε αμέσως τη χαλαρή ατμόσφαιρα εκεί, τους φιλικούς μουσουλμάνους και τον ενδιαφέρων πολιτισμό των Σουαχίλι! Το αγαπημένο μας μέρος στη Mombasa ήταν κάποια παγκάκια κοντά στο πορτογαλικό Φρούριο του Ιησού, που χτίστηκε το 1593. Πίναμε το τσάι μας ή τον καφέ με τα μπαχαρικά και καθόμασταν πάνω από τον ωκεανό ν’ απολαύσουμε το ηλιοβασίλεμα, καθώς τα λέγαμε με τους φιλικούς ντόπιους, που κάθε απόγευμα μαζεύονται εκεί για να συναντήσουν τους φίλους τους και να τα πουν.

Σ’ αυτό το μέρος μαζεύονται οι ντόπιοι μουσουλμάνοι κάθε απόγευμα, για ν’ απολαύσουν το ηλιοβασίλεμα πάνω απ’ τον ωκεανό πίνοντας τσάι ή καφέ με μπαχαρικά…

   Αν κανείς θέλει να δει κοράλλια σ’ αυτά τα μέρη, ούτε καν που χρειάζεται καταδυτικό εξοπλισμό… Μια μάσκα αρκεί! Το Θαλάσσιο Πάρκο της Mombasa προσφέρεται γι’ αυτόν το σκοπό, όπως κι η περιοχή γύρω απ’ το Νησί Wasini. Αυτό είναι ένα μικρό νησάκι χωρίς αυτοκίνητα, μοτοσυκλέτες, ηλεκτρισμό ή τρεχούμενο νερό. Έχει μόνο παλιά ερείπια των Σουαχίλι, σπίτια χτισμένα από κοράλλια και λιγοστούς μουσουλμάνους που ζουν εκεί.

Ούτε καν που χρειάζεται καταδυτικός εξοπλισμός για να δει κανείς κοράλλια και πολύχρωμα ψάρια στα παράλια της Κένυας… Μια μάσκα αρκεί 😉

   Στα νότια της Mombasa, συναντήσαμε τυχαία τους ανθρώπους της Motor Safaris, μιας ενδιαφέρουσας εταιρείας που οργανώνει καταπληκτικές εκδρομές με μοτοσυκλέτες στην Ανατολική Αφρική! Είχαμε τη χαρά να είμαστε φιλοξενούμενοι τους για δυο μέρες στο πολυτελές Sawa Sawa Beach House, που βρίσκεται ακριβώς μπροστά στην αμμουδιά. Επισκεφτήκαμε την περιβόητη και τουριστική Παραλία Diani, αλλά η αγαπημένη μας ήταν η γειτονική Tiwi. Εκεί βρήκαμε ένα από τα ομορφότερα παραλιακά μέρη όπου έχω ποτέ κατασκηνώσει!

Είχαμε τη χαρά να γνωρίσουμε τους ανθρώπους της Motor Safaris, μιας ενδιαφέρουσας εταιρείας που οργανώνει καταπληκτικές εκδρομές με μοτοσυκλέτες στην Ανατολική Αφρική!

   Η εξερεύνηση της βόρειας ακτής ήταν κι αυτή μαγευτική… Μέσω κάποιων χωματόδρομων, φτάσαμε σε απομακρυσμένες περιοχές της ακτογραμμής, όπου η θέα ήταν αποστομωτική! Κάναμε μια στάση στο χωριό Takaungu, όπου ο ποταμός χύνεται στον αχανή Ινδικό Ωκεανό. Η παραλία του Watamu είναι γραφική, ενώ η παράκτια πόλη του Malindi έχει ενδιαφέρον. Ωστόσο, το σπουδαιότερο θέλγητρο για ‘μας στη βόρεια ακτή ήταν το Νησί Lamu…

Εξερευνώντας τους χωματόδρομους της βόρειας ακτής, βρήκαμε την περιοχή Vuma Cliffs, ένα απομακρυσμένο κι εντυπωσιακό κομμάτι της ακτογραμμής!

   Δεν είναι εύκολο να προσεγγίσει κανείς το Lamu, αφού πρέπει να οδηγεί για ώρες σε χωματόδρομους (που δεν είναι καλή ιδέα κατά τη βροχερή περίοδο), ενώ πρέπει να φτάσει κοντά στη Σομαλία. Τα τελευταία χρόνια υπήρχαν στην περιοχή κάποια προβλήματα ασφαλείας, που άδειασαν το νησί από τους τουρίστες και το έκαναν ακόμη πιο ελκυστικό για ‘μας! Το Lamu είναι ένα μικρό νησάκι στον Ινδικό Ωκεανό, όπου το μοναδικό μέσο μεταφοράς είναι τα γαϊδουράκια. Περίπου τρεις χιλιάδες απ’ αυτά ζουν εκεί! Τα κοραλλένια σπίτια φυλάσσονται από περίτεχνες, ξυλόγλυπτες πόρτες, ενώ τα στενά της παλιάς πόλης σχηματίζουν έναν πραγματικό λαβύρινθο. Αυτό είναι ένα από τα αυθεντικότερα δείγματα του Σουαχίλι πολιτισμού. Εκτός αυτών, όταν κανείς απολαμβάνει ήσυχα το δείπνο του με θαλασσινά δίπλα στα κύματα, υπό το απαλό φως ενός κεριού, η ατμόσφαιρα γίνεται ιδιαίτερα εξωτική…

Το Lamu είναι ένα μικρό νησάκι στον Ινδικό Ωκεανό, γεμάτο γαϊδουράκια, κοραλλένια σπίτια με περίτεχνες, ξυλόγλυπτες πόρτες και φιλικούς μουσουλμάνους που περπατούν στο λαβύρινθο της παλιάς πόλης.

   Θα έμενα ευχαρίστως πολύ περισσότερο στην Κένυα, αλλά η ημερομηνία λήξης της βίζας μου πλησίαζε… Επέστρεψα στο Ναϊρόμπι, τακτοποίησα τ’ απαραίτητα έγγραφα κι ετοίμασα τη μοτοσυκλέτα μου για μια δύσβατη και ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα διαδρομή που σχεδίαζα εδώ και καιρό. Ήθελα να φτάσω στην Αιθιοπία μέσω της απομακρυσμένης περιοχής γύρω από τη Λίμνη Turkana. Πρόσφατες ανακαλύψεις ανθρωπόμορφων κρανίων που έγιναν εκεί, ηλικίας εκατομμυρίων ετών, αποκαλύπτουν χρήσιμες πληροφορίες σχετικά με την ιστορία της ανθρωπότητας. Αυτή είναι μια από τις περιοχές όπου το ανθρώπινο γένος ξεκίνησε την ιστορία του. Σήμερα, όμως, αποτελεί έναν απομακρυσμένο κι αφιλόξενο τόπο, όπου ελάχιστες φυλές καταφέρνουν να επιβιώσουν.

Αυτό είναι το αποτέλεσμα των εκτός δρόμου παιχνιδιών κατά τη βροχερή περίοδο…

   Πρώτα απόλαυσα τη διαμονή μου σ’ ένα μικρό, πανέμορφο, ξύλινο σπιτάκι δίπλα σ’ ένα ρυάκι στο Naro Moru, στους πρόποδες του Όρους Κένυα (5.199 μ.). Η βουνοκορφή είναι ιδιαίτερα ντροπαλή και συνήθως κρύβεται πίσω από τα σύννεφα. Έτσι δεν είχα την ευκαιρία να τη δω. Μετά το Isiolo, άφησα πίσω μου την άσφαλτο κι ήξερα πως δε θα ξαναντικρίσω αυτό το βαρετό πράγμα στην Κένυα!

Στα βουνά γύρω απ’ το Maralal απόλαυσα μια από τις πιο γραφικές διαδρομές που ‘χω κάνει!

   Η περιοχή γύρω απ’ το Maralal έγινε η αγαπημένη μου σ’ αυτήν τη διαδρομή και μια απ’ τις πιο όμορφες όπου έχω οδηγήσει! Βρισκόμουν σε καταπράσινα οροπέδια στα 2.000 μέτρα υψόμετρο. Η θέα ήταν αποστομωτική! Η φυλή Samburu δίνει χρώμα στο τοπίο, με τα τεράστια περιδέραια στολισμένα με πολύχρωμες χάντρες, που φορούν οι γυναίκες. Οι άντρες βόσκουν τα κοπάδια αγελάδων, κατσικιών ή καμηλών κρατώντας το ακόντιό τους κι έχοντας ένα μεγάλο μαχαίρι στη ζώνη τους. Οι λοβοί των αυτιών τους έχουν τεράστιες, ξεχειλωμένες τρύπες, όπου φορούν μεγάλα, άσπρα σκουλαρίκια. Μερικοί έχουν μια λεπτή, χρυσαφί αλυσίδα που πάει από το ένα αυτί μέχρι το άλλο περνώντας από το σαγόνι.

Η περιοχή κατοικείται από τη φυλή Samburu κι οι γυναίκες φορούν αυτά τα τεράστια περιδέραια στολισμένα με πολύχρωμες χάντρες.

   Η διαδρομή βόρεια προς το Barsaloi, το Baragoi και το South Horr παραμένει ορεινή, οπότε ο καιρός δεν είναι ιδιαίτερα ζεστός. Κάθε βράδυ κατασκήνωνα σε όμορφα τοπία απολαμβάνοντας την πανσέληνο! Πλησιάζοντας στο Loyangalani, το τοπίο άλλαξε… Κατέβηκα στα 400 μέτρα υψόμετρο και η βλάστηση σχεδόν εξαφανίστηκε. Το τοπίο ήταν γεμάτο ηφαιστειακά πετρώματα. Μερικά κομμάτια της διαδρομής ήταν δύσβατα, αλλά σηκωνόμουν όρθιος στη μοτοσυκλέτα κι οδηγώντας αργά και σταθερά, πήγαινα μια χαρά. Τελικά, απόλαυσα ιδιαίτερα αυτή την απομακρυσμένη διαδρομή! Η μόνη μου ανησυχία ήταν η διαθεσιμότητα του νερού σ’ αυτή την άνυδρη περιοχή. Δυο φορές χρειάστηκε να επιστρατεύσω το δίλιτρο παγούρι που κουβαλώ για ώρα ανάγκης. Ελάχιστες φορές το ‘χω χρησιμοποιήσει κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μου.

Όταν αντικρίζει κανείς για πρώτη φορά τη Λίμνη Turkana, μετά από μέρες σκληρής εκτός δρόμου οδήγησης, είναι μοναδική η αίσθηση…

   Ένα πρωί που κατασκήνωνα δίπλα σε μια ξεραμένη κοίτη ποταμού, προσπάθησα να ξεκινήσω τη μοτοσυκλέτα μου, αλλά διαπίστωσα πως η μπαταρία είχε αδειάσει. Μετά από αρκετές δοκιμές τις επόμενες μέρες, κατάλαβα πως είχαν καεί τα πηνία. Πρώτη φορά μου συνέβαινε αυτό, αλλά είναι αναμενόμενο για μια μοτοσυκλέτα είκοσι χρονών που έχει καλύψει πολύ περισσότερα από εκατό χιλιάδες χιλιόμετρα. Αυτή ήταν η δεύτερη φορά που φαινόταν πόσο σοφή επιλογή ήταν η ύπαρξη μανιβέλας στο XR μου. Βρισκόμουν σ’ ένα αμμώδες μέρος στη μέση του πουθενά και θα ήταν σχεδόν αδύνατον να βάλω μπρος τη μοτοσυκλέτα μου σπρώχνοντάς την. Με τη μανιβέλα, όμως, ήταν πανεύκολο! Ο κινητήρας λειτουργούσε άψογα, οπότε το μόνο πρόβλημα ήταν πως τον επόμενο μήνα ξεκινούσα τον κινητήρα με τη μανιβέλα, μέχρι να παραλάβω άλλα πηνία από την Ελλάδα.

Συνήθως κατασκήνωνα δίπλα σε ξεραμένες κοίτες ποταμών, αφού εκεί ήταν η μόνη μου ευκαιρία να βρω ένα μέρος χωρίς πέτρες!

   Εφτά μέρες αφού έφυγα απ’ το Ναϊρόμπι, έφτασα στο Ileret, στα σύνορα με την Αιθιοπία. Δεν υπάρχει συνοριακός σταθμός εκεί, οπότε είχα διευθετήσει τα έγγραφά μου στην πρωτεύουσα. Τελικά τα κατάφερα! Ήξερα πως δε θα ‘ταν εύκολο, αλλά είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον και σίγουρα αυτή ήταν μια από τις διαδρομές που θα θυμάμαι. Αυτό είναι ένα από τα πιο αυθεντικά και περιπετειώδη κομμάτια της Αφρικής και χαίρομαι που είχα την ευκαιρία να το εξερευνήσω…

Το τοπίο γύρω από τη Λίμνη Turkana είναι γεμάτο ηφαιστειακά πετρώματα…

   Μετά από ένα εντυπωσιακό ηλιοβασίλεμα πάνω από τη θρυλική Λίμνη Turkana, το δίμηνο ταξίδι μου στην Κένυα έφτασε στη δύση του. Για κάποιο λόγο, αυτή η χώρα ήταν μια από τις χώρες όπου ένιωθα σα στο σπίτι μου… Ίσως να ήταν λόγω των καλών φίλων που έκανα, ίσως λόγω των ποικιλόμορφων τοπίων και σίγουρα λόγω της χαλαρής ατμόσφαιρας!

Η απομακρυσμένη διαδρομή δίπλα στη Λίμνη Turkana αποτελεί ένα από τα πιο αυθεντικά και περιπετειώδη κομμάτια της Αφρικής και χαίρομαι που είχα την ευκαιρία να το εξερευνήσω…

Μπορείτε να δείτε το χάρτη με περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

   My first stop in Uganda made me fall in love with this country at first sight… Well, if you visit the mountain Lake Bunyonyi, you will see why! I was on 1,962 m (6,437 ft) altitude and the weather was cool. Bunyonyi means “place of many little birds” and those small creatures were only adding to the enchantment. The lake is full of tiny forested islands and wherever you look, you see mountains surrounding it. I love mountain lakes and my favorite activity is getting a canoe and exploring the little islands on my own pace. It was hard work paddling against the wind and the waves, so when I got to a secluded island, it was the perfect time for a swim in the cool water! On the way back, I laid down on the canoe and I just let the wind and the waves to take me… I was not in a hurry, anyway 😉

Break from canoeing for a swim on the shores of this secluded island!

   It was not easy to leave behind such a beautiful place but when there is a good reason, then it’s not that hard… The good reason was an amazing off-road route through the incredibly lush Bwindi Impenetrable National Park and the Queen Elizabeth National Park. The first one is famous for its primates. I love the white-and-black colobus monkeys when they jump from tree to tree and their hair waves with the wind!

Bwindi Impenetrable National Park is famous for its primates… I love the white-and-black colobus monkeys!

   I had the chance to cross the Queen Elizabeth National Park through the transit dirt road, which is the only one where motorbikes are allowed. I had another one great safari on my own two wheels! I saw plenty of buffaloes, many Uganda kobs, beautiful topis and the usual baboons. I met also a few elephants. I saw some locals running on the dirt road and waving at me trying to say something. Well, a few meters later, I got their point… An elephant was just next to the road! Happily, it was not trying to cross it, so I passed peacefully next to that huge mammal being astonished by the little distance between me and it!

Riding my motorcycle just a few meters away from an elephant!

   It was around there where I crossed the equator for a second time. The first time was in Congo, one year and three months ago. If you would ask me at that time, I would have no clue about what was waiting for me in the southern hemisphere. But it’s those unexpected things that make our life beautiful. I love surprises and I had plenty of nice ones in the south 😉

Crossing the equator for a second time, after one year and three months in the southern hemisphere!

   On my way to Fort Portal, I enjoyed a nice off-road route between some tiny crater lakes. The landscape was really mountainous and green, a scenery that made me stopping often to admire it! Another great off-road route near Fort Portal took me to the foothills of the grand Rwenzori Mountains. The Mountains of the Moon, as the Alexandrian Greek geographer Ptolemy named them, make the tallest mountain range in Africa. It’s highest snow-capped peak rises at 5,109 m (16,762 ft).

From the foothills of Rwenzori Mountains, the tallest mountain range in Africa, you can see the endless Congo Basin…

   The road took me through Kampala, the crowded and chaotic capital. I had to be really careful there to avoid all those cars and motorbikes that seemed like they were trying to run into me! Neighboring Jinja is much more peaceful. That’s where one of Nile River’s sources is located. I visited the exact spot where the water comes out, at the edge of Lake Victoria.

The exact spot where the Victoria Nile River starts its far way to the Mediterranean Sea! If I just float on the river, I will soon end up in Greece 😛

   This stretch of Victoria Nile River is one of the most amazing spots for white-water rafting! So, I didn’t miss the chance… After some briefing, we hit the water on our rafts. We are talking about some serious rafting here… The rapids are grade IV and V! We were going down some steep rapids only to see huge waves ready to swallow us! Our raft was overturned twice. I fell in the water and in that mess I had no idea where I am… I didn’t know where is the surface! Where should I go to take a breath? Well, I just had to trust nature’s laws and let the water uplift me. Then I had to look around me to see if I was still floating on a dangerous rapid or if I was on safe waters. Nevertheless, the beauty of the scenery and the excitement of white-water rafting are always worth the effort!

This stretch of Victoria Nile River is one of the most amazing spots for white-water rafting!

   Back on solid land, I took some small dirt roads to get to Nyero. That’s where I visited some interesting ancient rock art made by the Twa tribe, who are hunter-gatherers of Pygmy origin. The locals consider this place sacred and smoke from sacrifices in the caves is still visible.

The ancient rock art in Nyero was made by the Twa tribe, who are hunter-gatherers of Pygmy origin.

   My last stop in Uganda was at Sipi Falls. That’s a series of three large waterfalls in a mountainous location in Eastern Uganda. After some short hiking, I visited all of them and they were all gorgeous! On top of that, I found a wonderful campsite and I pitched my tent opposite of the largest waterfall. That was quite a view!

Sipi Falls is a series of three large waterfalls and they are all gorgeous!

   It was time to enter Kenya and of course, I would not go there through paved roads… I chose some beautiful dirt backroads around Mt Elgon National Park. After passing through nice forests and tiny mountainous villages, I got to the border. Uganda, for sure, is not big but it packs a lot! Especially the western part of it is one of the areas I will always remember…

Riding the dirt backroads around Mt Elgon National Park to cross the border and enter Kenya…

You can check out the map with more photos and reports at: Live Trip Traveller

This is the trailer of my documentary about my adventures in Uganda (with English subtitles):

This is the complete documentary about my adventures in Uganda (with English subtitles):

   Η πρώτη μου στάση στην Ουγκάντα μ’ έκανε να ερωτευτώ αυτήν τη χώρα με την πρώτη ματιά… Αν επισκεφτεί κανείς την ορεινή Λίμνη Bunyonyi, θα καταλάβει το λόγο! Ήμουν στα 1.962 μέτρα υψόμετρο κι είχε ωραία δροσιά. Το όνομα της λίμνης σημαίνει “ο τόπος των πολλών, μικρών πουλιών”. Έτσι αυτά τα μικρά όντα έκαναν το περιβάλλον ακόμη πιο μαγικό! Η λίμνη είναι γεμάτη μικρά, δασώδη νησάκια κι όπου κι αν κοιτάξει κανείς, βλέπει βουνά τριγύρω. Λατρεύω τις ορεινές λίμνες κι η αγαπημένη μου δραστηριότητα είναι να παίρνω ένα κανό και να εξερευνώ τα νησάκια με την ησυχία μου. Η κωπηλασία κόντρα στον άνεμο και τα κύματα ήταν κάπως δύσκολη, οπότε όταν έφτασα σ’ ένα ερημικό νησάκι, μια βουτιά στα δροσερά νερά ήταν ό,τι έπρεπε! Στην επιστροφή, ξάπλωσα στο κανό κι άφησα τον άνεμο και τα κύματα να με παρασύρουν… Δε βιαζόμουν ούτως ή άλλως 😉

Διάλειμμα από την κωπηλασία για μια βουτιά στις ακτές του ερημικού αυτού νησιού!

   Δεν ήταν εύκολο ν’ αφήσω πίσω μου ένα τέτοιο μέρος, αλλά όταν υπάρχει ένας καλός λόγος, τότε τα πράγματα δεν είναι τόσο δύσκολα… Ο καλός λόγος, λοιπόν, ήταν μια απολαυστική εκτός δρόμου διαδρομή μέσω του κατάφυτου Αδιαπέραστου Εθνικού Πάρκου Bwindi και του Εθνικού Πάρκου της Βασίλισσας Ελισάβετ. Το πρώτο φημίζεται για τα διάφορα είδη πιθήκων. Οι ασπρόμαυρες μαϊμούδες colobus μου αρέσουν πολύ, ειδικά όταν πηδάν από δέντρο σε δέντρο και το τρίχωμά τους ανεμίζει!

Το Αδιαπέραστο Εθνικό Πάρκο Bwindi φημίζεται για τα διάφορα είδη πιθήκων… Οι ασπρόμαυρες μαϊμούδες colobus πολύ μου αρέσουν!

   Είχα την ευκαιρία να διασχίσω το Εθνικό Πάρκο της Βασίλισσας Ελισάβετ μέσω του κεντρικού χωματόδρομου, που είναι ο μόνος όπου επιτρέπονται οι μοτοσυκλέτες. Έτσι έκανα άλλο ένα σαφάρι καβαλώντας το Μπαομπάμπη μου! Είδα ένα σωρό βουβάλια, αντιλόπες Uganda kobs και πανέμορφα topis και βέβαια, τους συνηθισμένους μπαμπουίνους. Συνάντησα και μερικούς ελέφαντες. Είδα κάποιους ντόπιους να τρέχουν στο χωματόδρομο και να μου κάνουν νοήματα προσπαθώντας να μου πουν κάτι. Λίγα μέτρα παραπέρα κατάλαβα τι ήθελαν να μου πουν… Ένας ελέφαντας περπατούσε ακριβώς δίπλα στο δρόμο! Ευτυχώς, δεν προσπαθούσε να τον διασχίσει, οπότε πέρασα ήρεμα δίπλα από αυτό το τεράστιο θηλαστικό μένοντας αποσβολωμένος από τη μικρή απόσταση που μεσολαβούσε ανάμεσά μας!

Καβαλώντας τη μοτοσυκλέτα μου μόλις μερικά μέτρα από έναν ελέφαντα!

   Κάπου εκεί διέσχισα τον ισημερινό για δεύτερη φορά. Η πρώτη φορά ήταν στο Κονγκό, πριν ένα χρόνο και τρεις μήνες. Εάν με ρωτούσε κανείς τότε, δεν είχα ιδέα τι με περίμενε στο νότιο ημισφαίριο. Αυτό το στοιχείο του απρόσμενου, όμως, είναι που δίνει χρώμα στη ζωή μας. Λατρεύω τις εκπλήξεις κι εκεί στο νότο είχα μπόλικες 😉

Διασχίζοντας τον ισημερινό για δεύτερη φορά, μετά από ένα χρόνο και τρεις μήνες στο νότιο ημισφαίριο!

   Καθώς πήγαινα προς το Fort Portal, απόλαυσα μια ωραία εκτός δρόμου διαδρομή ανάμεσα σε κάποιες μικρές, ηφαιστειακές λίμνες. Το τοπίο ήταν ορεινό και καταπράσινο και μ’ έκανε να σταματώ κάθε λίγο για να το θαυμάσω! Άλλη μια υπέροχη εκτός δρόμου διαδρομή κοντά στο Fort Portal με οδήγησε στους πρόποδες των Όρων Rwenzori. Τα Όρη της Σελήνης, όπως τα είχε ονομάσει ο Πτολεμαίος Κλαύδιος, αποτελούν την ψηλότερη οροσειρά της Αφρικής. Η ψηλότερη χιονισμένη βουνοκορφή της φτάνει τα 5.109 μέτρα.

Από τους πρόποδες των Όρων Rwenzori, της ψηλότερης αφρικανικής οροσειράς, μπορεί κανείς να δει το αχανές Λεκανοπέδιο του Κονγκό.

   Η πορεία μου περνούσε μέσα από την Kampala, την πολύβουη και χαοτική πρωτεύουσα. Εκεί έπρεπε να είμαι ιδιαίτερα προσεκτικός για ν’ αποφύγω τ’ αυτοκίνητα και τις μοτοσυκλέτες που ήταν σα να προσπαθούν να με τρακάρουν! Η γειτονική Jinja ήταν πολύ πιο ήσυχη. Εκεί βρίσκεται μια από τις πηγές του Νείλου κι επισκέφτηκα το σημείο όπου τα νερά πηγάζουν, στην άκρη της Λίμνης Βικτώρια.

Το σημείο όπου ο Λευκός Νείλος ξεκινά τη μακρινή πορεία του προς τη Μεσόγειο Θάλασσα! Αν απλά επέπλεα σ’ αυτά τα νερά, θα κατέληγα στην Ελλάδα 😛

   Αυτό το κομμάτι του Λευκού Νείλου αποτελεί ένα από τα καλύτερα μέρη για rafting! Έτσι, λοιπόν, δεν έχασα την ευκαιρία… Μετά από κάποιες οδηγίες, μπήκαμε στο νερό με τις βάρκες. Εδώ δε μιλάμε για απλές καταστάσεις… Ο βαθμός δυσκολίας είναι κλίμακας IV και V! Κατεβαίναμε απότομα βράχια κι αντικρίζαμε τεράστια κύματα έτοιμα να μας καταπιούν ολόκληρους! Η βάρκα μας αναποδογύρισε δύο φορές. Έπεσα στο νερό και μέσα σ’ εκείνον το χαμό, δεν είχα ιδέα πού βρίσκομαι… Δεν ήξερα πού είναι η επιφάνεια! Πού έπρεπε να πάω για να πάρω μια ανάσα; Το μόνο που μπορούσα να κάνω, ήταν να εμπιστευτώ τους νόμους της φύσης και ν’ αφήσω την άνωση να μ’ ανεβάσει στην επιφάνεια. Ύστερα έπρεπε να κοιτάξω γύρω μου για να δω αν βρίσκομαι ακόμη σε ορμητικά, επικίνδυνα νερά ή σε ασφαλές κομμάτι. Όπως και να ‘χει, η ομορφιά του τοπίου κι ο ενθουσιασμός που προσφέρει το rafting, αξίζουν τον κόπο!

Αυτό το κομμάτι του Λευκού Νείλου αποτελεί ένα από τα καλύτερα μέρη για rafting!

   Πίσω στη στεριά, ακολούθησα μερικούς μικρούς χωματόδρομους, για να φτάσω στο Nyero. Εκεί επισκέφτηκα κάποιες αρχαίες βραχογραφίες που δημιουργήθηκαν από μέλη της φυλής Twa, που είναι Πυγμαίοι κυνηγοί και τροφοσυλλέκτες. Οι ντόπιοι θεωρούν το μέρος ιερό και μέχρι σήμερα στις σπηλιές φαίνεται η κάπνα από τις θυσίες που λάμβαναν χώρα εκεί.

Οι αρχαίες βραχογραφίες του Nyero δημιουργήθηκαν από μέλη της φυλής Twa, που είναι Πυγμαίοι κυνηγοί και τροφοσυλλέκτες.

   Η τελευταία μου στάση στην Ουγκάντα ήταν στους Καταρράκτες Sipi, μια σειρά από τρεις, μεγάλους καταρράκτες σε μια ορεινή περιοχή της Ανατολικής Ουγκάντας. Μετά από σύντομες πεζοπορίες, τους επισκέφτηκα και τους τρεις κι ήταν όλοι εντυπωσιακοί! Εκτός αυτού, βρήκα ένα πανέμορφο κάμπινγκ κι έστησα το αντίσκηνό μου απέναντι απ’ τον ψηλότερο καταρράκτη. Αυτή ήταν θέα!

Οι Καταρράκτες Sipi είναι μια σειρά από τρεις μεγάλους καταρράκτες κι είναι όλοι τους εντυπωσιακοί!

   Ήταν ώρα να μπω στην Κένυα και φυσικά, δε θα πήγαινα από τους ασφαλτοστρωμένους δρόμους… Προτίμησα κάποιους όμορφους, μικρούς χωματόδρομους γύρω από το Εθνικό Πάρκο του Όρους Elgon. Έτσι έφτασα στα σύνορα περνώντας από όμορφα δάση και ορεινά χωριουδάκια. Η Ουγκάντα σίγουρα δεν είναι μεγάλη, αλλά έχει πολλά ενδιαφέροντα! Ειδικά τα δυτικά της χώρας είναι μια από τις περιοχές που θα θυμάμαι…

Οδηγώντας σε μικρούς χωματόδρομους γύρω από το Εθνικό Πάρκο του Όρους Elgon για να διασχίσω τα σύνορα και να μπω στην Κένυα…

Μπορείτε να δείτε το χάρτη με περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

Αυτό είναι το trailer του ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στην Ουγκάντα:

Αυτό είναι ολόκληρο το ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στην Ουγκάντα: