mad nomad: After so many months, I finally managed to persuade Christina to write one of our reports! Nikos Delkos was also quite persuasive 😉 Enjoy…

   Crossing the border from Guinea to Côte d’ Ivoire… eh, I mean Ivory Coast (after so many French-speaking countries, French comes quite natural to me!), we had a cultural shock! The dirt road was unbelievably smooth, no worse than a highway, contrary to the dirt roads (?) in Guinea that looked as if meteors had landed there, with potholes as big as craters. The most shocking of all was that we could see all public lighting in Ivory Coast turned on even in the middle of the day! In Guinea, even in big cities, usually there was no public electricity network at all.

In the morning, some of the female farmers of the area came over where we camped, and they were all full of energy!

   We headed towards the town of Man, in the north of the country. In 2010, after the presidential elections had taken place, there was a series of violent incidents that escalated evolving into civil war, which lasted until the beginning of the next year. Exchanging fires, even inside the city of Abidjan, was an everyday routine. The area around Man experienced this situation quite intensely due to the large number of rebels that occupied the region. The only thing now left as reminiscent of those troubled days are the numerous police and military checkpoints. Nevertheless, we, being “tourists”, encountered only smiles and welcome…

In Ivory Coast it’s common to see graves by the side of the road! Like if they stand there to remind to everyone the severe consequences of a war…

   We made our first stop in Yamoussoukro, which is the official capital of the country, even though it is just the fourth most populated city. While we were riding towards it, the cultural shock became bigger… We were riding on a two-lane highway by all European standards and with tarmac as smooth as velvet… No need to say, of course, that Elias was really depressed, mumbling in despair “Guinea is gone, with its mountains and its dirt roads, everything is gone…!!”.

   We were planning to visit the most famous Dame, one of the tallest in the world… We saw it from far away, majestic as it was, standing in the middle of a vast plain – Basilique de Notre Dame de la Paix! It was built under the orders of the first president of Ivory Coast, Félix Houphouët-Boigny. It was completed in 1989 and it is one of the tallest churches in the world, exceeding in height, but not in capacity, even the one of St. Peter’s in the Vatican. In order to build it, a huge palm grove was cut down, which was, however, president’s property, so that was the end of discussion…

There are 7,000 seats inside the Basilique de Notre Dame de la Paix!

   We were left with our mouth hanging open! When we stood next to one of the pillars (and there were many of them!) to take a picture, we could barely reach the base of it – not just me, but Elias as well… 😉  Inside there is air-conditioning system for every seat, curtains of cold air in front of every entrance, elevators inside four of the pillars providing direct access to the cupola… crazy stuff!

Told you: I barely reached its base! Everything in this church is gigantic!

   What’s the price for one man’s vanity? How much would people have their everyday life improved, if this money was spent in social benefits like health and education? One of the many spectacular stained glasses, the one depicting Jesus entering Jerusalem, stands as proof of this vanity. The president is really there, among the believers! The only thing that came good out of this is that many people found a job in order to maintain this structure – the gardeners only are 43!

You are thinking New York and Manhattan? Think again, it’s Abidjan!

   We made our second stop in Abidjan, the financial centre of the country, with all public offices gathered there and with its enormous skyscrapers being the trademark of the city. There we were hosted by Ute, who was born a German but has spent the biggest part of her life in her favorite continent, the African one. She has lived in almost every “red zone”: Chad, Sudan, Sierra Leone and so on… What an amazing woman and with so many stories that never make it to the media.

From the houses that lack even running water to the ones with a pool!

   In case you think nomads spend their days in tents and huts, you should see us having breakfast in the garden by the pool! That house has unbelievable facilities compared to the previous countries we visited: running water, hot if you want it, a stove with an oven, air-condition (as the temperature here has begun to climb high…), Wi-Fi and… a laundry machine – yeah! Let alone super markets… we could find goodies that we had never seen before, a real paradise – unfortunately with European prices straight from hell!

In 1893 Grand Bassam became the capital of the French colony.

   That’s where we took our visa for Ghana (they almost took our scalp to issue it!) and (with a blue mood) we bid farewell to the laundry machine… eh, I mean Abidjan… Heading to the border, through the coastal road to Grand Bassam, we would see sandy beaches lined with coconut trees, resorts and beach bars – to tell you the truth, it reminded us of Halkidiki in Greece…! Nevertheless, even there, in the velvet tarmac’s heaven, Elias managed to dig out some godforsaken dirt roads, even with sand in some parts!! Mercy, who will tell me how to deactivate this command from the GPS??

Even in Ivory Coast the mad nomad managed to find some dirt roads!

   We passed by vast plantations of palm trees, bananas and rubber trees. Ivory Coast is the country that produces most of the cocoa worldwide. However, it is a country without much of a genuine African character – except the huge amounts of pineapples, mangos and papayas that we consumed – and despite the luxuries that we enjoyed, it didn’t manage to steal our heart…

Dirt roads have some advantages… It’s the only way to discover cute, picturesque villages!

So, it is Guinea – Ivory Coast 1-0! Do you think Ghana can do better…??

Here you can watch the video about our trip in Ivory Coast (with English subtitles):

Soundtracks (music of Ivory Coast):
Alpha Blondy – Cocody Rock
Alpha Blondy – Interplanetary Revolution

mad nomad: Μετά από τόσους μήνες, έπεισα επιτέλους τη Χριστίνα να γράψει αυτή μια ανταπόκριση! Μέτρησε κι ο λόγος του Νίκου Δέλκου 😉  Απολαύστε την λοιπόν…

   Με το που περάσαμε τα σύνορα απ’ τη Γουινέα στο Côte d’ Ivoire… ε, στην Ακτή Ελεφαντοστού ήθελα να πω (μετά από τόσες χώρες το γαλλικό μου βγαίνει αυθόρμητα πια!), πάθαμε πολιτισμικό τραλαλά! Ο χωματόδρομος ήταν τόσο καλοστρωμένος που έμοιαζε με εθνική οδό, σε αντίθεση με τους χωματόδρομους(;) της Γουινέας, που ήταν λες κι είχαν προσγειωθεί εκεί κομήτες, με λακκούβες μεγάλες σαν κρατήρες. Και το πιο συγκλονιστικό; Τα δημόσια φώτα στα χωριά της Ακτής Ελεφαντοστού έκαιγαν ολόλαμπρα μέρα μεσημέρι! Στη Γουινέα ακόμη και στις μεγάλες πόλεις, συνήθως, ούτε που υπάρχει δημόσιο δίκτυο ηλεκτροδότησης.

Το πρωί ήρθαν οι αγρότισσες της περιοχής εκεί που κατασκηνώναμε, οι οποίες ήταν γεμάτες ζωντάνια!

   Κατευθυνθήκαμε προς την πόλη του Man, στα βόρεια της χώρας. Το 2010, με αφορμή τις προεδρικές εκλογές, ξέσπασαν μεγάλες ταραχές που κλιμακώθηκαν κι εξελίχθηκαν σ’ εμφύλιο πόλεμο μέχρι την αρχή του επόμενου έτους. Η ανταλλαγή πυροβολισμών ακόμα και μέσα στην πόλη του Abidjan ήταν πια καθημερινό φαινόμενο. Η περιοχή γύρω από το Man βίωσε την κατάσταση σ’ έντονο βαθμό λόγω του μεγάλου αριθμού ανταρτών που κατοικοεδρεύουν εκεί. Πλέον το μόνο που έχει μείνει μάρτυρας των ταραγμένων εκείνων ημερών είναι τα συνεχή στρατιωτικά και αστυνομικά μπλόκα. Ωστόσο, εμείς ως “τουρίστες” δεν αντιμετωπίσαμε τίποτε άλλο εκτός από χαμόγελα και καλωσορίσματα…

Στην Ακτή Ελεφαντοστού οι τάφοι βρίσκονται, συνήθως, δίπλα στο δρόμο! Λες κι είναι εκεί για να υπενθυμίζουν στον καθένα τις βαριές συνέπειες του πολέμου…

   Η πρώτη στάση μας ήταν στο Yamoussoukro, που αποτελεί την επίσημη πρωτεύουσα της χώρας, αν κι είναι η τέταρτη σε πληθυσμό πόλη. Πλησιάζοντας, το πολιτισμικό σοκ συνεχίστηκε… Οδηγούσαμε σ’ έναν αυτοκινητόδρομο ευρωπαϊκών προδιαγραφών, με δυο λωρίδες ανά κατεύθυνση και άσφαλτο βελούδο… Περιττό να πω, βέβαια, ότι ο Ηλίας είχε πέσει σε κατάθλιψη και μονολογούσε με νοσταλγία “Πάει η Γουινέα με τα βουνά της και τους χωματόδρομούς της, πάνε όλα…!!”.

   Είχαμε σκοπό να επισκεφτούμε την πιο διάσημη Κυρία, μια από τις ψηλότερες του κόσμου… Την είδαμε από πολύ μακριά, έτσι μεγαλοπρεπής που είναι, να στέκει στη μέση μιας αχανούς έκτασης – η Βασιλική της Παναγίας της Ειρήνης! Χτίστηκε μετά από εντολή του πρώτου προέδρου της Ακτής Ελεφαντοστού, του Félix Houphouët-Boigny. Ολοκληρώθηκε το 1989 κι είναι ένας από τους ψηλότερους ναούς του κόσμου, ξεπερνώντας σε ύψος, όχι όμως και σε χωρητικότητα, τη Βασιλική του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό. Για την ανέγερσή του απαλλοτριώθηκε ένα τεράστιο φοινικόδασος, που όμως ήταν ιδιοκτησία του προέδρου, οπότε οι διαφωνούντες κατάπιαν το σάλιο τους…

Το εσωτερικό της Βασιλικής της Παναγίας της Ειρήνης έχει 7.000 καθίσματα!

   Μείναμε με το στόμα ανοιχτό! Όταν σταθήκαμε δίπλα σ’ έναν κίονα (από τους πολλούς!) για να βγάλουμε φωτογραφία, δε φτάναμε ούτε καν τη βάση του – όχι μόνο εγώ, αλλά κι ο Ηλίας… 😉  Εσωτερικά έχει σύστημα κλιματισμού για κάθε στασίδι, κουρτίνες ψυχρού αέρα μπροστά από τις εισόδους, ανελκυστήρες μέσα σε τέσσερις απ’ τις κολώνες για άμεση πρόσβαση στο θόλο… τρελά πράγματα!

Σας το είπα: ούτε στη βάση δεν έφτανα! Τα μεγέθη σ’ αυτόν το ναό είναι γιγαντιαία!

   Πόσο μπορεί να στοιχίζει η ματαιοδοξία ενός ανθρώπου; Πόσο θα είχε βελτιωθεί η καθημερινή ζωή των ανθρώπων εδώ, αν τα λεφτά αυτά είχαν ξοδευτεί σε κοινωνικές παροχές, όπως η υγεία κι η παιδεία; Σφραγίδα της ματαιοδοξίας αυτής αποτελεί ένα από τα πολλά εκπληκτικά βιτρό της βασιλικής, αυτό που αναπαριστά την Είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα. Εκεί μπορεί κανείς να θαυμάσει τον πρόεδρο φάτσα-κάρτα ανάμεσα στους πιστούς! Το μόνο καλό είναι ότι πολλοί άνθρωποι βρήκαν δουλειά για τη συντήρηση του οικοδομήματος αυτού – μόνο οι κηπουροί είναι 43!

Ποια Νέα Υόρκη και ποιο Μανχάταν; Στο Abidjan είμαστε!

   Η δεύτερη στάση μας ήταν στο Abidjan, το οικονομικό κέντρο της χώρας, με όλες τις υπηρεσίες να είναι συγκεντρωμένες εκεί και με κάτι τεράστιους ουρανοξύστες ν’ αποτελούν το σήμα κατατεθέν της πόλης. Εκεί μας φιλοξένησε η Ute, που γεννήθηκε στη Γερμανία, αλλά έχει περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της στην αγαπημένη της ήπειρο, την αφρικανική. Έχει ζήσει σ’ όλες σχεδόν τις “κόκκινες ζώνες”: Τσαντ, Σουδάν, Σιέρα Λεόνε και πάει λέγοντας… Απίστευτη γυναίκα με ιστορίες που ποτέ δε φτάνουν στα Μ.Μ.Ε..

Από τα σπίτια όπου δεν είχαμε ούτε τρεχούμενο νερό, καταλήξαμε σε σπίτι με πισίνα!

   Κι αν νομίζεις ότι οι νομάδες μένουν μόνο σε αντίσκηνα και καλύβες, έπρεπε να μας έβλεπες ν’ απολαμβάνουμε το πρωινό μας στον κήπο, δίπλα στην πισίνα!! Το σπίτι είχε ανέσεις πρωτάκουστες για τις προηγούμενες χώρες που επισκεφτήκαμε – τρεχούμενο νερό και μάλιστα ζεστό, κουζίνα με φούρνο, κλιματιστικό (καθώς εδώ οι θερμοκρασίες έχουν ανέβει ανυπόφορα…), Wi-Fi και… πλυντήριο – γιούπι! Άσε τα super market… είχαν καλούδια που δεν τα είχαμε ξαναδεί ποτέ, παράδεισος – με ευρωπαϊκές τιμές κόλαση, βέβαια!

Το Grand Bassam το 1893 έγινε η πρωτεύουσα της γαλλικής αποικίας.

   Εκεί βγάλαμε τη βίζα για τη Γκάνα (αφού μας βγάλανε το λάδι!) και (με βαριά καρδιά…) αποχωριστήκαμε το πλυντήριο… ε, το Abidjan ήθελα να πω… Πηγαίνοντας προς τα σύνορα, από τον παραλιακό δρόμο για το Grand Bassam, βλέπαμε συνέχεια αμμουδερές παραλίες με φοίνικες, resorts και μπιτσόμπαρα – τύφλα να’ χει η Χαλκιδική…! Ωστόσο, ακόμα κι εδώ, στον παράδεισο της βελούδινης ασφάλτου, ο Ηλίας κατάφερε να ξετρυπώσει κάτι ξεχασμένους χωματόδρομους, που σε κάποια σημεία είχαν και άμμο!! Έλεος, ποιος θα μου πει πως απενεργοποιείται αυτή η εντολή στο GPS;;

Ακόμη και στην Ακτή Ελεφαντοστού τον ξετρύπωσε το χωματόδρομο ο τρελός νομάς!

   Περάσαμε από τεράστιες καλλιέργειες φοινικόδεντρων, μπανανιών και καουτσουκόδεντρων. Η Ακτή Ελεφαντοστού έχει τη μεγαλύτερη παραγωγή κακάο στον κόσμο. Ωστόσο, είναι μια χώρα μ’ ελάχιστο χρώμα Αφρικής – αν εξαιρέσει κανείς ότι σκάσαμε από τους πολλούς ανανάδες, τα μάνγκο και τις παπάγια – και δεν κατάφερε, παρ’ όλες τις ανέσεις που μας προσέφερε, να μας κλέψει την καρδιά…

Έχουν και τα θετικά τους οι χωματόδρομοι… Μόνο έτσι μπορεί ν’ ανακαλύψει κανείς μικρά, γραφικά χωριουδάκια!

Γουινέα – Ακτή Ελεφαντοστού 1-0, λοιπόν! Λέτε η Γκάνα να τα πάει καλύτερα…;;

Εδώ μπορείτε να παρακολουθήσετε το βίντεο απ’ το ταξίδι μας στην Ακτή Ελεφαντοστού:

Soundtracks (μουσική της Ακτής Ελεφαντοστού):
Alpha Blondy – Cocody Rock
Alpha Blondy – Interplanetary Revolution

   The trail through which we crossed the border of Guinea-Bissau and entered Guinea led us to the bank of a wide river. This was the case three times during our savannah crossing. Usually, there would be a wooden raft on which we could load the motorbikes and reach the other side of the river. In one occasion, though, the raft was out of order, so we had to load carefully the motorcycles on a pirogue one by one and cross the river paddling. After having ridden almost 30 kilometers (19 miles) inside the country, we arrived at a village where two police officers stamped our passports.

After so many streams that we had to cross, Christina was quite at home in riding through them!

   Christina’s motorcycle started to stall again. It reached a point that it could not even move. I thought it was a fuel problem. I evacuated the carburetor’s float chamber and engaged the electric starter while keeping the fuel petcocks turned off, in an attempt to clear the carburetor. This didn’t help. When the things got worse, it was clear that the engine would stop by the moment we put it in a gear. That was the sign I was looking for! I immediately realized that it was an electric malfunction and the usual suspect was no other but the sidestand sensor. As soon as I short-circuited it with a piece of metal wire, the motorcycle was finally working again, as good as new! Christina was having a hard time for two days in a row, crossing rivers and deep water pits on a motorcycle that would stall every now and then. Especially when the water was deep enough to cover the whole engine, then it was definitely a problem.

It was by the impressive Kambadaga Waterfalls where we discovered one of the most amazing spots we have ever wild camped at!

   As if this was not enough, Christina had her rear tyre punctured by a nail for third time! Sometimes one problem follows another and everything happens in the middle of nowhere. However, we keep cool no matter what! Wherever we are, we have the proper gear to fix any problem, one at a time.

We had a punctured tyre for the sixth time in all, having ridden 20,000 km (12,428 miles)… Bloody nails!

   This six-day rambling through dirt roads and trails in the savannah was amazing! It gave us the opportunity, not only to enjoy isolated places in this amazing landscape, but also to meet wonderful people who live in huts all over the countryside, almost the same way as their ancestors did ages ago.

In these areas roofs come really low in order to shade properly the interior of the hut.

   In Labé, the first town where we stayed, we were hosted by Julie, a French girl working in Guinea for almost two years. She has a housemate, Aïscha, a Guinean girl full of energy who never stops laughing! They were both quite stunned when they first saw us, as our skin and clothes were covered in red dust! We used to bathe in rivers whenever we had such a luxury available but one day on these dirt tracks was enough to turn us red again… Thank God there was a well in the courtyard outside the house, so we had plenty of water (cold of course) to take a bath and wash our clothes. Labé is one of the most organized cities in the country, so there was even electricity during the night for a few hours!

The kids we came across in the villages were adorable!

   It was New Year’s Eve when we went shopping through the busy market of the town, in order to prepare a Greek dish for the festive dinner. Christina worked her magic once more and made some kind of moussaka. It left both the Guinean and the French friends of Julie’s, with whom we celebrated New Year’s Eve, with their mouth open! It was impossible to find any minced meat or make béchamel, so instead we used tiny pieces of meat and instead of béchamel, we made purée of potatoes and sweet potatoes mixed with milk and nutmeg! Of course we didn’t have an oven, but with a gas stove after five hours dinner was ready.

Fouta Djalon region is famous for the typical indigo cloths, tailored by men and dyed by women, using the tropical plant Indigofera tinctoria.

   The next day, being a holiday for everyone, we went for a two-day excursion up to the north of the country along with Julie and her Guinean friend, Lamine. We visited the mountainous region of Mali-Yemberem by the border with Senegal. The area of Fouta Djalon is very mountainous, therefore blessed with a lovely, cool climate, which we had really missed as much as the mountains themselves! It was like a dream, us sitting around the fire, outside the huts where we spent the night, listening to stories narrated by our elder host and gazing the innumerous stars of the African sky…

With the Quran by hand…

   We would definitely spend a few more days in the stunning and special region of Fouta Djalon. We made more than a few excursions on our motorcycles, as well as some short hiking, in order to explore picturesque settlements and impressive waterfalls that the forests of the region thrive with. With so many rivers around, we could find amazing spots to wild camp!

Dittin Waterfall reaches 80 m (262 ft.) height and is one of the tallest in Guinea!

   Unfortunately, it was time for us to leave the mountains and cross the country’s savannah. Luckily, we knew that we would find some more mountains in the south when we would explore the Forest Region. At some point we left the main dirt road in order to lose ourselves (literally!) through the paths, trying to find the settlement of Koladou, deep into the tropical forest. We spent the night there and we met almost every friendly peasant of this settlement! We sat in the middle of the village, outside some huts, trying to describe Greece to the locals, while they would talk about their everyday life. Over the nearby river we saw a vine bridge for the first time, built traditionally out of natural materials! Instead of wire ropes they use vines and instead of metal sheets to step on, they use bamboos and other tree branches.

Indiana Jones and the Temple of Doom!

   Reaching the border with Ivory Coast, we passed through an amazing forest of bamboos. It was the first time we laid eyes on something like this! We could never imagine how high this plant could be. After quite a few hours of nice riding through the dirt tracks of the Forest Region, we arrived outside a hut where we had our passports stamped, leaving behind us a country that undoubtedly became our favorite amongst the ones we have visited in the African continent so far. We always met people smiling, joyful and open-hearted, while the mountainous scenery, rare as it is in this continent, was something we had really missed. In Guinea, like in Mauritania, we crossed the country covering more kilometers in off-road riding than on tarmac. What a thrill…

Our overnight stay at the settlement of Koladou will stay in our heart thanks to its wonderful people…

Here you can watch the video about our adventures in Guinea (with English subtitles):

Soundtracks (music of Guinea):
Mory Kanté – Nafiya
Mory Kanté – Diananko
Mory Kanté – Sabou
Mory Kanté – Djou
Mory Kanté – Loniya
Famoudou Konate – Damba

   Το μονοπάτι μέσω του οποίου περάσαμε τα σύνορα της Γουινέας-Μπισάου και μπήκαμε στη Γουινέα, μας οδήγησε στην όχθη ενός μεγάλου ποταμού. Αυτό συνέβη τρεις φορές όσες μέρες διασχίζαμε τη σαβάνα. Συνήθως υπήρχε μια ξύλινη σχεδία, όπου φορτώναμε τις μοτοσυκλέτες και περνούσαμε στην απέναντι όχθη. Σε μια περίπτωση, όμως, η σχεδία ήταν χαλασμένη κι έτσι φορτώσαμε προσεκτικά τις μοτοσυκλέτες μας μία προς μία σ’ ένα κανό και περάσαμε κωπηλατώντας. Μετά από περίπου 30 χιλιόμετρα μέσα στη χώρα, φτάσαμε σ’ ένα χωριό όπου δυο αστυνομικοί μας σφράγισαν τα διαβατήρια.

Μετά από τόσα ποταμάκια που διασχίσαμε, τον πήρε τον αέρα η Χριστίνα!

   Η μοτοσυκλέτα της Χριστίνας άρχισε να κάνει διακοπές πάλι. Έφτασε σε σημείο να μη μπορεί να κάνει βήμα. Νόμιζα πως είναι πρόβλημα τροφοδοσίας βενζίνης. Άδειασα το καζανάκι του καρμπιρατέρ, πατούσα τη μίζα με κλειστά τα ρακόρ της βενζίνης, μήπως καθαρίσει το καρμπιρατέρ, αλλά δε βοήθησε. Όταν η κατάσταση χειροτέρεψε, ήταν πια φανερό πως ο κινητήρας έσβηνε μόλις βάζαμε ταχύτητα. Αυτό ήταν το σημάδι που ήθελα να δω! Αμέσως κατάλαβα πως το πρόβλημα είναι ηλεκτρικό κι ο συνήθης ύποπτος ήταν ο αισθητήρας του πλαγιοστάτη. Τον βραχυκύκλωσα μ’ ένα κομμάτι σύρμα κι επιτέλους η μοτοσυκλέτα λειτουργούσε και πάλι άψογα! Δυο μέρες παιδευόταν η Χριστίνα και διέσχιζε τα ποτάμια και τους βαθιούς νερόλακκους με μια μοτοσυκλέτα που έσβηνε κάθε λίγο. Ειδικά όταν έσβηνε μέσα σε νερό που κάλυπτε όλο τον κινητήρα, ήταν πρόβλημα.

Δίπλα στους εντυπωσιακούς Καταρράκτες Kambadaga ανακαλύψαμε ένα από τα ομορφότερα μέρη όπου έχουμε κατασκηνώσει!

   Σα να μην έφτανε αυτό, τρύπησε για τρίτη φορά η πισινή σαμπρέλα λόγω καρφιού. Μερικές φορές το ένα πρόβλημα ακολουθεί το άλλο και συμβαίνουν όλα μαζί στη μέση του πουθενά. Δε μασάμε όμως! Όπου και να βρισκόμαστε, έχουμε τον εξοπλισμό για να λύσουμε τα προβλήματα ένα προς ένα.

Έκτη φορά συνολικά που μας τρυπά λάστιχο μέσα σε 20.000 χλμ… Άτιμα καρφιά!

   Αυτή η εξαήμερη περιπλάνηση στους χωματόδρομους και τα μονοπάτια της σαβάνας ήταν καταπληκτική! Μας έδωσε την ευκαιρία όχι μόνο ν’ απολαύσουμε τις απομονωμένες αυτές γωνιές της φύσης, αλλά και να γνωρίσουμε τους υπέροχους ανθρώπους που ζουν στις καλύβες της επαρχίας όπως σχεδόν ζούσαν εκεί κι οι πρόγονοί τους αρκετούς αιώνες πριν.

Σ’ αυτές τις περιοχές οι στέγες κατεβαίνουν χαμηλά, για να προσφέρουν σκιά στις καλύβες.

   Στο Labé, την πρώτη πόλη της χώρας όπου μείναμε, μας φιλοξένησε η Τζούλι, μια Γαλλίδα που εργάζεται στη Γουινέα τα τελευταία δυο χρόνια περίπου. Συγκατοικεί με την Αΐσα, μια Γουινέζα με απίστευτη ενέργεια, που δε σταματά να γελά! Τρόμαξαν οι άνθρωποι όταν μας πρωτοείδαν με τόσο χώμα που είχαμε πάνω στα ρούχα και το δέρμα μας! Λουζόμασταν στα ποτάμια, όταν είχαμε αυτή την πολυτέλεια, αλλά μια μέρα στους κόκκινους χωματόδρομους ήταν αρκετή για να γίνουμε πάλι χάλια… Ευτυχώς το σπίτι είχε πηγάδι στην αυλή, οπότε είχαμε άφθονο νερό (κρύο φυσικά) για να λουστούμε και να πλύνουμε όλα μας τα ρούχα. Το Labé είναι από τις καλά οργανωμένες πόλεις της χώρας, οπότε το βράδυ έχει και ηλεκτρικό ρεύμα για μερικές ώρες!

Τα παιδιά που συναντούσαμε στα χωριά ήταν αξιολάτρευτα!

   Ήταν παραμονή πρωτοχρονιάς όταν πήγαμε να ψωνίσουμε στο πολύβουο παζάρι της πόλης, ώστε να μαγειρέψουμε μια ελληνική σπεσιαλιτέ για το πρωτοχρονιάτικο τραπέζι. Η Χριστίνα έκανε πάλι τα μαγικά της κι έφτιαξε κάτι σα μουσακά, που ξετρέλανε τους Γουινέζους, αλλά και τους Γάλλους φίλους της Τζούλι με τους οποίους αλλάξαμε χρονιά! Ήταν αδύνατο να βρούμε κιμά και μπεσαμέλ, οπότε χρησιμοποιήσαμε μικρά κομμάτια κρέατος κι αντί για μπεσαμέλ βάλαμε πουρέ από πατάτες και γλυκοπατάτες μαζί με γάλα και μοσχοκάρυδο! Βέβαια, δεν είχαμε φούρνο στη διάθεσή μας, αλλά με μια εστία υγραερίου το φαγητό ήταν έτοιμο μετά από πέντε ώρες.

Η περιοχή Fouta Djalon φημίζεται για τα χαρακτηριστικά λουλακί υφάσματα που ράβουν οι άντρες και βάφουν οι γυναίκες χρησιμοποιώντας το τροπικό φυτό ινδικόν.

   Την επόμενη μέρα, μια κι ήταν αργία, πήγαμε μια διήμερη εκδρομή στα βόρεια της χώρας μαζί με την Τζούλι κι ένα Γουινέζο φίλο της, το Λαμίν. Επισκεφτήκαμε τα βουνά γύρω από το Mali-Yemberem, δίπλα στα σύνορα με τη Σενεγάλη. Η περιοχή Fouta Djalon της Γουινέας είναι ορεινή, οπότε είναι ευλογημένη με μια υπέροχη δροσιά, που μας είχε λείψει όσο κι η θέα των βουνών! Ήταν ονειρικό να καθόμαστε γύρω από τη φωτιά, έξω από τις πήλινες καλύβες όπου μέναμε, ακούγοντας τις ιστορίες που μας έλεγε ο ηλικιωμένος οικοδεσπότης μας και χαζεύοντας τ’ αμέτρητα αστέρια του αφρικανικού ουρανού…

Με το κοράνι στο χέρι…

   Αναμφισβήτητα θέλαμε ν’ αφιερώσουμε αρκετές μέρες στην πανέμορφη κι ιδιαίτερη περιοχή Fouta Djalon. Κάναμε αρκετές εξορμήσεις με τις μοτοσυκλέτες μας, αλλά και σύντομες πεζοπορίες, για να εξερευνήσουμε γραφικούς οικισμούς κι εντυπωσιακούς καταρράκτες που αφθονούν στα δάση της περιοχής. Με τόσα ποτάμια τριγύρω, βρίσκαμε καταπληκτικά μέρη για ελεύθερη κατασκήνωση!

Ο Καταρράκτης του Dittin πέφτει από τα 80 μ. ύψος κι είναι από τους ψηλότερους της Γουινέας!

   Δυστυχώς, ήρθε η ώρα που κατεβήκαμε απ’ τα βουνά, για να διασχίσουμε τη σαβάνα της χώρας. Ευτυχώς, όμως, ξέραμε πως στα νότια θα ξανανέβουμε στα βουνά και θα εξερευνήσουμε την καταπράσινη Forest Region. Σε κάποιο σημείο αφήσαμε τον κεντρικό χωματόδρομο και χαθήκαμε (κυριολεκτικά!) με τις μοτοσυκλέτες μας στα μονοπάτια στην προσπάθειά μας να βρούμε τον οικισμό Koladou μέσα στα βάθη του τροπικού δάσους. Διανυκτερεύσαμε εκεί και γνωρίσαμε όλους τους φιλικούς χωρικούς! Κάτσαμε στο κέντρο του οικισμού, έξω από κάποιες καλύβες και προσπαθούσαμε να εξηγήσουμε στους ντόπιους πώς είναι η Ελλάδα, ενώ κι αυτοί μας μιλούσαν για τη ζωή τους εκεί. Στο γειτονικό ποτάμι είδαμε για πρώτη φορά πεζογέφυρα κατασκευασμένη παραδοσιακά από φυσικά υλικά! Αντί για συρματόσχοινα χρησιμοποιούν αναρριχητικά φυτά, ενώ αντί για λαμαρίνες στο πάτωμα χρησιμοποιούν μπαμπού και κλαδιά από άλλα δέντρα.

Ο Ιντιάνα Τζόουνς και Ο Ναός του Χαμένου Θησαυρού!

   Πλησιάζοντας στα σύνορα με την Ακτή Ελεφαντοστού διασχίσαμε ένα εντυπωσιακό δάσος από μπαμπού. Πρώτη φορά βλέπαμε κάτι τέτοιο! Δε μπορούσαμε να φανταστούμε πόσο ψηλό είναι αυτό το δέντρο. Μετά από αρκετές ώρες όμορφης περιπλάνησης στους χωματόδρομους της Forest Region, βρήκαμε μια καλύβα όπου μας σφράγισαν τα διαβατήρια κι αφήσαμε πίσω τη χώρα που αναμφισβήτητα έγινε η αγαπημένη μας ανάμεσα σ’ αυτές που έχουμε επισκεφτεί μέχρι τώρα στην αφρικανική ήπειρο. Οι άνθρωποι που συναντούσαμε ήταν πάντα με το χαμόγελο στα χείλη, ανοιχτοί και κεφάτοι, ενώ τ’ ορεινό τοπίο είναι κάτι σπάνιο στην ήπειρο και μας είχε λείψει ιδιαίτερα. Στη Γουινέα, όπως και στη Μαυριτανία, διασχίσαμε τη χώρα καλύπτοντας περισσότερα χιλιόμετρα σ’ εκτός δρόμου διαδρομές, παρά σε άσφαλτο. Ήταν μαγεία…

Η διαμονή μας στον οικισμό Koladou θα μας μείνει αξέχαστη χάρη στους υπέροχους κατοίκους του…

Εδώ μπορείτε να δείτε το βίντεο απ’ τις περιπέτειές μας στη Γουινέα:

Soundtracks (μουσική της Γουινέας):
Mory Kanté – Nafiya
Mory Kanté – Diananko
Mory Kanté – Sabou
Mory Kanté – Djou
Mory Kanté – Loniya
Famoudou Konate – Damba

   It is about time for me to get used to writing “2014” in the diary I write every night while traveling. The typical wishes are plenty: health, love, happiness… Beautiful wishes and important ones but some things are not up to us, so they just remain mere wishes. Would it be time, starting in 2014, to include in our life something which will give a push to make all the other wishes come true, something that is really up to us? It is called “understanding” and I think it is an element lacking from our societies.

   We are used to judging people so easily: “These foreigners have come and turned the country upside down.”, “What are these stinky people doing here? They should be looking for job in their own countries!”, “These people are not civilized, they are ignorant, cannot keep up with evolution.”. Unfortunately, these are some of the expressions we all hear from fellow people. As long as these people remain foreigners, love and happiness cannot prosper. We should approach them, I think, with understanding, in an attempt to figure out the reason they are here, living this way, having the customs that they have…

   Let us not forget that immigrants do not come from a specific nation. Immigrants are the Greeks that have moved to Germany due to the financial crisis, having to deal with behaviors similar to those shown to the immigrants in Greece, though much more civilized ones, I would say.

    Immigrants are people, just the same as locals are. We are all people, no matter where we come from, sharing the same world and having the same basic needs. Each one of us primarily wants to survive and after having ensured this, we all want to have a decent life, don’t we? Therefore, let us respect the basic needs of our housemates in this planet, which are the same with our own ones, but we seem to have forgotten about it, as we have taken these needs for granted and have created a bunch of others.

A nice creation of Coco Melvin (http://canvaspeaceproject.org)

   I consider understanding a basic element of every society. Let us keep that in mind in every move we make. Instead of abusing verbally a fellow man for his behavior, let’s stand there and ask him why he behaves like this. Talking will probably make him think without any hostile feelings towards us. Especially nowadays, the majority of the population worldwide has some serious issues to deal with. We should try once in a while to put ourselves in the same position as our fellow men are. Let us face the same problems as the ones they have to face and maybe we will be able to comprehend their actions. Building such relationships of understanding between us will only change this world for the better…

So, Happy New Year, with much more understanding in our lives!

   Ήρθε η ώρα να συνηθίσω να γράφω “2014” στο ημερολόγιο που κρατώ κάθε βράδυ όσο ταξιδεύω. Οι ευχές δίνουν και παίρνουν: υγεία, αγάπη, ευτυχία… Όμορφες ευχές και σημαντικές, αλλά κάποια πράγματα δεν είναι στο χέρι μας κι έτσι παραμένουν μόνο ευχές. Μήπως αρχίζοντας από το 2014 να βάλουμε στη ζωή μας κάτι που εξαρτάται από εμάς και θα βοηθήσει σ’ όλα τα υπόλοιπα που ευχόμαστε; Λέγεται “κατανόηση” και νομίζω πως, δυστυχώς, λείπει από τις κοινωνίες μας.

   Έχουμε μάθει να κρίνουμε εύκολα τους συνανθρώπους μας: “Ήρθαν αυτοί οι ξένοι κι έχουν ρημάξει τη χώρα.”, “Τι δουλειά έχει εδώ ο βρωμιάρης; Να πάει στη χώρα του να βρει δουλειά!”, “Αυτοί δεν έχουν μάθει να ζουν πολιτισμένα. Είναι αγράμματοι, έχουν μείνει πίσω.”. Αυτές κι άλλες παρόμοιες φράσεις, δυστυχώς, τις ακούμε όλοι από τους διπλανούς μας. Όσο αυτοί οι άλλοι παραμένουν ξένοι, η αγάπη κι η ευτυχία δε μπορούν να ευδοκιμήσουν. Νομίζω πως είναι απαραίτητο να τους πλησιάσουμε με κατανόηση, προσπαθώντας να καταλάβουμε γιατί βρίσκονται εδώ, γιατί ζουν κατ’ αυτόν τον τρόπο, γιατί έχουν τέτοιες συνήθειες…

   Ας μην ξεχνάμε πως ο ξένος δεν έχει εθνικότητα. Κι ο Έλληνας που χτυπήθηκε από την κρίση κι έφυγε μετανάστης στη Γερμανία, ξένος αποκαλείται κι αντιμετωπίζει παρόμοια συμπεριφορά μ’ αυτήν που αντιμετωπίζουν οι ξένοι στην Ελλάδα, αν κι αρκετά πιο πολιτισμένη, πιστεύω.

   Άνθρωπος είναι ο ξένος, άνθρωπος είναι κι ο ντόπιος. Όλοι οι άνθρωποι, ασχέτως εθνικότητας, μοιραζόμαστε τον ίδιο κόσμο κι έχουμε τις ίδιες βασικές ανάγκες. Ο καθένας μας θέλει πρωτίστως να επιβιώσει κι αφού το εξασφαλίσει αυτό, θέλει να ζήσει αξιοπρεπώς, έτσι δεν είναι; Ας σεβαστούμε, λοιπόν, τις βασικές ανάγκες των συγκατοίκων μας σ’ αυτόν τον πλανήτη, που είναι, άλλωστε, οι ίδιες με τις δικές μας, αλλά το είχαμε ξεχάσει, γιατί αυτές τις ανάγκες τις είχαμε εξασφαλισμένες κι έτσι δημιουργήσαμε μια πληθώρα άλλων αναγκών.

Μια όμορφη δημιουργία της Coco Melvin (http://canvaspeaceproject.org)

   Η κατανόηση θεωρώ πως είναι κάτι πολύ βασικό για μια κοινωνία. Ας το θυμόμαστε σε κάθε μας κίνηση. Αντί να βρίζουμε το συνάνθρωπό μας γι’ αυτό που έκανε, ας τον ρωτήσουμε γιατί το έκανε. Η κουβέντα και μόνο μπορεί να τον κάνει να σκεφτεί, χωρίς να νιώσει εχθρικά απέναντί μας. Ειδικά σ’ αυτή την εποχή, το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της γης αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα. Ας δοκιμάζουμε κάθε μέρα να μπούμε για λίγο στη θέση του συνανθρώπου μας, έστω και νοητά. Ας προσπαθήσουμε να γνωρίσουμε τα προβλήματά του κι ίσως καταλάβουμε τη συμπεριφορά του. Αν χτίσουμε τέτοιες σχέσεις κατανόησης ανάμεσά μας, μόνο προς το καλύτερο θ’ αλλάξει αυτός ο κόσμος…

Καλή χρονιά, λοιπόν, με περισσότερη κατανόηση!