It is well known that the original headlight of the XR 250 is just a little bit brighter than a lighter! It is only useful for being visible by vehicles coming from the opposite direction. It is definitely of no use, however, to the rider. This certainly makes riding at night dangerous, if not impossible. In the countries where we travel, driving at night is dangerous anyway, as vehicles are grouped into two large categories: the ones that use headlights and the ones that don’t! Indeed, in some countries it is totally legitimate for vehicles that move under a specific speed not to use headlights! So, we travel at dark very rarely and that’s only if it is really necessary.

Photo: Nikolaos Oikonomou

   These few times that we have to travel after sunset or when we ride in a city, in neighbourhoods with dirt roads without any lighting, the headlight should illuminate efficiently. On my quest for proper headlights, the first door to knock was that of the renowned Baja Designs, even though I knew it is established in the faraway U.S.A.. The reputation of this firm, specializing in lights for every kind of vehicle, has reached Europe and beyond!

   Baja Designs saw to our case seriously and after a thorough debate, in order to find the proper equipment for our expedition in Africa and Middle East, they were generous enough to sponsor us with all the necessaries! They sent us a huge package to Greece, inside of which there were the most powerful LED headlights for motorcycles, the legendary Squadron! The main reason for choosing LED technology was the low power consumption. This is very important, as the motorcycle is our home and our energy production plant. That’s where we charge all of our electric appliances, which are quite a few. So, it is crucial to diminish power consumption. Squadron has four of the most powerful LEDs on the market. Nevertheless, it consumes just 42 Watts in total, which is less than the consumption of a simple glow lamp of 55 Watts. Its luminosity, however, is 4,300 lumens, which is more than this of two Xenon lamps!

Photo: Nikolaos Oikonomou

   When I first installed the headlights on my motorcycle and had them tested, I could not believe my own eyes! I never had such powerful headlights in any of my motorcycles! I was enlightened at last 😉  They produce a milky white light which is very convenient, especially in off-road riding, when it clearly indicates the terrain ahead of us. Moreover, I would really like to shake hands with the people who designed the headlight’s beam… They have done an amazing job! Relatively close to the motorcycle (the distance can be adjusted), a really bright circle is being formed. This helps us to observe every obstacle we are about to run over. At the same time a wider circle illuminates softly all the area around us. For instance, when being inside a tunnel, both the sides and the ceiling are illuminated. This is very helpful, especially when riding in the countryside, where we need to have a full view of the entire area, not just of what there is in front of us.

I would really like to shake hands with the people who designed the beam on this amazingly bright headlight!

   Besides the headlights, we had also every other light on our motorcycles replaced with LEDs. The turn signals and the taillight, even though small and with minimal power consumption, are extremely bright, catching the attention of other drivers. By having Baja Designs backing us up, our motorcycles don’t have a single glow lamp, meaning that, besides everything else, we also don’t have to care about replacing lamps due to excessive vibrations in off-road riding. LEDs practically never need to be replaced!

The turn signals and the taillight were also replaced by LEDs.

   Baja Designs, it’s thanks to you that we are not afraid of the dark anymore! Even when the sun goes down, we know that we can ride safely.

Here you can watch the test I ran to check how waterproof the Squadron headlight is:

   Είναι γνωστό πως ο εργοστασιακός μπροστινός προβολέας του XR 250 φέγγει μόλις λίγο παραπάνω από έναν αναπτήρα! Η μόνη χρησιμότητά του είναι για να βλέπουν τα οχήματα από την απέναντι πλευρά πως κάποιος έρχεται. Σίγουρα, όμως, δε βοηθά τον οδηγό της μοτοσυκλέτας. Φυσικά, αυτό κάνει τη νυχτερινή οδήγηση από ιδιαίτερα επικίνδυνη έως αδύνατη. Στις χώρες που ταξιδεύουμε, ούτως ή άλλως η νυχτερινή οδήγηση είναι επικίνδυνη, αφού τα οχήματα χωρίζονται σε δυο μεγάλες κατηγορίες: αυτά που χρησιμοποιούν φώτα κι αυτά που δε χρησιμοποιούν φώτα! Μάλιστα, σε κάποιες χώρες είναι νόμιμο για τα οχήματα που κινούνται κάτω από μια ορισμένη ταχύτητα να μη χρησιμοποιούν φώτα! Έτσι δεν ταξιδεύουμε το βράδυ εκτός κι αν είναι ανάγκη.

Φωτογραφία: Νίκος Οικονόμου

   Αυτές τις λίγες φορές που χρειάζεται να ταξιδέψουμε μετά τη δύση του ήλιου ή όταν οδηγούμε σε κάποια πόλη, σε γειτονιές με χωματόδρομους χωρίς φώτα, ο μπροστινός προβολέας πρέπει να φέγγει επαρκώς. Στην αναζήτησή μου για σωστούς προβολείς, η πρώτη πόρτα που χτύπησα ήταν αυτή της διάσημης Baja Designs κι ας ήξερα πως βρίσκεται στις μακρινές Η.Π.Α.. Η φήμη αυτής της εταιρείας που εξειδικεύεται στους προβολείς για κάθε είδους όχημα φτάνει μέχρι την Ευρώπη κι όχι μόνο!

   Η Baja Designs αντιμετώπισε σοβαρά την περίπτωσή μας κι αφού συζητήσαμε λεπτομερώς για να βρούμε τον εξοπλισμό που είναι κατάλληλος για την αποστολή μας στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή, δέχτηκε να μας χορηγήσει γενναιόδωρα όλα όσα χρειαζόμαστε! Έτσι ανέλαβε να μας στείλει στην Ελλάδα ένα μεγάλο κουτί που περιλάμβανε τους πιο δυνατούς προβολείς LED για μοτοσυκλέτα, τους θρυλικούς Squadron! Ο βασικός λόγος που επιλέξαμε την τεχνολογία LED είναι η χαμηλή κατανάλωση ρεύματος. Αυτό είναι σημαντικό, αφού η μοτοσυκλέτα είναι το σπίτι μας και το εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος. Αυτή φορτίζει όλες μας τις ηλεκτρικές συσκευές, που δεν είναι λίγες. Έτσι είναι σημαντικό να μειώσουμε όσο μπορούμε την κατανάλωση ρεύματος. Ο Squadron έχει τέσσερα από τα πιο ισχυρά LEDs που κυκλοφορούν αυτή τη στιγμή. Παρόλ’ αυτά, καταναλώνει συνολικά μόλις 42 Watts, λιγότερο, δηλαδή, από μια απλή λάμπα πυρακτώσεως των 55 Watts. Η φωτεινότητά τους, όμως, είναι 4.300 lumens, περισσότερο, δηλαδή από δύο λάμπες Xenon!

Φωτογραφία: Νίκος Οικονόμου

   Όταν εγκατέστησα αυτά τα φώτα στη μοτοσυκλέτα κι έκανα την πρώτη δοκιμή, δεν πίστευα στα μάτια μου! Ποτέ δεν είχα τόσο δυνατά φώτα σε καμιά μοτοσυκλέτα μου! Επιτέλους, βρήκα το φως μου 😉  Το χρώμα του είναι κάτασπρο κι αυτό είναι πολύ βολικό, ιδιαίτερα εκτός δρόμου, που μας βοηθά να καταλαβαίνουμε το είδος του εδάφους μπροστά μας. Επίσης, πολύ θα ήθελα να σφίξω το χέρι των ανθρώπων που σχεδίασαν τη δέσμη του προβολέα… Έχουν κάνει καταπληκτική δουλειά! Σχετικά κοντά στη μοτοσυκλέτα (αυτό ρυθμίζεται) σχηματίζεται ένας τρομερά φωτεινός κύκλος, που κάνει εμφανή τα εμπόδια που πρόκειται να πατήσουν οι ρόδες μας. Την ίδια στιγμή ένας τεράστιος κύκλος, πολύ μεγαλύτερος φωτίζει απαλά όλη την τριγύρω περιοχή. Για παράδειγμα, στα τούνελ φωτίζονται τόσο τα πλαϊνά τοιχώματα, όσο κι η οροφή. Στην ύπαιθρο, αυτό μας βοηθά να έχουμε μια ευρύτερη εικόνα της περιοχής κι όχι να βλέπουμε μόνο ό,τι υπάρχει ακριβώς μπροστά μας.

Πραγματικά, αξίζουν συγχαρητήρια στους ανθρώπους που σχεδίασαν τη δέσμη του πανίσχυρου αυτού προβολέα!

   Πέρα από τους μπροστινούς προβολείς, αντικαταστάθηκαν κι όλα τα υπόλοιπα φώτα των μοτοσυκλετών μας με LEDs. Τα φλας και το πισινό φως, αν κι είναι μικρά κι έχουν μηδαμινή κατανάλωση ρεύματος, είναι ιδιαίτερα φωτεινά, οπότε εφιστούν την προσοχή των άλλων οδηγών. Έτσι με τη βοήθεια της Baja Designs οι μοτοσυκλέτες μας δεν έχουν πουθενά λάμπες πυρακτώσεως, που εκτός των άλλων, σημαίνει πως ξενοιάσαμε από τις καμένες λάμπες λόγω των υπερβολικών κραδασμών εκτός δρόμου. Τα LEDs πρακτικά δε χρειάζονται ποτέ αλλαγή!

Τα φλας και το πισινό φως αντικαταστάθηκαν, επίσης, με LED.

   Baja Designs, σ’ ευχαριστούμε πολύ που χάρη σ’ εσένα δε φοβόμαστε πια το σκοτάδι! Ακόμη κι όταν δύσει ο ήλιος, ξέρουμε πως μπορούμε να οδηγήσουμε με ασφάλεια.

Εδώ μπορείτε να παρακολουθήσετε τη δοκιμή που έκανα για να ελέγξω αν ο προβολέας Squadron είναι αδιάβροχος:

   Leaving Accra, the capital of Ghana, we headed north, hoping to meet some friendlier people, as we had heard that the culture there is quite different. After having passed the hills of Aburi, it finally got a little bit cooler. It started to rain and Christina put on her REV’IT! rain suit for the first time during the trip.

Ah, I forgot to mention it… I had my hair cut!

   We reached the villages east of Lake Volta, the largest artificial lake in the world. After having passed by the town of Ho, it started to get dark, so we followed a dirt track outside some village, in order to find a campsite. While Christina was preparing dinner in the dark, she saw a man’s figure approaching but as soon as he noticed us he disappeared without even saying hello.

Animism in Africa is still quite popular… Healers based on ancient African traditions outnumber doctors by far in this continent.

   After dinner, we entered inside the tent and we were about to sleep, when we saw people with flash lights coming. We greeted them but at first they didn’t hear us. While they were leaving, we greeted them again and they came towards our tent. Suddenly, we found ourselves surrounded by a dozen of men pointing machine guns at us! They were yelling: “get out and leave your guns”! We got out of the tent to see that we were surrounded by a bunch of policemen. Christina was in her underwear. The Rambos were shouting at her to come out while she was trying to put on some clothes. She could not believe what else we would have to face in this country and she could not stop laughing. She was joking with the policemen, who they were surprised to see that we were just a couple of white “tourists”. The villagers had informed them of the existence of some criminals in the area and that’s why they called for them. So, these people would take everybody wild camping in the nature as a criminal, even if they had not exchanged a single word. How many similarities there are between the Ghanaians and the Indians? In Asia, Indians were the only inhospitable and xenophobic people I met and I had the exact same experience…

As you can see, Christina’s suntan is almost the same with the color of some Africans!

   So, same as that time, we packed everything, followed the officers and pitched our tent in front of the police station. They kept on telling us how dangerous it was to camp in the bush, as we could be attacked by lions. In Ghana you hardly find any lions even inside national parks but it is similar to the stories you hear in Greece about wolves and bears attacking everyone who dares to wild camp on the mountains! Christina was mocking them telling them that they were probably bored and they wanted some company, that’s why they came to pick us up… We entered inside the tent and we could hear all night someone on the television preaching about Jesus in a stressful tone.

People use to wash their clothes and themselves in rivers, no matter how muddy the water is.

   Happily, this was the last bad experience we had from the Ghanaians. In the north, the majority of the people are Muslims, so they respect visitors and they are much friendlier. We would meet once more smiling people greeting us. In the city of Tamale we were hosted by Shiraz and Ahmed in a room that they rent in some farmhouse.

These huge ant colonies are very common in the savannahs and the jungles of West Africa and can host more than one million termites!

   Ahmed told us about the unbelievable adventure he had experienced when with five other companions he crossed the Sahara in an attempt to immigrate. Riding on cars and trucks, they crossed Burkina Faso, Niger and Chad and after three months they arrived to Libya. Many die during such a hard trip, while others are being robbed. On the way, they had to stop often in order to work and save some money to continue the trip.

   Ahmed had really only the worst of the experiences, as far as it concerned the way people in those countries treated them. It is obvious that they respect white people, as they have money to spend but that is not the case for the rest of the Africans, who immigrate there to make some money, “grab” their jobs and so on. Unfortunately, it is the same story as in the rest of the world. Money is the moving power and that’s what controls people’s attitude…

Especially during the dry season, animals gather around waterholes searching for the priceless element of water.

   Naturally, Ahmed and his companions were aiming to enter Europe but they were lacking both the necessary paperwork and the money. They worked in Libya as construction workers for some Turkish firm but after three years their Tunisian employer refused to pay them and handed them over to the police. Not having the proper documents, they were kept in prison for nine months, facing, of course, inhuman behavior inside the Libyan cells.

Many of the locals make a living out of fishing, so waters are full of nets.

   Feeling shocked and sad by the stories of the people we met, we headed west. We were planning to visit some villages with interesting, old mosques, built in Sudanese style using mud and sticks. They consist of many whitewashed, conical towers and they look more like weird, alien constructions. This is also the way the palaces of the tribal chiefs are built, some of which we visited at the village of Wechiau, as well as in the town of Wa.

The chief’s palace in Wa is built in Sudanese style using mud and sticks.

   Next to the border with Burkina Faso we enjoyed our first safari in Africa! We went down the Black Volta River inside a wooden pirogue and we were quite lucky to run into hippos that pass their time there! We were watching them from a distance. They spend the whole day inside the water to cool off. They go out only during the night to feed themselves. A beast like this weights around 3 tons (6,614 pounds), while it can eat 40 to 50 kilos (88 to 110 pounds) of grass daily.

We saw some hippos on our first safari in Africa!

   So, after almost one month, we completed our journey around Ghana, having some more pleasant experiences than the ones we had in the south of the country.

Here you can watch the video about our trip in Ghana (with English subtitles):

Soundtracks (music from Ghana):
Professional Uhuru – Mensu Koraa
Professional Uhuru – Konkomba Medley
Koo Nimo – Owusuwaa
Pan-African Orchestra – Opus 1
Gadzo, Music Of The Ewe Of Ghana

   Φεύγοντας απ’ την Accra, την πρωτεύουσα της Γκάνας, κατευθυνθήκαμε προς τα βόρεια, ελπίζοντας να συναντήσουμε πιο φιλικούς ανθρώπους, αφού είχαμε ακούσει πως η κουλτούρα εκεί διαφέρει. Αφού περάσαμε τους λόφους του Aburi, δροσιστήκαμε λίγο επιτέλους. Άρχισε να βρέχει κι η Χριστίνα για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια του ταξιδιού φόρεσε τ’ αδιάβροχα της REV’IT!.

Α, δε σας είπα… Κουρεύτηκα!

   Φτάσαμε μέχρι τα χωριά ανατολικά της Λίμνης Βόλτα, της μεγαλύτερης τεχνητής λίμνης στον κόσμο. Αφού περάσαμε την πόλη του Ho, άρχισε να σουρουπώνει, οπότε ακολουθήσαμε ένα χωματόδρομο έξω από κάποιο χωριό, για να κατασκηνώσουμε. Καθώς η Χριστίνα μαγείρευε μέσα στο σκοτάδι, είδε κάποιον να έρχεται, αλλά μόλις μας αντίκρισε, εξαφανίστηκε χωρίς να μας μιλήσει καν.

Ο ανιμισμός στην Αφρική καλά κρατεί… Οι θεραπευτές που βασίζονται σε αρχαίες αφρικανικές παραδόσεις είναι πολύ περισσότεροι απ’ τους γιατρούς σ’ αυτή την ήπειρο.

   Αφού φάγαμε, μπήκαμε στ’ αντίσκηνο κι ήμασταν έτοιμοι να κοιμηθούμε, όταν είδαμε κάποιους να έρχονται μ’ ένα φακό. Τους χαιρετήσαμε, αλλά δε μας άκουσαν αρχικά. Όταν έφευγαν, τους ξαναχαιρετήσαμε κι ήρθαν προς τ’ αντίσκηνό μας. Ξαφνικά είδαμε καμιά δεκαριά άντρες να μας σημαδεύουν με αυτόματα όπλα! Φώναζαν αγριεμένοι: “βγείτε έξω κι αφήστε τα όπλα σας”! Βγήκαμε απ’ το αντίσκηνο κι είδαμε πως μας είχαν περικυκλώσει ένα τσούρμο αστυνομικοί. Η Χριστίνα ήταν με τα εσώρουχα. Απ’ τη μια προσπαθούσε να φορέσει κάτι στα γρήγορα κι απ’ την άλλη είχε τους Rambo να φωνάζουν να βγει γρήγορα έξω. Δε μπορούσε να πιστέψει τι άλλο θα μας συμβεί σ’ αυτήν τη χώρα κι είχε βάλει τα γέλια. Έκανε καλαμπούρια με τους αστυνομικούς, οι οποίοι όταν κατάλαβαν πως είμαστε ένα ζευγάρι λευκών “τουριστών”, έμειναν έκπληκτοι. Οι χωρικοί τους είχαν πει πως είδαν κάποιους εγκληματίες εκεί και γι’ αυτό τους κάλεσαν. Δηλαδή, αυτοί αν δουν άνθρωπο μέσα στη φύση, χωρίς να του μιλήσουν καν, τον εκλαμβάνουν ως εγκληματία. Πόσα κοινά μπορεί να έχουν οι Γκανέζοι με τους Ινδούς; Στην Ασία οι Ινδοί ήταν ο μόνος αφιλόξενος και ξενοφοβικός λαός που είχα συναντήσει κι είχα ζήσει ακριβώς την ίδια εμπειρία…

Όπως βλέπετε, το μαύρισμα της Χριστίνας πλησιάζει πια το χρώμα μερικών Αφρικανών!

   Όπως και τότε, λοιπόν, μαζέψαμε τα πράγματά μας, ακολουθήσαμε τους αστυνομικούς και στήσαμε τ’ αντίσκηνό μας μπροστά απ’ το αστυνομικό τμήμα. Αυτοί μας έλεγαν πως είναι πολύ επικίνδυνο να κοιμόμαστε στο δάσος, γιατί θα μας φαν τα λιοντάρια. Στη Γκάνα λιοντάρια δε μπορεί να δει κανείς ούτε στα εθνικά πάρκα, αλλά είναι σαν τις ιστορίες που λεν στην Ελλάδα για λύκους κι αρκούδες που τρων όσους τολμούν να κατασκηνώσουν στα βουνά! Η Χριστίνα τους έκανε καζούρα και τους έλεγε πως απλά βαριόνταν μόνοι τους κι ήρθαν να μας πάρουν για παρέα… Μπήκαμε στ’ αντίσκηνο κι όλο το βράδυ ακούγαμε απ’ την τηλεόραση κηρύγματα από κάποιον που μιλούσε για το Χριστό με τρομακτικό ύφος.

Τα ποτάμια χρησιμοποιούνται για πλύσιμο ρούχων κι ανθρώπων, άσχετα απ’ το πόσο λασπωμένο είναι το νερό.

   Ευτυχώς, αυτή ήταν η τελευταία άσχημη εμπειρία που είχαμε απ’ τους Γκανέζους. Στα βόρεια, η πλειονότητα των κατοίκων είναι μουσουλμάνοι, οπότε σέβονται τους επισκέπτες κι είναι φανερά πιο φιλικοί. Συναντήσαμε πάλι ανθρώπους που μας χαιρετούσαν χαμογελαστοί και μας μιλούσαν. Στην πόλη της Tamale μας φιλοξένησαν ο Shiraz κι ο Αχμέτ σ’ ένα δωμάτιο που νοικιάζουν σε κάποια αγροικία.

Αυτές οι τεράστιες μυρμηγκοφωλιές είναι συνηθισμένες στις σαβάνες και τις ζούγκλες της Δυτικής Αφρικής και μπορούν να φιλοξενήσουν μέχρι ένα εκατομμύριο τερμίτες!

   Ο Αχμέτ μας έλεγε για την απίστευτη περιπέτεια που έζησε όταν διέσχισε τη Σαχάρα μαζί μ’ άλλους πέντε στην προσπάθειά τους να μεταναστεύσουν. Επιβαίνοντας σ’ αυτοκίνητα και φορτηγά, διέσχισαν τη Μπουρκίνα Φάσο, το Νίγηρα και το Τσαντ και μετά από τρεις μήνες έφτασαν στη Λιβύη. Αρκετοί πεθαίνουν σ’ αυτό το δύσκολο ταξίδι, ενώ άλλους τους ληστεύουν. Στο δρόμο σταματούσαν για να δουλέψουν και να συγκεντρώσουν μερικά χρήματα για το ταξίδι.

   Ο Αχμέτ είχε να πει τα χειρότερα για τον τρόπο που τους συμπεριφέρονταν οι άνθρωποι των χωρών αυτών. Όπως γίνεται φανερό, τους λευκούς τους σέβονται, αφού έχουν χρήματα και τα ξοδεύουν εκεί, αντιθέτως με τους άλλους Αφρικάνους, που παν εκεί για να βγάλουν χρήματα, να τους “κλέψουν” τις δουλειές κ.λ.π.. Δυστυχώς, δηλαδή, όπως σ’ όλο τον κόσμο, έτσι κι εδώ, τα πάντα κινούνται γύρω απ’ το χρήμα κι αυτό είναι που ρυθμίζει τη συμπεριφορά των ανθρώπων…

Ειδικά κατά τη διάρκεια της ξηρής περιόδου, τα ζώα συγκεντρώνονται στους νερόλακκους, αναζητώντας το πολύτιμο υγρό στοιχείο.

   Φυσικά, στόχος του Αχμέτ και των συνοδοιπόρων του ήταν να παν στην Ευρώπη, αλλά δεν είχαν τ’ απαραίτητα έγγραφα, ούτε τα χρήματα. Δούλευαν στη Λιβύη ως οικοδόμοι, για κάποια τούρκικη εταιρεία, αλλά μετά από τρία χρόνια ο Τυνήσιος εργοδότης τους δεν ήθελε να τους πληρώσει και τους παρέδωσε στην αστυνομία. Αφού δεν είχαν τ’ απαραίτητα έγγραφα, τους φυλάκισαν για εννιά μήνες κι όπως είναι αναμενόμενο, αντιμετώπισαν απάνθρωπη συμπεριφορά μέσα στις φυλακές της Λιβύης.

Πολλοί ντόπιοι εξαρτώνται από την αλιεία, οπότε τα νερά είναι γεμάτα δίχτυα.

   Σοκαρισμένοι και στενοχωρημένοι απ’ τις ιστορίες των ανθρώπων που συναντούμε, κατευθυνθήκαμε προς τα δυτικά. Θέλαμε να επισκεφτούμε κάποια χωριά με ενδιαφέροντα, παλιά τζαμιά, που έχουν χτιστεί με τη σουδανέζικη τεχνοτροπία, χρησιμοποιώντας λάσπη και ξύλα. Αποτελούνται από πολλούς ασπρισμένους, κωνικούς πύργους και παραπέμπουν σε παράξενα, εξωγήινα κατασκευάσματα. Κάπως έτσι είναι χτισμένα και τα παλάτια των φυλάρχων, τα οποία επισκεφτήκαμε στο χωριό του Wechiau, αλλά και στην πόλη του Wa.

Το παλάτι του φύλαρχου στο Wa είναι χτισμένο με τη σουδανέζικη τεχνοτροπία, χρησιμοποιώντας λάσπη και ξύλα.

   Στα σύνορα με τη Μπουρκίνα Φάσο απολαύσαμε το πρώτο μας σαφάρι στην Αφρική! Κατεβήκαμε τον Ποταμό Μαύρο Βόλτα με μια ξύλινη πιρόγα και σταθήκαμε τυχεροί, αφού συναντήσαμε τους ιπποπόταμους που συχνάζουν εκεί! Τους παρατηρούσαμε από μακριά. Κάθονται όλη μέρα μέσα στο νερό, για να δροσίζονται. Μόνο το βράδυ βγαίνουν, για να βοσκήσουν. Ένα τέτοιο κτήνος ζυγίζει γύρω στους τρεις τόνους, ενώ τρώει καθημερινά 40 έως 50 κιλά φυτά.

Στο πρώτο μας σαφάρι στην Αφρική είδαμε ιπποπόταμους!

   Έτσι μετά από σχεδόν ένα μήνα ολοκληρώσαμε το ταξίδι μας στη Γκάνα με μερικές πιο ευχάριστες εμπειρίες απ’ αυτές που ζήσαμε στα νότια της χώρας.

Εδώ μπορείτε να παρακολουθήσετε το βίντεο απ’ το ταξίδι μας στη Γκάνα:

Soundtracks (μουσική απ’ τη Γκάνα):
Professional Uhuru – Mensu Koraa
Professional Uhuru – Konkomba Medley
Koo Nimo – Owusuwaa
Pan-African Orchestra – Opus 1
Gadzo, Music Of The Ewe Of Ghana

   It’s been a while since we last crossed borders with actual buildings and well-organized offices. In the previous countries, we were used to searching the huts where we could find the officers that would stamp our passports. When we arrived at the Ghanaian border, before asking even for our passports, they asked us for our Carnet de Passages en Douane. These are the documents necessary in many of the developing countries, ensuring that we will not sell our vehicles without paying duties. We had our Carnet checked three times while crossing the border. God bless ELPA that granted us all the essential documents and we have nothing to fear!

In Ankasa Nature Reserve the bamboos have formed a magical scenery, the so-called Bamboo Cathedral…

   Entering the country, we traveled mainly on the coastal road and discovered many stunning beaches, where we wild camped, swam and had fun. Especially near Akwidaa Beach, we discovered an abandoned, wooden pavilion on a serene part of the beach… real magic! We loved it so much that we spent two days there!

Enjoying the serene beach that we discovered and kept us there for two days…

   While traveling on the coast of Ghana, we visited a few of the numerous castles built by the colonialists. They were constructed for the protection of the coast from the other European powers. Portuguese, Danes, Swedes, Dutch and British were in conflict for controlling the commerce on the Gold Coast, as they used to call Ghana because of its vast gold reserves. However, by the 16^th century, slave trade became more profitable than trading gold or ivory. The castles were turned into prisons for the slaves, who stayed there waiting for the ships that would take them far, to an unknown destiny… Slave trade was formally declared illegal at the beginning of the 19^th century but unfortunately it is practically active even nowadays. You can read a relative story by our friends of the pin project.

The competition for controlling the trade on the Gold Coast was fierce between the colonists.

   Unfortunately, as much as we were impressed by the beaches and the castles in Ghana, we were equally disappointed by its people. The slaps on the face came one after another. In the previous countries we were accustomed of everybody greeting us with a wide smile. From the first day in Ghana, however, we noticed that when we were greeting the locals they did not even bother to reply. They just looked at us with an arrogant attitude wondering why we would speak to them without knowing them.

Sunset on our favourite beach…

   One morning, there were kids gathered on the beach where we had camped and Christina started to play with them, while I was packing the tent. When we got on the motorbikes, all set, we saw two of them running away and we were really surprised to see them leaving without even saying goodbye. Ten minutes later we knew why… In the next village Christina noticed that her backpack was half-open and her cell phone was missing! We turned back where some other kids brought us the cell phone immediately. They were blaming each other but Christina was not interested in finding out who was the responsible one… She was really upset because while she thought that she had met some nice kids in this country, they proved her wrong once again.

The exotic beach of Princes Town!

   The next slap on the face was for me… I was overlooking a beach, photographing some fishermen that were pulling their nets out of the sea. Christina saw a few of them getting annoyed, waving me to stop photographing, but I was looking at them through the camera and could not notice that. I was too far to talk to them anyway. Then, I saw someone dropping the nets, grabbing a coconut and starting running towards me! I could not believe this was happening and I was frozen for a moment! When I realized that he was really furious, determined to hit me, I started the engine and I disappeared as if I had robbed a bank! Luckily no coconut found its way to me…

This photo was the reason I almost got hit by a furious fisherman!

   Sad and disappointed as we were, we headed to Kumasi, where we were hosted by the family of a friendly guy, Densi. Luckily, in their home we found ourselves in a haven of friends, because elsewhere… impoliteness and arrogance were astonishing. And it’s not that they are being hostile only to foreigners. Unfortunately, they don’t get along with each other either. We are tired to see people picking up fights on the street.

In many West African countries some kinds of rodents are considered delicacies and are sold by the roadside!

   West Africa’s largest market is in Kumasi and it has taken over even the railway. Until a few years ago the train would cross the market every now and then. The stall owners were used to remove their merchandise in an eye blink. Nowadays the train does not pass from there, so the occupation of the railway has become permanent. The city sky is full of bats, which you can also find on earth, sold roasted by vendors! Christina was ready to try one but as soon as she saw them roasted in whole, with their head, wings and legs, she changed her mind…

We have eaten many weird kinds of meat but we have no idea from what animal they came from. Pay attention to the grill which is made out of refrigerator’s elements!

Now we are in Accra, the modern capital city of Ghana. Here we had a nice surprise… Through our host, we met Nikos, a Greek who lives here! He is the first Greek we met since Morocco. Christina is preparing some Greek recipes every day (as long as we can find the proper ingredients!) and we enjoy them all together, talking and laughing around the table until it gets late…

The canons of colonists are nowadays a toy for the children…

   Καιρό είχαμε να περάσουμε σύνορα με κτίρια κι οργανωμένα γραφεία. Στις προηγούμενες χώρες είχαμε συνηθίσει ν’ αναζητούμε τις καλύβες με τους αστυνομικούς, για να μας σφραγίσουν τα διαβατήρια. Μόλις φτάσαμε στα σύνορα της Γκάνας, πριν καν μας ζητήσουν τα διαβατήρια, μας ζήτησαν τα πολύπτυχα (Carnet de Passages en Douane). Αυτά είναι τα έγγραφα που απαιτούνται σε πολλές αναπτυσσόμενες χώρες και διασφαλίζουν πως δε θα πουλήσουμε τα οχήματά μας χωρίς να πληρώσουμε δασμούς. Τρεις φορές μας τα έλεγξαν τα πολύπτυχα στα σύνορα. Να ‘ναι καλά η ΕΛΠΑ που μας χορήγησε όλα τ’ απαραίτητα έγγραφα και δεν έχουμε να φοβόμαστε τίποτα!

Στο Εθνικό Πάρκο Ankasa τα μπαμπού έχουν σχηματίσει ένα μυστικιστικό τοπίο, το λεγόμενο Καθεδρικό των Μπαμπού…

   Μπαίνοντας στη χώρα, ταξιδεύαμε συνήθως κοντά στην ακτή κι ανακαλύψαμε πανέμορφες παραλίες, όπου κατασκηνώναμε, κάναμε τα μπανάκια μας και το χαιρόμασταν. Ειδικά κοντά στην Παραλία Akwidaa, που ανακαλύψαμε ένα εγκαταλειμμένο, ξύλινο υπόστεγο σ’ ένα ήσυχο κομμάτι της αμμουδιάς, ήταν μαγεία… Μας άρεσε τόσο, που μείναμε δυο μέρες εκεί!

Απολαμβάνοντας την ερημική παραλία που ανακαλύψαμε και μας φιλοξένησε για δυο μέρες…

   Όσο ταξιδεύαμε στις ακτές της Γκάνας, επισκεπτόμασταν μερικά από τα δεκάδες φρούρια που είχαν χτίσει εδώ οι διάφοροι αποικιοκράτες. Όλα αυτά χρησίμευαν στην προστασία των ακτών της χώρας από τους υπόλοιπους αποικιοκράτες. Πορτογάλοι, Δανοί, Σουηδοί, Ολλανδοί και Βρετανοί πολεμούσαν μεταξύ τους για τον έλεγχο του εμπορίου στη Χρυσή Ακτή, όπως ονομαζόταν τότε η Γκάνα, λόγω των τεράστιων αποθεμάτων της σε χρυσό. Από το 16^ο αιώνα, το δουλεμπόριο έγινε σημαντικότερο απ’ το εμπόριο χρυσού κι ελεφαντοστού. Τα φρούρια μετατράπηκαν σε φυλακές για τους σκλάβους, όσο αυτοί περίμεναν τα καράβια που θα τους μετέφεραν στο άγνωστο… Το δουλεμπόριο θεωρητικά κηρύχθηκε παράνομο στις αρχές του 19^ου αιώνα, αλλά δυστυχώς στην πράξη συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Μπορείτε να διαβάσετε τη σχετική ιστορία των φίλων μας από το the pin project.

Η διαμάχη ήταν σκληρή ανάμεσα στους αποικιοκράτες για τον έλεγχο του εμπορίου στη Χρυσή Ακτή.

   Όσο μας εντυπωσίασαν οι παραλίες και τα φρούρια της Γκάνας, τόσο μας απογοήτευσαν οι κάτοικοί της, δυστυχώς. Τρώγαμε το ένα χαστούκι μετά το άλλο. Από τις προηγούμενες χώρες είχαμε συνηθίσει να μας χαιρετούν χαμογελαστοί οι πάντες. Από τις πρώτες μέρες στη Γκάνα, όμως, διαπιστώσαμε πως όταν χαιρετούσαμε τους ντόπιους, αυτοί συνήθως δε μας απαντούσαν καν. Μας κοιτούσαν μ’ ένα υπεροπτικό ύφος και μια απορία που τους χαιρετούσαμε χωρίς να τους γνωρίζουμε.

Ηλιοβασίλεμα στην αγαπημένη μας παραλία…

   Ένα πρωινό μαζεύτηκαν τα πιτσιρίκια στην παραλία που είχαμε κατασκηνώσει κι η Χριστίνα άρχισε να παίζει μαζί τους, όσο εγώ μάζευα το αντίσκηνο. Όταν ήμασταν έτοιμοι πάνω στις μοτοσυκλέτες, δυο απ’ αυτά έφυγαν τρέχοντας κι απορούσαμε γιατί δε μας χαιρέτησαν καν. Δέκα λεπτά αργότερα καταλάβαμε το λόγο… Στο επόμενο χωριό η Χριστίνα είδε την τσάντα της μισάνοιχτη και διαπίστωσε πως έλειπε το κινητό της! Γυρίσαμε πίσω κι αμέσως συναντήσαμε κάποια άλλα παιδιά που μας έδωσαν το κινητό. Το ένα κατηγορούσε το άλλο, αλλά τη Χριστίνα δεν την ένοιαζε τόσο ποιο παιδί το έκανε… Είχε στενοχωρηθεί πολύ, γιατί πάνω που πίστευε πως συνάντησε και κάποια καλά παιδιά σ’ αυτήν τη χώρα, έφαγε άλλο ένα χαστούκι.

Η εξωτική παραλία της Princes Town!

   Το επόμενο χαστούκι ήταν για ‘μένα… Ήμουν πάνω από μια παραλία και φωτογράφιζα τους ψαράδες που βρίσκονταν στην ακτή και τραβούσαν τα δίχτυα από τη θάλασσα. Η Χριστίνα έβλεπε κάποιους που μου έκαναν νόημα να σταματήσω να τους φωτογραφίζω, αλλά εγώ κοιτούσα τη φωτογραφική μηχανή, οπότε δεν τους είδα. Ούτως ή άλλως, ήμουν πολύ μακριά για να τους μιλήσω. Είδα, όμως, κάποιον που ξαφνικά άφησε τα δίχτυα, πήρε μια καρύδα απ’ την αμμουδιά κι άρχισε να τρέχει κατά πάνω μου! Δε μπορούσα να πιστέψω αυτό που συνέβαινε και πάγωσα για μια στιγμή! Όταν κατάλαβα, όμως, πως τρέχει μανιασμένος για να με λιθοβολήσει, έβαλα αμέσως μπρος τη μοτοσυκλέτα, τη γύρισα με τις μπάντες κι εξαφανίστηκα λες κι είχα ληστέψει τράπεζα! Ευτυχώς δε με χτύπησε καμιά καρύδα…

Αυτή η φωτογραφία ήταν η πέτρα του σκανδάλου, που εξόργισε τον ψαρά κι έτρεχε να με… καρυδοβολήσει!

   Κάπως έτσι, απογοητευμένοι και στενοχωρημένοι, κατευθυνθήκαμε προς το Kumasi, όπου μας φιλοξένησε η οικογένεια του συμπαθητικού Densi. Ευτυχώς, στο σπίτι τους νιώθαμε πως είμαστε σ’ ένα καταφύγιο φίλων, γιατί έξω από ‘κει… η αγένεια κι η υπεροψία που αντιμετωπίζαμε μας άφηναν άφωνους. Και να λέγαμε πως δε χωνεύουν τους ξένους μόνο… Δυστυχώς, ούτε μεταξύ τους τα παν καλά. Έχουμε βαρεθεί να βλέπουμε καυγάδες στο δρόμο.

Σε πολλές χώρες της Δυτικής Αφρικής κάποια είδη μεγάλων τρωκτικών θεωρούνται λιχουδιές και τα πουλούν στους δρόμους!

   Στο Kumasi βρίσκεται το μεγαλύτερο παζάρι της Δυτικής Αφρικής, το οποίο εκτείνεται ακόμη και πάνω στις σιδηροδρομικές γραμμές. Μέχρι πριν λίγα χρόνια το τρένο περνούσε πότε-πότε από ‘κει κι οι καταστηματάρχες μάζευαν βιαστικά την πραμάτεια τους. Τώρα πια δεν περνά το τρένο, οπότε η κατάληψη των σιδηροδρομικών γραμμών έχει γίνει μόνιμη. Ο ουρανός της πόλης είναι γεμάτος από νυχτερίδες, ενώ κάτω στη γη συναντά κανείς πλανόδιους που τις πουλούν ψητές! Έτοιμη ήταν να πάρει καμιά η Χριστίνα για να δοκιμάσει, αλλά όταν τις είδε ολόκληρες, με κεφάλι, φτερά και πόδια, άλλαξε γνώμη…

Έχουμε φάει διάφορα παράξενα είδη κρέατος, αλλά δε γνωρίζουμε από τι ζώα προέρχονταν. Προσέξτε τη σχάρα που είναι φτιαγμένη από παλιά στοιχεία ψυγείου!

   Τώρα βρισκόμαστε στην Accra, τη μοντέρνα πρωτεύουσα της Γκάνας. Εδώ είχαμε μια ευχάριστη έκπληξη… Μέσω του οικοδεσπότη μας γνωρίσαμε το Νίκο, έναν Έλληνα που ζει εδώ! Είναι ο πρώτος Έλληνας που συναντούμε μετά το Μαρόκο. Η Χριστίνα μαγειρεύει κάθε μέρα ελληνικές σπεσιαλιτέ (όσο το επιτρέπουν τα υλικά που βρίσκουμε!) και τις απολαμβάνουμε όλοι μαζί με όμορφη κουβέντα γύρω από το τραπέζι, που κρατά μέχρι αργά…

Τα κανόνια των αποικιοκρατών έγιναν τώρα παιχνίδι στα χέρια των παιδιών…