Posts Tagged ‘XR 250’

   Swaziland is a small, peaceful country in Southern Africa. It is the last remaining absolute monarchy in the continent. The king is often accused of living in extreme luxury while his people are struggling to survive. Having said that, it is a fact that Swaziland with its absolute monarchy is far more democratic that many African countries which claim to be democratic…

The countryside of Swaziland

   Entering the country from the south, I was riding through endless sugar plantations. I wild camped next to a river and decided to cook a gourmet dish of spaghetti and avocado. I love avocados but I had never used them for cooking. I wasn’t sure if I had to boil it or not. Ignorant as I was, I decided to boil it because it looked hard. As a matter of fact, the reason it was hard is that it was not ripe and I was not supposed to eat it. So, I food poisoned my self and found out later, when I asked, that I was not supposed to boil an avocado or eat an unripe one!

Traditional dancing to the rhythm of the drums!

   I woke up in the morning having diarrhea and vomiting endlessly. Happily, when my stomach was empty again, I was fine. I was just very weak afterwards. I slowly packed my tent and my luggage but before getting on two wheels, I felt like lying down for a while. I fell asleep under the shade of a tree. When I woke up, I realized I was sleeping for two and a half hours! The next two days I was sleeping a lot until I fully recovered.

In a traditional settlement…

   I visited a few nice villages where I was hosted by some volunteers that are living there. On my way to Mhlambanyatsi the scenery changed to mountainous and it was full of beautiful, thick forests. As most forests in Southern African, those ones belong to a company which grows them to produce timber and paper. Luckily enough, those days there was an enduro race in the forest. I was watching it from the beginning to the end while I was exploring the forest on my motorbike.

I ran across an enduro race in the forest around Mhlambanyatsi!

   Near the capital city of Mbabane is Ngwenya, one of the oldest mines in the world. It is believed that the locals were mining hematite some 43,000 years ago! The mining came to an end in 1977 but the shamans are still using hematite to dye their faces and to make their magic potions. Actually, while I was hiking there, it seems that I ran across some kind of shaman ritual. A couple of guys were dancing and yelling insanely!

Ngwenya is one of the oldest known mines in the world, with a history of 43,000 years!

   It was time to hike for a couple of days in the Malolotja Nature Reserve. I tied my tent on my backpack and I headed for the green mountains. There was nobody around and I enjoyed the pristine nature a lot. I ended up wild camping next to a peaceful little stream.

I didn’t meet anyone when I was trekking in Malolotja Nature Reserve and I enjoyed my two-day hike a lot!

   Before exiting the country, there was one more place I wanted to visit: Bulembu. That was a huge settlement originally built in 1936 to accommodate the 10,000 mine workers. As it happens usually, when mining is not profitable any more, the companies migrate to greener pastures and they leave a mess behind them. So, in 2003 Bulembu was a ghost town.

They even had a cinema in the old settlement of Bulembu…

   The NGO Bulembu Ministries Swaziland decided to bring life back to the old Bulembu settlement. They turned the place into a home for orphan children, who comprise about one fifth of the country’s population. This small kingdom has the highest HIV/AIDS infection rate in the world. It is estimated that 26% of the adults are infected. According to the World Health Organization, 64% of deaths in Swaziland are caused by HIV/AIDS! In 2000 the average life expectancy was 61 years, while in 2009 it was dropped to just 32 years… As a result, many children lose their parents and orphans are a very common issue in Swaziland.

The reestablished settlement of Bulembu houses orphan children, who comprise about one fifth of Swaziland’s population.

   Happily, a great job is done in Bulembu. Hundreds of children are raised and educated while adults are trained to work in the local businesses that support this entire community. You can find all around Swaziland the water which is bottled in Bulembu and their renowned honey too. After this interesting experience, I left Swaziland to visit South Africa again and explore the last part of the country that I hadn’t visited…

The cable car in Bulembu mine was manufactured by the German company Bleichert and it was covering a distance of 20 km (12.43 miles), all the way to South Africa!

More photos and reports at: Live Trip Traveller

This is the trailer of my documentary about my adventures in Swaziland (with English subtitles):

This is the whole documentary about my adventures in Swaziland (with English subtitles):

   Η Σουαζιλάνδη είναι ένα μικρό κι ήσυχο κρατίδιο στα νότια της Αφρικής. Αποτελεί την τελευταία απόλυτη μοναρχία της ηπείρου. Ο βασιλιάς, βέβαια, κατακρίνεται για τον πολυτελέστατο τρόπο ζωής του σε μια χώρα όπου ο λαός αγωνίζεται να επιβιώσει. Παρόλ’ αυτά, η αλήθεια είναι πως η Σουαζιλάνδη με την απόλυτη μοναρχία της είναι πολύ πιο δημοκρατική από άλλα κράτη της ηπείρου που προσποιούνται πως το επίσημο πολίτευμά τους είναι η δημοκρατία…

Η επαρχία της Σουαζιλάνδης

   Μπαίνοντας στη χώρα από το νότο, διέσχιζα ατελείωτες φυτείες ζαχαροκάλαμων. Κατασκήνωσα δίπλα σε κάποιο ποτάμι κι είπα να μαγειρέψω μια gourmet μακαρονάδα με αβοκάντο. Πολύ μ’ αρέσουν τ’ αβοκάντο, αλλά δεν τα είχα ξαναχρησιμοποιήσει στη μαγειρική… Δεν ήμουν σίγουρος αν έπρεπε να το βράσω, πράγμα που τελικά έκανα, επειδή ήταν σκληρό. Αφού την πάτησα και ρώτησα, έμαθα πως τ’ αβοκάντο δε βράζονται κι εκείνο ήταν σκληρό επειδή ήταν άγουρο και δεν έπρεπε να το φάω.

Παραδοσιακοί χοροί στο ρυθμό των τυμπάνων!

   Το πρωί ξύπνησα με διάρροια κι ατελείωτους εμετούς. Ευτυχώς, αφού έβγαλα ό,τι είχα μέσα στο στομάχι μου, συνήλθα. Απλά ήμουν πολύ αδύναμος. Ξέστησα σιγά-σιγά το αντίσκηνο, μάζεψα τα πράγματά μου, αλλά προτού ισορροπήσω σε δυο τροχούς, έπρεπε να ξαπλώσω σε μια σκιά. Κοιμήθηκα βαθιά και μετά διαπίστωσα πως ήμουν εκεί για δυόμισι ώρες! Τις επόμενες δυο μέρες κοιμόμουν αρκετά, ώσπου τελικά ανέκτησα τις δυνάμεις μου.

Σε παραδοσιακό οικισμό…

   Επισκέφτηκα κάποια συμπαθητικά χωριουδάκια, όπου φιλοξενήθηκα από εθελοντές που εργάζονται εκεί. Στο δρόμο προς το Mhlambanyatsi το τοπίο άρχισε να γίνεται ορεινό και να στολίζεται από πανέμορφα, πυκνά δάση. Όπως τα περισσότερα δάση στα νότια της Αφρικής, ανήκουν σε μια εταιρεία που τα καλλιεργεί για ξυλεία και παραγωγή χαρτιού. Μέσα σ’ αυτά τα δάση είχα την τύχη να πετύχω κι έναν αγώνα enduro, που τον παρακολούθησα απ’ την αρχή ως το τέλος εξερευνώντας την πανέμορφη περιοχή με τη μοτοσυκλέτα μου.

Πέτυχα κι αγώνα enduro στα πανέμορφα δάση γύρω απ’ το Mhlambanyatsi!

   Κοντά στην πρωτεύουσα, το Mbabane, βρίσκεται ένα από τα παλιότερα ορυχεία στον κόσμο, το Ngwenya. Πιστεύεται πως οι αυτόχθονες της περιοχής εξόρυσσαν τον αιματίτη πριν 43.000 χρόνια! Η εξόρυξη σταμάτησε το 1977, αλλά μέχρι σήμερα οι σαμάνοι χρησιμοποιούν τον αιματίτη για να βάφουν το πρόσωπό τους με το κόκκινο χρώμα του και για να φτιάχνουν τα μαγικά σκευάσματά τους. Μάλιστα, όταν ήμουν εκεί, φαίνεται πως μερικοί σαμάνοι έκαναν κάποια τελετή, αφού ούρλιαζαν σαν τρελοί και χόρευαν!

Το Ngwenya είναι από τα παλαιότερα γνωστά ορυχεία στον κόσμο, ηλικίας 43.000 ετών!

   Ήταν ώρα για μια διήμερη πεζοπορία στο Εθνικό Πάρκο Malolotja. Φόρτωσα το αντίσκηνο στην πλάτη μου και ξεκίνησα για τα καταπράσινα βουνά. Δεν υπήρχε ψυχή σε ακτίνα χιλιομέτρων κι απόλαυσα ιδιαίτερα την παρθένα φύση κατασκηνώνοντας δίπλα σ’ ένα ήρεμο ποταμάκι.

Δεν είδα ψυχή στο Εθνικό Πάρκο Malolotja κι απόλαυσα ιδιαίτερα τη διήμερη πεζοπορία μου!

   Πριν βγω από τη χώρα, ήθελα να επισκεφτώ ένα πολύ ενδιαφέρον μέρος… Το Bulembu ήταν ένας μεγάλος οικισμός που χτίστηκε το 1936 για τους 10.000 εργάτες του ορυχείου ασβέστου. Ως συνήθως, όταν η εξόρυξη δεν είναι πια επικερδής, οι εταιρείες φεύγουν γι’ άλλα βοσκοτόπια κι αφήνουν πίσω τους το χάος. Το 2003 το Bulembu ήταν μια πόλη-φάντασμα.

Μέχρι και κινηματογράφο είχε ο παλιός οικισμός του Bulembu…

   Ο μη κυβερνητικός οργανισμός Bulembu Ministries Swaziland αποφάσισε να δώσει ξανά ζωή στον οικισμό και να στεγάσει εκεί τα ορφανά παιδιά, που αποτελούν το ένα πέμπτο του πληθυσμού της χώρας. Αυτό το μικρό βασίλειο έχει το μεγαλύτερο ποσοστό ανθρώπων που πάσχουν από HIV/AIDS. Υπολογίζεται πως το 26% των ενηλίκων έχουν τον ιό, ενώ σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, το 64% των θανάτων οφείλεται στην ασθένεια αυτή! Το 2009 ο μέσος όρος ζωής μειώθηκε από τα 61 χρόνια, που ήταν το 2000, μόλις στα 32 χρόνια… Έτσι πολλά παιδιά χάνουν τους γονείς τους κι οι διαλυμένες οικογένειες είναι πια συνηθισμένο φαινόμενο στη χώρα αυτή.

Ο αναδιοργανωμένος οικισμός του Bulembu στεγάζει ορφανά παιδιά, τα οποία αποτελούν το ένα πέμπτο του πληθυσμού της Σουαζιλάνδης.

   Στο Bulembu, όμως, γίνεται σπουδαίο έργο. Εκατοντάδες παιδιά ανατρέφονται και μορφώνονται στα σχολεία του οικισμού, ενώ οι ενήλικες εκπαιδεύονται κι εργάζονται στις επιχειρήσεις που έχουν αναπτυχθεί για να στηρίξουν την προσπάθεια αυτή. Σ’ ολόκληρη τη χώρα βρίσκει κανείς το νερό που εμφιαλώνεται στο Bulembu, αλλά και το περίφημο μέλι του. Μετά από αυτήν την ενδιαφέρουσα περιήγηση, άφησα τη Σουαζιλάνδη για να ξαναμπώ στη Νότια Αφρική και να εξερευνήσω το τελευταίο κομμάτι της χώρας που μου είχε μείνει…

Το τελεφερίκ για το ορυχείο του Bulembu είχε κατασκευαστεί από τη γερμανική εταιρεία Bleichert και κάλυπτε μια απόσταση 20 χιλιομέτρων μέχρι τη Νότια Αφρική!

Περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

Αυτό είναι το trailer του ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στη Σουαζιλάνδη:

Αυτό είναι ολόκληρο το ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στη Σουαζιλάνδη:

   After leaving Lesotho, I entered South Africa again. The first place I visited was the picturesque Rustler’s Valley, where I camped. The next day I reached Clarens through some beautiful routes. This town is considered the art capital of South Africa. Various artists have gathered there and that is obvious in the atmosphere. There was a beer festival going on that weekend with live music, plenty of grilled meat which South Africans adore and of course, plenty of beer! Clarens was full of visitors and the characteristic sound of Harley Davidson motorbikes was all over the place.

These impressive rock formations can be found close to Fouriesburg.

   I could not wait to visit the Golden Gate Highlands National Park that is located on the Drakensberg mountain range! They are called Dragon Mountains because, if seen from far away, they look like a dragon’s back. I was hosted inside the national park in a beautiful place in front of the huge Brandwag Buttress. The park is famous for the golden colors that the rocks get around sunset.

Full moon over the famous Brandwag Buttress… Magic!

   I was riding around while I ran across beautiful animals including wildebeests, impalas, springboks and zebras! I was looking forward to hike for a day to Sentinel Peak. This is considered one of the country’s most impressive hikes but unfortunately, the weather was not on my side… I was constantly walking in the clouds at an altitude of over 3,000 m (9,843 ft). I was right next to the world’s second-tallest waterfall, Tugela, but I was not able to enjoy that fabulous view.

The Golden Gate Highlands National park is famous for the stunning golden colors that the rocks get around sunset…

   It was time to leave the mountains behind and descend to the sea. I reached Zululand through beautiful forests. I had a chance to visit a traditional Zulu settlement and learn a few things about the customs of this warlike tribe which is famous even in Greece. Actually, for some reason we have many jokes in Greece involving the Zulu tribe!

This is a sangoma, a Zulu traditional healer.

   I reached Mtunzini through some quiet country roads, riding up and down green hills. I enjoyed the Indian Ocean coastline, the tropical vegetation of the region and a nice boat-ride in the river. However, it was time to leave South Africa, so I headed northeast to enter in the tiny country of Swaziland…

A quiet boat-ride in Mlalazi River, where the settlement of Mtunzini is.

More photos and reports at: Live Trip Traveller

This is the trailer of the third part of my documentary about my adventures in South Africa (with English subtitles):

This is the entire third part of my documentary about my adventures in South Africa (with English subtitles):

   Βγαίνοντας απ’ το Λεσότο, μπήκα και πάλι στη Νότια Αφρική. Αρχικά επισκέφτηκα τη γραφική Κοιλάδα των Ζωοκλεφτών (Rustler’s Valley), όπου και κατασκήνωσα. Την επόμενη μέρα, μέσα από όμορφες διαδρομές, έφτασα στο Clarens, που θεωρείται η καλλιτεχνική πρωτεύουσα της χώρας. Εκεί έχουν συγκεντρωθεί κάθε είδους καλλιτέχνες κι αυτό φαίνεται στην αισθητική των καταστημάτων και των περιποιημένων σπιτιών της κωμόπολης αυτής. Εκείνο το Σαββατοκύριακο διοργανωνόταν εκεί φεστιβάλ μπύρας με ζωντανή μουσική, μπόλικα ψητά, που λατρεύουν οι Νοτιοαφρικανοί και βέβαια, άφθονη μπύρα! Το Clarens είχε γεμίσει από επισκέπτες και κάθε λίγο ακούγονταν οι θορυβώδης Harley Davidson των εκδρομέων.

Κοντά στο Fouriesburg υπάρχουν αυτοί οι εντυπωσιακοί πέτρινοι σχηματισμοί.

   Αυτό που ανυπομονούσα να δω ήταν το Εθνικό Πάρκο Golden Gate Highlands, το οποίο βρίσκεται πάνω στην οροσειρά Drakensberg. Ονομάζονται τα Βουνά του Δράκου, γιατί αν δει κανείς την οροσειρά από πολύ μακριά, μοιάζει με την πλάτη ενός δράκου. Φιλοξενήθηκα μέσα στο εθνικό πάρκο, σ’ ένα πανέμορφο μέρος μπροστά στον τεράστιο βράχο που δεσπόζει στο βουνό κι ονομάζεται “Brandwag Buttress”. Το πάρκο φημίζεται για τις καταπληκτικές, χρυσαφί αποχρώσεις που παίρνουν τα βράχια λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα.

Πανσέληνος πάνω από τον περίφημο βράχο Brandwag Buttress… Μαγεία!

   Έκανα αρκετές βόλτες στην περιοχή με τη μοτοσυκλέτα μου και πέτυχα όμορφα ζώα, όπως wildebeests, impalas, springboks και ζέβρες! Ανυπομονούσα να κάνω την ολοήμερη πεζοπορία μέχρι το Sentinel Peak, που θεωρείται μια από τις πιο εντυπωσιακές στη Νότια Αφρική. Δυστυχώς, όμως, ο καιρός δε μου έκανε τη χάρη. Περπατούσα συνεχώς μέσα στα σύννεφα σε υψόμετρο που ξεπερνά τα 3.000 μέτρα. Έτσι ενώ ήμουν ακριβώς δίπλα στο δεύτερο ψηλότερο καταρράκτη του κόσμου, τον Tugela, δε μπόρεσα να απολαύσω τη θέα.

Το Εθνικό Πάρκο Golden Gate Highlands φημίζεται για τις καταπληκτικές, χρυσαφί αποχρώσεις που παίρνουν τα βράχια λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα…

   Ήταν ώρα ν’ αφήσω τα βουνά και να κατέβω προς τη θάλασσα… Μέσα από όμορφα δάση έφτασα στην περιοχή των Ζουλού. Εκεί είχα την ευκαιρία να επισκεφτώ έναν παραδοσιακό οικισμό τους και να μάθω μερικά πράγματα για τα ήθη και τα έθιμα αυτής της πολεμοχαρούς φυλής, της οποίας η φήμη φτάνει μέχρι την Ελλάδα. Πάντως, όταν τους ρώτησα για τ’ αεροπλάνα που έπεσαν εκεί με το Γερμανό, τον Ιταλό και τον Έλληνα, είπαν πως δεν είχαν δει τίποτα! Πού εξαφανίστηκαν τόσα αεροπλάνα δεν ξέρω!

Αυτός είναι ένας sangoma, πρακτικός θεραπευτής των Ζουλού.

   Οδηγώντας σε ήσυχους, επαρχιακούς δρόμους και ανεβοκατεβαίνοντας καταπράσινους λόφους, έφτασα στο γραφικό, παραλιακό χωριό Mtunzini. Εκεί απόλαυσα και πάλι τα παράλια του Ινδικού Ωκεανού, την τροπική βλάστηση της περιοχής, αλλά και το ποτάμι, όπου έκανα μια ωραία βόλτα με κάποια βαρκούλα. Ήταν, όμως, ώρα να βγω από τη Νότια Αφρική κι έτσι κατευθύνθηκα βορειοανατολικά, για να μπω στη μικρή Σουαζιλάνδη…

Μια ήσυχη βόλτα στον Ποταμό Mlalazi, όπου βρίσκεται ο παραλιακός οικισμός του Mtunzini.

Περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

Αυτό είναι το trailer του τρίτου μέρους του ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στη Νότια Αφρική:

Αυτό είναι ολόκληρο το τρίτο μέρος του ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στη Νότια Αφρική:

   The unknown Lesotho is a country entirely surrounded by South Africa. It is a small mountain kingdom on which I had an eye ever since I was planning the “mad about Africa” adventure. It is the only country in the world that is entirely located in altitude higher than 1,000 m (3,281 ft). It is also a fact that its lowest point is, amongst all other countries’ lowest points, the highest, with an altitude of 1,400 m (4,593 ft.)! All these facts were very promising for my mountain-loving soul…

Nature’s glory in the mountain Kingdom of Lesotho…

   I entered the country crossing the borderline at the peak of the legendary Sani Pass (2,876 m / 9,436 ft). Only 4×4 vehicles are allowed to ascend the pass, which is sometimes closed due to bad weather conditions. I headed towards Thaba-Tseka through Kotisephola Pass (3,240 m / 10,630 ft). On my way, I found an amazing place to wild camp at, next to a crystal-clear stream. I was already caught under the spell of the mountain kingdom…

Climbing the legendary Sani Pass (2,876 m / 9,436 ft)…

   From Thaba-Tseka I did a detour riding around the picturesque lake formed by the Katse Dam. I luckily found some dirt roads next to the banks, so I enjoyed the magnificent scenery having ridden only a few kilometers on the boring asphalt until then. But the best was yet to come…

A settlement next to the picturesque lake formed by Katse Dam.

   When I returned at Thaba-Tseka, I headed south. The part from Sehonghong all the way to Sehlabathebe National Park was meant to be my favorite in the country. Some parts of the route were kind of rough, with plenty of stones, especially while ascending the Matebeng Pass, where my GPS indicated I was at 2,966 m (9,731 ft). I did not run across any vehicles there. The only human beings I met were at some settlements on the mountains and some random shepherds grazing their herds at the beautiful green meadows of the area.

Looking down from Matebeng Pass (~2,960 m / 9,711 ft).

   While I was descending the pass, I saw a beautiful, green open space next to a small stream. I could not resist… I wild camped there! The wind was blowing harder now and black clouds were coming my way, so I hurried to pitch my tent before the storm would start. Suddenly, I heard a voice greeting me. While I was rushing, I didn’t notice that a young shepherd had approached me. He was covered in a woolen blanket, as most locals in Lesotho do.

The huts in Lesotho are made out of stones and mud, are usually round and have a straw roof.

   It was Frantietier, a very nice and warm youngster. He knew a few words in English, so we made acquaintances. He wanted to improve his English and he was showing me birds, stars and other things around, telling me how all these are called in South Sotho, his own language, and asking me to teach him the English word. He was curious to see the inside of my tent. I decided to cook a traditional Greek meal for both of us, trahana, while Frantietier asked me to play Greek music on my mobile phone. He ate with pleasure the food I cooked, so I assumed he enjoyed trahana, the traditional meal of Greek shepherds! At night, we said goodbye and he walked home.

Frantietier, a very friendly and kind shepherd I met while wild camping.

   I was feeling very nice after meeting Frantietier. He reminded me the hospitality of the Asians… Lesotho, being an independent kingdom, did not face the apartheid consequences that left their mark in neighboring South Africa. This was obvious to me from the very first moments I was there. The atmosphere was refreshingly free of the racism and the hate which stigmatize South Africa. The locals, who are almost entirely black, were waving at me with smiles.

Horses are the most common mean of transport in the countryside of Lesotho.

   The only exception were a few children on the mountains, who, like in some other countries, were playing the dangerous game of throwing stones at trespassing vehicles. One of the stones hit my motorcycle and I stopped to inform the elders of the village, because this has to stop eventually. Despite the fact that they could not speak English, they had already realized what had happened. They sent the rest of the kids to bring the guilty one who was hiding in a corn field. They told me they would hit the child or they would bring him to me so that I could hit him. I would not be able to do that, so I just left asking them to chide the kid and explain him that he must not do that again.

Public transport between Lesotho villages

   Next day I headed to Semonkong, where I hiked to visit Maletsunyane Falls. The water drops from a height of 204 meters (669 ft). This is the place where the Guinness world record is held for the longest commercially operated single-drop abseil. I preferred, though, to stick on my peaceful hike… I ascended to the green plateau where there was a village. People were walking by or wandering around riding their horses. It was a nice feeling to walk in this peaceful scenery and see how the villagers live there. Some people were working in the fields, cultivating the land, growing corn, wheat or sunflower. Women were washing clothes or cooking out of their stone hut. Children were running around, carrying water from the village’s spring or firewood. It was a strange feeling I had when considering that the entire world of these people is this plateau. It is a beautiful world yet very confined. So it doesn’t seem strange to me that most of them want to see something more or get to live someplace else…

It was very beautiful to hike on this plateau and see how the villagers of this small mountain kingdom live…

   Through nice dirt roads and trails, which at some parts were a sea of moving stones, I headed to Malealea. While riding northwest, the high mountains started to fade and gave their place to fields and inhabited areas. Since the scenery was not of much interest any more, I took the paved road to the capital city, Maseru. It was the last weekend before the elections and people were celebrating everywhere with loud music and lots of alcohol! I finally left the country one day before the elections, just to be sure I will not be caught in any violent protest after the election results would be announced. Unfortunately this kind of things happen in many African countries…

The BNP party fans were celebrating dancing with a paper dummy of the party leader!

   Finally, I headed north riding a few more kilometers in this small country. I crossed the border to South Africa and I bid farewell to this beautiful, mountain kingdom, leaving with the best impressions…

Most of Lesotho residents are friendly and smiling, like these guys!

More photos and reports at: Live Trip Traveller

This is the trailer of my documentary about my adventures in Lesotho (with English subtitles):

This is the whole documentary about my adventures in Lesotho (with English subtitles):

   Το Λεσότο, αν και ελάχιστοι το γνωρίζουν, είναι μια χώρα που περιβάλλεται από το κράτος της Νότιας Αφρικής. Είναι ένα μικρό, ορεινό βασίλειο, το οποίο είχα βάλει στο μάτι από τότε που σχεδίαζα το mad about Africa. Αποτελεί τη μοναδική χώρα στον κόσμο που βρίσκεται αποκλειστικά σε υψόμετρο μεγαλύτερο των 1.000 μέτρων, ενώ είναι η χώρα με το πιο ψηλό χαμηλότερο σημείο στον κόσμο, που είναι τα 1.400 μέτρα! Τα χαρακτηριστικά, λοιπόν, αυτής της χώρας υπόσχονταν πως η ορεσίβια φύση μου θα έβρισκε εκεί ένα μικρό παράδεισο…

Το μεγαλείο της φύσης στο ορεινό βασίλειο του Λεσότο…

   Μπήκα στη χώρα περνώντας τα σύνορα στην κορυφή του θρυλικού Περάσματος Sani (2.876 μ.). Η ανάβαση απαγορεύεται σε αυτοκίνητα που δεν είναι εξοπλισμένα με τετρακίνηση, ενώ κάποιες φορές το πέρασμα κλείνει λόγω των καιρικών συνθηκών. Μέσω του Περάσματος Kotisephola (3.240 μ.) κατευθύνθηκα προς το Thaba-Tseka. Στο δρόμο βρήκα ένα μαγευτικό μέρος να κατασκηνώσω, δίπλα σ’ ένα κρυστάλλινο ρυάκι και ήδη τ’ ορεινό βασίλειο του Λεσότο με είχε μαγέψει…

Ανεβαίνοντας το θρυλικό Πέρασμα Sani (2.876 μ.)…

   Από το Thaba-Tseka έκανα μια διήμερη, κυκλική διαδρομή, για να περικυκλώσω τη γραφική λίμνη που έχει δημιουργηθεί από το Φράγμα Katse. Ευτυχώς, βρήκα κι εκεί χωματόδρομους που βρίσκονταν δίπλα στις όχθες, οπότε απόλαυσα μαγευτικά τοπία έχοντας μέχρι στιγμής διανύσει ελάχιστα χιλιόμετρα στη βαρετή άσφαλτο. Τα καλύτερα, όμως, δεν τα είχα δει ακόμη…

Οικισμός στη γραφική λίμνη που έχει δημιουργηθεί από το Φράγμα Katse.

   Όταν ξανακατέβηκα στο Thaba-Tseka, κατευθύνθηκα νότια αυτήν τη φορά. Το κομμάτι μετά το Sehonghong και μέχρι το Εθνικό Πάρκο Sehlabathebe έμελλε να γίνει το αγαπημένο μου στη χώρα. Η διαδρομή ήταν κάπως δύσβατη σε μερικά κομμάτια, με πολλές πέτρες, ειδικά ανεβαίνοντας προς το Πέρασμα Matebeng, όπου το GPS μου έδειξε 2.966 μ. υψόμετρο. Εκεί δεν είδα ούτε ένα όχημα. Οι μόνες ψυχές που συνάντησα ήταν σε μερικούς ορεινούς οικισμούς που πέρασα, αλλά και κάποιοι βοσκοί που είχαν αμολήσει τα ζώα τους στην όμορφη πρασινάδα της περιοχής.

Κοιτώντας από την κορυφή του Περάσματος Matebeng (~2.960 μ.).

   Κατεβαίνοντας, είδα μια καταπράσινη ανοιχτωσιά δίπλα σ’ ένα μικρό ρυάκι και δε μπόρεσα ν’ αντισταθώ… Κατασκήνωσα εκεί! Ο αέρας είχε δυναμώσει και τα μαύρα σύννεφα έρχονταν προς το μέρος μου. Καθώς έστηνα βιαστικά το αντίσκηνό μου, για να προλάβω την καταιγίδα, άκουσα μια φωνή να με χαιρετά. Μέσα στη βιασύνη μου δεν είχα παρατηρήσει πως με είχε πλησιάσει ένας νεαρός βοσκός τυλιγμένος στη μάλλινη κουβέρτα του, όπως παραδοσιακά ντύνονται οι κάτοικοι του Λεσότο.

Κάπως έτσι είναι χτισμένες οι καλύβες στο Λεσότο: με πέτρες ή λάσπη, συνήθως κυκλικές, με αχυρένια στέγη.

   Ήταν ένα πολύ συμπαθητικό και χαμογελαστό παιδί, ο Φραντιέτιερ. Ήξερε μερικές λέξεις στ’ αγγλικά και γνωριστήκαμε. Ήθελε να μάθει καλύτερα τη γλώσσα και συνεχώς μου έδειχνε πουλιά, αστέρια και άλλα, μου τα έλεγε στη γλώσσα του, τα South Sotho, και με ρωτούσε πώς λέγονται στ’ αγγλικά. Ήταν περίεργος να δει πώς ήταν το αντίσκηνό μου από μέσα. Αποφάσισα να μαγειρέψω τραχανά και για τους δύο στο μικρό γκαζάκι μου, ενώ ο Φραντιέτιερ μου ζήτησε να του βάλω στο κινητό μου μουσική από τη χώρα μου. Έφαγε ορεξάτος το φαγητό, οπότε συμπέρανα πως του άρεσε το παραδοσιακό γεύμα των Ελλήνων βοσκών! Όταν βράδιασε, με καληνύχτισε κι άρχισε να περπατά προς το σπίτι του.

Ο Φραντιέτιερ είναι ένας συμπαθητικός και χαμογελαστός βοσκός, που τον γνώρισα εκεί που κατασκήνωνα.

   Ένιωθα πολύ ευχάριστα μετά απ’ αυτήν την όμορφη γνωριμία! Μου θύμισε τους ζεστούς και φιλόξενους Ασιάτες… Το Λεσότο, καθώς ήταν ανεξάρτητο βασίλειο, δεν υπέστη τα τραύματα του απαρτχάιντ, τα οποία στιγμάτισαν τη Νότια Αφρική. Αυτό το ένιωσα από τις πρώτες μου ώρες στο Λεσότο. Δεν υπήρχε στην ατμόσφαιρα αυτό το μίσος κι ο ρατσισμός που χαρακτηρίζουν τη γείτονα χώρα. Οι ντόπιοι, που είναι σχεδόν εξολοκλήρου μαύροι, με χαιρετούσαν φιλικά και χαμογελαστά.

Τα άλογα αποτελούν το πιο συνηθισμένο μέσο μεταφοράς στην επαρχία του Λεσότο.

   Μόνη εξαίρεση αποτελούσαν μερικά παιδιά στα βουνά, που όπως και σε αρκετές άλλες χώρες, έπαιζαν πετώντας μου πέτρες. Μια χτύπησε τη μοτοσυκλέτα μου και σταμάτησα ν’ αναφέρω το γεγονός στους γηραιότερους του χωριού, γιατί αλλιώς ποτέ δε θα σταματήσει αυτή η κακιά συνήθεια. Οι άνθρωποι, παρόλο που δε μιλούσαν αγγλικά, αμέσως κατάλαβαν τι έγινε κι έστειλαν τ’ άλλα παιδιά να βρουν το μπόμπιρα που είχε κρυφτεί ανάμεσα στα καλαμπόκια. Μου έκαναν νόημα πως θα το δείρουν ή θα το φέρουν να το δείρω εγώ. Δεν κατάλαβα τι από τα δύο εννοούσαν με τα νοήματά τους, πάντως δε θα μπορούσα να δείρω το παιδί, οπότε έφυγα ζητώντας τους απλά να το μαλώσουν, για να μην το ξανακάνει.

Συγκοινωνία ανάμεσα στα χωριά του Λεσότο

   Την επόμενη μέρα κατευθύνθηκα προς το Semonkong, όπου έκανα μια σύντομη πεζοπορία για να επισκεφτώ τον Καταρράκτη Maletsunyane. Εκεί το νερό χύνεται από τα 204 μέτρα ύψος κι έχει καταρριφθεί το ρεκόρ Guinness για τη μεγαλύτερη, εμπορικά εκμεταλλευόμενη, συνεχόμενη καταρρίχηση στον κόσμο. Εγώ προτίμησα ν’ αρκεστώ σε μια γαλήνια πεζοπορία… Ανέβηκα μέχρι το καταπράσινο οροπέδιο όπου βρισκόταν κάποιο χωριό. Οι άνθρωποι περπατούσαν ή πηγαινοέρχονταν με τ’ άλογά τους. Ήταν ωραία να περπατώ κι εγώ μέσα σ’ αυτή την ησυχία των βουνών και να βλέπω πώς ζουν εκεί οι χωρικοί. Μερικοί άντρες δούλευαν στα χωράφια. Είχαν σπαρμένα καλαμπόκια, ηλιόσπορους και σιτάρι. Οι γυναίκες έπλεναν ρούχα ή ετοίμαζαν το φαγητό έξω από την πέτρινη καλύβα τους. Τα παιδιά έτρεχαν πέρα δώθε. Κουβαλούσαν νερό από τη βρύση του χωριού ή ξυλαράκια για το άναμμα της φωτιάς. Ήταν περίεργη αίσθηση να νιώθω πως ο κόσμος αυτών των ανθρώπων ήταν αυτό το οροπέδιο. Είναι όμορφος κόσμος, αλλά και πολύ περιορισμένος. Δεν παραξενεύομαι που οι περισσότεροι θέλουν να δουν και κάτι παραπάνω ή να ζήσουν κάπου αλλού…

Ήταν πολύ όμορφα να περπατώ σ’ αυτό το οροπέδιο και να βλέπω πώς ζουν οι χωρικοί αυτού του μικρού βασιλείου…

   Μέσα από ωραίους χωματόδρομους και μονοπάτια, που σε κάποια σημεία ήταν μια θάλασσα από κινούμενες πέτρες, κατευθύνθηκα προς το Malealea. Προς τα βορειοδυτικά, τα ψηλά βουνά άρχισαν να δίνουν τη θέση τους σε χωράφια και περιοχές πιο πυκνοκατοικημένες. Κάπου εκεί, μια και το τοπίο δεν ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρον, πάτησα στην άσφαλτο για να βγω στην πρωτεύουσα, το Maseru. Ήταν το τελευταίο Σαββατοκύριακο πριν τις εκλογές κι ο κόσμος το γλεντούσε παντού με πολύ ποτό και δυνατή μουσική! Τελικά, βγήκα από τη χώρα μια μέρα πριν γίνουν οι εκλογές, για να γλιτώσω από πιθανές αναταραχές που αναμένονταν όταν θ’ ανακοινώνονταν τ’ αποτελέσματα, πράγμα συνηθισμένο στις περισσότερες αφρικανικές χώρες…

Οι οπαδοί του κόμματος BNP έστησαν ξέφρενο γλέντι στο δρόμο με χάρτινο ομοίωμα του πολιτικού ηγέτη!

   Κάνοντας μερικά χιλιόμετρα ακόμη στο μικρό Λεσότο, κατευθύνθηκα προς τα βόρεια. Εκεί πέρασα τα σύνορα προς τη Νότια Αφρική κι έτσι αποχαιρέτησα με τις καλύτερες αναμνήσεις αυτό το όμορφο, ορεινό βασίλειο…

Έτσι χαμογελαστοί και φιλικοί είναι οι περισσότεροι κάτοικοι του Λεσότο!

Περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

Αυτό είναι το trailer του ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στο Λεσότο:

Αυτό είναι ολόκληρο το ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στο Λεσότο: