Posts Tagged ‘XR 250’

   Cobrra is a new Slovakian company which released a ground-breaking product. Its Nemo 2 is an independent system which automatically lubricates the motorcycle’s chain while riding. This way the chain never has to work without oil which is something that increases the chain’s lifetime. So, you don’t have to struggle lubricating your chain every once in a while, which can be a headache, especially if you don’t have a centre stand on your bike. While riding, you just rotate the container of Nemo 2 90 degrees clockwise and it will take care of the rest… It doesn’t get any easier!

The only thing you have to do to lubricate the chain is to rotate Cobrra Nemo 2 90 degrees clockwise!

   When you travel around Africa, it’s always a trouble to find a chain lubrication spray. They are just not available in most countries. But now I don’t have to carry any spray! One thing less in my luggage 😉 I can feed Nemo 2 with any kind of oil, preferably 80W90 gear oil, which is widely available even in Africa.

   Another advantage is than I can lubricate my chain right when it needs to, for instance, after rain or a dusty off-road ride. By rotating the Nemo 2 180 degrees, you can flush your chain with more oil, which is very useful when you come out of a desert and you want to get rid of that nasty sand… Each lubrication cycle lasts between 150 and 350 km (93 to 217 miles), depending on your speed and the weather conditions. Each container full of oil can last up to 5,000 km (3,107 miles).

The oil is dispensed on the chain through this hose.

   The most important advantage of Cobrra Nemo 2 against other automatic lubrication systems is its reliability. Nemo 2 is absolutely independent. It works with pressure which is formed in its container. That means it doesn’t need vacuum or even electricity, so you don’t have to make any nasty modification to your bike and nothing can go wrong. Nemo 2 is robust even for thousands of kilometers in rough off-road conditions and that’s what is important for me.

   So, now my rides are more peaceful and enjoyable since I have one thing less to care about. I am glad I have the Cobrra Nemo 2 along my expedition on the African continent!

   Η Cobrra είναι μια νέα εταιρεία από τη Σλοβακία, που έχει δημιουργήσει ένα πρωτοποριακό προϊόν. Το Nemo 2 είναι ένα αυτόνομο σύστημα που λαδώνει την αλυσίδα κίνησης της μοτοσυκλέτας καθώς αυτή κινείται. Έτσι η αλυσίδα δε μένει ποτέ χωρίς λάδι, γεγονός που συμβάλει στη μακροζωία της. Δε χρειάζεται ν’ αγωνίζεται κανείς να λαδώσει την αλυσίδα κάθε λίγο, πράγμα που μπορεί ν’ αποδειχθεί μπελάς, ειδικά σε μοτοσυκλέτες που δε διαθέτουν ορθοστάτη. Καθώς οδηγεί κανείς, απλά περιστρέφει το Nemo 2 90 μοίρες δεξιόστροφα και τα υπόλοιπα τ’ αναλαμβάνει αυτό… Πιο απλό δε γίνεται!

Το μόνο που χρειάζεται για να λαδωθεί η αλυσίδα είναι να περιστρέψει κανείς το Cobrra Nemo 2 90 μοίρες δεξιόστροφα!

   Τα ειδικά σπρέι για τη λίπανση της αλυσίδας κίνησης είναι δυσεύρετα στην Αφρική. Απλούστατα δε διατίθενται στις περισσότερες χώρες. Τώρα, όμως, δε χρειάζεται να κουβαλώ κανένα σπρέι! Ένα πράγμα λιγότερο στα μπαγκάζια μου 😉 Μπορώ να βάζω οτιδήποτε λάδι στο Nemo 2, κατά προτίμηση βαλβολίνη 80W90, που μπορεί να βρει κανείς οπουδήποτε, ακόμη και στην Αφρική.

   Ένα άλλο πλεονέκτημα είναι πως τώρα μπορώ να λαδώνω την αλυσίδα μου ακριβώς τη στιγμή που το χρειάζεται, όπως για παράδειγμα, μετά από βροχή ή από εκτός δρόμου οδήγηση σε περιβάλλον με σκόνη. Περιστρέφοντας το Nemo 2 κατά 180 μοίρες, η αλυσίδα ξεπλένεται με περισσότερο λάδι, πράγμα ιδιαίτερα χρήσιμο όταν βγαίνει κανείς από την έρημο και θέλει να ξεφορτωθεί τη ζημιογόνα άμμο από την αλυσίδα… Κάθε λάδωμα διαρκεί από 150 έως 350 χιλιόμετρα, ανάλογα με την ταχύτητα οδήγησης και τις καιρικές συνθήκες. Κάθε γέμισμα του Nemo 2 μπορεί να διαρκέσει μέχρι και 5.000 χιλιόμετρα.

Από αυτό το σωληνάκι χύνεται το λάδι στην αλυσίδα.

   Το σημαντικότερο πλεονέκτημα του Cobrra Nemo 2 έναντι άλλων συστημάτων αυτόματης λίπανσης της αλυσίδας είναι η αξιοπιστία του. Το Nemo 2 είναι απολύτως αυτόνομο. Λειτουργεί με πίεση που δημιουργείται μέσα στη μικρή δεξαμενή του. Αυτό σημαίνει πως δε χρειάζεται ούτε υποπίεση ούτε ηλεκτρισμό, οπότε δεν απαιτείται καμιά μετατροπή στη μοτοσυκλέτα και τίποτα δε μπορεί να πάει στραβά. Το Nemo 2 μπορεί ν’ αντέξει χιλιάδες χιλιόμετρα ακόμη και σε σκληρές εκτός δρόμου συνθήκες κι αυτό είναι που μετρά για ‘μένα.

   Τώρα, λοιπόν, οδηγώ τη μοτοσυκλέτα μου ακόμη πιο ξένοιαστος, αφού έχω ένα πράγμα λιγότερο να φροντίζω. Χαίρομαι που έχω το Cobrra Nemo 2 στο mad about Africa!

   Proceeding with “You’ve got mail!” action, that unites African immigrants with their families, I had a special mission to accomplish in South Africa… This time it was not the letter of an immigrant in Greece but the letter of a girl’s family from Cameroon. Loic from Yaoundé, the capital of Cameroon, gave us a letter in June 2014 for his two sisters who live in South Africa. Six years have passed since they left home and they have never met ever since. They keep in touch but it is too expensive to fly in Africa, so most people cannot afford it.

Loic from Cameroon gave us a letter in June 2014 and asked us to deliver it to his sisters in South Africa.

   Stephanie is 31 years old and is currently living between Pretoria and Johannesburg. She invited me to her small apartment and she made me feel like an honored guest. She studies management and accounting, while she translates between English and French to make a living.

   Her sister lives in Johannesburg and she is married to a Cameroonian. They got three children. They sometimes meet each other during weekends. There are many Cameroonians in South Africa but Stephanie told me that she’s quite antisocial and hasn’t got any friends. She was asking about my journey and she was curious how could I not be afraid of the locals. She is quite afraid herself due to the xenophobic attacks that are on the rise in South Africa these days.

Handing over to Stephanie the letter I was carrying all those months…

   South Africa is the most developed country on the continent and it attracts immigrants from various African countries where life is hell. Unfortunately, the last years some black South Africans attack immigrants from Zimbabwe, Mozambique, Somalia, Congo, Malawi and other African countries. The excuse is always the same all around the world… Those immigrants take the job opportunities out of the locals, they say. However, most businessmen claim that Zimbabweans are better educated, more reliable and more hard working than South Africans. But people everywhere are afraid of the competition and they don’t want meritocracy to rule. They just want to get rid of the foreigners, who struggle to make ends meet and sometimes they pay with their life…

   Images from xenophobic attacks on the news are really hard to watch… Groups of furious locals with machetes on hands grab any poor guy who tried to escape the hell from his own country in order to survive. How could they imagine that an even worse kind of living hell would wait for them in South Africa, in Europe, in America… The story is the same worldwide. Poor people are the ones who have to pay the price. Some locals tie young immigrants wearing shabby clothes, who can hardly survive, and they burn them alive! There was even somebody who was filming that on his mobile phone, so I watched the most hideous images my eyes have ever seen… It makes you wonder: don’t these people have any feelings?

Stephanie was touched to see her old family photos…

   I handed over to Stephanie the letter that I was carrying all those months around Africa. She opened it, she read it and she found inside some old family photos that really touched her. She saw herself as a little girl with her siblings and her best friends. When I asked her if and when she will meet them again, she didn’t know what to answer. Until then, she will only be seeing them on these old, washed-out photographs…

   Συνεχίζοντας τη δράση «Το… πάμε το γράμμα!» κι ενώνοντας Αφρικανούς μετανάστες με τις οικογένειές τους, είχα μια ιδιαίτερη αποστολή να εκπληρώσω στη Νότια Αφρική… Αυτήν τη φορά δεν είχα να παραδώσω το γράμμα ενός μετανάστη στην Ελλάδα, αλλά το γράμμα της οικογένειας μιας μετανάστριας από το Καμερούν. Τον Ιούνιο του 2014 ο Loic, που ζει στην πρωτεύουσα του Καμερούν, τη Yaoundé, μας έδωσε ένα γράμμα για τις δυο αδερφές του, που ζουν στη Νότια Αφρική. Εδώ κι έξι χρόνια, από τότε που έφυγαν, δεν τις έχει δει κι ούτε ξέρει πότε μπορεί να τις ξαναδεί. Αν και κρατούν επαφή, οι πτήσεις είναι πανάκριβες, οπότε σχεδόν ανέφικτες για τους περισσότερους Αφρικανούς.

Τον Ιούνιο του 2014 ο Loic απ’ το Καμερούν μας έδωσε ένα γράμμα για να μεταφέρουμε στις αδερφές του στη Νότια Αφρική.

   Η Stephanie είναι τριάντα ενός χρονών και τώρα ζει ανάμεσα στην Pretoria και το Johannesburg, όπου και τη συνάντησα. Με προσκάλεσε στη μικρή γκαρσονιέρα που νοικιάζει, όπου μ’ έκανε να αισθανθώ σαν επίτιμος φιλοξενούμενος. Σπουδάζει διοίκηση και λογιστική, ενώ αναλαμβάνει μεταφράσεις από τα αγγλικά στα γαλλικά και το αντίστροφο.

   Η αδερφή της, η οποία ζει στο Johannesburg, έχει παντρευτεί κάποιον Καμερουνέζο που ζει εκεί και μάλιστα έχουν τρία παιδιά. Μερικές φορές βλέπονται τα Σαββατοκύριακα. Αν και υπάρχουν αρκετοί Καμερουνέζοι στη Νότια Αφρική, η Stephanie μου έλεγε πως δεν έχει φίλους κι είναι αρκετά αντικοινωνική. Με ρωτούσε για το ταξίδι μου κι απορούσε πώς δε φοβάμαι τους ντόπιους. Η ίδια φοβάται τις ξενοφοβικές επιθέσεις που τον τελευταίο καιρό βρίσκονται σε έξαρση στη Νότια Αφρική.

Παραδίδοντας στη Stephanie το γράμμα που κουβαλούσα όλους αυτούς τους μήνες ανά την Αφρική…

   Η Νότια Αφρική, όντας η πιο ανεπτυγμένη χώρα της ηπείρου, προσελκύει μετανάστες από διάφορες αφρικανικές χώρες όπου η ζωή είναι τραγική. Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια κάποιοι μαύροι Νοτιοαφρικανοί οργανώνουν αιματηρές επιθέσεις σε μετανάστες από τη Ζιμπάμπουε, τη Μοζαμβίκη, τη Σομαλία, το Κονγκό, το Μαλάουι κι άλλες αφρικανικές χώρες. Η δικαιολογία είναι πάντα η ίδια σ’ όλο τον κόσμο… Τους κλέβουν τις δουλειές, λεν. Ωστόσο, οι περισσότεροι επιχειρηματίες λεν πως οι μετανάστες απ’ τη Ζιμπάμπουε είναι καλύτερα μορφωμένοι, πιο συνεπείς και πιο εργατικοί από τους ντόπιους. Ο κόσμος, όμως, παντού φοβάται τον ανταγωνισμό και δε θέλει την αξιοκρατία. Θέλει απλά να διώξει τους ξένους, που αγωνίζονται σκληρά για ένα κομμάτι ψωμί και πολλές φορές το πληρώνουν με τη ζωή τους…

   Στις ειδήσεις προβάλλονται εικόνες που δύσκολα αντέχει κανείς να δει… Ομάδες οργισμένων ντόπιων με μασέτες στα χέρια αρπάζουν όποιον φουκαρά προσπάθησε ν’ αποδράσει από την κόλαση της χώρας του για να επιβιώσει. Πού να ήξεραν οι καημένοι πως μια χειρότερη κόλαση θα τους περίμενε στη Νότια Αφρική, στην Ευρώπη, στην Αμερική… Σ’ όλο τον κόσμο η ιστορία είναι η ίδια. Όπου φτωχός κι η μοίρα του. Οι ντόπιοι δένουν νεαρά παιδιά με κουρελιασμένα ρούχα, που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα και τα καίνε ζωντανά! Κάποιος, μάλιστα, βιντεοσκοπούσε τη σκηνή με το κινητό του τηλέφωνο κι έτσι είδα ό,τι πιο απεχθές έχουν δει ποτέ τα μάτια μου… Σε κάνει ν’ απορείς: αυτοί οι «άνθρωποι» δεν έχουν αισθήματα;

Όταν η Stephanie είδε τις παλιές, οικογενειακές φωτογραφίες που της έστειλαν, συγκινήθηκε…

   Έδωσα στη Stephanie το γράμμα που είχα από την οικογένειά της και κουβαλούσα όλους αυτούς τους μήνες ανά την Αφρική. Το άνοιξε, το διάβασε κι εκεί μέσα βρήκε κάποιες παλιές, οικογενειακές τους φωτογραφίες, που την έκαναν να συγκινηθεί. Είδε τον εαυτό της όταν ήταν μικρό κοριτσάκι μαζί με τ’ αδέρφια της και τις καλύτερές της φίλες. Τη ρώτησα αν και πότε θα τους ξαναδεί και δεν ήξερε τι να μου απαντήσει. Μέχρι τότε, θα τους βλέπει στις παλιές αυτές, ξεθωριασμένες φωτογραφίες…

   Exiting Swaziland and re-entering South Africa, I ran across some of the oldest rock formations found on planet earth. They are three and a half billion years old! It was hard for me to realize what those numbers mean… I was trying to imagine how different our planet was back then. The moon was closer, the earth was rotating faster, a day was consisted of just 18 hours and the sea water was boiling hot! There are very few places around the world where rocks of a similar age have been found. The unique thing about these areas is that they were underneath the sea when our planet was first created but they are completely revealed now.

These are some of our planet’s oldest rocks, with a history of three and a half billion years!

   I was hosted in a beautiful, quiet farm and my host took me to a safari through the famous Kruger National Park. It’s a park as big as Israel! We were very lucky… We saw lions, rhinos, elephants, buffaloes, a leopard, hippos, giraffes, crocodiles, rare wild dogs, various kinds of antelopes and monkeys, plus many rare birds! The army patrols the area all the time in order to stop the hunters who enter the park, usually through Mozambique, to kill rhinos. Chinese people think the rhino’s horn has aphrodisiac properties, so they pay lots of money for that!

Rhinos are unfortunately seriously threatened from hunters, since Chinese people think the rhino’s horn has aphrodisiac properties, so they pay lots of money for that!

   I headed north riding through thick forests. I was amazed by the area around Sabie… I was hosted in the Gunyatoo trout farm and I explored the mountains around there, which are full of forests and marvelous waterfalls. I then reached the picturesque village of Haenertsburg through the impressive Blyde River Canyon. That is also surrounded by thick forests and beautiful mountains where I enjoyed some hikes with my host and a couple of other travelers that she was hosting.

The picturesque village of Haenertsburg reminds the South Africa of a different era…

   It was time to get to Johannesburg and Pretoria. At first I was not sure I wanted to visit this huge metropolis that is infamous for its violent criminality. However, I had a great time with some cool friends I met there! I was hosted by Philip, the South African motorcyclist I had met on the road and traveled with for a couple of days, when I had first entered South Africa some months ago! Every night we had a barbecue or braai as South Africans call it, and we had nice conversations with Philip, his friend Pieter and his family.

I’m still in South Africa, in Johannesburg actually!

   It was time to exit this very interesting country and start heading north. I spent more than three months in South Africa and made many good friends who I hope to meet again. So, a part of my soul stayed in this beautiful country… I was always curious to see how such a diverse mix of people coexist in this multicultural country. I sadly realized that this is not a peaceful coexistence though. But anyway, it’s very interesting to study this diverse society.

This is usually the way the diverse society of South Africa is separated…

   I knew that a tourist is not supposed to stay in South Africa for more than three months in a period of a year. I definitely needed more time to explore this huge and interesting country, so I overstayed my entry permit. This way I became an illegal immigrant too! Extending the entry permit is practically impossible but I had carefully researched the new law which is applied since May 2014. I knew that while exiting South Africa, I would be declared undesirable for a year, which is something I don’t mind at all. There is no fine anymore, so it was not a big deal for me…

Hey, Timon! What’s up dude?

   The only issue was that the friendly border officials were worried that I would be trapped in no man’s land if a visa for Botswana would not be granted to me. I explained them that Europeans do not need a visa for Botswana, so I convinced them to go on and declare me undesirable. They took my fingerprints and I just kept as a souvenir the document which makes me too undesirable in a country…

I too became an illegal immigrant and undesirable in South Africa!

More photos and reports at: Live Trip Traveller

This is the trailer of the fourth and final part of my documentary about my adventures in South Africa (with English subtitles):

This is the entire fourth and final part of my documentary about my adventures in South Africa (with English subtitles):

   Βγαίνοντας από τη Σουαζιλάνδη και μπαίνοντας ξανά στη Νότια Αφρική, είδα κάποια από τα αρχαιότερα πετρώματα που έχουν βρεθεί στον πλανήτη μας. Είναι ηλικίας τριάμισι δισεκατομμυρίων ετών! Προσπαθούσα να χωνέψω αυτά τα νούμερα και να συλλογιστώ πόσο διαφορετικός ήταν ο πλανήτης μας εκείνη την εποχή. Η σελήνη ήταν πιο κοντά, η γη περιστρεφόταν πιο γρήγορα, η μέρα αποτελούνταν από μόλις 18 ώρες και το νερό της θάλασσας ήταν καυτό! Σε ελάχιστα μέρη έχουν βρεθεί πετρώματα τέτοιας ηλικίας. Η ιδιαιτερότητα αυτών των περιοχών είναι πως βρίσκονταν κάτω από τη θάλασσα στις πρώιμες φάσεις της δημιουργίας του πλανήτη, ενώ τώρα έχουν αποκαλυφθεί.

Αυτά είναι κάποια από τα αρχαιότερα πετρώματα που έχουν βρεθεί στον πλανήτη μας, ηλικίας τριάμισι δισεκατομμυρίων ετών!

   Με φιλοξένησαν σε μια όμορφη, ήσυχη φάρμα κι ο οικοδεσπότης μου με πήγε για σαφάρι στο περίφημο Εθνικό Πάρκο Kruger. Πρόκειται για ένα πάρκο στο μέγεθος του Ισραήλ! Ήμασταν πολύ τυχεροί… Είδαμε λιοντάρια, ρινόκερους, ελέφαντες, βουβάλια, λεοπάρδαλη, ιπποπόταμους, καμηλοπαρδάλεις, κροκόδειλους, άγρια σκυλιά, που είναι ιδιαίτερα σπάνια, ένα σωρό είδη από αντιλόπες και μαϊμούδες, αλλά και πολλά σπάνια πουλιά! Ο στρατός κάνει συνεχώς περιπολίες εκεί, για να σταματήσει τους κυνηγούς, που συνήθως μπαίνουν από τη Μοζαμβίκη για να σκοτώσουν ρινόκερους. Το κέρατό τους οι Κινέζοι το θεωρούν αφροδισιακό, οπότε πληρώνουν πολλά λεφτά για να το αποκτήσουν!

Οι ρινόκεροι, δυστυχώς, απειλούνται από τους λαθροκυνηγούς, αφού οι Κινέζοι πληρώνουν πολλά για το κέρατό τους, που το θεωρούν αφροδισιακό!

   Μέσα από πυκνά δάση, άρχισα να κατευθύνομαι προς τα βόρεια. Η περιοχή γύρω από το Sabie με μάγεψε… Με φιλοξένησαν στη γραφική φάρμα Gunyatoo κι έκανα συνεχώς βόλτες στις τριγύρω περιοχές για ν’ απολαύσω τους υπέροχους καταρράκτες που χύνονται στα βουνά. Αφού οδήγησα στο εντυπωσιακό Φαράγγι του Ποταμού Blyde, έφτασα στο συμπαθητικό χωριουδάκι Haenertsburg. Περιβάλλεται κι αυτό από δάση κι όμορφα βουνά, όπου κάναμε κάποιους ωραίους περίπατους με την οικοδέσποινά μου και κάποιους άλλους ταξιδιώτες που φιλοξενούσε.

Το συμπαθητικό χωριουδάκι Haenertsburg θυμίζει τη Νότια Αφρική μιας άλλης εποχής…

   Είχε έρθει η ώρα να περάσω κι από το Johannesburg και την Pretoria. Δεν ήμουν και πολύ ενθουσιασμένος να δω αυτήν την τεράστια μητρόπολη που φημίζεται για την εγκληματικότητά της. Τελικά, όμως, με την κατάλληλη παρέα πέρασα υπέροχα. Με φιλοξένησε ο Philip, ο Νοτιοαφρικανός μοτοσυκλετιστής που είχα γνωρίσει στο δρόμο και ταξιδέψαμε μαζί για δυο μέρες, όταν πρωτομπήκα στη Νότια Αφρική πριν μήνες. Μαζί με το φίλο του, Pieter, και την οικογένειά του, ψήναμε τα βράδια, όπως συνηθίζουν στη Νότια Αφρική και τα λέγαμε.

Δεν άλλαξα χώρα… Στη Νότια Αφρική είμαι ακόμη και συγκεκριμένα στο Johannesburg!

   Είχε έρθει η ώρα να βγω από αυτήν την άκρως ενδιαφέρουσα χώρα και να πάρω τη ρότα προς τα βόρεια. Αφιέρωσα πάνω από τρεις μήνες στη Νότια Αφρική κι έκανα πολλούς καλούς φίλους, τους οποίους ελπίζω να ξαναδώ. Έτσι ένα κομμάτι της ψυχής μου έμεινε σ’ αυτή την πανέμορφη χώρα… Πάντα ήμουν περίεργος να δω πώς λειτουργεί μια τόσο ποικιλόμορφη κοινωνία, που αποτελείται από ανθρώπους κάθε ράτσας. Δυστυχώς, διαπίστωσα πως δε λειτουργεί αρμονικά, αλλά παρόλ’ αυτά είναι ένα ενδιαφέρον μάθημα να παρατηρήσει κανείς αυτή την κοινωνία.

Κάπως έτσι διαχωρίζεται η ποικιλόμορφη κοινωνία της Νότιας Αφρικής…

   Ήξερα πως στη Νότια Αφρική δεν επιτρέπεται να μείνει ένας τουρίστας για παραπάνω από ενενήντα μέρες μέσα σε διάστημα ενός χρόνου. Εγώ χρειαζόμουν σίγουρα περισσότερο χρόνο σ’ αυτήν την τεράστια κι ενδιαφέρουσα χώρα, οπότε είχα μείνει πιο πολύ απ’ όσο μου επέτρεπε η άδεια εισόδου μου. Έγινα κι εγώ λαθρομετανάστης! Η ανανέωση της άδειας εισόδου είναι πρακτικά αδύνατη, αλλά είχα μελετήσει προσεκτικά το νόμο που ισχύει από το Μάιο του 2014. Ήξερα πως βγαίνοντας από τα σύνορα, θα με δηλώσουν ανεπιθύμητο στη Νότια Αφρική για ένα χρόνο, πράγμα που δε μ’ ενοχλεί καθόλου. Το πρόστιμο έχει καταργηθεί, οπότε ούτε γάτα ούτε ζημιά…

Έι, Τιμόν, παλιόφιλε!

   Το μόνο πρόβλημα ήταν πως οι φιλικοί υπάλληλοι στα σύνορα ανησυχούσαν μήπως δε μου δώσουν βίζα για τη Μποτσουάνα κι έτσι εγκλωβιστώ ανάμεσα στις δύο χώρες. Όταν τους εξήγησα πως οι Ευρωπαίοι δε χρειαζόμαστε βίζα για τη Μποτσουάνα, τους έπεισα να συμπληρώσουν τ’ απαραίτητα έγγραφα, μου πήραν τα δακτυλικά αποτυπώματα κι έτσι μου έμεινε για σουβενίρ η δήλωση που με κάνει κι εμένα ανεπιθύμητο σε κάποια χώρα…

Έγινα κι εγώ λαθρομετανάστης κι ανεπιθύμητος στη Νότια Αφρική!

Περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

Αυτό είναι το trailer του τέταρτου και τελευταίου μέρους του ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στη Νότια Αφρική:

Αυτό είναι ολόκληρο το τέταρτο και τελευταίο μέρος του ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στη Νότια Αφρική: