Posts Tagged ‘XR 250’

   I met Blessing in 2013 in Thessaloniki, Greece, my hometown. He was born in 1987 in a village near Mutare, Zimbabwe. In 2009 he got a scholarship from his country to study medicine in the Greek Military School of Combat Support Officers. The public school provides him accommodation and boarding. He learnt Greek well enough and he speaks English fluently, as many Zimbabweans do. Zimbabweans are famous for their education, their friendliness and their humour. That’s the case of Blessing too. He visits his family and friends in Zimbabwe every summer, when the school is on vacations. He is now at the fifth and last year of his studies. So, he will soon return to Zimbabwe to serve in the army.

Liberty with his BMW

   In Zimbabwe I had the chance to visit two of his friends. The first one was Liberty in the capital, Harare. Liberty is a young photographer who shoots weddings and other events. He came to meet me on his tuned and shiny BMW 316! We went to eat in a local restaurant where I tried sadza, a white, tasteless staple food which is made out of ground maize and is found almost all around Africa. They eat it with a sauce made out of vegetables and leaves, sometimes topped with fish or meat for people who can afford it.

Eating sadza with Liberty and his friend.

   In Mutare I met another friend of Blessing. Peter was born and raised in the same village where Blessing was. Now he is the accounts officer of a banana plantation which supplies many African countries with its tasty fruits. That’s one of the few farms which belongs to a white Zimbabwean that the government hasn’t confiscated. It is huge, it employs thousands of people and it really supports what has been left from the country’s collapsed economy.

Peter in the office of the farm where he is working as an accounts officer.

   Peter himself rents a small farm to grow some potatoes and beans. Now he is thinking to venture into cattle and goat raising, since there is a high demand around Christmas. He used to be a sculptor working on wood. He showed me the scar on his arm which is what was left after an accident with the chisel. Zimbabweans are famous throughout Southern Africa for their handicrafts. However, Peter realised he could not make a living out of this. So, he decided to get a better education and make a career on accounting.

   I was glad to meet Blessing and his nice friends in Zimbabwe! I got to know how each one of them lives in Greece and in Zimbabwe. After all, that’s what “You’ve got mail!” is all about…

   Γνώρισα το Blessing το 2013 στη Θεσσαλονίκη. Γεννήθηκε το 1987 σ’ ένα χωριό κοντά στο Mutare της Ζιμπάμπουε. Το 2009 πήρε υποτροφία από τη χώρα του για να σπουδάσει ιατρική στη Στρατιωτική Σχολή Αξιωματικών Σωμάτων, η οποία του παρέχει τη διαμονή και τη διατροφή. Έμαθε ελληνικά αρκετά καλά, ενώ μιλά άπταιστα αγγλικά, όπως αρκετοί συντοπίτες του. Οι κάτοικοι της Ζιμπάμπουε φημίζονται για τη μόρφωσή τους, τη φιλικότητά τους και το χιούμορ τους. Έτσι ακριβώς είναι κι ο Blessing. Επισκέπτεται την οικογένεια και τους φίλους του στη Ζιμπάμπουε κάθε καλοκαίρι, όταν η σχολή σταματά. Βρίσκεται τώρα στο πέμπτο και τελευταίο έτος των σπουδών του. Σύντομα, λοιπόν, θα επιστρέψει στη Ζιμπάμπουε, για να υπηρετήσει στο στρατό της χώρας του.

Ο Liberty με τη BMW του

   Στη Ζιμπάμπουε είχα την ευκαιρία να γνωρίσω δύο από τους φίλους του. Ο πρώτος ήταν ο Liberty στην πρωτεύουσα της χώρας, τη Harare. Είναι ένας νεαρός φωτογράφος που καλύπτει γάμους και άλλες εκδηλώσεις. Ήρθε να με συναντήσει με τη γυαλισμένη και βελτιωμένη του BMW 316! Πήγαμε να φάμε σ’ ένα τοπικό εστιατόριο, όπου δοκίμασα sadza, μια άσπρη, άνοστη μάζα που τρων αντί για ψωμί. Φτιάχνεται από καλαμποκάλευρο και συναντάται σχεδόν σε ολόκληρη την αφρικανική ήπειρο. Συνήθως συνοδεύεται από κάποια σάλτσα με χορταρικά, φύλλα ή λαχανικά, ενώ όσοι έχουν τη δυνατότητα να διαθέσουν λίγα χρήματα παραπάνω, τρων μαζί ψάρι ή κρέας.

Τρώγοντας sadza με το Liberty και το φίλο του.

   Στο Mutare γνώρισα ακόμη ένα φίλο του Blessing. Ο Peter γεννήθηκε και μεγάλωσε στο ίδιο χωριό με το Blessing. Τώρα είναι ο λογιστής σε μια φυτεία με μπανάνες, που προμηθεύει αρκετές αφρικανικές χώρες με τα λαχταριστά φρούτα της. Αυτή είναι μια από τις ελάχιστες φάρμες που ανήκει σε λευκό Ζιμπαμπουάνο και η κυβέρνηση δεν έχει κατασχέσει. Είναι τεράστια και απασχολεί χιλιάδες εργαζόμενους, οπότε στηρίζει σημαντικά ό,τι έχει μείνει από τη ρημαγμένη οικονομία αυτής της χώρας.

Ο Peter στα γραφεία της φάρμας όπου εργάζεται ως λογιστής.

   Ο ίδιος ο Peter νοικιάζει μια μικρή φάρμα όπου καλλιεργεί πατάτες και φασόλια. Τώρα σκέφτεται ν’ ασχοληθεί με την εκτροφή βοοειδών και κατσικιών, αφού η ζήτηση τα Χριστούγεννα είναι αυξημένη. Ασχολούταν με την ξυλογλυπτική και μου έδειξε το σημάδι που ‘χει μείνει στο χέρι του από ένα ατύχημα με το κοπίδι. Οι κάτοικοι της Ζιμπάμπουε φημίζονται σ’ όλο το νότιο κομμάτι της Αφρικής για τις καλλιτεχνικές τους δεξιότητες. Ωστόσο, ο Peter διαπίστωσε πως δε θα μπορούσε να βγάλει τα προς το ζην κατ’ αυτόν τον τρόπο. Έτσι αποφάσισε να σπουδάσει και να κάνει καριέρα στη λογιστική.

   Χάρηκα πολύ που γνώρισα το Blessing και τους φίλους του στη Ζιμπάμπουε! Είχα την ευκαιρία να μάθω πώς ζει ο καθένας τους στην Ελλάδα και τη Ζιμπάμπουε. Ούτως ή άλλως, αυτός είναι ο σκοπός της αποστολής «Το… πάμε το γράμμα!».

   Crossing into Zimbabwe from Botswana, my first stop was at Victoria Falls! I was there almost 6 months ago but this time I had a very different glimpse of the falls. At that time I was in Zambia and it was the peak of the dry season. The waterfalls had almost been vanished and the spectacle was not impressive at all. But this time… when I first saw the 1,708 meter (5,604 ft) wide waterfalls, I was astonished! I couldn’t even see the end of the falls, since the spray that is formed when the water drops into the gorge is conquering the whole area. That’s why most people wear their raincoats there. It feels like raining constantly. I stood there staring at the huge amount of water, its extraordinary power, the rainbows that are formed and the green, lush landscape. I was mesmerized by the natural beauty…

I had seen the Victoria Falls almost 6 months ago but it was this time that the natural beauty really mesmerized me…

   I rode south to Bulawayo, where I saw a cute, glorious city in its decay. Old colonial mansions are standing next to overgrown bicycle lanes. Zimbabwe was colonized by the British and it was known as Rhodesia. A white government was on power until 1980. Then Mugabe was elected. Initially he was a great example for many African nations. The economy was soaring, as well as the life quality of Zimbabweans. The health care system was working fine and the education made a difference that is noticeable even today.

Overgrown bicycle lanes remind a long gone glory of Zimbabwe…

   Unfortunately, this euphoria didn’t last long… When Mugabe started to hate his opponents, he slaughtered tens of thousands of civilians who were considered dissidents. With the turn of the millennium, he confiscated most of the farms which were belonging to white Zimbabweans or black dissidents. His pretension was a land reform programme which would supposedly benefit the poor landless people. Unfortunately, what really happened was that the high-ranking officers got the farms for themselves and the landless locals remain even poorer than before, since they lost their jobs in the farms. Most of these farms remain uncultivated. The new settlers either don’t care or cannot farm due to a lack of knowledge and money to invest.

The guy on the right was sniffing the tobacco from that nylon bag! That’s usual in some countries…

   This lead the economy to a crash. Until 1990 the Zimbabwe dollar had a similar value to the American dollar. In 2009, however, there was a banknote of one hundred trillion Zimbabwe dollars… which was worth almost nothing. From the end of 2007 to the end of 2008, the real rate of inflation was seven sextillion per cent! Now the Zimbabwe dollars are useless and everybody uses American dollars.

At last I became a billionaire 😛

   It was time to visit Great Zimbabwe, the medieval site which gave its name to the whole country. It actually means “old stone houses”. The largest medieval structure in sub-Saharan Africa has been found there. The extensive stone ruins of a whole town indicate that an advanced civilization had been developed there during the 11^th century. The white government of Rhodesia didn’t want to show that the indigenous tribes were able to develop such a civilization, so they put pressure on the scientists to assert that Arab traders or Phoenicians built Great Zimbabwe. Of course, now it’s proven that the black indigenous tribes were the ones who built it…

The largest medieval structure in sub-Saharan Africa has been found in Great Zimbabwe, which indicates that an advanced civilization had been developed there during the 11^th century.

   I stayed a few days in the capital, Harare, to get visas for the next countries I wanted to visit. I was lucky enough to be there during the annual Harare International Festival of Arts. I was glad to listen to some great international musicians like Salif Keita from Mali.

Young farmer who came to the capital to sell his tobacco. That’s the most important cultivation in Zimbabwe which still survives.

   I followed some dirt roads through the Eastern Highlands of Zimbabwe. The forested mountains around Nyanga were very charming but very cold too. I was there in May, which is the beginning of winter in the southern hemisphere. I reached altitudes higher than 2,100 m (6,890 ft). I was wearing all my winter clothes, thermal underwear, full face, glove liners but I still got a cold there.

The Eastern Highlands are very charming but very cold too!

   Happily, I had the chance to recover in the green and peaceful town of Mutare. My motorcycle was sick too… The last days the engine was coughing, eh, sorry… I meant to say stalling, especially on low rpms. Initially I blamed it on the fuel, because I had noticed that the carburetor was flooded at some point and I checked that there was a spark at the spark plug. I took apart the carburetor, I cleaned it but I still had the same issue. When I checked the spark plug again, I realized that there was no spark this time. So, I realized it was an electric problem. I replaced the CDI unit, which I was expecting to fail since I was in Namibia, months ago. Unfortunately, the engine was still stalling. Then I thought I should clean all the cables and check their contacts. After days of tangling, I found out that the source of the problem was just a bad contact on one of the ignition coil cables! Phew, that was easy to fix but hard to diagnose…

After days of tangling, I found out that my engine was stalling just because of a bad contact on one of the ignition coil cables!

   After visiting the neighbouring Bvumba mountains, I crossed the border to Mozambique. I finally enjoyed a lot Zimbabwe! Many South Africans had scared me about the corrupt policemen in this country but it seems the situation now is not as bad as it used to be a few years ago. Well, of course that doesn’t mean that the locals don’t suffer due to the corrupt authorities. After all, the Zimbabweans impressed me with their education, politeness and humor!

Zimbabwe is full of weird stone formations and balancing rocks which seem not to care about gravity!

More photos and reports at: Live Trip Traveller

This is the trailer of my documentary about my adventures in Zimbabwe (with English subtitles):

This is the whole documentary about my adventures in Zimbabwe (with English subtitles):

   Μπαίνοντας από τη Μποτσουάνα στη Ζιμπάμπουε, η πρώτη μου στάση ήταν στους Καταρράκτες Βικτώρια! Τους είχα επισκεφτεί και πριν έξι μήνες, αλλά αυτήν τη φορά η εικόνα ήταν τελείως διαφορετική. Τότε ήμουν στη Ζάμπια και βρισκόμουν στο αποκορύφωμα της ξηρής περιόδου. Οι καταρράκτες είχαν ελάχιστο νερό και το θέαμα δεν ήταν καθόλου εντυπωσιακό. Αλλά αυτήν τη φορά… όταν πρωτοείδα τους καταρράκτες των 1.708 μέτρων πλάτους, έμεινα άναυδος! Από το σπρέι που σχηματίζεται όταν το νερό πέφτει στο φαράγγι, ούτε που μπορούσα να δω το τέλος των καταρρακτών. Γι’ αυτό οι περισσότεροι φορούν αδιάβροχα όταν περπατούν εκεί, αφού είναι σα να βρέχει συνεχώς. Έμεινα εκεί κι αγνάντευα αποσβολωμένος την ποσότητα του νερού, την ασύλληπτη ορμή του, τα ουράνια τόξα που σχηματίζονται, το καταπράσινο περιβάλλον. Είχα εκστασιαστεί από την ομορφιά αυτή…

Είχα δει τους Καταρράκτες Βικτώρια και πριν έξι μήνες, αλλά αυτήν τη φορά η φυσική τους ομορφιά με μάγεψε…

   Κατευθύνθηκα νότια, προς το Bulawayo, μια όμορφη, μεγαλοπρεπή πόλη που παρακμάζει. Παλιά αποικιακά αρχοντικά στέκουν δίπλα σε παραμελημένους ποδηλατόδρομους. Η Ζιμπάμπουε είχε αποικηθεί από τους Βρετανούς κι ήταν γνωστή ως Ροδεσία. Οι λευκοί κυβερνούσαν μέχρι το 1980, ώσπου εξελέγη στην εξουσία ο Mugabe. Αρχικά αποτέλεσε ένα εξαιρετικό παράδειγμα για πολλά άλλα αφρικανικά κράτη. Η οικονομία ανθούσε και το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων είχε βελτιωθεί. Το σύστημα υγείας λειτουργούσε άψογα και η σωστή εκπαίδευση αποδίδει καρπούς μέχρι σήμερα.

Παραμελημένοι ποδηλατόδρομοι θυμίζουν το λαμπρό παρελθόν της Ζιμπάμπουε…

   Δυστυχώς, αυτή η ευφορία δεν κράτησε πολύ… Όταν ο Mugabe άρχισε να ενοχλείται απ’ όσους διαφωνούσαν μαζί του, έφτασε σε σημείο να εκτελέσει δεκάδες χιλιάδες πολίτες, που θεωρούνταν ότι στήριζαν την αντιπολίτευση. Με τη νέα χιλιετία, δήμευσε τις περισσότερες φάρμες που ανήκαν σε λευκούς κατοίκους της Ζιμπάμπουε ή σε μαύρους αντιφρονούντες. Χρησιμοποίησε ως πρόσχημα την ανακατανομή της γης, που υποτίθεται πως θα βοηθούσε τους φτωχούς ακτήμονες. Δυστυχώς, αυτό που έγινε στην πραγματικότητα ήταν οι φάρμες να πέσουν στα χέρια των ανώτερων αξιωματούχων της χώρας κι οι ακτήμονες να βυθιστούν ακόμη βαθύτερα στη φτώχια, αφού έχασαν και τις δουλειές τους στις καλλιέργειες. Οι περισσότερες απ’ αυτές τις φάρμες είναι παρατημένες στο έλεος της φύσης, αφού οι νέοι άποικοι είτε δεν ενδιαφέρονται είτε δε μπορούν να καλλιεργήσουν λόγω έλλειψης γνώσεων και κυρίως χρημάτων που πρέπει να επενδυθούν.

Ο τύπος στα δεξιά ρουφούσε απ’ τη μύτη τον καπνό που είχε στο σακουλάκι του! Το συνηθίζουν αυτό σε κάποιες χώρες…

   Αυτή η κατάσταση οδήγησε στην κατάρρευση της οικονομίας. Μέχρι το 1990 το δολάριο της Ζιμπάμπουε είχε παρόμοια αξία με αυτό των Η.Π.Α.. Ωστόσο, το 2009 κυκλοφορούσαν στη Ζιμπάμπουε χαρτονομίσματα με ονομαστική αξία εκατό τρισεκατομμυρίων! Η πραγματική τους αξία, όμως, ήταν μηδαμινή. Από το τέλος του 2007 μέχρι το τέλος του 2008, ο πληθωρισμός είχε φτάσει τα εφτά εξάκις εκατομμύρια επί τοις εκατό! Τώρα τα δολάρια της Ζιμπάμπουε είναι παντελώς άχρηστα κι όλοι χρησιμοποιούν αμερικάνικα δολάρια.

Επιτέλους έγινα δισεκατομμυριούχος 😛

   Είχε έρθει η ώρα να επισκεφτώ τα μεσαιωνικά μνημεία της Μεγάλης Ζιμπάμπουε, που έδωσαν το όνομά τους σ’ ολόκληρη τη χώρα. Ζιμπάμπουε σημαίνει «παλιά, πέτρινα σπίτια». Εκεί έχει βρεθεί και το μεγαλύτερο μεσαιωνικό κτίριο της Υποσαχάριας Αφρικής. Τα πέτρινα ερείπια μιας ολόκληρης πόλης μαρτυρούν πως ένας σπουδαίος πολιτισμός είχε αναπτυχθεί στην περιοχή τον 11^ο αιώνα. Η κυβέρνηση των λευκών της Ροδεσίας δεν ήθελε ν’ αφήσει να φανεί πως οι αυτόχθονες φυλές ήταν ικανές ν’ αναπτύξουν έναν τέτοιον πολιτισμό, οπότε πίεζαν τους επιστήμονες να ισχυριστούν πως η Μεγάλη Ζιμπάμπουε είχε χτιστεί από Άραβες εμπόρους ή Φοίνικες. Βέβαια, τώρα πια έχει αποδειχθεί πως τα έργα αυτά είναι δημιουργία των μαύρων, γηγενών φυλών…

Το μεγαλύτερο μεσαιωνικό κτίριο της Υποσαχάριας Αφρικής έχει βρεθεί στη Μεγάλη Ζιμπάμπουε και μαρτυρά την ύπαρξη ενός σπουδαίου πολιτισμού, που είχε αναπτυχθεί στην περιοχή τον 11^ο αιώνα.

   Έμεινα μερικές μέρες στην πρωτεύουσα, τη Harare, για να πάρω βίζες για τις επόμενες χώρες που ήθελα να επισκεφτώ. Για καλή μου τύχη, βρισκόμουν εκεί κατά τη διάρκεια του ετήσιου Διεθνούς Φεστιβάλ Τεχνών της Harare. Έτσι είχα την τιμή ν’ ακούσω κάποιους σπουδαίους διεθνείς μουσικούς, όπως το Salif Keita από το Μάλι.

Νεαρός αγρότης ο οποίος ήρθε στην πρωτεύουσα για να πουλήσει τα καπνά του. Αυτή παραμένει η πιο σημαντική καλλιέργεια που έχει μείνει ζωντανή στη Ζιμπάμπουε.

   Ακολούθησα κάποιους χωματόδρομους στα Ανατολικά Όρη (Eastern Highlands) της Ζιμπάμπουε. Τα δάση στα βουνά γύρω απ’ τη Nyanga ήταν πολύ όμορφα, αλλά και πολύ κρύα. Ήμουν εκεί το Μάιο, που είναι το ξεκίνημα του χειμώνα στο νότιο ημισφαίριο. Ανέβηκα σε υψόμετρο μεγαλύτερο από 2.100 μέτρα. Φόρεσα όλα μου τα χειμερινά ρούχα, τα ισοθερμικά μου, τη μπαλακλάβα, τις επενδύσεις των γαντιών, αλλά παρόλ’ αυτά, κρυολόγησα.

Τα Ανατολικά Όρη (Eastern Highlands) είναι πολύ όμορφα, αλλά και πολύ κρύα!

   Ευτυχώς, είχα την ευκαιρία να αναρρώσω στην καταπράσινη και ήσυχη πόλη του Mutare. Εκτός από ‘μένα, είχε αρρωστήσει κι η μοτοσυκλέτα μου… Τις τελευταίες μέρες, ο κινητήρας έβηχε, ε, συγγνώμη… έκανε διακοπές, ήθελα να πω, ειδικά στις χαμηλές στροφές. Αρχικά νόμιζα πως φταίει η βενζίνη, αφού είχα δει το καρμπιρατέρ να υπερχειλίζει κι είχα ελέγξει πως στο μπουζί δημιουργούταν σπινθήρας. Έβγαλα το καρμπιρατέρ, το καθάρισα, αλλά το πρόβλημα δε λύθηκε. Όταν ξαναέλεγξα το μπουζί, διαπίστωσα πως δε δημιουργούταν σπινθήρας αυτήν τη φορά. Έτσι συμπέρανα πως το πρόβλημα είναι ηλεκτρικό. Αντικατέστησα τη μονάδα ηλεκτρονικής ανάφλεξης, που περίμενα ν’ αφήσει την τελευταία της πνοή εδώ και μήνες, από τότε που βρισκόμουν στη Ναμίμπια. Δυστυχώς, ο κινητήρας συνέχισε να κάνει διακοπές. Αποφάσισα να καθαρίσω όλα τα καλώδια και να ελέγξω τις επαφές τους. Μετά από μέρες αναζητήσεων, διαπίστωσα πως το πρόβλημα, τελικά, οφειλόταν σε κακή επαφή του ενός από τα δύο καλώδια που πηγαίνουν στον πολλαπλασιαστή! Ανακουφίστηκα… Αυτό ήταν εύκολο να το επισκευάσω, αλλά δύσκολο να το διαγνώσω.

Μετά από μέρες αναζητήσεων, διαπίστωσα πως οι διακοπές στον κινητήρα μου οφείλονταν απλά σε κακή επαφή του ενός από τα δύο καλώδια που πηγαίνουν στον πολλαπλασιαστή!

   Αφού επισκέφτηκα τα γειτονικά Όρη Bvumba, μπήκα στη Μοζαμβίκη. Τελικά, απόλαυσα πολύ τη Ζιμπάμπουε! Πολλοί Νοτιοαφρικανοί με είχαν τρομάξει για τους διεφθαρμένους αστυνομικούς της χώρας, αλλά φαίνεται πως η κατάσταση τώρα δεν είναι όσο άσχημη ήταν πριν μερικά χρόνια. Φυσικά, αυτό δε σημαίνει πως οι ντόπιοι δε συνεχίζουν να υποφέρουν από τις διεφθαρμένες αρχές του τόπου. Πάντως, οι κάτοικοι της Ζιμπάμπουε με εντυπωσίασαν με το μορφωτικό τους επίπεδο, την ευγένειά τους και το χιούμορ τους!

Η Ζιμπάμπουε είναι γεμάτη παράξενους, πέτρινους σχηματισμούς και βράχια που ισορροπούν αψηφώντας τους νόμους της βαρύτητας!

Περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

Αυτό είναι το trailer του ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στη Ζιμπάμπουε:

Αυτό είναι ολόκληρο το ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στη Ζιμπάμπουε:

   Makgadikgadi Pans, in the area of the Kalahari Desert, was the only place in Botswana that I wanted to visit. With a total size bigger than Switzerland, it’s the largest network of salt pans in the world! Ever since I was planning this journey, I was dreaming of riding on these remote off-road routes and wild camping in this unworldly and deserted landscape.

Makgadikgadi Pans, in the area of the Kalahari Desert, are the largest network of salt pans in the world!

   I reached the pans after a full day traveling on boring tarmac. In Mmatshumo I left behind the asphalt and the adventure began… Initially, I was riding through the green bush. At some parts the road was sandy with ruts and I fell once, when I was riding a bit faster than I should. I went on more carefully and it was fine. Whenever I was hitting deep sand, I was riding on first gear letting the motorcycle follow the ruts without taking my feet from the pegs.

Initially, I was riding through the green bush until the salt pans appeared. I had no idea what was coming…

   At some point the vegetation disappeared and gave its place to the salt pans… That reminded me riding fast my XR in Gujarat, India, on the salt pans which are at the Tropic of Cancer. As I did back then, I opened throttle and found myself speeding towards the open horizon. I reached my usual 80 kilometers per hour (50 mph) and I opened full throttle to go even faster. I enjoyed some ecstatic seconds until… it was time to pay the price. My motorcycle suddenly became unstable and the handlebar was moving violently from left to right!

   I thought instantly that I was riding too fast to save me from crashing and that if I crash in such a speed, I may injure myself. I tried to balance the motorbike as long as possible, in order to gain some precious seconds for braking. The handlebar kept moving from left to right and it seemed impossible to stop that. My speed was down to something around 50 kilometers per hour (31 mph) when I did eventually fall facing the ground… I was sliding on the salty soil for a few meters. I immediately stood up thankful that I was not injured! I had never crashed in such a speed.

My motorcycle’s handlebar was moving violently from left to right and I instantly thought that if I crash in such a speed, I may injure myself…

   I immediately noticed that my windshield was completely broken… It was the first time that even its bracket was broken. Actually, it was a miracle that this windshield had lasted so long. I had replaced it four times in Asia! When you ride rough off-road routes, you cannot have a windshield. But on the other hand, it is very useful when you ride eight hours in a row on paved roads.

A windshield on an enduro bike cannot last long… I had replaced it four times in Asia!

   Everything was covered on dirt: my motorcycle, my REV’IT! clothes, even my helmet. However, my riding gear had protected me once more… I shook off the dirt from my clothes, took care of my motorbike and collected the windshield’s broken parts from the ground. I continued more carefully. The ground seemed solid but at some parts the wheel was digging the surface and there was soft soil underneath. That’s why I had lost control of my motorcycle when I was speeding.

   I could see the sun setting on the left hand side, so I rode to the bush and set camp. I was cooking in this quiet and unworldly scenery while stargazing at the Southern Cross, which I learned how to recognize on the sky of the southern hemisphere. The indigenous tribes of Botswana used to see the Southern Cross as two giraffes.

The Southern Cross (on the top, the one which resembles a kite) keeps me company during the quiet nights in the nature of the southern hemisphere…

   The next day I carried on hoping not to face any more challenges. However, the salt pans were full of surprises for a two-wheeler… The ground seemed dry and solid but it was not. Its surface was covered by a layer of slippery mud that knocked me down twice. Before I could even realize what was going on, I found myself sliding on the mud again. I was as dirty and muddy as a pig! The tyres had been transformed in a rotating mass of mud. My left aluminum pannier fell off the bike again. I was hitting its bracket to make it as straight as possible and put it back in place. My feet were so slippery that I could not stabilize them in order to lift my Baobabis. I had to unload some of my luggage.

These salt pans are full of surprises… The mud looks dry but it’s not!

   I finally reached Kubu Island, a rocky island full of baobabs in the middle of the salt pans! I lied down to rest underneath a tree enjoying its shade while gazing at the wild scenery above me… After circumnavigating the island on my motorbike and explored it, I went on with my route heading north.

Kubu Island is a rocky island full of baobabs in the middle of the salt pans!

   Happily, the rest of the riding was not in salt pans but on dirt roads with some sand and stones in a few parts. The sand wasn’t deep, so I could easily ride on 40 to 50 kilometers per hour (25 to 31 mph) between the grass. This went on for hours and of course, I didn’t see any other vehicle there. Before exiting the salt pans, I set camp since I wanted to enjoy this scenery for one more night.

Happily, the rest of the riding was not in salt pans but on dirt roads with some sand, where I could easily ride on 40 to 50 kilometers per hour (25 to 31 mph).

   After that, I headed north. On my way from Nata to Pandamatenga it felt like being on a safari by my motorcycle, which is unbelievable, since it’s strictly prohibited wherever there are wild animals! However, in that area there are no fences. I saw many times, just next to the road, elephants, giraffes, warthogs and impalas. It was unique to feel that I was in pristine nature and I was riding next to those untamed animals…

Motorcycle safari! I was riding next to elephants, giraffes, warthogs and impalas!

   I finally reached the place where four countries share a border: Botswana, Namibia, Zambia and Zimbabwe. You can choose whichever you like! I chose Zimbabwe, since I had already visited all the other countries.

More photos and reports at: Live Trip Traveller

This is the trailer of my documentary about my adventures in Botswana (with English subtitles):

This is the whole documentary about my adventures in Botswana (with English subtitles):

   Στη Μποτσουάνα το μόνο μέρος που ήθελα να επισκεφτώ ήταν τα Makgadikgadi Pans, στην ευρύτερη περιοχή της Ερήμου Καλαχάρι. Με συνολική έκταση μεγαλύτερη από της Ελβετίας, αποτελούν το μεγαλύτερο δίκτυο αλυκών στον κόσμο! Απ’ όταν σχεδίαζα το ταξίδι, ονειρευόμουν να οδηγώ σ’ αυτές τις απομακρυσμένες, εκτός δρόμου διαδρομές και να κατασκηνώνω μέσα σ’ αυτό το απόκοσμο, ερημικό τοπίο.

Τα Makgadikgadi Pans, στην ευρύτερη περιοχή της Ερήμου Καλαχάρι, αποτελούν το μεγαλύτερο δίκτυο αλυκών στον κόσμο!

   Έφτασα στις αλυκές μετά από μια μέρα βαρετής οδήγησης στην άσφαλτο. Στο Mmatshumo άφησα πίσω μου το μαύρο ασφαλτοτάπητα και η περιπέτεια ξεκίνησε… Στην αρχή οδηγούσα σε καταπράσινες εκτάσεις με χορτάρια, θάμνους και χαμηλά δέντρα. Σε μερικά σημεία ο χωματόδρομος είχε άμμο με ροδιές κι έπεσα σ’ ένα σημείο που πήγαινα λίγο πιο γρήγορα απ’ ό,τι έπρεπε. Συνέχισα πιο προσεκτικά και πήγαινα πολύ καλά. Όπου είχε βαθιά άμμο, οδηγούσα με πρώτη κι άφηνα το τιμόνι να παίζει μέσα στις ροδιές, χωρίς να βάζω το πόδι μου κάτω.

Στην αρχή οδηγούσα σε χωματόδρομους ανάμεσα σε καταπράσινες εκτάσεις, ώσπου ξαφνικά έκαναν την εμφάνισή τους οι αλυκές. Πού να ήξερα τι με περίμενε…

   Σε κάποιο σημείο η βλάστηση ξαφνικά σταμάτησε κι έδωσε τη θέση της στις αλυκές… Θυμήθηκα όταν έτρεχα με το XR μου στο Gujarat της Ινδίας, στις αλυκές που βρίσκονται στον Τροπικό του Καρκίνου. Όπως και τότε, άνοιξα γκάζι αμέσως κι έτρεχα προς τον ανοιχτό ορίζοντα. Έφτασα τα συνηθισμένα μου 80 χιλιόμετρα την ώρα κι άνοιξα το γκάζι τέρμα για να τα ξεπεράσω! Απόλαυσα μερικά εκστατικά δευτερόλεπτα, ώσπου… ήρθε η ώρα να πληρώσω το τίμημα. Ξαφνικά η μοτοσυκλέτα άρχισε να φιδιάζει και το τιμόνι πήγαινε βίαια δεξιά κι αριστερά!

   Κατευθείαν σκέφτηκα πως πήγαινα πολύ γρήγορα για να μπορέσω να το σώσω και πως αν πέσω με τέτοια ταχύτητα, μπορεί να χτυπήσω. Προσπάθησα να ισορροπήσω τη μοτοσυκλέτα για όσο το δυνατόν περισσότερο έτσι, ώστε να κερδίσω μερικά πολύτιμα δευτερόλεπτα για να φρενάρω. Το τιμόνι πήγαινε συνεχώς αριστερά και δεξιά και φαινόταν αδύνατον να το σταματήσω. Ίσως η ταχύτητά μου να είχε μειωθεί περίπου στα 50 χιλιόμετρα την ώρα όταν τελικά έπεσα με τα μούτρα… Σύρθηκα μερικά μέτρα στο αλατισμένο χώμα κι αμέσως σηκώθηκα ευγνωμονώντας που δεν έπαθα τίποτα! Ποτέ δεν έχω ξαναπέσει με τέτοια ταχύτητα.

Το τιμόνι πήγαινε βίαια δεξιά κι αριστερά κι αμέσως σκέφτηκα πως αν πέσω με τέτοια ταχύτητα, μπορεί να χτυπήσω…

   Κατευθείαν παρατήρησα πως ο ανεμοθώρακας της μοτοσυκλέτας είχε σπάσει ολοκληρωτικά… Μάλιστα, για πρώτη φορά έσπασε κι η βάση του, αφού ξηλώθηκε βίαια από το τιμόνι. Τόσο που άντεξε αυτός ο ανεμοθώρακας, πολύ ήταν. Στην Ασία είχα αλλάξει τέσσερις! Όταν κάνει κανείς enduro, δε μπορεί να έχει ανεμοθώρακα. Από την άλλη, όμως, είναι ιδιαίτερα χρήσιμος όταν οδηγεί κανείς οκτώ ώρες συνεχόμενα σε άσφαλτο.

Ανεμοθώρακας σε μοτοσυκλέτα που κάνει enduro δε μπορεί να επιβιώσει… Στην Ασία τέσσερις είχα αλλάξει!

   Η μοτοσυκλέτα, τα ρούχα της REV’IT! και το κράνος μου είχαν γεμίσει χώμα. Γι’ άλλη μια φορά με είχαν σώσει… Τινάχτηκα, τακτοποίησα τη μοτοσυκλέτα, μάζεψα τ’ απομεινάρια του ανεμοθώρακα και συνέχισα πιο συνετά. Το χώμα φαινόταν σκληρό, αλλά σε κάποια σημεία το λάστιχο έσκαβε την επιφάνεια κι από κάτω είχε πιο μαλακό χώμα. Γι’ αυτό είχε αρχίσει να φιδιάζει η μοτοσυκλέτα μου όταν ανέπτυξα υπερβολική ταχύτητα.

   Έβλεπα τον ήλιο στ’ αριστερά μου να δύει, οπότε πήγα εκεί που ξεκινούσε πάλι η πρασινάδα, για να κατασκηνώσω. Μαγείρευα στην ησυχία αυτού του απόκοσμου τοπίου παρατηρώντας το Σταυρό του Νότου, που έμαθα ν’ αναγνωρίζω στον ουρανό του νότιου ημισφαιρίου. Οι αυτόχθονες της Μποτσουάνα έβλεπαν τον αστερισμό ως δυο καμηλοπαρδάλεις.

Ο Σταυρός του Νότου (στο επάνω μέρος, που μοιάζει με χαρταετό) συντροφεύει τα ήσυχα βράδια μου στη φύση του νοτίου ημισφαιρίου…

   Την επόμενη μέρα, συνέχισα οδηγώντας συνετά κι ελπίζοντας να μην έχω άλλες εκπλήξεις. Οι αλυκές, όμως, έκρυβαν πολλές παγίδες για ένα δίκυκλο… Το χώμα φαινόταν ξεραμένο και σκληρό, αλλά δεν ήταν. Είχε στην επιφάνειά του ένα στρώμα γλιστερής λάσπης, που μ’ έριξε δυο φορές προτού το καταλάβω και βρέθηκα πάλι να σέρνομαι στο έδαφος. Είχα γίνει σα γουρούνι! Τα ελαστικά είχαν μετατραπεί σε μια περιστρεφόμενη μάζα από λάσπη. Η αριστερή βαλίτσα αλουμινίου βγήκε πάλι από τη θέση της. Χτυπούσα τη βάση της για να την ισιώσω όσο μπορούσα και να την τοποθετήσω ξανά στη μοτοσυκλέτα. Τα πόδια μου γλιστρούσαν τόσο, που δε μπορούσα να τα σταθεροποιήσω για να σηκώσω το Μπαομπάμπη μου. Αναγκάστηκα να ξεφορτώσω κάποια πράγματα.

Αυτές οι αλυκές κρύβουν πολλές παγίδες… Η λάσπη φαίνεται ξεραμένη, αλλά δεν είναι!

   Έφτασα επιτέλους στο περιβόητο Kubu Island, ένα βραχώδες νησί με μπαομπάμπ στη μέση των αλυκών! Ξάπλωσα στη σκιά ενός δέντρου να ξεκουραστώ καθώς αγνάντευα το απόκοσμο τοπίο πάνω από το κεφάλι μου… Αφού έκανα με τη μοτοσυκλέτα μου τον «περίπλου» του νησιού, για να το εξερευνήσω, συνέχισα την πορεία μου προς το βορρά.

Το Kubu Island είναι ένα βραχώδες νησί με μπαομπάμπ στη μέση των αλυκών!

   Ευτυχώς, η υπόλοιπη διαδρομή δεν ήταν σε αλυκές, αλλά σε χωματόδρομους με λίγη άμμο και ενίοτε πέτρες. Η άμμος δεν ήταν βαθιά, οπότε μπορούσα να οδηγώ άνετα με 40 έως 50 χιλιόμετρα την ώρα ανάμεσα στα χόρτα. Αυτό διήρκησε αρκετές ώρες και φυσικά, δε συνάντησα ούτε ένα όχημα. Προτού βγω από τις αλυκές, σταμάτησα για να περάσω άλλη μια νύχτα κατασκηνώνοντας μέσα σ’ αυτό το τοπίο.

Ευτυχώς, η υπόλοιπη διαδρομή δεν ήταν σε αλυκές, αλλά σε χωματόδρομους με λίγη άμμο, όπου μπορούσα να οδηγώ άνετα με 40 έως 50 χιλιόμετρα την ώρα.

   Μετά απ’ αυτό κατευθύνθηκα βόρεια. Στο δρόμο από το Nata προς το Pandamatenga ήταν σα να κάνω σαφάρι σε εθνικό πάρκο με τη μοτοσυκλέτα μου, πράγμα αδιανόητο, αφού απαγορεύεται αυστηρά όπου κυκλοφορούν άγρια ζώα! Εκεί, όμως, δεν υπάρχουν φράκτες. Ένα σωρό φορές είδα δίπλα στο δρόμο ελέφαντες, καμηλοπαρδάλεις, φακόχοιρους και αντιλόπες. Πολύ μ’ άρεσε που απλά οδηγούσα και περνούσα από δίπλα τους με τη μοτοσυκλέτα μου! Ήταν μοναδική η αίσθηση πως βρίσκομαι σε παρθένα φύση κι οδηγώ δίπλα σ’ αυτά τ’ αδάμαστα ζώα…

Σαφάρι με τη μοτοσυκλέτα μου! Περνούσα δίπλα από καμηλοπαρδάλεις, ελέφαντες, φακόχοιρους και αντιλόπες!

   Έτσι έφτασα μέχρι το σημείο όπου ενώνονται τέσσερα κράτη: η Μποτσουάνα με τη Ναμίμπια, τη Ζάμπια και τη Ζιμπάμπουε… Διαλέγεις και παίρνεις! Εγώ διάλεξα τη Ζιμπάμπουε, αφού όλα τ’ άλλα τα είχα ήδη επισκεφτεί.

Περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

Αυτό είναι το trailer του ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στην Μποτσουάνα:

Αυτό είναι ολόκληρο το ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στην Μποτσουάνα: