Posts Tagged ‘XR 250’

   Tanzania welcomed me with lush, mountainous areas… The rolling hills around Tukuyu have a beautiful, green carpet of tea plantations on them. After exploring the mountains around Mbeya for a few days, I headed east. I passed through Iringa town and I enjoyed a nice ride through the Baobab Valley. I was riding between hundreds of those characteristic trees and next to a river. Then I had to cross Mikumi National Park. Motorcycles are usually forbidden in areas where there are wild animals but the highway crosses this unfenced park, so all traffic is allowed on this road. I finally saw giraffes, warthogs, plenty of impalas and a lot of baboons too!

The rolling hills around Tukuyu have a beautiful, green carpet of tea plantations on them.

   My first impression from Dar es Salaam, Tanzania’s largest city, was a terrible one… It’s just a huge, crowded, noisy and polluted city. The traffic there is hectic. Cars, buses and trucks manage to block each other on junctions, so nobody can move, sometimes for half an hour! Everybody tries to find a way through this chaos without minding the other drivers… What happens usually is that he comes to face a truck which is blocked on every side by other vehicles and at the end nobody can move! I was very grateful once again that I was on a motorbike…

Dar es Salaam: too crowded, too noisy and too polluted for me…

   My getaway from this frenetic place was Zanzibar… That’s a different story: an island with exotic beaches on the Indian Ocean and a unique melting pot of civilizations! Ships were mooring on its coast for centuries from as far as India and Middle East. They were bringing spices, glassware and textile, while they were taking slaves, ivory, gold and wood. They were also bringing the Eastern civilization and Islam, which stayed until today. Zanzibar was united with the country of Tanganyika in 1964. Using the first three letters from the name of each country, Tanzania was just formed.

Zanzibar is a perfect getaway with exotic beaches and a unique melting pot of civilizations!

   Back in Dar es Salaam, I made a very special friend: Costas Coucoulis! As he says, he is an African, born in Burundi, with Greek origins. He has not only spent almost his whole life in Africa but he has actually dedicated it to Africa. Through his NGO called SANA (Saving Africa’s Nature), he struggles for years to save some of the last pristine areas that are left in our planet. That has become his life goal! His most special characteristic that I admire is that he tries to do that by educating and collaborating with the local communities. He doesn’t want to be the hero behind this story. He wants the indigenous people to be the heroes of their own story… Despite he has seen the atrocities of the human race, experiencing the genocide in Burundi and the disaster of our planet, he still believes in humans like a child who always hopes… After all, if it’s not humans who will make this change, who will be?

Costas Coucoulis has dedicated his life to Saving Africa’s Nature (SANA).

   Saadani National Park is Costa’s baby, as he says. He first visited that place when it was not even a national park. That’s where the bush meets the ocean and one of the very few places where you can see elephants in the sea! Costas fell in love with a spot under a tree, next to the river. He immediately decided that this is the place he wants to make his home and spend the rest of his life.

A very nice reportage of the Hellenic Television about Saadani National Park, SANA and its founder Costas Coucoulis.

   Since then, he is struggling to stop poaching, save the forest, build schools, dispensaries and whatever else is important for the neighbouring communities. Imagine that in this part of the world even clean drinking water is a luxury. Now they have access to it through a wind-powered pump. You cannot make these people care about the environment without satisfying their own basic needs first. Over the years, they have destroyed a big part of the forest to make charcoal. Costas knows he must offer them an alternative because they cook everyday on charcoals. He is trying now to make charcoal out of organic waste.

   Poaching is a big issue there. Tanzania is Africa’s largest source of poached ivory. Every single day 25 to 30 elephants die in this country. Their population now is alarmingly low. It’s obvious that educating these people is necessary. SANA has built a school and provides education to tens of children. They are also planning to establish an environmental training centre. Funds don’t come easy, so if you want to support these amazing projects, donate to SANA or visit Sanctuary Saadani Safari Lodge to experience all these firsthand!

Happily, the efforts of SANA saved a big part of the indigenous forest around Saadani National Park!

   I couldn’t miss to see all this paradise by myself, so I visited Miseni Camp, just out of the national park’s border. I spent several wonderful days next to the spiritual hill on top of which the indigenous people used to pray since centuries ago. I enjoyed a lot the beauty and the silence of the nature… In the evenings, I was lying down in my tent listening at the concert of the bush babies and the birds, before my eyes were closing under a sky full of stars…

That’s the top of the spiritual hill where the indigenous people used to pray after washing themselves.

   Through some narrow trails, I enjoyed a great dirt ride which brought me to the coast. I visited Pangani with its Arabic and German colonial buildings. After a break in Tanga, it was time to explore the Usambara Mountains… Wow, unexpectedly, that became my favourite part of Tanzania! I was riding mountains up and down as high as 2,000 meters (6,562 ft) through remote dirt roads and trails. Some of them were full of stones and ruts while there was some mud too. I was passing through small villages, blurred by fog, where smiling people were covered in fleece blankets. I even enjoyed a short hike in Amani Nature Reserve. I visited some scenic waterfalls and an old hydroelectric power station from the colonial era.

After a short hike in Amani Nature Reserve, I reached some scenic waterfalls and this old hydroelectric power station from the colonial era.

   There was something around there that I wanted to see before I close my eyes… It was Kilimanjaro! I was in Moshi town when the clouds were gone for a while and I laid eyes on Africa’s highest mountain for first time! I wanted to see the characteristic shape of this mountain and its snowy peak at 5,896 meters (19,344 ft). Unfortunately, the last snow on Kilimanjaro is estimated to melt forever by 2020. I rode all around the mountain and I enjoyed a great dirt ride on its foothills, through thick forest, which brought me to Marangu village.

Mt. Meru is Tanzania’s second highest mountain at 4,566 meters (14,980 ft.).

   My next destination was Rwanda. I was riding on cool plateaus for four days through dirt and paved roads. Every night I was wild camping in the bush and that’s how I enjoyed the 27^th full moon I saw during my African adventure 😉

Another day on the dirt roads comes to an end and I must unpack the few things that a nomad needs. Time to enjoy the 27^th full moon I saw during my African adventure 😉

You can check out the map with more photos and reports at: Live Trip Traveller

This is the trailer of my documentary about my adventures in Tanzania (with English subtitles):

This is the complete documentary about my adventures in Tanzania (with English subtitles):

   Η Τανζανία με καλωσόρισε με κατάφυτες, ορεινές περιοχές… Οι ατελείωτοι λόφοι γύρω απ’ το Tukuyu καλύπτονται από καταπράσινες φυτείες τσαγιού. Αφού εξερεύνησα τα βουνά γύρω απ’ τη Mbeya για μερικές μέρες, κατευθύνθηκα ανατολικά. Πέρασα από την Iringa κι απόλαυσα μια ωραία διαδρομή στην Κοιλάδα των Μπαομπάμπ. Οδηγούσα ανάμεσα σ’ εκατοντάδες από αυτά τα χαρακτηριστικά δέντρα βρισκόμενος δίπλα στο ποτάμι. Ύστερα έπρεπε να διασχίσω το Εθνικό Πάρκο Mikumi. Οι μοτοσυκλέτες, συνήθως, απαγορεύονται σε περιοχές όπου κυκλοφορούν άγρια ζώα, αλλά ο αυτοκινητόδρομος περνά μέσα από αυτό το ξέφραγο πάρκο, οπότε όλα τα οχήματα επιτρέπονται εκεί. Τελικά, είδα καμηλοπαρδάλεις, φακόχοιρους, ένα σωρό αντιλόπες impala και μπόλικους μπαμπουίνους.

Οι ατελείωτοι λόφοι γύρω απ’ το Tukuyu καλύπτονται από καταπράσινες φυτείες τσαγιού.

   Η πρώτη μου εντύπωση απ’ το Dar es Salaam, τη μεγαλύτερη πόλη της Τανζανίας, ήταν απελπιστική… Είναι μια τεράστια, πολύβουη και μολυσμένη πόλη. Η κίνηση εκεί είναι τρομακτική. Οδηγοί αυτοκινήτων, λεωφορείων και φορτηγών καταφέρνουν να εμποδίζουν ο ένας τον άλλον στις διασταυρώσεις και τελικά κανείς δε μπορεί να κινηθεί, μερικές φορές για μισή ώρα! Ο καθένας προσπαθεί να βρει μια διέξοδο απ’ αυτό το χάος, χωρίς όμως να σκέφτεται τους άλλους οδηγούς… Αυτό που τελικά καταφέρνει συνήθως είναι να βρίσκεται μπροστά σ’ ένα φορτηγό, το οποίο είναι μπλοκαρισμένο από κάθε πλευρά και κανείς δε μπορεί να πάει πουθενά! Γι’ άλλη μια φορά ήμουν ιδιαίτερα χαρούμενος που βρισκόμουν πάνω σε μοτοσυκλέτα…

Dar es Salaam: γεμάτο κόσμο, πολύβουο και υπερβολικά μολυσμένο για ‘μένα…

   Η διέξοδός μου απ’ αυτό το παρανοϊκό μέρος ήταν η Ζανζιβάρη… Εκεί είναι τελείως διαφορετικά τα πράγματα: ένα νησί με εξωτικές παραλίες στον Ινδικό Ωκεανό κι ένα μοναδικό συνονθύλευμα πολιτισμών! Καράβια αγκυροβολούσαν στις όχθες του εδώ και αιώνες, ερχόμενα από μέρη μακρινά, όπως η Ινδία και η Μέση Ανατολή. Έφερναν μπαχαρικά, υαλικά και υφάσματα, ενώ έπαιρναν σκλάβους, ελεφαντόδοντο, χρυσάφι και ξυλεία. Έφερναν, επίσης, τον πολιτισμό της Ανατολής και το Ισλάμ, στοιχεία που παραμένουν έντονα στο νησί μέχρι σήμερα. Η Ζανζιβάρη ενώθηκε με την Τανγκανίκα το 1964. Χρησιμοποιώντας τα τρία πρώτα γράμματα από το όνομα της κάθε χώρας, σχηματίστηκε η Τανζανία.

Η Ζανζιβάρη είναι ένα καταπληκτικό νησί με εξωτικές παραλίες κι ένα μοναδικό συνονθύλευμα πολιτισμών!

   Πίσω στο Dar es Salaam, έκανα έναν ιδιαίτερο φίλο, τον Κώστα Κουκούλη! Όπως λέει, είναι ένας Αφρικανός, γεννημένος στο Μπουρούντι, αλλά με ελληνικές ρίζες. Δεν έχει περάσει απλά σχεδόν όλη του τη ζωή στην Αφρική, αλλά την έχει αφιερώσει σε αυτήν. Μέσω του οργανισμού που ίδρυσε, το SANA (Saving Africa’s Nature), αγωνίζεται εδώ και χρόνια να σώσει μερικές από τις τελευταίες φυσικές περιοχές του πλανήτη μας. Αυτός έχει γίνει ο σκοπός της ζωής του! Το πιο σπουδαίο χαρακτηριστικό του, που θαυμάζω, είναι πως προσπαθεί να επιτύχει το στόχο αυτόν επιμορφώνοντας τις τοπικές κοινωνίες και σχηματίζοντας συνεργασίες μαζί τους. Σκοπός του δεν είναι να γίνει ο ήρωας της ιστορίας αυτής. Θέλει τους ιθαγενείς να γίνουν οι ήρωες της δικής τους ιστορίας… Παρόλο που έχει δει τα εγκλήματα της ανθρώπινης φυλής, βιώνοντας τη γενοκτονία στο Μπουρούντι και την καταστροφή του πλανήτη μας, πιστεύει ακόμη στους ανθρώπους σαν ένα παιδί που πάντα ελπίζει… Άλλωστε, αν δε φέρουν την αλλαγή οι άνθρωποι σ’ αυτόν τον κόσμο, τότε ποιοι θα τη φέρουν;

Ο Κώστας Κουκούλης έχει αφιερώσει τη ζωή του στη σωτηρία της αφρικανικής φύσης μέσω του οργανισμού SANA (Saving Africa’s Nature).

   Το Εθνικό Πάρκο Saadani ο Κώστας το νιώθει σαν πνευματικό του παιδί. Επισκέφτηκε πρώτη φορά το μέρος όταν δεν ήταν καν εθνικό πάρκο ακόμη. Εκεί η ζούγκλα συναντά τον ωκεανό. Είναι ένα από τα ελάχιστα μέρη όπου μπορεί να δει κανείς ελέφαντες στη θάλασσα! Ο Κώστας ερωτεύτηκε ένα σημείο κάτω από κάποιο δέντρο, δίπλα στο ποτάμι. Αποφάσισε αμέσως πως αυτό είναι το μέρος που θέλει να κάνει σπίτι του και να περάσει εκεί το υπόλοιπο της ζωής του.

Ένα πολύ ενδιαφέρον αφιέρωμα της ΕΤ3 στο Εθνικό Πάρκο Saadani, τον οργανισμό
SANA και τον ιδρυτή του, Κώστα Κουκούλη.

   Από τότε αγωνίζεται να σταματήσει τη λαθροθηρία, να σώσει το δάσος, να χτίσει σχολεία, κέντρα υγείας και ό,τι άλλο χρειάζονται οι γειτονικές κοινότητες. Φανταστείτε πως σ’ αυτά τα μέρη ακόμη και το καθαρό, πόσιμο νερό είναι πολυτέλεια. Τώρα, όμως, είναι διαθέσιμο χάρη σε μια αντλία που λειτουργεί με τον άνεμο. Δεν είναι δυνατόν να πείσει κανείς αυτούς τους ανθρώπους να νοιαστούν για το περιβάλλον τους, αν δεν καλυφθούν πρώτα οι βασικές τους ανάγκες. Όλα αυτά τα χρόνια, έχουν καταστρέψει το δάσος για να παράγουν ξυλοκάρβουνα. Ο Κώστας καταλαβαίνει πως πρέπει να τους προσφέρει μια εναλλακτική λύση, γιατί προς το παρόν κάρβουνα χρησιμοποιούν για το καθημερινό τους μαγείρεμα. Προσπαθεί να παράγει κάρβουνα από γεωργικά κατάλοιπα.

   Η λαθροθηρία αποτελεί μεγάλο πρόβλημα στην περιοχή. Η Τανζανία είναι η μεγαλύτερη αφρικανική πηγή παράνομου ελαφαντόδοντου. Κάθε μέρα σκοτώνονται από 25 έως 30 ελέφαντες στη χώρα. Ο πληθυσμός τους έχει ελαττωθεί επικίνδυνα. Είναι αυτονόητο πως η επιμόρφωση αυτών των ανθρώπων είναι απαραίτητη. Ο οργανισμός SANA έχει χτίσει ένα σχολείο και παρέχει εκπαίδευση σε δεκάδες μαθητές. Σχεδιάζουν, μάλιστα, να ιδρύσουν κι ένα κέντρο περιβαλλοντολογικής εκπαίδευσης. Οι οικονομικοί πόροι, βέβαια, για να γίνουν όλα αυτά είναι περιορισμένοι. Εάν θέλετε, λοιπόν, να στηρίξετε τα σπουδαία αυτά έργα, μπορείτε να κάνετε μια δωρεά στο SANA ή να επισκεφτείτε το Sanctuary Saadani Safari Lodge για να τα δείτε όλα αυτά από κοντά!

Ευτυχώς, οι προσπάθειες του οργανισμού SANA έσωσαν ένα μεγάλο μέρος του τροπικού δάσους γύρω από το Εθνικό Πάρκο Saadani!

   Δε θα μπορούσα να μην επισκεφτώ κι εγώ ο ίδιος αυτόν τον παράδεισο. Έτσι, λοιπόν, έμεινα για λίγο στο Miseni Camp, στις παρυφές του εθνικού πάρκου. Αφιέρωσα μερικές μέρες δίπλα στο λόφο όπου οι ιθαγενείς προσκυνούσαν εδώ και αιώνες. Απόλαυσα ιδιαίτερα την ομορφιά και την ησυχία της φύσης… Τα βράδια ξάπλωνα στο αντίσκηνό μου κι άκουγα το κονσέρτο των ημιπιθήκων και των πουλιών. Σιγά-σιγά τα μάτια μου έκλειναν κάτω από έναν ουρανό γεμάτο αστέρια…

Αυτή είναι η κορυφή του λόφου όπου οι ιθαγενείς προσκυνούσαν, αφού πρώτα πλυθούν.

   Μέσω κάποιων στενών μονοπατιών, απόλαυσα μια καταπληκτική διαδρομή που μ’ έβγαλε στα παράλια. Επισκέφτηκα το Pangani με τα αραβικά και αποικιοκρατικά κτίρια από την εποχή των Γερμανών. Μετά από ένα διάλειμμα στην Tanga, ήταν ώρα να εξερευνήσω τα Όρη Usambara. Προς έκπληξή μου, αυτό έγινε το αγαπημένο μου κομμάτι της Τανζανίας! Μέσα από χωματόδρομους και μονοπάτια, ανεβοκατέβαινα συνεχώς βουνά με ύψος που έφτανε τα 2.000 μέτρα. Μερικά από αυτά ήταν γεμάτα πέτρες και νεροφαγώματα, ενώ σε κάποια κομμάτια είχε και λίγη λάσπη. Περνούσα από μικρά, ορεινά χωριουδάκια πνιγμένα στην ομίχλη, όπου ο κόσμος χαμογελαστός τυλιγόταν σε μάλλινες κουβέρτες. Απόλαυσα, επίσης, μια σύντομη πεζοπορία στο Amani Nature Reserve. Επισκέφτηκα κάποιους εντυπωσιακούς καταρράκτες κι ένα παλιό υδροηλεκτρικό εργοστάσιο από την εποχή της αποικιοκρατίας.

Μετά από μια σύντομη πεζοπορία στο Amani Nature Reserve, έφτασα σε κάποιους εντυπωσιακούς καταρράκτες κι ένα παλιό υδροηλεκτρικό εργοστάσιο από την εποχή της αποικιοκρατίας.

   Υπήρχε κάτι εκεί γύρω που ήθελα να δω προτού κλείσω τα μάτια μου… Ήταν το Κιλιμάντζαρο! Ήμουν στο Moshi όταν τα σύννεφα διαλύθηκαν για λίγο κι αντίκρισα για πρώτη φορά το ψηλότερο βουνό της Αφρικής! Ήθελα να δω αυτό το χαρακτηριστικό του σχήμα και τη χιονισμένη του κορυφή στα 5.896 μέτρα. Δυστυχώς, τα τελευταία χιόνια του Κιλιμάντζαρου υπολογίζεται πως θα λιώσουν για πάντα το 2020. Έκανα το γύρο του βουνού κι απόλαυσα μια καταπληκτική χωμάτινη διαδρομή στους πρόποδές του περνώντας από πυκνά δάση που με οδήγησαν στο χωριό Marangu.

Το Όρος Meru είναι το δεύτερο ψηλότερο βουνό της Τανζανίας, με ύψος 4.566 μέτρα.

   Επόμενος προορισμός μου ήταν η Ρουάντα. Οδηγούσα σε δροσερά υψίπεδα επί τέσσερες μέρες, μέσα από χωματόδρομους, αλλά και ασφαλτοστρωμένους δρόμους. Όταν σουρούπωνε, κατασκήνωνα στο δάσος και κάπως έτσι απόλαυσα την 27^η πανσέληνο που έβλεπα κατά τη διάρκεια της αφρικανικής μου περιπλάνησης 😉

Άλλη μια μέρα στους χωματόδρομους φτάνει στο τέλος της και πρέπει να ξεφορτώσω τα λιγοστά πράγματα που ένας νομάς χρειάζεται. Ώρα ν’ απολαύσω την 27^η πανσέληνο που έβλεπα κατά τη διάρκεια της αφρικανικής μου περιπλάνησης 😉

Μπορείτε να δείτε το χάρτη με περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

Αυτό είναι το trailer του ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στην Τανζανία:

Αυτό είναι ολόκληρο το ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στην Τανζανία:

   Malawi shares its name with the lake which defines the whole country. Lake Malawi is 580 km (360 miles) long and 75 km (47 miles) wide. It covers about a fifth of Malawi’s total area. When I entered from Mozambique, I rode straight to Cape Maclear to enjoy the famous beaches of Lake Malawi. It was hard for me to believe that this is not the sea but a lake.

Life is focused around Lake Malawi: bathing, washing, playing, fishing… everything is done there.

   I took a traditional, wooden pirogue to West Thumbi Island. I was paddling with my kind guide, Enock, for more than an hour. Lake Malawi has more fish species than any other inland body of water in the world! The turquoise fresh water around the island is an ideal spot to swim among the plethora of colourful fish. I never had such an enjoyable snorkelling!

Sunset in Cape Maclear…

   I wouldn’t miss the Mufasa Rustic Camp in Monkey Bay. That’s very close to Cape Maclear but it’s a different world… Cape Maclear has a long beach and you stay in the village between the local houses and huts. Mufasa has a tiny, secluded beach and there you live in harmony with nature in a very beautiful setting.

The exotic beaches of Lake Malawi… This one is in Monkey Bay!

   It was time to make a detour south to Zomba. I was hosted in a township and that was nice. I was there to explore the Zomba Plateau, a mountainous area full of nice forests, waterfalls and a small lake. It was a really beautiful setting! We took my motorcycle and we visited some relatives of my host in a remote village. Nobody could speak English there but my host was translating for me. They were insisting to cook something for us. They took some fresh rice and they skilfully peeled it by hitting it in a big, wooden mortar like those ones that are used all around Africa. They laid a mat on the ground to sit on and they served us the rice with some brown sugar.

The mother and the daughter were perfectly synchronized to hit the fresh rice until it was all peeled.

   I headed back north and after a long day on the road, I arrived at the touristy Nkhata Bay. It is built around a picturesque part of the lake. I enjoyed some hiking on the neighbouring hills but the best thing I did was a boat trip to a remote village called Kawanga. I camped on the beautiful beach and the first thing I enjoyed when I opened my eyes was the crystal-clear water! I sat on some rocks in the middle of the water and I was admiring the beauty of the scenery. I was helping the local fishermen to pull the nets out of the lake, I was playing with the children and then I was enjoying the night with my friends around a warm bonfire…

Helping the local fishermen to pull the nets out of the lake in remote Kawanga village!

   My last stop in Malawi was at Livingstonia, a small, former colonial town which was set up as a Christian mission in 1894. A rocky dirt road took me to the plateau from where the views over the lake are gorgeous! I did some hiking and I enjoyed Manchewe Falls. After almost three weeks in Malawi, it was time to exit the country from its northernmost border. Tanzania was waiting me…

A small part of Manchewe Falls near Livingstonia

You can check out the map with more photos and reports at: Live Trip Traveller

This is the trailer of my documentary about my adventures in Malawi (with English subtitles):

This is the complete documentary about my adventures in Malawi (with English subtitles):

   Το Μαλάουι μοιράζεται το όνομά του με τη λίμνη που καλύπτει περίπου το ένα πέμπτο της χώρας. Έχει 580 χιλιόμετρα μήκος και 75 χιλιόμετρα πλάτος. Μπαίνοντας στο Μαλάουι από τη Μοζαμβίκη, κατευθύνθηκα αμέσως προς το Cape Maclear, για ν’ απολαύσω τις περίφημες παραλίες της λίμνης. Μου φαινόταν απίστευτο πως αυτό που έβλεπα δεν ήταν θάλασσα, αλλά λίμνη!

Η ζωή επικεντρώνεται γύρω από τη Λίμνη Μαλάουι… Λούσιμο, πλύσιμο, παιχνίδι και ψάρεμα, όλα γίνονται εκεί.

   Πήρα μια παραδοσιακή, ξύλινη πιρόγα για το Νησί West Thumbi. Κωπηλατούσα για πάνω από μια ώρα μαζί με τον ευγενικό ξεναγό μου, τον Enock. Η Λίμνη Μαλάουι έχει περισσότερα είδη ψαριών από οποιαδήποτε άλλη λίμνη του κόσμου! Τα τιρκουάζ, γλυκά νερά της γύρω απ’ το νησί είναι ιδανικά για να κολυμπήσει κανείς ανάμεσα στην πληθώρα των πολύχρωμων ψαριών. Ποτέ δεν απόλαυσα τόσο τις βουτιές με μια μάσκα κι έναν αναπνευστήρα!

Ηλιοβασίλεμα στο Cape Maclear…

   Το Mufasa Rustic Camp στο Monkey Bay δε θα το έχανα. Αν και βρίσκεται κοντά στο Cape Maclear, είναι ένας διαφορετικός κόσμος… Το Cape Maclear έχει μια τεράστια παραλία και οι επισκέπτες μένουν στο χωριό, ανάμεσα στα σπίτια και τις καλύβες των ντόπιων. Το Mufasa έχει μια μικρή, απομονωμένη παραλία κι εκεί ζει κανείς σε αρμονία με τη φύση, σ’ ένα πανέμορφο περιβάλλον.

Οι εξωτικές παραλίες της Λίμνης Μαλάουι… Η συγκεκριμένη βρίσκεται στο Monkey Bay!

   Ήταν ώρα να κάνω μια παράκαμψη νότια, προς τη Zomba. Έμενα σε μια φτωχογειτονιά κι είχε ενδιαφέρον. Πήγα μέχρι εκεί για να επισκεφτώ το Οροπέδιο Zomba, μια ορεινή περιοχή με όμορφα δάση, καταρράκτες και μια μικρή λίμνη. Το τοπίο ήταν πανέμορφο! Με τη μοτοσυκλέτα μου επισκεφτήκαμε κάποιους συγγενείς του οικοδεσπότη μου σ’ ένα απομακρυσμένο χωριό. Εκεί κανείς δε μιλούσε αγγλικά, αλλά ο οικοδεσπότης μου ανέλαβε το ρόλο του διερμηνέα. Επέμεναν να μας μαγειρέψουν κάτι. Πήραν φρέσκο ρύζι και το ξεφλούδισαν ιδιαίτερα περίτεχνα χτυπώντας το σ’ ένα από αυτά τα μεγάλα, ξύλινα γουδιά που χρησιμοποιούνται σ’ όλη την Αφρική. Ύστερα μας έστρωσαν μια ψάθα για να κάτσουμε και μας σέρβιραν το ρύζι με λίγη ανεπεξέργαστη ζάχαρη.

Μητέρα και κόρη είχαν συγχρονιστεί τέλεια για να χτυπούν το ρύζι μια η μια και μια η άλλη έτσι, ώστε να το ξεφλουδίσουν.

   Κατευθύνθηκα πάλι προς τα βόρεια και μετά από μια γεμάτη μέρα στο δρόμο, έφτασα στο τουριστικό Nkhata Bay, το οποίο είναι χτισμένο σε μια γραφική γωνιά της λίμνης. Απόλαυσα μερικές πεζοπορίες στους γειτονικούς λόφους, αλλά το καλύτερο πράγμα που έκανα ήταν μια εκδρομή με βαρκάκι σ’ ένα απομακρυσμένο χωριό, που λέγεται Kawanga. Κατασκήνωσα στην ωραία αμμουδιά και το πρώτο πράγμα που έκανα μόλις άνοιξα τα μάτια μου ήταν ν’ απολαύσω τα κρυστάλλινα νερά της λίμνης! Έκατσα σε μια μικρή βραχονησίδα κι από ‘κει θαύμαζα την ομορφιά του τοπίου. Βοήθησα τους ντόπιους ψαράδες να τραβήξουν τα δίχτυα τους από το νερό, έπαιξα με τα παιδιά κι ύστερα απόλαυσα τη βραδιά με την παρέα μου γύρω από τη φωτιά…

Βοηθώντας τους ντόπιους ψαράδες να τραβήξουν τα δίχτυα τους από το νερό στο απομακρυσμένο χωριό Kawanga!

   Η τελευταία μου στάση στο Μαλάουι ήταν στη Livingstonia, μια μικρή, πρώην αποικιοκρατική κωμόπολη, που είχε χτιστεί ως χριστιανική ιεραποστολή το 1894. Ένας χωματόδρομος γεμάτος πέτρες με ανέβασε στο οροπέδιο, απ’ όπου η θέα προς τη λίμνη ήταν μοναδική! Έκανα μια σύντομη πεζοπορία και θαύμασα τους Καταρράκτες Manchewe. Μετά από σχεδόν τρεις εβδομάδες στο Μαλάουι, ήταν ώρα να βγω απ’ τη χώρα από τα βόρεια σύνορά της. Η Τανζανία με περίμενε…

Ένα μικρό μέρος των Καταρρακτών Manchewe κοντά στη Livingstonia

Μπορείτε να δείτε το χάρτη με περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

Αυτό είναι το trailer του ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στο Μαλάουι:

Αυτό είναι ολόκληρο το ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στο Μαλάουι:

   Mozambique is a quite big country and I had almost a month to explore just its northern part. I rode 1,400 km (870 miles) from the border with Zimbabwe to reach the coast. When I saw those exotic beaches with the turquoise water, I knew it was worth the effort! I relaxed for a few days in a spartan room in Mossuril, next to the water, being hosted by some friendly locals. Everyday I was exploring the region around there. My favorite beach was Cabaceira Pequena with its long, white sand. I loved watching women and children fishing on the coast while the wind was blowing the sails of picturesque dhows in the background…

The coast of Mossuril

   Somewhere around there, I celebrated a great moment… Since 2007, when I first hit the road on my motorbike, I spent more time traveling around the world than being settled in Greece! Between my two long trips in Asia and Africa, I stayed in Greece for four years. However, the time I am exploring the world is longer since now and… I’m still going strong!

Women and children fish on the coast, while men fish by boats.

   I visited Mozambique Island which packs so much of history… Well before the 15^th century, it was already an important trading settlement dealing with Madagascar, Persia, Arabia and elsewhere. Then, Vasco da Gama landed there and eventually Mozambique Island became the capital of Portuguese East Africa. The Portuguese architecture is still evident on the forts and the old houses which survive. As a result of history, this little place is home to a diverse and multicultural society. On an island that you can walk from side to side in a few minutes, you can find Christian churches, mosques and a Hindu temple!

São Sebastião Fort in Mozambique Island is the oldest complete fort still standing in sub-Saharan Africa.

   I couldn’t stop enjoying the majestic coastline, so I spent several more days around the small town of Nacala-a-Velha. With my host, Joachim, and his friends we visited the Catholic mission of Cava. On Sunday, Father Silvano got his motorbike, I got mine and we were riding on trails in the bush for an hour to reach a remote settlement. Tens of villagers from the whole region came to attend the open-air liturgy. They were surprised to see me there and they were very curious about my adventures in Africa. I was answering their questions in English, Elena was translating my answers to Portuguese and a local elder who speaks Portuguese was finally translating everything to Makua, the language that the villagers could understand. They never had a guest from that far, so they made me feel really honorable. They even organized some traditional dancing for me! The interaction with those people was really interesting…

These villagers never had a guest from that far, so they even organized some traditional dancing to honor me!

   After singing all together “What are the problems in your house?”, the villagers were replying to the question one by one. This way everybody knows what is happening in the village and if it is possible, the elders give their advices. After that, the liturgy started with local music and dancing, mostly by women. They had brought two live chickens to prepare a meal on the fire for everybody. After eating, we bid farewell and they asked me to let them know if I will reach my country safe and sound.

That’s the small church that the villagers built in the bush and we reached with Father Silvano to make a liturgy.

   It was time to leave my motorcycle for a while and take a small boat to Ibo Island. I had to camp on the coast and wait 22 hours until the next boat would leave. Forty people were packed on a tiny, wooden boat with their luggage. Men, patient women and children were sitting anywhere, on the floor or on the luggage. As the old boat was battling with the waves and some water was getting inside, I felt that this must be what all those African immigrants go through for days when they try to cross the Mediterranean Sea and reach the promised land, Europe…

While sailing to Ibo Island, I felt that this must be what all those African immigrants go through for days when they try to cross the Mediterranean Sea and reach the promised land, Europe…

   Ibo used to be an important slave-trading port and Mozambique’s second-most important town. Now it’s a surreal place full of old, dilapidated Portuguese houses. Some of them are already ruined, while some other look ruined but people live inside. Mozambique suffered a terrible civil war for 15 years and everything now looks ruined. The country is less developed than its neighbors but Mozambicans are still smiling and trying to build a life out of the ruins…

After 15 years of a brutal civil war, life is going on in Mozambique between old, Portuguese ruins…

   It was time to move inland again, since I definitely wanted to visit Malawi. It was more than 1,000 km (621 miles) away but I took some nice shortcuts through dirt roads. Some of them had quite a lot of sand and what they call “fis-fis” in Sahara. It’s that powder-like sand which makes a whole cloud of dust once you hit it. Anyway, the ride was enjoyable and after a couple of nights wild camping in the bush, I reached the border…

I finally replaced my broken windscreen with a Chinese one… Price: 3 euros for the windscreen plus 1 euro for the bracket. Installation was included!

This is the trailer of my documentary about my adventures in Mozambique (with English subtitles):

This is the whole documentary about my adventures in Mozambique (with English subtitles):

   Η Μοζαμβίκη είναι αρκετά μεγάλη κι είχα σχεδόν ένα μήνα για να εξερευνήσω μόνο το βόρειο κομμάτι της. Οδήγησα 1.400 χιλιόμετρα από τα σύνορα με τη Ζιμπάμπουε για να φτάσω στα παράλια. Όταν είδα τις εξωτικές εκείνες ακτές με τα τιρκουάζ νερά, ήξερα πως άξιζε τον κόπο! Άραξα μερικές μέρες σ’ ένα λιτό δώμα στο Mossuril, δίπλα στη θάλασσα. Με φιλοξενούσαν κάποιοι φιλικοί ντόπιοι και κάθε μέρα εξερευνούσα την περιοχή. Η αγαπημένη μου παραλία ήταν η Cabaceira Pequena με τη μεγάλη, λευκή της αμμουδιά. Μου άρεσε να βλέπω τις γυναίκες και τα παιδιά να ψαρεύουν στην ακτή, ενώ ο άνεμος φούσκωνε τα πανιά από τις φελούκες που έπλεαν στον ορίζοντα…

Η ακτή του Mossuril

   Κάπου εκεί γιόρτασα μια σπουδαία μέρα… Ξεκινώντας από το 2007, που ξεχύθηκα για πρώτη φορά στους δρόμους με τη μοτοσυκλέτα μου, βρίσκομαι περισσότερο καιρό στο δρόμο τώρα πια, ταξιδεύοντας εκτός Ελλάδος παρά έχοντας μια σταθερή ζωή στη χώρα μου. Ανάμεσα στα δύο μου μεγάλα ταξίδια στην Ασία και την Αφρική, έμεινα στην Ελλάδα για τέσσερα χρόνια. Αυτές τις μέρες, όμως, ξεπέρασα τα τέσσερα χρόνια που εξερευνώ τις άγνωστες γωνιές του κόσμου μας… και συνεχίζω αχόρταγα!

Οι γυναίκες και τα παιδιά ψαρεύουν στην ακτή, ενώ οι άντρες ψαρεύουν με τις βάρκες.

   Επισκέφτηκα το Νησί της Μοζαμβίκης, που κρύβει μια τόσο πλούσια ιστορία… Αρκετά πριν το 15^ο αιώνα, ήταν ήδη ένα σπουδαίο εμπορικό κέντρο, που είχε επαφές με τη Μαδαγασκάρη, την Περσία, την Αραβία και άλλους μακρινούς τόπους. Ύστερα, ο Βάσκο ντα Γκάμα έφτασε εκεί και το νησί αυτό έγινε η πρωτεύουσα της Πορτογαλικής Ανατολικής Αφρικής. Η πορτογαλική αρχιτεκτονική είναι ακόμη εμφανής στα κάστρα και τα παλιά σπίτια που σώζονται. Έτσι σ’ αυτό το μικρό κομμάτι γης ζει μια ποικιλόμορφη και πολυπολιτισμική κοινωνία. Σ’ ένα νησί που μπορεί να περπατήσει κανείς από άκρη σ’ άκρη μέσα σε λίγα λεπτά, υπάρχουν χριστιανικές εκκλησίες, τζαμιά, αλλά κι ένας ινδουιστικός ναός!

Το φρούριο São Sebastião στο Νησί της Μοζαμβίκης είναι το παλαιότερο φρούριο που σώζεται ακέραιο στην Υποσαχάρια Αφρική.

   Δε μπορούσα να χορτάσω τις καταπληκτικές ακτές αυτής της χώρας… Έτσι αφιέρωσα μερικές ακόμη μέρες στην κωμόπολη της Nacala-a-Velha. Με τον οικοδεσπότη μου, τον Joachim, και τους φίλους του, επισκεφτήκαμε την καθολική ιεραποστολή της Cava. Την Κυριακή, ο Πάτερ Silvano καβάλησε τη μοτοσυκλέτα του, καβάλησα κι εγώ τη δική μου κι οδηγούσαμε για μια ώρα σε μονοπάτια για να φτάσουμε σ’ έναν απομακρυσμένο οικισμό μέσα στο δάσος. Δεκάδες χωρικοί απ’ ολόκληρη την περιοχή είχαν συγκεντρωθεί για να παρακολουθήσουν την υπαίθρια λειτουργία. Έμειναν έκπληκτοι όταν με είδαν εκεί κι ήταν πολύ περίεργοι να μάθουν για τις περιπέτειές μου στην Αφρική. Απαντούσα τις ερωτήσεις τους στ’ αγγλικά, η Elena τις μετέφραζε στα πορτογαλικά και κάποιος ντόπιος που ήξερε πορτογαλικά, μετέφραζε ό,τι έλεγα στην τοπική γλώσσα makua, που οι χωρικοί μπορούσαν να καταλάβουν. Ποτέ δεν τους είχε επισκεφτεί κάποιος από τόσο μακριά, οπότε μ’ έκαναν να νιώθω το τιμώμενο πρόσωπο. Μέχρι που οργάνωσαν παραδοσιακούς χορούς για ‘μένα! Η επαφή μ’ αυτούς τους ανθρώπους ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα…

Αυτοί οι χωρικοί ποτέ δεν είχαν κάποιον επισκέπτη από τόσο μακριά, οπότε οργάνωσαν παραδοσιακούς χορούς για να με τιμήσουν!

   Αφού τραγούδησαν όλοι μαζί «Ποια είναι τα προβλήματα στο σπίτι σας;», οι χωρικοί απαντούσαν με τη σειρά. Έτσι όλοι γνωρίζουν τι συμβαίνει στο χωριό κι αν είναι εφικτό, οι γηραιότεροι δίνουν τις συμβουλές τους. Μετά απ’ αυτό, η λειτουργία ξεκίνησε με τοπική μουσική και χορούς, κυρίως από τις γυναίκες. Είχαν φέρει δυο ζωντανές κότες, για να ετοιμάσουν στη φωτιά ένα γεύμα για όλους. Αφού φάγαμε, τους αποχαιρετήσαμε και μου ζήτησαν να τους ενημερώσω αν φτάσω στη χώρα μου σώος και αβλαβής.

Αυτός είναι ο μικρός ναός που οι χωρικοί έχτισαν στο δάσος και τον επισκεφτήκαμε μαζί με τον Πάτερ Silvano για να λειτουργήσει.

   Ήταν ώρα ν’ αφήσω για λίγο τη μοτοσυκλέτα μου και να πάρω τη βάρκα για το Νησί Ibo. Κατασκήνωσα στην ακτή και περίμενα 22 ώρες μέχρι να φύγει η επόμενη βάρκα. Σαράντα άτομα στοιβαχτήκαμε στο μικρό, ξύλινο πλεούμενο μαζί μ’ όλα τα μπαγκάζια μας. Άντρες, υπομονετικές γυναίκες και παιδιά κάθονταν οπουδήποτε υπήρχε χώρος, είτε στο πάτωμα είτε πάνω στα μπαγκάζια. Καθώς το παλιό σκαρί πάλευε με τα κύματα και το νερό έμπαινε μέσα, αισθάνθηκα πως παρόμοιες πρέπει να ‘ναι οι συνθήκες που αντιμετωπίζουν επί μέρες οι Αφρικανοί μετανάστες που προσπαθούν να διαπλεύσουν τη Μεσόγειο για να φτάσουν στη γη της επαγγελίας, την Ευρώπη…

Πλέοντας προς το Νησί Ibo, αισθάνθηκα πως παρόμοιες πρέπει να ‘ναι οι συνθήκες που αντιμετωπίζουν επί μέρες οι Αφρικανοί μετανάστες που προσπαθούν να διαπλεύσουν τη Μεσόγειο για να φτάσουν στη γη της επαγγελίας, την Ευρώπη…

   Το Ibo ήταν ένας πολυσύχναστος σταθμός για τους δουλεμπόρους κι αποτελούσε τη δεύτερη σημαντικότερη πόλη της Μοζαμβίκης. Τώρα είναι ένα σουρεαλιστικό μέρος γεμάτο παλιά, πορτογαλικά σπίτια. Κάποια έχουν γίνει ερείπια, ενώ άλλα μοιάζουν με ερείπια, αλλά υπάρχει κόσμος που ζει μέσα. Η Μοζαμβίκη υπέφερε από έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο, που κράτησε δεκαπέντε χρόνια. Έτσι τώρα έχουν ερειπωθεί τα πάντα. Η χώρα είναι λιγότερο ανεπτυγμένη από τα γειτονικά της κράτη, αλλά οι κάτοικοί της παραμένουν χαμογελαστοί και προσπαθούν να χτίσουν μια ζωή από τα ερείπια…

Μετά από δεκαπέντε χρόνια ενός αιματηρού, εμφύλιου πολέμου, η ζωή συνεχίζεται στη Μοζαμβίκη ανάμεσα σε παλιά, πορτογαλικά ερείπια…

   Ήταν ώρα ν’ αφήσω και πάλι τις ακτές, αφού ήθελα οπωσδήποτε να επισκεφτώ το Μαλάουι. Απείχε πάνω από 1.000 χιλιόμετρα, αλλά έκοψα δρόμο από κάποιους ωραίους χωματόδρομους που βρήκα. Σε μερικά σημεία είχε αρκετή άμμο κι εκείνη την πούδρα που στη Σαχάρα αποκαλούν «φις-φις». Είναι εκείνη η πολύ μαλακή άμμος που σηκώνει ολόκληρο σύννεφο σκόνης. Παρόλ’ αυτά, απόλαυσα τη διαδρομή και μετά από δυο νύχτες ελεύθερης κατασκήνωσης στη ζούγκλα, έφτασα στα σύνορα…

Επιτέλους βρήκα έναν κινέζικο ανεμοθώρακα για ν’ αντικαταστήσω αυτόν που είχα σπάσει… Τιμή: 3 ευρώ για τον ανεμοθώρακα και 1 ευρώ για τη βάση. Τα εργατικά συμπεριλαμβάνονται!

Αυτό είναι το trailer του ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στη Μοζαμβίκη:

Αυτό είναι ολόκληρο το ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στη Μοζαμβίκη: