Posts Tagged ‘XR 250’

   When I was entering Kenya from the dirt roads around Mt Elgon National Park, a big and diverse country was unfolding in front of my eyes… I made my way south to Lake Victoria, where I was hosted by Dennis in a lakeshore village. After meeting the local fishermen, I rode through the picturesque tea plantations of Kericho area.

One of the ways colonists became rich was the famous tea plantations of Kenya.

   By the end of the day I had reached Lake Naivasha. Andrew, a local biker, made my stay there very enjoyable… First, we went for a dirt ride and he guided me through the geothermal power plants which dot the area. Since decades ago, they make huge amounts of electricity by using the steam which comes out of the earth. In the evening, we got a boat with some friends and we enjoyed a wonderful sunset in the lake. We stopped in a remote part of the lakeshore and then it was time to enjoy the night as white Kenyans do… We lit a campfire, grilled some juicy meat and exchanged stories under an African sky full of stars!

That’s where Andrew took me for a dirt ride around Lake Naivasha… That was quite a rough descend on my bike!

   It was time to enter chaotic Nairobi, also known as Nairobbery due to its reputation for crime… There I had the chance to experience the luxurious life of Kenyans who live in the suburbs, in beautiful villas surrounded by lush gardens, tended by maids and of course, with inviting swimming pools. I also had the chance to experience the other side of Nairobi, the side that most Kenyans experience. I was hosted in the Orthodox College of Nairobi, which is located in a township full of slums. People are friendly and everything is fine during the day. But when the night falls, the dangerous face of Nairobbery appears… Nobody wants to be on the streets at that time.

That’s just one of the golf clubs in Nairobi for the well-heeled Kenyans.

   Having seen the disappointing scams of the Orthodox missions in neighbouring countries, I was really surprised to see how different the Orthodox mission of Kenya is! About 400 schools are operated around the whole country by this mission, even in the remote area of Lake Turkana. They also build wells to offer clean potable water to the remote communities of Kenya. I was there during some seminars, so I met tens of African priests coming from all around East Africa. I was surprised to see how dedicated some people were. A few of them could even speak Greek, since they studied in Greece.

One of the 400 schools that are operated by the impressive Orthodox mission of Kenya for the ones in need…

   It was time to explore the highlands and the coast of Kenya and I had a wonderful company for that… Roos is a Dutch who volunteers in Rwanda the last three years. She had hosted me there and then she joined me for three weeks to travel around Kenya! We started with the otherworldly Lake Baringo, which is full of crocodiles and hippos. Despite that, the locals organize annual swimming races! They say crocodiles know them, anyway!

Roos had hosted me in Rwanda and then she joined me for three weeks to travel around Kenya!

   It was time to ascend to Nyahururu, at 2,350 m. (7,710 ft.). We enjoyed a lot the cool weather there and the impressive Thomson’s Falls. We left the highlands back and we slowly made our way to Mombasa. It was gradually getting hotter and hotter as we were approaching the coast. We immediately fell in love with the relaxed atmosphere there, the friendly Muslims and the interesting Swahili culture! Our favorite spot in Mombasa was some benches near the Portuguese Fort Jesus, built in 1593. We were drinking our tea or spiced coffee, sitting high above the ocean and enjoying the sunset while chatting with friendly locals who gather there every evening to meet each other and socialize.

That’s where the local Muslims gather every evening to enjoy the sunset over the ocean while drinking their tea or spiced coffee…

   If you want to see beautiful corals in that area, you don’t even need to dive… Snorkeling is enough! Mombasa Marine Park is a very nice spot for that, as is the area around Wasini Island. That’s a tiny little island without cars, motorcycles, electricity or running water. It only got some Swahili ruins, houses made out of corals and a few Muslims living there.

You don’t even need to dive to see beautiful corals and colorful fish on the Kenyan coast… Snorkeling is enough 😉

   South of Mombasa we incidentally met the guys from Motor Safaris, an interesting company which organizes amazing motorbike tours around East Africa! We were glad to be their guests for a couple of days in their cosy Sawa Sawa Beach House. We visited the famous and touristy Diani Beach but the neighbouring Tiwi Beach became our favorite one. There we found one of the most beautiful seaside spots where I have ever camped!

We were glad to meet the guys from Motor Safaris, an interesting company which organizes amazing motorbike tours around East Africa!

   The north coast was also very interesting to explore… We reached some isolated areas through dirt roads, where the scenery was astonishing! We made our way to the picturesque Takaungu village, where the river empties to the endless Indian Ocean. The beach of Watamu was scenic and the coastal town of Malindi was interesting. However, the biggest draw on the north coast for us was Lamu Island…

While exploring the dirt roads on the north coast, we found Vuma Cliffs, an isolated and impressive part of the coastline!

   It is not easy to reach Lamu, since you need to follow long dirt roads (not a good idea during the rainy season) and you have to travel next to Somalia. There used to be some security issues there, which emptied the island from tourists and that made it much more attractive to us! Lamu is a small island in the Indian Ocean where the only transport is donkeys. There are about 3,000 of them there! The coral houses are guarded by elaborate wooden carved doors and the narrow streets of the old town form a real labyrinth. This is one of the most authentic samples of Swahili culture. On top of that, when you quietly dine with seafood next to the waves, under the soft light of a candle, it doesn’t get any more exotic…

Lamu is a small island in the Indian Ocean, full of donkeys, coral houses with elaborate carved doors and friendly Muslims walking in the labyrinth of the old town.

   I would easily stay in Kenya for much longer but the expiration date of my visa was getting closer… I returned to Nairobi, arranged the paperwork and prepared my motorbike for a rough and very interesting route that I was planning to ride since a long time ago. I wanted to reach Ethiopia through the remote region of Lake Turkana. Recent discoveries of hominid skulls in the area, millions of years old, reveal useful information about the human history. After all, that’s one of the areas where our race started its life. However, nowadays it’s a very isolated spot, really inhospitable, with only a few tribes succeeding to survive there.

That’s what happens if you want off-roading during the rainy season…

   First I had a treat in a beautiful, little, wooden house next to a stream in Naro Moru, on the foothills of Mt Kenya (5,199 m., 17,057 ft.). The mountaintop is famous for being shy, usually hidden behind clouds. So, I didn’t have the chance to see it. After Isiolo, I left the tarmac and I knew I will not see that boring thing in Kenya anymore!

The mountains around Maralal offered me one of the most scenic rides I had!

   The area around Maralal became my favourite part of this route and one of the most scenic ones I’ve ridden! I was on green mountain plateaus at around 2,000 m. (6,562 ft.) altitude. The views were jaw-dropping! The Samburu tribe is offering its color to the landscape with the huge, beaded necklaces that women wear. Men always walk their herds of cows, goats or camels while holding their spear and carrying a big knife on their belt. Their earlobes got huge holes and they wear some big white earrings. Some of them have a thin golden chain going from one ear to the other passing through the chin.

This area is populated by the Samburu tribe and women usually wear these huge, colorful, beaded necklaces.

   The route north to Barsaloi, Baragoi and South Horr is still on the mountains, so the weather is not too hot. I was wild camping in beautiful scenery every night enjoying the full moon! While I was approaching Loyangalani, the landscape changed… I descended to 400 m. (1,312 ft.) altitude and the vegetation was almost gone. The only feature around was the volcanic rocks. Some parts of the route became rough but when I was standing up on my bike and riding slowly and steady, it was OK. After all, I enjoyed a lot this remote route and my only worry was the availability of water in this dry area. A couple of times I had to use the 2-liter water canister that I carry for emergencies. I have used it only a few times during my trip.

When you first lay eyes on Lake Turkana, after days of rough off-road riding, it’s a special feeling…

   One morning, when I was wild camping next to a dry riverbed, I tried to start my motorcycle but I realized that the battery was flat. After a lot of tests the following days, I figured out that the alternator had failed. It is the first time that I experience this fault but it’s normal for a 20-year-old bike which has covered much more than a hundred thousand kilometres. This was the second time that I was grateful for choosing an XR with a kick-starter. I was on a sandy patch in the middle of nowhere and it would be bloody difficult to jump-start the engine there. However, with the kick-starter it was a piece of cake! The engine was still working properly, so the only issue was that the next month I was kick-starting the bike until I got another alternator shipped from Greece.

I was usually wild camping next to dry riverbeds, since that was my only chance to find a place without rocks!

   Seven days after leaving Nairobi, I reached Ileret, at the Ethiopian border. Actually, there is no border post there, so I had to arrange the paperwork in Nairobi. I had finally made it! I knew it would not be easy but it was lovely and it’s one of the routes that I will be remembering. That’s a very authentic and adventurous part of Africa and I’m glad I had the chance to explore it…

The only feature in the landscape around Lake Turkana is these volcanic rocks…

   After an impressive sunset over the legendary Lake Turkana, my two-month journey across Kenya came to an end. For some reason, this country was one of the countries that felt like home… Maybe it was the nice friends that I made, the diverse landscapes and for sure the relaxed atmosphere too!

The remote route next to Lake Turkana is a very authentic and adventurous part of Africa and I’m glad I had the chance to experience it…

You can check out the map with more photos and reports at: Live Trip Traveller

   Όταν έμπαινα στην Κένυα από τους χωματόδρομους που περιβάλλουν το Εθνικό Πάρκο του Όρους Elgon, μια αχανής και ποικιλόμορφη χώρα εκτεινόταν μπροστά μου… Έφτασα μέχρι τη Λίμνη Βικτώρια, όπου με φιλοξένησε ο Dennis σ’ ένα παραλίμνιο χωριό. Αφού είδα τους ντόπιους ψαράδες, οδήγησα ανάμεσα στις γραφικές φυτείες τσαγιού στην περιοχή του Kericho.

Ένας από τους τρόπους με τους οποίους οι αποικιοκράτες πλούτισαν, ήταν οι περίφημες φυτείες τσαγιού της Κένυας.

   Όταν σουρούπωσε, έφτασα στη Λίμνη Naivasha. Ο Andrew, ένας ντόπιος μοτοσυκλετιστής, φρόντισε να κάνει τη διαμονή μου ξεχωριστή… Πρώτα με πήγε για εντούρο και με ξενάγησε στα γεωθερμικά εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρισμού, που αφθονούν στην περιοχή. Εδώ και δεκαετίες παράγουν τεράστιες ποσότητες ενέργειας χρησιμοποιώντας τον ατμό που βγαίνει από το έδαφος. Το απόγευμα πήραμε μια βάρκα με τους φίλους του κι απολαύσαμε το ηλιοβασίλεμα από τη λίμνη. Σταματήσαμε σε μια απομακρυσμένη γωνιά της ακτής κι ύστερα ήταν ώρα ν’ απολαύσουμε τη βραδιά όπως κάνουν οι λευκοί Κενυάτες… Ανάψαμε φωτιά, ψήσαμε και λέγαμε ιστορίες κάτω από τον έναστρο αφρικανικό ουρανό!

Σ’ αυτό το μέρος με πήγε ο Andrew για εντούρο γύρω από τη Λίμνη Naivasha… Ήταν κάπως ζόρικη κατάβαση για τη μοτοσυκλέτα μου!

   Ήταν ώρα να μπω στο χαοτικό Ναϊρόμπι, που είναι γνωστό και ως Nairobbery λόγω της κακής φήμης του για εγκληματικότητα… Εκεί είχα την ευκαιρία να βιώσω τη μεγάλη ζωή των Κενυατών που ζουν στα προάστια, σε βίλες με περιποιημένους κήπους, που φροντίζονται από οικιακούς βοηθούς και φυσικά, έχουν ελκυστικές πισίνες. Είχα, επίσης, την ευκαιρία να βιώσω την άλλη πλευρά του Ναϊρόμπι, αυτή που βιώνουν οι περισσότεροι Κενυάτες. Φιλοξενήθηκα στο ορθόδοξο κολλέγιο της πόλης, που βρίσκεται σε μια παραγκούπολη. Οι κάτοικοι είναι φιλικοί κι όλα βαίνουν καλώς κατά τη διάρκεια της ημέρας. Όταν, όμως, πέσει το σκοτάδι, η άλλη όψη του Nairobbery κάνει την εμφάνισή της… Κανείς δε θέλει να βρίσκεται στους δρόμους εκείνες τις ώρες.

Αυτό είναι το ένα μόνο από τα γήπεδα γκολφ του Ναϊρόμπι, που προορίζονται για τους ευκατάστατους Κενυάτες.

   Έχοντας δει απογοητευμένος τις απάτες των ορθόδοξων μητροπόλεων σε γειτονικές χώρες, έμεινα έκπληκτος όταν διαπίστωσα πως η ορθόδοξη ιεραποστολή της Κένυας είναι διαφορετική! Περίπου τετρακόσια σχολεία λειτουργούν σ’ όλη τη χώρα χάρη στην ιεραποστολή αυτή, ακόμη και στην απομακρυσμένη περιοχή της Λίμνης Turkana. Επίσης, ανοίγουν πηγάδια για να προσφέρουν καθαρό, πόσιμο νερό στις απομακρυσμένες κοινότητες της Κένυας. Βρισκόμουν εκεί κατά τη διάρκεια κάποιων σεμιναρίων, οπότε γνώρισα δεκάδες Αφρικανούς ιερείς, που έρχονταν απ’ όλη την Ανατολική Αφρική. Εντυπωσιάστηκα από την αφοσίωση ορισμένων. Κάποιοι, μάλιστα, μιλούσαν κι ελληνικά, αφού είχαν σπουδάσει στην Ελλάδα.

Ένα από τα τετρακόσια σχολεία που λειτουργούν χάρη στην εντυπωσιακή ορθόδοξη ιεραποστολή της Κένυας.

   Ήταν ώρα να εξερευνήσω τα υψίπεδα, αλλά και τα παράλια της Κένυας κι είχα υπέροχη παρέα μαζί μου… Η Roos είναι μια Ολλανδέζα που εργάζεται ως εθελόντρια στη Ρουάντα τα τρία τελευταία χρόνια. Με είχε φιλοξενήσει εκεί κι ύστερα ήρθε στην Κένυα για να ταξιδέψουμε μαζί για τρεις ‘βδομάδες! Ξεκινήσαμε με την απόκοσμη Λίμνη Baringo, που είναι γεμάτη κροκόδειλους και ιπποπόταμους. Παρόλ’ αυτά, οι ντόπιοι διοργανώνουν ετήσιους κολυμβητικούς αγώνες! Λεν πως γνωρίζονται με τους κροκόδειλους, ούτως ή άλλως!

Η Roos με είχε φιλοξενήσει στη Ρουάντα κι ύστερα ήρθε στην Κένυα για να ταξιδέψουμε μαζί για τρεις ‘βδομάδες!

   Ήταν ώρα ν’ ανέβουμε στο Nyahururu, στα 2.350 μέτρα. Εκεί απολαύσαμε το δροσερό κλίμα, αλλά και τους εντυπωσιακούς Καταρράκτες του Thomson. Κατόπιν, αφήσαμε πίσω μας τα υψίπεδα και ξεκινήσαμε προς τη Mombasa. Καθώς πλησιάζαμε τα παράλια, ο καιρός γινόταν όλο και πιο ζεστός. Λατρέψαμε αμέσως τη χαλαρή ατμόσφαιρα εκεί, τους φιλικούς μουσουλμάνους και τον ενδιαφέρων πολιτισμό των Σουαχίλι! Το αγαπημένο μας μέρος στη Mombasa ήταν κάποια παγκάκια κοντά στο πορτογαλικό Φρούριο του Ιησού, που χτίστηκε το 1593. Πίναμε το τσάι μας ή τον καφέ με τα μπαχαρικά και καθόμασταν πάνω από τον ωκεανό ν’ απολαύσουμε το ηλιοβασίλεμα, καθώς τα λέγαμε με τους φιλικούς ντόπιους, που κάθε απόγευμα μαζεύονται εκεί για να συναντήσουν τους φίλους τους και να τα πουν.

Σ’ αυτό το μέρος μαζεύονται οι ντόπιοι μουσουλμάνοι κάθε απόγευμα, για ν’ απολαύσουν το ηλιοβασίλεμα πάνω απ’ τον ωκεανό πίνοντας τσάι ή καφέ με μπαχαρικά…

   Αν κανείς θέλει να δει κοράλλια σ’ αυτά τα μέρη, ούτε καν που χρειάζεται καταδυτικό εξοπλισμό… Μια μάσκα αρκεί! Το Θαλάσσιο Πάρκο της Mombasa προσφέρεται γι’ αυτόν το σκοπό, όπως κι η περιοχή γύρω απ’ το Νησί Wasini. Αυτό είναι ένα μικρό νησάκι χωρίς αυτοκίνητα, μοτοσυκλέτες, ηλεκτρισμό ή τρεχούμενο νερό. Έχει μόνο παλιά ερείπια των Σουαχίλι, σπίτια χτισμένα από κοράλλια και λιγοστούς μουσουλμάνους που ζουν εκεί.

Ούτε καν που χρειάζεται καταδυτικός εξοπλισμός για να δει κανείς κοράλλια και πολύχρωμα ψάρια στα παράλια της Κένυας… Μια μάσκα αρκεί 😉

   Στα νότια της Mombasa, συναντήσαμε τυχαία τους ανθρώπους της Motor Safaris, μιας ενδιαφέρουσας εταιρείας που οργανώνει καταπληκτικές εκδρομές με μοτοσυκλέτες στην Ανατολική Αφρική! Είχαμε τη χαρά να είμαστε φιλοξενούμενοι τους για δυο μέρες στο πολυτελές Sawa Sawa Beach House, που βρίσκεται ακριβώς μπροστά στην αμμουδιά. Επισκεφτήκαμε την περιβόητη και τουριστική Παραλία Diani, αλλά η αγαπημένη μας ήταν η γειτονική Tiwi. Εκεί βρήκαμε ένα από τα ομορφότερα παραλιακά μέρη όπου έχω ποτέ κατασκηνώσει!

Είχαμε τη χαρά να γνωρίσουμε τους ανθρώπους της Motor Safaris, μιας ενδιαφέρουσας εταιρείας που οργανώνει καταπληκτικές εκδρομές με μοτοσυκλέτες στην Ανατολική Αφρική!

   Η εξερεύνηση της βόρειας ακτής ήταν κι αυτή μαγευτική… Μέσω κάποιων χωματόδρομων, φτάσαμε σε απομακρυσμένες περιοχές της ακτογραμμής, όπου η θέα ήταν αποστομωτική! Κάναμε μια στάση στο χωριό Takaungu, όπου ο ποταμός χύνεται στον αχανή Ινδικό Ωκεανό. Η παραλία του Watamu είναι γραφική, ενώ η παράκτια πόλη του Malindi έχει ενδιαφέρον. Ωστόσο, το σπουδαιότερο θέλγητρο για ‘μας στη βόρεια ακτή ήταν το Νησί Lamu…

Εξερευνώντας τους χωματόδρομους της βόρειας ακτής, βρήκαμε την περιοχή Vuma Cliffs, ένα απομακρυσμένο κι εντυπωσιακό κομμάτι της ακτογραμμής!

   Δεν είναι εύκολο να προσεγγίσει κανείς το Lamu, αφού πρέπει να οδηγεί για ώρες σε χωματόδρομους (που δεν είναι καλή ιδέα κατά τη βροχερή περίοδο), ενώ πρέπει να φτάσει κοντά στη Σομαλία. Τα τελευταία χρόνια υπήρχαν στην περιοχή κάποια προβλήματα ασφαλείας, που άδειασαν το νησί από τους τουρίστες και το έκαναν ακόμη πιο ελκυστικό για ‘μας! Το Lamu είναι ένα μικρό νησάκι στον Ινδικό Ωκεανό, όπου το μοναδικό μέσο μεταφοράς είναι τα γαϊδουράκια. Περίπου τρεις χιλιάδες απ’ αυτά ζουν εκεί! Τα κοραλλένια σπίτια φυλάσσονται από περίτεχνες, ξυλόγλυπτες πόρτες, ενώ τα στενά της παλιάς πόλης σχηματίζουν έναν πραγματικό λαβύρινθο. Αυτό είναι ένα από τα αυθεντικότερα δείγματα του Σουαχίλι πολιτισμού. Εκτός αυτών, όταν κανείς απολαμβάνει ήσυχα το δείπνο του με θαλασσινά δίπλα στα κύματα, υπό το απαλό φως ενός κεριού, η ατμόσφαιρα γίνεται ιδιαίτερα εξωτική…

Το Lamu είναι ένα μικρό νησάκι στον Ινδικό Ωκεανό, γεμάτο γαϊδουράκια, κοραλλένια σπίτια με περίτεχνες, ξυλόγλυπτες πόρτες και φιλικούς μουσουλμάνους που περπατούν στο λαβύρινθο της παλιάς πόλης.

   Θα έμενα ευχαρίστως πολύ περισσότερο στην Κένυα, αλλά η ημερομηνία λήξης της βίζας μου πλησίαζε… Επέστρεψα στο Ναϊρόμπι, τακτοποίησα τ’ απαραίτητα έγγραφα κι ετοίμασα τη μοτοσυκλέτα μου για μια δύσβατη και ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα διαδρομή που σχεδίαζα εδώ και καιρό. Ήθελα να φτάσω στην Αιθιοπία μέσω της απομακρυσμένης περιοχής γύρω από τη Λίμνη Turkana. Πρόσφατες ανακαλύψεις ανθρωπόμορφων κρανίων που έγιναν εκεί, ηλικίας εκατομμυρίων ετών, αποκαλύπτουν χρήσιμες πληροφορίες σχετικά με την ιστορία της ανθρωπότητας. Αυτή είναι μια από τις περιοχές όπου το ανθρώπινο γένος ξεκίνησε την ιστορία του. Σήμερα, όμως, αποτελεί έναν απομακρυσμένο κι αφιλόξενο τόπο, όπου ελάχιστες φυλές καταφέρνουν να επιβιώσουν.

Αυτό είναι το αποτέλεσμα των εκτός δρόμου παιχνιδιών κατά τη βροχερή περίοδο…

   Πρώτα απόλαυσα τη διαμονή μου σ’ ένα μικρό, πανέμορφο, ξύλινο σπιτάκι δίπλα σ’ ένα ρυάκι στο Naro Moru, στους πρόποδες του Όρους Κένυα (5.199 μ.). Η βουνοκορφή είναι ιδιαίτερα ντροπαλή και συνήθως κρύβεται πίσω από τα σύννεφα. Έτσι δεν είχα την ευκαιρία να τη δω. Μετά το Isiolo, άφησα πίσω μου την άσφαλτο κι ήξερα πως δε θα ξαναντικρίσω αυτό το βαρετό πράγμα στην Κένυα!

Στα βουνά γύρω απ’ το Maralal απόλαυσα μια από τις πιο γραφικές διαδρομές που ‘χω κάνει!

   Η περιοχή γύρω απ’ το Maralal έγινε η αγαπημένη μου σ’ αυτήν τη διαδρομή και μια απ’ τις πιο όμορφες όπου έχω οδηγήσει! Βρισκόμουν σε καταπράσινα οροπέδια στα 2.000 μέτρα υψόμετρο. Η θέα ήταν αποστομωτική! Η φυλή Samburu δίνει χρώμα στο τοπίο, με τα τεράστια περιδέραια στολισμένα με πολύχρωμες χάντρες, που φορούν οι γυναίκες. Οι άντρες βόσκουν τα κοπάδια αγελάδων, κατσικιών ή καμηλών κρατώντας το ακόντιό τους κι έχοντας ένα μεγάλο μαχαίρι στη ζώνη τους. Οι λοβοί των αυτιών τους έχουν τεράστιες, ξεχειλωμένες τρύπες, όπου φορούν μεγάλα, άσπρα σκουλαρίκια. Μερικοί έχουν μια λεπτή, χρυσαφί αλυσίδα που πάει από το ένα αυτί μέχρι το άλλο περνώντας από το σαγόνι.

Η περιοχή κατοικείται από τη φυλή Samburu κι οι γυναίκες φορούν αυτά τα τεράστια περιδέραια στολισμένα με πολύχρωμες χάντρες.

   Η διαδρομή βόρεια προς το Barsaloi, το Baragoi και το South Horr παραμένει ορεινή, οπότε ο καιρός δεν είναι ιδιαίτερα ζεστός. Κάθε βράδυ κατασκήνωνα σε όμορφα τοπία απολαμβάνοντας την πανσέληνο! Πλησιάζοντας στο Loyangalani, το τοπίο άλλαξε… Κατέβηκα στα 400 μέτρα υψόμετρο και η βλάστηση σχεδόν εξαφανίστηκε. Το τοπίο ήταν γεμάτο ηφαιστειακά πετρώματα. Μερικά κομμάτια της διαδρομής ήταν δύσβατα, αλλά σηκωνόμουν όρθιος στη μοτοσυκλέτα κι οδηγώντας αργά και σταθερά, πήγαινα μια χαρά. Τελικά, απόλαυσα ιδιαίτερα αυτή την απομακρυσμένη διαδρομή! Η μόνη μου ανησυχία ήταν η διαθεσιμότητα του νερού σ’ αυτή την άνυδρη περιοχή. Δυο φορές χρειάστηκε να επιστρατεύσω το δίλιτρο παγούρι που κουβαλώ για ώρα ανάγκης. Ελάχιστες φορές το ‘χω χρησιμοποιήσει κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μου.

Όταν αντικρίζει κανείς για πρώτη φορά τη Λίμνη Turkana, μετά από μέρες σκληρής εκτός δρόμου οδήγησης, είναι μοναδική η αίσθηση…

   Ένα πρωί που κατασκήνωνα δίπλα σε μια ξεραμένη κοίτη ποταμού, προσπάθησα να ξεκινήσω τη μοτοσυκλέτα μου, αλλά διαπίστωσα πως η μπαταρία είχε αδειάσει. Μετά από αρκετές δοκιμές τις επόμενες μέρες, κατάλαβα πως είχαν καεί τα πηνία. Πρώτη φορά μου συνέβαινε αυτό, αλλά είναι αναμενόμενο για μια μοτοσυκλέτα είκοσι χρονών που έχει καλύψει πολύ περισσότερα από εκατό χιλιάδες χιλιόμετρα. Αυτή ήταν η δεύτερη φορά που φαινόταν πόσο σοφή επιλογή ήταν η ύπαρξη μανιβέλας στο XR μου. Βρισκόμουν σ’ ένα αμμώδες μέρος στη μέση του πουθενά και θα ήταν σχεδόν αδύνατον να βάλω μπρος τη μοτοσυκλέτα μου σπρώχνοντάς την. Με τη μανιβέλα, όμως, ήταν πανεύκολο! Ο κινητήρας λειτουργούσε άψογα, οπότε το μόνο πρόβλημα ήταν πως τον επόμενο μήνα ξεκινούσα τον κινητήρα με τη μανιβέλα, μέχρι να παραλάβω άλλα πηνία από την Ελλάδα.

Συνήθως κατασκήνωνα δίπλα σε ξεραμένες κοίτες ποταμών, αφού εκεί ήταν η μόνη μου ευκαιρία να βρω ένα μέρος χωρίς πέτρες!

   Εφτά μέρες αφού έφυγα απ’ το Ναϊρόμπι, έφτασα στο Ileret, στα σύνορα με την Αιθιοπία. Δεν υπάρχει συνοριακός σταθμός εκεί, οπότε είχα διευθετήσει τα έγγραφά μου στην πρωτεύουσα. Τελικά τα κατάφερα! Ήξερα πως δε θα ‘ταν εύκολο, αλλά είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον και σίγουρα αυτή ήταν μια από τις διαδρομές που θα θυμάμαι. Αυτό είναι ένα από τα πιο αυθεντικά και περιπετειώδη κομμάτια της Αφρικής και χαίρομαι που είχα την ευκαιρία να το εξερευνήσω…

Το τοπίο γύρω από τη Λίμνη Turkana είναι γεμάτο ηφαιστειακά πετρώματα…

   Μετά από ένα εντυπωσιακό ηλιοβασίλεμα πάνω από τη θρυλική Λίμνη Turkana, το δίμηνο ταξίδι μου στην Κένυα έφτασε στη δύση του. Για κάποιο λόγο, αυτή η χώρα ήταν μια από τις χώρες όπου ένιωθα σα στο σπίτι μου… Ίσως να ήταν λόγω των καλών φίλων που έκανα, ίσως λόγω των ποικιλόμορφων τοπίων και σίγουρα λόγω της χαλαρής ατμόσφαιρας!

Η απομακρυσμένη διαδρομή δίπλα στη Λίμνη Turkana αποτελεί ένα από τα πιο αυθεντικά και περιπετειώδη κομμάτια της Αφρικής και χαίρομαι που είχα την ευκαιρία να το εξερευνήσω…

Μπορείτε να δείτε το χάρτη με περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

   My first stop in Uganda made me fall in love with this country at first sight… Well, if you visit the mountain Lake Bunyonyi, you will see why! I was on 1,962 m (6,437 ft) altitude and the weather was cool. Bunyonyi means “place of many little birds” and those small creatures were only adding to the enchantment. The lake is full of tiny forested islands and wherever you look, you see mountains surrounding it. I love mountain lakes and my favorite activity is getting a canoe and exploring the little islands on my own pace. It was hard work paddling against the wind and the waves, so when I got to a secluded island, it was the perfect time for a swim in the cool water! On the way back, I laid down on the canoe and I just let the wind and the waves to take me… I was not in a hurry, anyway 😉

Break from canoeing for a swim on the shores of this secluded island!

   It was not easy to leave behind such a beautiful place but when there is a good reason, then it’s not that hard… The good reason was an amazing off-road route through the incredibly lush Bwindi Impenetrable National Park and the Queen Elizabeth National Park. The first one is famous for its primates. I love the white-and-black colobus monkeys when they jump from tree to tree and their hair waves with the wind!

Bwindi Impenetrable National Park is famous for its primates… I love the white-and-black colobus monkeys!

   I had the chance to cross the Queen Elizabeth National Park through the transit dirt road, which is the only one where motorbikes are allowed. I had another one great safari on my own two wheels! I saw plenty of buffaloes, many Uganda kobs, beautiful topis and the usual baboons. I met also a few elephants. I saw some locals running on the dirt road and waving at me trying to say something. Well, a few meters later, I got their point… An elephant was just next to the road! Happily, it was not trying to cross it, so I passed peacefully next to that huge mammal being astonished by the little distance between me and it!

Riding my motorcycle just a few meters away from an elephant!

   It was around there where I crossed the equator for a second time. The first time was in Congo, one year and three months ago. If you would ask me at that time, I would have no clue about what was waiting for me in the southern hemisphere. But it’s those unexpected things that make our life beautiful. I love surprises and I had plenty of nice ones in the south 😉

Crossing the equator for a second time, after one year and three months in the southern hemisphere!

   On my way to Fort Portal, I enjoyed a nice off-road route between some tiny crater lakes. The landscape was really mountainous and green, a scenery that made me stopping often to admire it! Another great off-road route near Fort Portal took me to the foothills of the grand Rwenzori Mountains. The Mountains of the Moon, as the Alexandrian Greek geographer Ptolemy named them, make the tallest mountain range in Africa. It’s highest snow-capped peak rises at 5,109 m (16,762 ft).

From the foothills of Rwenzori Mountains, the tallest mountain range in Africa, you can see the endless Congo Basin…

   The road took me through Kampala, the crowded and chaotic capital. I had to be really careful there to avoid all those cars and motorbikes that seemed like they were trying to run into me! Neighboring Jinja is much more peaceful. That’s where one of Nile River’s sources is located. I visited the exact spot where the water comes out, at the edge of Lake Victoria.

The exact spot where the Victoria Nile River starts its far way to the Mediterranean Sea! If I just float on the river, I will soon end up in Greece 😛

   This stretch of Victoria Nile River is one of the most amazing spots for white-water rafting! So, I didn’t miss the chance… After some briefing, we hit the water on our rafts. We are talking about some serious rafting here… The rapids are grade IV and V! We were going down some steep rapids only to see huge waves ready to swallow us! Our raft was overturned twice. I fell in the water and in that mess I had no idea where I am… I didn’t know where is the surface! Where should I go to take a breath? Well, I just had to trust nature’s laws and let the water uplift me. Then I had to look around me to see if I was still floating on a dangerous rapid or if I was on safe waters. Nevertheless, the beauty of the scenery and the excitement of white-water rafting are always worth the effort!

This stretch of Victoria Nile River is one of the most amazing spots for white-water rafting!

   Back on solid land, I took some small dirt roads to get to Nyero. That’s where I visited some interesting ancient rock art made by the Twa tribe, who are hunter-gatherers of Pygmy origin. The locals consider this place sacred and smoke from sacrifices in the caves is still visible.

The ancient rock art in Nyero was made by the Twa tribe, who are hunter-gatherers of Pygmy origin.

   My last stop in Uganda was at Sipi Falls. That’s a series of three large waterfalls in a mountainous location in Eastern Uganda. After some short hiking, I visited all of them and they were all gorgeous! On top of that, I found a wonderful campsite and I pitched my tent opposite of the largest waterfall. That was quite a view!

Sipi Falls is a series of three large waterfalls and they are all gorgeous!

   It was time to enter Kenya and of course, I would not go there through paved roads… I chose some beautiful dirt backroads around Mt Elgon National Park. After passing through nice forests and tiny mountainous villages, I got to the border. Uganda, for sure, is not big but it packs a lot! Especially the western part of it is one of the areas I will always remember…

Riding the dirt backroads around Mt Elgon National Park to cross the border and enter Kenya…

You can check out the map with more photos and reports at: Live Trip Traveller

This is the trailer of my documentary about my adventures in Uganda (with English subtitles):

This is the complete documentary about my adventures in Uganda (with English subtitles):

   Η πρώτη μου στάση στην Ουγκάντα μ’ έκανε να ερωτευτώ αυτήν τη χώρα με την πρώτη ματιά… Αν επισκεφτεί κανείς την ορεινή Λίμνη Bunyonyi, θα καταλάβει το λόγο! Ήμουν στα 1.962 μέτρα υψόμετρο κι είχε ωραία δροσιά. Το όνομα της λίμνης σημαίνει “ο τόπος των πολλών, μικρών πουλιών”. Έτσι αυτά τα μικρά όντα έκαναν το περιβάλλον ακόμη πιο μαγικό! Η λίμνη είναι γεμάτη μικρά, δασώδη νησάκια κι όπου κι αν κοιτάξει κανείς, βλέπει βουνά τριγύρω. Λατρεύω τις ορεινές λίμνες κι η αγαπημένη μου δραστηριότητα είναι να παίρνω ένα κανό και να εξερευνώ τα νησάκια με την ησυχία μου. Η κωπηλασία κόντρα στον άνεμο και τα κύματα ήταν κάπως δύσκολη, οπότε όταν έφτασα σ’ ένα ερημικό νησάκι, μια βουτιά στα δροσερά νερά ήταν ό,τι έπρεπε! Στην επιστροφή, ξάπλωσα στο κανό κι άφησα τον άνεμο και τα κύματα να με παρασύρουν… Δε βιαζόμουν ούτως ή άλλως 😉

Διάλειμμα από την κωπηλασία για μια βουτιά στις ακτές του ερημικού αυτού νησιού!

   Δεν ήταν εύκολο ν’ αφήσω πίσω μου ένα τέτοιο μέρος, αλλά όταν υπάρχει ένας καλός λόγος, τότε τα πράγματα δεν είναι τόσο δύσκολα… Ο καλός λόγος, λοιπόν, ήταν μια απολαυστική εκτός δρόμου διαδρομή μέσω του κατάφυτου Αδιαπέραστου Εθνικού Πάρκου Bwindi και του Εθνικού Πάρκου της Βασίλισσας Ελισάβετ. Το πρώτο φημίζεται για τα διάφορα είδη πιθήκων. Οι ασπρόμαυρες μαϊμούδες colobus μου αρέσουν πολύ, ειδικά όταν πηδάν από δέντρο σε δέντρο και το τρίχωμά τους ανεμίζει!

Το Αδιαπέραστο Εθνικό Πάρκο Bwindi φημίζεται για τα διάφορα είδη πιθήκων… Οι ασπρόμαυρες μαϊμούδες colobus πολύ μου αρέσουν!

   Είχα την ευκαιρία να διασχίσω το Εθνικό Πάρκο της Βασίλισσας Ελισάβετ μέσω του κεντρικού χωματόδρομου, που είναι ο μόνος όπου επιτρέπονται οι μοτοσυκλέτες. Έτσι έκανα άλλο ένα σαφάρι καβαλώντας το Μπαομπάμπη μου! Είδα ένα σωρό βουβάλια, αντιλόπες Uganda kobs και πανέμορφα topis και βέβαια, τους συνηθισμένους μπαμπουίνους. Συνάντησα και μερικούς ελέφαντες. Είδα κάποιους ντόπιους να τρέχουν στο χωματόδρομο και να μου κάνουν νοήματα προσπαθώντας να μου πουν κάτι. Λίγα μέτρα παραπέρα κατάλαβα τι ήθελαν να μου πουν… Ένας ελέφαντας περπατούσε ακριβώς δίπλα στο δρόμο! Ευτυχώς, δεν προσπαθούσε να τον διασχίσει, οπότε πέρασα ήρεμα δίπλα από αυτό το τεράστιο θηλαστικό μένοντας αποσβολωμένος από τη μικρή απόσταση που μεσολαβούσε ανάμεσά μας!

Καβαλώντας τη μοτοσυκλέτα μου μόλις μερικά μέτρα από έναν ελέφαντα!

   Κάπου εκεί διέσχισα τον ισημερινό για δεύτερη φορά. Η πρώτη φορά ήταν στο Κονγκό, πριν ένα χρόνο και τρεις μήνες. Εάν με ρωτούσε κανείς τότε, δεν είχα ιδέα τι με περίμενε στο νότιο ημισφαίριο. Αυτό το στοιχείο του απρόσμενου, όμως, είναι που δίνει χρώμα στη ζωή μας. Λατρεύω τις εκπλήξεις κι εκεί στο νότο είχα μπόλικες 😉

Διασχίζοντας τον ισημερινό για δεύτερη φορά, μετά από ένα χρόνο και τρεις μήνες στο νότιο ημισφαίριο!

   Καθώς πήγαινα προς το Fort Portal, απόλαυσα μια ωραία εκτός δρόμου διαδρομή ανάμεσα σε κάποιες μικρές, ηφαιστειακές λίμνες. Το τοπίο ήταν ορεινό και καταπράσινο και μ’ έκανε να σταματώ κάθε λίγο για να το θαυμάσω! Άλλη μια υπέροχη εκτός δρόμου διαδρομή κοντά στο Fort Portal με οδήγησε στους πρόποδες των Όρων Rwenzori. Τα Όρη της Σελήνης, όπως τα είχε ονομάσει ο Πτολεμαίος Κλαύδιος, αποτελούν την ψηλότερη οροσειρά της Αφρικής. Η ψηλότερη χιονισμένη βουνοκορφή της φτάνει τα 5.109 μέτρα.

Από τους πρόποδες των Όρων Rwenzori, της ψηλότερης αφρικανικής οροσειράς, μπορεί κανείς να δει το αχανές Λεκανοπέδιο του Κονγκό.

   Η πορεία μου περνούσε μέσα από την Kampala, την πολύβουη και χαοτική πρωτεύουσα. Εκεί έπρεπε να είμαι ιδιαίτερα προσεκτικός για ν’ αποφύγω τ’ αυτοκίνητα και τις μοτοσυκλέτες που ήταν σα να προσπαθούν να με τρακάρουν! Η γειτονική Jinja ήταν πολύ πιο ήσυχη. Εκεί βρίσκεται μια από τις πηγές του Νείλου κι επισκέφτηκα το σημείο όπου τα νερά πηγάζουν, στην άκρη της Λίμνης Βικτώρια.

Το σημείο όπου ο Λευκός Νείλος ξεκινά τη μακρινή πορεία του προς τη Μεσόγειο Θάλασσα! Αν απλά επέπλεα σ’ αυτά τα νερά, θα κατέληγα στην Ελλάδα 😛

   Αυτό το κομμάτι του Λευκού Νείλου αποτελεί ένα από τα καλύτερα μέρη για rafting! Έτσι, λοιπόν, δεν έχασα την ευκαιρία… Μετά από κάποιες οδηγίες, μπήκαμε στο νερό με τις βάρκες. Εδώ δε μιλάμε για απλές καταστάσεις… Ο βαθμός δυσκολίας είναι κλίμακας IV και V! Κατεβαίναμε απότομα βράχια κι αντικρίζαμε τεράστια κύματα έτοιμα να μας καταπιούν ολόκληρους! Η βάρκα μας αναποδογύρισε δύο φορές. Έπεσα στο νερό και μέσα σ’ εκείνον το χαμό, δεν είχα ιδέα πού βρίσκομαι… Δεν ήξερα πού είναι η επιφάνεια! Πού έπρεπε να πάω για να πάρω μια ανάσα; Το μόνο που μπορούσα να κάνω, ήταν να εμπιστευτώ τους νόμους της φύσης και ν’ αφήσω την άνωση να μ’ ανεβάσει στην επιφάνεια. Ύστερα έπρεπε να κοιτάξω γύρω μου για να δω αν βρίσκομαι ακόμη σε ορμητικά, επικίνδυνα νερά ή σε ασφαλές κομμάτι. Όπως και να ‘χει, η ομορφιά του τοπίου κι ο ενθουσιασμός που προσφέρει το rafting, αξίζουν τον κόπο!

Αυτό το κομμάτι του Λευκού Νείλου αποτελεί ένα από τα καλύτερα μέρη για rafting!

   Πίσω στη στεριά, ακολούθησα μερικούς μικρούς χωματόδρομους, για να φτάσω στο Nyero. Εκεί επισκέφτηκα κάποιες αρχαίες βραχογραφίες που δημιουργήθηκαν από μέλη της φυλής Twa, που είναι Πυγμαίοι κυνηγοί και τροφοσυλλέκτες. Οι ντόπιοι θεωρούν το μέρος ιερό και μέχρι σήμερα στις σπηλιές φαίνεται η κάπνα από τις θυσίες που λάμβαναν χώρα εκεί.

Οι αρχαίες βραχογραφίες του Nyero δημιουργήθηκαν από μέλη της φυλής Twa, που είναι Πυγμαίοι κυνηγοί και τροφοσυλλέκτες.

   Η τελευταία μου στάση στην Ουγκάντα ήταν στους Καταρράκτες Sipi, μια σειρά από τρεις, μεγάλους καταρράκτες σε μια ορεινή περιοχή της Ανατολικής Ουγκάντας. Μετά από σύντομες πεζοπορίες, τους επισκέφτηκα και τους τρεις κι ήταν όλοι εντυπωσιακοί! Εκτός αυτού, βρήκα ένα πανέμορφο κάμπινγκ κι έστησα το αντίσκηνό μου απέναντι απ’ τον ψηλότερο καταρράκτη. Αυτή ήταν θέα!

Οι Καταρράκτες Sipi είναι μια σειρά από τρεις μεγάλους καταρράκτες κι είναι όλοι τους εντυπωσιακοί!

   Ήταν ώρα να μπω στην Κένυα και φυσικά, δε θα πήγαινα από τους ασφαλτοστρωμένους δρόμους… Προτίμησα κάποιους όμορφους, μικρούς χωματόδρομους γύρω από το Εθνικό Πάρκο του Όρους Elgon. Έτσι έφτασα στα σύνορα περνώντας από όμορφα δάση και ορεινά χωριουδάκια. Η Ουγκάντα σίγουρα δεν είναι μεγάλη, αλλά έχει πολλά ενδιαφέροντα! Ειδικά τα δυτικά της χώρας είναι μια από τις περιοχές που θα θυμάμαι…

Οδηγώντας σε μικρούς χωματόδρομους γύρω από το Εθνικό Πάρκο του Όρους Elgon για να διασχίσω τα σύνορα και να μπω στην Κένυα…

Μπορείτε να δείτε το χάρτη με περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

Αυτό είναι το trailer του ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στην Ουγκάντα:

Αυτό είναι ολόκληρο το ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στην Ουγκάντα:

   Mention to anybody you are going to Rwanda and most probably you’ll hear: “Oh, really? Is it safe?”. People know Rwanda just for the horrible genocide which took place in 1994. The funny thing is that it’s one of the safest countries in Africa now, if not the safest! Despite that, first of all I had to ride safe… I was used to drive on the left side of the road for almost a year. In Rwanda I had to remember how it is driving on the right side. Wow, when I was on the right side, I was feeling I’m on the wrong direction! The problem was occurring when I was stopping for some reason… A few times I started unwittingly on the wrong side of the road and I was only reminded I shouldn’t be there when I saw a truck coming towards me! Happily I had the time to move to the other side.

The hard-working Rwandans farm rice in the few plains that exist in the country.

   Of course, a visit to Rwanda is first of all a history lesson. I visited many genocide memorials and I started with the one in Kigali, the capital. It was shocking to learn the details about the atrocities that happened. I visited the memorial with Jacques, the young Rwandan who was hosting me. While walking through it, he was telling me his own story… He was just ten years old when the whole country was full of roadblocks and fanaticized Hutus were looking for Tutsis to kill. The names of the targeted people were even broadcasted through the notorious Radio Télévision Libre des Mille Collines. That’s how thousands of people got brain washed and they took their machetes to kill their friends.

Loading the harvest on the boats to be transferred through Nyabarongo River.

   Jacques couldn’t understand what was happening at that time. He just knew he had to hide in the bush because they would kill him! He ended up eating scraps or whatever he could find in the bush. He was the only one out of the three siblings who finally survived the genocide… He was a young boy and he didn’t even know the story between Hutus and Tutsis. After all, this segregation had started only a few decades ago, when the Belgian colonists introduced the identity cards. The ancient tactic of divide and rule works for millenniums all around the world… People who had more than ten cows were considered wealthy, so Tutsis. The rest were considered Hutus. The colonists were also taking in account the physical characteristics of the indigenous people. Tutsis are usually tall and slim with a characteristic long nose. So, suddenly people’s race became very important and it was even written on the identity cards that were introduced by the Belgians!

The names of the targeted people were even broadcasted through the radio…

   The colonists favored the Tutsis initially. So, they were the ones who had better access to education and they held important positions in politics and business. Naturally, Hutus were frustrated. Starting in 1959 there were many bloodsheds between the two tribes. Both in Rwanda and Burundi tens of thousands of Hutus and Tutsis were massacred over the years. In 1962 Rwanda became independent and the situation escalated to the genocide of 1994. Those one hundred days almost a million people died. They were not only Tutsis but also Hutus who were suspected of sympathising Tutsis. Whoever wouldn’t kill for the ethnic cleansing would be killed himself. Don’t think people were simply killed by guns. Most of them were tortured and killed by machetes, clubs, spears or whatever was available. The streets were littered with dismembered bodies and dogs were shot en masse as they had become very aggressive. They had developed a taste for human flesh…

People were hiding in churches and schools but the genocidaires were breaking in even there, showing no mercy…

   Despite UN Force Commander Lieutenant General Romeo Dallaire was asking permission to do something, he was clearly ordered not to intervene. So, Rwanda was left absolutely alone by the international community. Right after the genocide, RPF (Rwandan Patriotic Front) attacked and took control of the country. That was a paramilitary group which was formed by Tutsis who had fled already Rwanda because of the massacres that had happened the last decades. The head of the army was the current dictator of Rwanda, Paul Kagame. As you can expect, then they were the Hutus who were massacred and actually the RPF didn’t even bother to check if they were Hutus who fought for the genocide or against it. RPF even attacked the Hutu refugee camps in the neighboring Democratic Republic of the Congo.

Rwanda is full of mass graves where hundreds of thousands of genocide victims are rested.

   I was shocked to see that today the genocide is formally presented as a genocide against Tutsis! When the opposition leader Victoire Ingabire returned from exile in 2010 to challenge Kagame on the elections, she was sentenced to eight years in jail. The justification was that she asked why there are no memorials in Rwanda about the hundreds of thousands of Hutus who were killed. Presenting only the Tutsis as the victims doesn’t make justice and unfortunately, I don’t think it helps the trauma of this nation to be healed.

The sacred cows in the former royal compound of Nyanza were used in ceremonies with music and dancing.

   The most moving moment for me was not learning about the atrocities that I had already read about. It was when a Rwandan school visited the genocide memorial. After a while, I saw the teacher sitting down and bursting into tears. That was when my eyes became wet. Who can imagine what kind of images she had from that dark era…

   In Kigali I was hosted by Jacques and his wife Marie. They live in a simple house but they did everything to make me feel as a king! Marie was cooking everyday on charcoals meals with chicken, rice, beans or chips and of course ugali, the African staple, equivalent to bread, made out of maize or cassava flour. They are a lovely young couple who were making jokes and teasing each other all the time!

In Rwanda they install these wooden houses over small fish farms and rabbits are bred there. This way, the rabbit dung falls in the water and fish find it… tasty!

   What a visitor in Rwanda seemingly realizes is that a miracle is happening there… Can you imagine how would a country look like after such a horrible genocide? It’s unbelievable to see that nowadays everyone talks to each other and Rwandans are friends again, no matter their race. It’s actually not even allowed to ask somebody in which race he belongs. Everybody is considered just Rwandan. On top of that, the country is remarkably well organized, with little corruption (seemingly), tidy and clean. But unfortunately, that’s only the surface…

Kigali is thriving… It’s an amazingly clean and well organized city for the African standards!

   As somebody would expect, this peace and unity doesn’t come out of peoples’ heart but it’s imposed to them by the totalitarian authorities. Of course, it’s still important that peace prevails but I’m wondering if that will be the case in the future… The international community turns a blind eye on the dictator’s heavy hand and on the crimes that he has committed. It serves everybody’s consciousness to think that Rwanda nowadays is an African role model and finally the international community does something about this long-suffering country. However, a very interesting documentary by BBC, called “Rwanda’s Untold Story“, reveals a truth that is hidden for decades. Just make sure that if you watch it, you are not in Rwanda… As you would expect, this documentary is banned there, as is BBC in general!

In Rwanda, one of the most densely populated countries in the African continent, people farm wherever there is space, all the way to the top of the hills!

   I visited the churches in Nyamata and Ntarama where thousands of people were massacred. I headed south to Huye and I visited the Murambi Genocide Memorial where the visitor can see almost a thousand bodies preserved with lime on their last position before being killed. After all those terrible stories, I was thinking once again how lucky I am that I was born just a generic human and not a Hutu or a Tutsi…

Enjoying the dirt roads along the shores of Lake Kivu…

   As a human, it was easy for me to travel around Rwanda and experience the pleasant side of it… I could cross the gorgeous Nyungwe Forest National Park and play on its inviting curves with those two cables going from my motorbike’s throttle to the carburetor. I could enjoy the dirt rides and the amazing views of Lake Kivu. But I always had the dark history in my mind…

Boat building in Lake Kivu, the largest of Rwanda’s many lakes

   If someone achieves to overcome the past, he will see the country of a thousand hills, as it is nicknamed… Rwanda is full of green hills which are cultivated all the way to the top, since there is not enough space to grow food. This tiny country has one of the highest population densities of any African country. As you can imagine, going up and down those hills through dirt roads is very enjoyable. One of my favorite routes was on the north, around Lake Ruhondo and Lake Burera. The landscape was amazing! These lakes on 1,900 m. (6,234 ft.) altitude are full of tiny forested islands. If somebody would tell me that I was on the Scottish Highlands, I would have no doubt!

That’s how actually wood is cut in this part of the world!

You can check out the map with more photos and reports at: Live Trip Traveller

This is the trailer of my documentary about my adventures in Rwanda (with English subtitles):

This is the complete documentary about my adventures in Rwanda (with English subtitles):

   Σε όποιον πείτε πως θα πάτε στη Ρουάντα, προφανώς το πρώτο που θ’ ακούσετε, θα είναι: «Αλήθεια; Είναι ασφαλής;». Οι περισσότεροι γνωρίζουν τη Ρουάντα λόγω της τραγικής γενοκτονίας που έγινε το 1994. Το παράδοξο είναι πως τώρα αποτελεί μια από τις ασφαλέστερες χώρες της Αφρικής, αν όχι την ασφαλέστερη! Παρόλ’ αυτά, πρώτα απ’ όλα έπρεπε να είμαι ασφαλής στο δρόμο… Είχα συνηθίσει να οδηγώ στ’ αριστερά του δρόμου τον τελευταίο ένα χρόνο σχεδόν. Στη Ρουάντα έπρεπε να θυμηθώ πώς είναι να οδηγεί κανείς στα δεξιά. Πω πω, όταν ήμουν στα δεξιά, ένιωθα ότι οδηγώ στο αντίθετο ρεύμα! Το πρόβλημα προέκυπτε όταν σταματούσα για κάποιο λόγο… Μερικές φορές ξεχνιόμουν και ξεκινούσα πάλι ασυναίσθητα στη λάθος πλευρά. Το καταλάβαινα όταν έβλεπα κανένα φορτηγό να έρχεται ξαφνικά κατά πάνω μου! Ευτυχώς, είχα το χρόνο ν’ αλλάξω ρεύμα.

Οι εργατικοί κάτοικοι στη Ρουάντα καλλιεργούν ρύζι στις ελάχιστες πεδιάδες της χώρας.

   Φυσικά, μια επίσκεψη στη Ρουάντα είναι πρώτα απ’ όλα ένα μάθημα ιστορίας. Επισκέφτηκα αρκετά μνημεία αφιερωμένα στη γενοκτονία. Ξεκίνησα με αυτό στο Kigali, την πρωτεύουσα της χώρας. Ήταν σοκαριστικό να μαθαίνω τις λεπτομέρειες σχετικά με τα γεγονότα που συνέβησαν. Επισκέφτηκα το μνημείο με το Jacques, το νεαρό ντόπιο που με φιλοξενούσε. Καθώς περιηγούμασταν, μου περιέγραφε τη δική του ιστορία… Ήταν μόλις δέκα χρονών, όταν ολόκληρη η χώρα είχε γεμίσει από μπλόκα, ενώ οι φανατισμένοι Χούτου έψαχναν τους Τούτσι για να τους σκοτώσουν. Τα ονόματα των καταζητούμενων ανακοινώνονταν μέχρι και στο ραδιόφωνο μέσω του διαβόητου σταθμού Radio Télévision Libre des Mille Collines. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, χιλιάδες άνθρωποι υπέστησαν πλύση εγκεφάλου και πήραν τις μασέτες τους για να σκοτώσουν τους φίλους τους.

Φορτώνοντας τη σοδιά στις βάρκες για να μεταφερθεί μέσω του Ποταμού Nyabarongo.

   Ο Jacques αδυνατούσε να καταλάβει τι συνέβαινε εκείνη την εποχή. Ήξερε μόνο πως έπρεπε να κρυφτεί στο δάσος για να μην τον σκοτώσουν! Κατέληξε ν’ αναζητά τροφή στα σκουπίδια και στη φύση. Ήταν ο μόνος από τα τρία αδέρφια που τελικά επιβίωσε… Ήταν ένα μικρό αγόρι κι ούτε που ήξερε τι συνέβαινε μεταξύ των Χούτου και των Τούτσι. Ούτως ή άλλως, αυτός ο διαχωρισμός είχε προκύψει μόλις τις τελευταίες δεκαετίες, όταν οι Βέλγοι αποικιοκράτες δημιούργησαν τις ταυτότητες. Η αρχαία τακτική του διαίρει και βασίλευε λειτουργεί εδώ και χιλιετίες σ’ όλο τον κόσμο… Όσοι είχαν περισσότερες από δέκα αγελάδες θεωρούνταν πλούσιοι, δηλαδή Τούτσι. Οι υπόλοιποι θεωρούνταν Χούτου. Οι αποικιοκράτες λάμβαναν, επίσης, υπόψη τους τα φυσικά χαρακτηριστικά των ιθαγενών. Οι Τούτσι είναι συνήθως ψιλοί κι αδύνατοι με μια χαρακτηριστική, μακριά μύτη. Έτσι ξαφνικά η φυλή του καθενός έπαιζε σπουδαίο ρόλο και μάλιστα αναγράφονταν στις ταυτότητες που εξέδιδαν οι Βέλγοι αποικιοκράτες!

Τα ονόματα των καταζητούμενων Τούτσι ανακοινώνονταν ακόμη κι από το ραδιόφωνο…

   Οι αποικιοκράτες αρχικά έδειχναν ιδιαίτερη προτίμηση στους Τούτσι. Έτσι εκείνοι ήταν που είχαν καλύτερη πρόσβαση στην παιδεία, ενώ κατείχαν σημαντικές θέσεις στην πολιτική κι επιχειρηματική σκηνή. Όπως ήταν αναμενόμενο, αυτό δεν άρεσε στους Χούτου. Από το 1959 συνέβησαν αρκετές αιματοχυσίες ανάμεσα στις δύο φυλές. Τόσο στη Ρουάντα, όσο και στο Μπουρούντι, δεκάδες χιλιάδες Χούτου και Τούτσι δολοφονούνταν όλα εκείνα τα χρόνια. To 1962 η Ρουάντα κέρδισε την ανεξαρτησία της και η κατάσταση κλιμακώθηκε στη γνωστή γενοκτονία του 1994. Εκείνες τις εκατό μέρες σχεδόν ένα εκατομμύριο άνθρωποι σκοτώθηκαν. Δεν ήταν μόνο Τούτσι, αλλά και Χούτου που θεωρούνταν πως υπέθαλπαν τους Τούτσι. Όποιος δε συνεργαζόταν για την εθνοκάθαρση, δολοφονούταν. Μη φαντάζεστε πως απλά σκότωναν με όπλα. Οι περισσότεροι βασανίζονταν και σκοτώνονταν με μασέτες, ρόπαλα, ακόντια κι ό,τι άλλο υπήρχε διαθέσιμο. Οι δρόμοι είχαν γεμίσει με ακρωτηριασμένα πτώματα και τα σκυλιά δολοφονούνταν μαζικά, αφού είχαν γίνει ιδιαίτερα επιθετικά. Είχαν μάθει να τρων ανθρώπινο κρέας, βλέπετε…

Ο κόσμος προσπαθούσε να βρει καταφύγιο σ’ εκκλησίες και σχολεία, αλλά οι γενοκτόνοι επιτίθεντο ακόμη κι εκεί, χωρίς να δείχνουν έλεος…

   Παρόλο που ο αντιστράτηγος των Ηνωμένων Εθνών Romeo Dallaire ζητούσε άδεια να επέμβει, οι εντολές του ήταν ξεκάθαρες: δεν επιτρεπόταν να εμπλακεί. Έτσι η Ρουάντα έμεινε αβοήθητη από τη διεθνή κοινότητα. Αμέσως μετά τη γενοκτονία, η οργάνωση RPF (Rwandan Patriotic Front) επιτέθηκε στη Ρουάντα και πήρε τον έλεγχο της χώρας. Αυτή ήταν μια παραστρατιωτική οργάνωση, η οποία είχε δημιουργηθεί από τους Τούτσι που είχαν προσφύγει στις γειτονικές χώρες λόγω των προηγούμενων αναταραχών τις τελευταίες δεκαετίες. Αρχηγός του στρατού ήταν ο τωρινός δικτάτορας στη Ρουάντα Paul Kagame. Όπως θα περίμενε κανείς, ύστερα ήταν οι Χούτου αυτοί που δολοφονούνταν. Μάλιστα, ο στρατός της RPF δεν εξέταζε καν αν οι Χούτου που δολοφονούσαν είχαν συνεργαστεί για τη γενοκτονία ή προσπαθούσαν να τη σταματήσουν. Η RPF επιτέθηκε ακόμη και στους καταυλισμούς προσφύγων των Χούτου στη γειτονική Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό.

Η Ρουάντα είναι γεμάτη μαζικούς τάφους, όπου αναπαύονται εκατοντάδες χιλιάδες θύματα της γενοκτονίας του 1994.

   Έμεινα έκπληκτος όταν διαπίστωσα πως σήμερα η γενοκτονία παρουσιάζεται επίσημα ως γενοκτονία ενάντια των Τούτσι! Όταν η πρόεδρος της αντιπολίτευσης Victoire Ingabire επέστρεψε από την εξορία το 2010 για να λάβει μέρος στις εκλογές, βρέθηκε φυλακισμένη για οκτώ χρόνια. Η δικαιολογία ήταν πως ρώτησε γιατί δεν υπάρχουν μνημεία στη Ρουάντα για τους εκατοντάδες χιλιάδες Χούτου που σκοτώθηκαν. Το να παρουσιάζονται οι Τούτσι ως τα μοναδικά θύματα δεν είναι δίκαιο και δυστυχώς, δε βοηθά τα τραύματα αυτού του λαού να επουλωθούν.

Οι ιερές αγελάδες στο παλιό παλάτι της Nyanza χρησιμοποιούνταν για τελετές με μουσική και χορό.

   Η πιο συγκινητική στιγμή για ‘μένα δεν ήταν όταν έμαθα για τα εγκλήματα για τα οποία ήδη είχα διαβάσει. Ήταν όταν ένα σχολείο της χώρας επισκέφτηκε το μνημείο γενοκτονίας. Μετά από λίγο, είδα τη δασκάλα να σωριάζεται σε μια καρέκλα και να ξεσπά σε λυγμούς. Τότε ήταν που δάκρυσα κι εγώ. Ποιος μπορεί να φανταστεί τι εικόνες είχε από εκείνη την τραγική εποχή…

   Στο Kigali βρέθηκα φιλοξενούμενος του Jacques και της Marie. Ζουν σ’ ένα απλοϊκό σπίτι, αλλά έκαναν τα πάντα για να νιώθω σα βασιλιάς! Η Marie μαγείρευε κάθε μέρα στα κάρβουνα γεύματα με κοτόπουλο, ρύζι, φασόλια ή τηγανητές πατάτες και βέβαια ugali, το αφρικανικό αντίστοιχο του ψωμιού, που φτιάχνεται με καλαμποκάλευρο ή αλεύρι από κασάβα. Αποτελούν ένα αξιαγάπητο, νεαρό ζευγάρι και συνεχώς έκαναν αστεία και πείραζαν ο ένας τον άλλον!

Στη Ρουάντα πάνω από τις μικρές ιχθυοκαλλιέργειες τοποθετούν αυτά τα ξύλινα σπιτάκια, όπου εκτρέφονται κουνέλια. Έτσι τα κόπρανά τους πέφτουν στο νερό και τα ψάρια τα βρίσκουν… νόστιμα!

   Αυτό που φαινομενικά διαπιστώνει ένας επισκέπτης στη Ρουάντα είναι πως συμβαίνει ένα θαύμα… Μπορείτε να φανταστείτε πώς θα ήταν μια χώρα ύστερα από μια τόσο τραγική γενοκτονία; Είναι απίστευτο να βλέπει κανείς πως σήμερα όλοι μιλούν μεταξύ τους κι οι κάτοικοι αυτής της χώρας έχουν γίνει και πάλι φίλοι, άσχετα από τη φυλή τους. Βασικά, δεν επιτρέπεται καν να ρωτήσει κανείς σε ποια φυλή ανήκει κάποιος. Όλοι θεωρούνται απλά Ρουαντέζοι. Εκτός αυτού, η χώρα είναι καλά οργανωμένη, με ελάχιστη διαφθορά (φαινομενικά), τακτοποιημένη και καθαρή. Δυστυχώς, όμως, αυτή είναι μόνο η επιφανειακή εικόνα…

Το Kigali ακμάζει… Είναι μια απίστευτα καθαρή και οργανωμένη πόλη για τα αφρικανικά δεδομένα!

   Όπως θα περίμενε κανείς, αυτή η ειρήνη κι η ενότητα δεν πηγάζει από τις καρδιές των ανθρώπων, αλλά επιβάλλεται από τις δικτατορικές αρχές της χώρας. Παρόλ’ αυτά, είναι σημαντικό, βέβαια, το γεγονός πως επικρατεί ειρήνη, αλλά αναρωτιέμαι αν το μέλλον θα συνεχιστεί έτσι… Η διεθνής κοινότητα κάνει τα στραβά μάτια για το βαρύ χέρι του δικτάτορα και τα εγκλήματα που έχει διαπράξει. Εφησυχάζει τη συνείδηση πολλών να πιστεύουν πως η Ρουάντα είναι ένα αφρικανικό μοντέλο ανάπτυξης και πως επιτέλους η διεθνής κοινότητα κάνει κάτι γι’ αυτήν τη χιλιοβασανισμένη χώρα. Ωστόσο, ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ του BBC, που ονομάζεται “Rwanda’s Untold Story“, αποκαλύπτει κάποιες αλήθειες που είναι κρυμμένες επί δεκαετίες. Βεβαιωθείτε πως αν το δείτε, δε βρίσκεστε στη Ρουάντα… Όπως θα περίμενε κανείς, το ντοκιμαντέρ έχει απαγορευθεί στη χώρα, όπως και το BBC γενικότερα!

Στη Ρουάντα, μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες χώρες της αφρικανικής ηπείρου, ο κόσμος καλλιεργεί οπουδήποτε υπάρχει ελεύθερος χώρος, ακόμη και στους λόφους!

   Επισκέφτηκα τους ναούς στα χωριά Nyamata και Ntarama, όπου χιλιάδες άνθρωποι εκτελέστηκαν. Κατευθύνθηκα νότια, προς το Huye, κι επισκέφτηκα το μνημείο γενοκτονίας στο χωριό Murambi. Εκεί μπορεί να δει κανείς σχεδόν χίλιους σκελετούς, που έχουν διατηρηθεί με ασβέστη στην τελευταία τους στάση. Μετά απ’ όλες αυτές τις τραγικές ιστορίες, σκεφτόμουν γι’ άλλη μια φορά πόσο τυχερός είμαι που γεννήθηκα απλά ένας άνθρωπος κι όχι Χούτου ή Τούτσι…

Απολαμβάνοντας τους χωματόδρομους κατά μήκος της όχθης της Λίμνης Kivu…

   Ως άνθρωπος, λοιπόν, ήταν εύκολο να ταξιδέψω ανά τη Ρουάντα και ν’ απολαύσω την ευχάριστη πλευρά της… Μπορούσα να διασχίσω το πανέμορφο Εθνικό Πάρκο του Δάσους Nyungwe και να παίξω στις ελκυστικές στροφές του μ’ εκείνες τις δυο ντίζες που πηγαίνουν από το γκάζι της μοτοσυκλέτας μου στο καρμπιρατέρ. Μπορούσα ν’ απολαύσω τις χωμάτινες διαδρομές και την καταπληκτική θέα στη Λίμνη Kivu. Είχα, όμως, μονίμως το τραγικό παρελθόν στο μυαλό μου…

Ναυπήγηση στη Λίμνη Kivu, τη μεγαλύτερη από τις πάμπολλες λίμνες της χώρας

   Αν κανείς καταφέρει να ξεπεράσει το παρελθόν, θα δει τη χώρα των χιλίων λόφων, όπως είναι γνωστή… Η Ρουάντα είναι γεμάτη καταπράσινους λόφους, που καλλιεργούνται μέχρι την κορυφή τους, εφόσον δεν υπάρχει αρκετός χώρος για την παραγωγή τροφής. Αυτή η μικροσκοπική χώρα είναι μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες της αφρικανικής ηπείρου. Όπως μπορείτε να φανταστείτε, είναι ιδιαίτερα απολαυστικό ν’ ανεβοκατεβαίνει κανείς αυτούς τους λόφους από τους χωματόδρομους που τους διασχίζουν. Μια από τις αγαπημένες μου διαδρομές ήταν στο βορρά, γύρω από τις Λίμνες Ruhondo και Burera. Το τοπίο ήταν εντυπωσιακό! Αυτές οι λίμνες στα 1.900 μέτρα υψόμετρο είναι γεμάτες μικρά νησάκια με δάση. Αν μου έλεγε κανείς πως βρίσκομαι στα Highlands της Σκωτίας, δε θα είχα καμιά αμφιβολία!

Έτσι φτιάχνονται τα σανίδια σ’ αυτά τα μέρη!

Μπορείτε να δείτε το χάρτη με περισσότερες φωτογραφίες και ανταποκρίσεις στο: Live Trip Traveller

Αυτό είναι το trailer του ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στη Ρουάντα:

Αυτό είναι ολόκληρο το ντοκιμαντέρ μου σχετικά με τις περιπέτειές μου στη Ρουάντα: