Posts Tagged ‘XR 250’

   Before I even started travelling in Africa, whenever I was reading about Namibia, I could not stop dreaming of exploring its endless, vast and wild landscapes. I already knew that it was the second most sparsely populated country in the world, coming right after Mongolia. I love countries like that, since I can explore off-road trails all day long and at night I can wild camp wherever I want to!

Every three months, the municipality of the small town of Oshakati is calling for meetings so that the citizens are able to discuss the problems of their community and suggest solutions! How nice would it be if in Greece we could follow examples like that from Namibia…

   For almost a week, I was heading west, right next to the Angola borderline, a country I did not visit, since the visa for it is the most difficult to get in the entire Africa (not counting the countries in war, of course). It was time to install the off-road tires on my motorcycle, the ones I was carrying from the Democratic Republic of the Congo. I was looking forward to hitting the dirt and forgetting about the boring asphalt!

Namibia’s roads consist of 5,450 km (3,386 miles) of asphalt roads and 37,000 km (22,991 miles) of dirt roads! Those numbers were very promising for me!

   I was aware that the route between Ruacana and the Epupa Falls is rough but it was also the most beautiful I rode in Namibia! The unstable stones and the deep ruts made the “road” impossible to cross on anything but an enduro bike. In some places there was not even enough space for a four wheeler. As excepted, I did not meet a single vehicle those two days on that route. My motorcycle fell over five times, mostly on steep slopes full of rolling stones and also in the sand.

Riding from Ruacana to the Epupa Falls was the hardest and yet the most beautiful riding experience I had in Namibia!

   I was mostly riding right next to the river that separates Namibia from Angola. The landscape was so beautiful, I decided to pitch my tent there. While cooking my dinner, I was gazing at the numerous stars that were filling up the sky all the way down to the horizon. The Southern Hemisphere’s sky is a brand new thing to me. I could not even recognize a single asterism. That made me feel I am far away from home, in someplace beyond everything I’ve ever taken for granted.

Camping next to the river that separates Angola from Namibia…

   Next morning, I woke up far more relaxed and as soon as I opened my eyes, I took off for a ride. I was riding standing up on my motorcycle and I was letting it jump up and down on the rocks! That was amazing… That small engine was making a sweet sound that was like music to my ears… The gearbox was constantly working, so that I would shift up when the path had less rocks and shift down on steep slopes. How lovely did the suspension manage… I built this motorcycle for occasions exactly like that: never ending enduro all day long on wild, deserted landscapes and camping at nightfall at the most beautiful places!

Planning my route on the map in order to avoid touching the asphalt…

   I couldn’t wait to reach the Epupa Falls and refresh in the river, wash away all my sweat from that rough enduro ride! I found some eddies that the crocodiles don’t reach, since the river turns shallow and rocky there. Some Himbas were washing in the river. The only people I was meeting in that area were of the nomadic pastoralist tribe of the Himbas. The exciting thing is that up until today they live in the same way they used to live for centuries… They build small settlements consisting of huts made out of sticks, hay and mud. They graze their goats in the area and they periodically move while searching for green pastures.

The Himba tribe is one of the few left that have preserved their traditional way of living for centuries… They are nomads who are mainly shepherds.

   They have a unique culture with interesting traditions. What makes them distinguish is their appearance. All of their body is brown! They cover themselves with a mixture of mud, ash and butter. Some women even apply this mixture to their hair, right after they put their hair into plaits. They wear unrefined leather, brown capes, as well as tons of jewelry: necklaces, bracelets, belts… The materials they use vary: leather, bones, various metal, nuts and many more.

The Himbas distinguish due to their appearance. They apply a mixture of mud, ash and butter all over their body!

   Through endless dirt roads I headed south. I saw petroglyphs dating from 6,000 years ago and also the 260-million-year-old Petrified Forest. The southern I got the sparser became the vegetation. The scenery started to look more and more like a desert. So, after a few quite enjoyable days at the eerie Namibian landscape, I managed to reach the glorious Skeleton Coast. I had not seen the sea since Cameroon, six months ago!

These rock engravings were created 2,000 to 6,000 years ago by the nomadic tribe of San. It was a way to communicate with each other and transfer information about what kind of animals live in the area and where water can be found.

   The Skeleton Coast got its name because of its inhospitality. Many ships were wrecked there from the era the Portuguese were exploring Africa, up until the 20th century. If the sailors were not drowned in the freezing waters of the Atlantic Ocean, they had an even worse death in the desert that lies right next to the coastline.

One of the many shipwrecks at the Skeleton Coast…

   Swakopmund is one of the few towns I visited in Namibia. The country’s past as a German colony is obvious in the architecture and also in the city’s vibe. There, I had the chance to play with my motorcycle on the sand dunes of Namib, the oldest desert in the world!

I visited the oldest desert in the world, Namib! Would I miss the chance to play among the dunes? (Photo: Jonathan Blackburn)

   It was time to visit Sossusvlei, probably the most touristy sight in Namibia. I am not enthusiastic about visiting such crowded places but most of the times it is worth the trouble and the cost. I knew that motorcycles are prohibited at the last 60 kilometers (37 miles) of the asphalt road leading to the famous reddish sand dunes in the desert. Yeap, that’s right… The entire country might be full of dirt roads but there, in the middle of the desert, there is a 60-km-long asphalt road, since the buses never stop carrying tourists from and to the sand dunes. So, I hitchhiked. I reached the sand dunes with some Japanese guys, I walked around and then I went back with a couple from France.

An oryx in Namib Desert!

   The truth is I am still wondering what’s so special about those sand dunes and thousands of people go there from all around the world to admire them! It is a “sterilized” place with no vibe, where nobody is allowed to stay after the sun sets, without any Bedouins or settlement. One can only visit and see the dunes in the same way he would visit a museum. I have seen hundreds of sand dunes all around the world, I have walked among them, I have ridden them on my motorbike, I slept between them… Sorry but I was much more touched by Sahara, which not only could I visit and see, but I could also feel and experience for many days and nights.

I am still wondering what’s so special about those sand dunes that people from all around the world go there to see them…

   The reason, though, I visited Sossusvlei (and did not regret it) was something else: the impressive Deadvlei! After I had walked a bit more than a kilometer, I reached a dried marsh that had been created centuries ago, when the Tsauchab river had flooded after heavy rainfalls. This led some camel thorn trees to grow. When the marsh gave its place back to the desert, the camel thorn trees were burnt by the sun. Their trunks are preserved for the last nine hundred years, since the extreme aridity of the place protects them from decomposing. The white bottom of an ancient marsh, the black, burnt trunks, the reddish sand dunes as a background and the light blue sky that always surrounds the desert compound a unique scenery…

I really wanted to visit Deadvlei! It’s a dry marsh where the burnt camel thorn trees remain for 900 years. Their trunks do not decompose due to the excessive aridity!

P.S.: Remember that you can check my route, as well as view more photos from my trip, at Live Trip Traveller!

Here you can watch the first part of the video about my adventures in Namibia (with English subtitles):

Soundtracks (Namibian music):
Elemotho – Pikanini
A Hand-Full of Namibians & Papa Wemba – Nyama ye ku gocha (Mbira 2)
Traditional tribal music
Iron Maiden – Dance Of Death

   Πριν ακόμη ξεκινήσω το ταξίδι μου στην Αφρική, όταν διάβαζα για τη Ναμίμπια, ονειρευόμουν να εξερευνώ ατελείωτα τα αχανή κι έρημα τοπία της. Ήξερα πως είναι η δεύτερη πιο αραιοκατοικημένη χώρα του κόσμου, μετά τη Μογγολία. Λατρεύω τέτοιες χώρες, αφού μπορώ να οδηγώ σ’ εκτός δρόμου διαδρομές όλη μέρα και το βράδυ να κατασκηνώνω όπου θέλω! Έχω όλη τη φύση για πάρτη μου!

Ο δήμος της μικρής πόλης Oshakati οργανώνει κάθε τρεις μήνες συγκεντρώσεις για να συζητιούνται με τους πολίτες τα προβλήματα της περιοχής κι οι λύσεις τους! Πόσο ωραίο θα ‘ταν να παραδειγματιζόμασταν σε τέτοια θέματα και στην Ελλάδα από χώρες σαν τη Ναμίμπια…

   Για μια ‘βδομάδα, περίπου, οδηγούσα με κατεύθυνση δυτική, ακριβώς δίπλα στα σύνορα με την Αγκόλα, μια χώρα που δεν επισκέφτηκα, αφού η βίζα για εκεί είναι η πιο δύσκολη στην Αφρική (εξαιρούνται οι χώρες που βρίσκονται σε διαμάχες, βέβαια). Ήταν ώρα να τοποθετήσω στη μοτοσυκλέτα μου τα εκτός δρόμου ελαστικά που κουβαλούσα απ’ τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Κάπου εκεί ξεκίνησα ν’ απολαύσω χιλιάδες χωμάτινα χιλιόμετρα ξεχνώντας πώς είναι το χρώμα της βαρετής ασφάλτου!

Το οδικό δίκτυο της χώρας αποτελείται από 5.450 χιλιόμετρα ασφαλτοστρωμένων δρόμων και 37.000 χιλιόμετρα χωματόδρομων! Τα νούμερα ήταν πολλά υποσχόμενα για ‘μένα!

   Ήξερα πως η διαδρομή απ’ τη Ruacana μέχρι τους Καταρράκτες Epupa ήταν ιδιαίτερα δύσβατη, αλλά ήταν κι η πιο όμορφη που έκανα στη Ναμίμπια! Οι κινούμενες πέτρες και τα βαθιά νεροφαγώματα έκαναν το «χωματόδρομο» απροσπέλαστο για οτιδήποτε άλλο εκτός από enduro. Σε μερικά σημεία δεν υπήρχε καν χώρος για τετράτροχο. Όπως ήταν αναμενόμενο, εκείνες τις δυο μέρες δε συνάντησα κανένα όχημα στη διαδρομή αυτή. Η μοτοσυκλέτα μου έπεσε πέντε φορές, κυρίως σε απότομες αναβάσεις και καταβάσεις γεμάτες κινούμενες πέτρες, καθώς και στην άμμο.

Η διαδρομή απ’ τη Ruacana μέχρι τους Καταρράκτες Epupa ήταν η πιο δύσβατη, αλλά κι η πιο όμορφη που έκανα στη Ναμίμπια!

   Συνήθως οδηγούσα δίπλα στον ποταμό που χωρίζει τη Ναμίμπια απ’ την Αγκόλα. Το τοπίο ήταν όμορφο κι αποφάσισα να κατασκηνώσω στην όχθη του ποταμού. Μαγείρεψα και χάζευα τ’ αμέτρητα αστέρια τ’ ουρανού, που έφταναν χαμηλά μέχρι τον ορίζοντα. Αυτός ο ουρανός του νότιου ημισφαιρίου μου είναι παντελώς άγνωστος. Ούτε έναν αστερισμό δε μπορώ ν’ αναγνωρίσω. Αυτό με κάνει να νιώθω σα να βρίσκομαι σ’ άλλον κόσμο, σ’ άλλη γη, σ’ άλλα μέρη…

Κατασκήνωση δίπλα στον ποταμό που χωρίζει τη Ναμίμπια απ’ την Αγκόλα…

   Την επόμενη μέρα, μόλις άνοιξα τα μάτια μου, αρκετά πιο ξεκούραστος, καβάλησα τη μοτοσυκλέτα μου, σηκώθηκα όρθιος και την άφηνα να χοροπηδά πάνω στα κατσάβραχα! Τι όμορφα που πήγαινε… Πόσο μελωδικά ακουγόταν ο μικρός αυτός κινητήρας… Το κιβώτιο ταχυτήτων δούλευε συνέχεια, για ν’ ανεβάζω ταχύτητα εκεί που το χώμα είχε λιγότερες πέτρες και να κατεβάζω στις απότομες αναβάσεις και καταβάσεις. Τι ωραία που δούλευαν οι αναρτήσεις… Για τέτοιες καταστάσεις έφτιαξα τη μοτοσυκλέτα αυτή: την ημέρα ατελείωτο enduro σ’ απομακρυσμένα κι έρημα τοπία και το βράδυ κατασκήνωση στα πιο όμορφα μέρη!

Σχεδιάζοντας στο χάρτη τη διαδρομή μου για να μην πατήσω άσφαλτο…

   Δεν έβλεπα την ώρα να φτάσω στους Καταρράκτες Epupa και να βουτήξω στο δροσερό νερό του ποταμού, να φύγει από πάνω μου όλος ο ιδρώτας της οδήγησης σ’ αυτά τα δύσβατα εδάφη! Βρήκα κάποιες βάθρες όπου οι κροκόδειλοι δεν πλησιάζουν, αφού ο ποταμός εκεί γίνεται ρηχός και βραχώδης. Κάποιοι Himba πλένονταν στο ποτάμι. Οι μόνοι άνθρωποι που συναντούσα στην περιοχή αυτή ανήκαν στη νομαδική φυλή Himba, που ασχολείται κυρίως με την κτηνοτροφία. Το συναρπαστικό είναι πως μέχρι σήμερα ζουν σχεδόν όπως ζούσαν εδώ και αιώνες… Δημιουργούν μικρούς οικισμούς με καλύβες φτιαγμένες από κλαδιά, άχυρα και λάσπη. Βόσκουν τα κατσίκια τους στην περιοχή, ενώ περιοδικά μετακινούνται προς αναζήτηση νέων βοσκότοπων.

Η φυλή Himba είναι από τις λίγες που ζει σχεδόν όπως ζούσε εδώ και αιώνες… Είναι νομάδες που ασχολούνται με την κτηνοτροφία.

   Έχουν κάποια μοναδικά ήθη κι έθιμα. Αυτό που με την πρώτη ματιά τους κάνει να ξεχωρίζουν, είναι η εμφάνισή τους. Από την κορφή μέχρι τα νύχια είναι καφέ! Αλείφονται μ’ ένα μίγμα λάσπης, στάχτης και βουτύρου. Πολλές αλείφουν ακόμη και τα μαλλιά τους μ’ αυτό το μίγμα, αφού τα πλέξουν κοτσιδάκια. Φορούν ακατέργαστα δέρματα, καφετιές μπέρτες, καθώς κι ένα σωρό κοσμήματα: περιδέραια, βραχιόλια, ζωνάρια… Τα υλικά που χρησιμοποιούν ποικίλουν: δέρματα, οστά, διάφορα μέταλλα, καρποί και άλλα.

Οι Himba ξεχωρίζουν με την εμφάνισή τους. Αλείφονται μ’ ένα μίγμα λάσπης, στάχτης και βουτύρου από την κορφή μέχρι τα νύχια!

   Μέσα από ατελείωτους χωματόδρομους άρχισα να κινούμαι με νότια κατεύθυνση. Είδα βραχογραφίες ηλικίας έως και 6.000 ετών, αλλά και το Απολιθωμένο Δάσος ηλικίας 260 εκατομμυρίων ετών. Όσο πήγαινα προς τα νότια, τόσο η βλάστηση αραίωνε και το τοπίο γινόταν πιο ερημικό. Έτσι μετά από μερικές απολαυστικές μέρες στ’ απόκοσμα τοπία της Ναμίμπια, έφτασα στην περίφημη Ακτή των Σκελετών. Από το Καμερούν είχα να δω θάλασσα, έξι μήνες πριν!

Οι βραχογραφίες αυτές δημιουργήθηκαν από τη νομαδική φυλή Σαν 2.000 έως 6.000 χρόνια πριν κι ήταν ένας τρόπος για να επικοινωνούν μεταξύ τους, να μαθαίνουν τι ζώα συχνάζουν στην περιοχή και πού υπάρχει νερό.

   Η Ακτή των Σκελετών ονομάζεται έτσι λόγω της αφιλόξενης περιοχής. Πολλά πλοία ναυάγησαν εκεί από την εποχή που οι Πορτογάλοι εξερευνούσαν την Αφρική μέχρι και τον εικοστό αιώνα. Αν οι ναυτικοί δεν πνίγονταν στον παγωμένο Ατλαντικό, τους περίμενε ένας ίσως ακόμη πιο μαρτυρικός θάνατος στην έρημο που βρέχεται από τα νερά του ωκεανού.

Ένα από τα πολλά ναυάγια στην Ακτή των Σκελετών…

   Το Swakopmund ήταν μια από τις λίγες πόλεις που επισκέφτηκα στη Ναμίμπια. Το παρελθόν της χώρας ως γερμανική αποικία είναι ιδιαίτερα φανερό στην αρχιτεκτονική, αλλά και την ατμόσφαιρα αυτής της πόλης. Κάπου εκεί ήταν η ιδανική στιγμή να παίξω με τη μοτοσυκλέτα μου στους αμμόλοφους της αρχαιότερης ερήμου του κόσμου, της Ναμίμπ!

Στην αρχαιότερη έρημο του κόσμου βρισκόμουν, στη Ναμίμπ! Θα ‘χανα την ευκαιρία να παίξω στους αμμόλοφους; (Φωτογραφία: Jonathan Blackburn)

   Είχε έρθει η ώρα να επισκεφτώ το Sossusvlei, μάλλον το πιο τουριστικό μέρος της Ναμίμπια. Όταν είναι να πάω σε μέρη με τόσο κόσμο, σφίγγεται η καρδιά μου, αλλά συνήθως αξίζει τον κόπο και το οικονομικό αντίτιμο. Ήξερα πως οι μοτοσυκλέτες απαγορεύονται στα τελευταία 60 χιλιόμετρα ασφάλτου που οδηγούν μέχρι τους περίφημους, κοκκινωπούς αμμόλοφους. Καλά διαβάσατε… Μπορεί όλη η χώρα να είναι γεμάτη χωματόδρομους, αλλά εκεί, στη μέση της ερήμου, έχει 60 χιλιόμετρα ασφάλτου, αφού τα λεωφορεία με τους τουρίστες πηγαινοέρχονται σωρηδόν! Έτσι έκανα οτοστόπ. Έφτασα στους αμμόλοφους με κάποιους Γιαπωνέζους, έκανα με την ησυχία μου τη βόλτα μου κι ύστερα επέστρεψα με κάποιους Γάλλους.

Ένα oryx στην Έρημο Ναμίμπ!

   Η αλήθεια είναι πως ακόμη αναρωτιέμαι τι το ιδιαίτερο έχουν αυτοί οι αμμόλοφοι και τόσες χιλιάδες άνθρωποι έρχονται κάθε χρόνο από κάθε γωνιά του κόσμου για να τους θαυμάσουν! Είναι ένα αποστειρωμένο περιβάλλον, όπου δεν επιτρέπεται να μείνει κανείς μετά τη δύση του ηλίου, χωρίς βεδουίνους και οικισμούς, και που μόνο να το αντικρίσει μπορεί κανείς, σα να βρίσκεται σε μουσείο. Έχω δει εκατοντάδες αμμόλοφους ανά τον κόσμο, τους έχω περπατήσει, τους έχω καβαλήσει με τη μοτοσυκλέτα μου, έχω κοιμηθεί ανάμεσά τους… Συγγνώμη, αλλά πολύ περισσότερο με συγκίνησε η Σαχάρα, την οποία μπορούσα να τη βιώσω για μέρες και νύχτες κι όχι μόνο να τη δω.

Ακόμη αναρωτιέμαι τι το ιδιαίτερο έχουν αυτοί οι αμμόλοφοι και συρρέουν άνθρωποι απ’ όλο τον κόσμο για να τους αντικρίσουν…

   Ο λόγος που επισκέφτηκα, όμως, το Sossusvlei (και δεν το μετάνιωσα) ήταν άλλος: το περίφημο Deadvlei! Αφού περπάτησα λίγο παραπάνω από ένα χιλιόμετρο μέσα στην έρημο, έφτασα σ’ ένα αποξηραμένο έλος, που είχε δημιουργηθεί πριν αιώνες, όταν ο Ποταμός Tsauchab είχε πλημμυρίσει μετά από έντονες βροχοπτώσεις. Αυτό επέτρεψε σε μερικές ακακίες ν’ αναπτυχθούν. Όταν, όμως, το έλος έδωσε πάλι τη θέση του στην έρημο, οι ακακίες κάηκαν από τον ήλιο κι οι κορμοί τους έχουν μείνει εκεί τα τελευταία εννιακόσια χρόνια, αφού η υπερβολική ξηρασία της περιοχής τους προστατεύει από την αποσύνθεση. Είναι μοναδικός αυτός ο συνδυασμός του άσπρου βυθού ενός αρχαίου έλους, των μαύρων, καμένων κορμών, των κοκκινωπών αμμόλοφων για φόντο και του γαλάζιου ουρανού που πάντα περιβάλλει την έρημο…

Το Deadvlei ήθελα πολύ να το επισκεφτώ! Είναι ένα αποξηραμένο έλος, όπου οι καμένες ακακίες έχουν μείνει εκεί για 900 χρόνια. Ο κορμός τους δεν είναι απολιθωμένος, αλλά δεν αποσυντίθεται λόγω της υπερβολικής ξηρασίας!

Υ.Γ.: Μην ξεχνάτε πως τη διαδρομή μου, μαζί με περισσότερες φωτογραφίες, μπορείτε να τη δείτε στο Live Trip Traveller!

Εδώ μπορείτε να παρακολουθήσετε το πρώτο μέρος του βίντεο σχετικά με τις περιπέτειές μου στη Ναμίμπια:

Soundtracks (μουσική από τη Ναμίμπια):
Elemotho – Pikanini
A Hand-Full of Namibians & Papa Wemba – Nyama ye ku gocha (Mbira 2)
Traditional tribal music
Iron Maiden – Dance Of Death

   One of the hardest difficulties during a trip is to say goodbye. You make so many friends around the world but soon the time comes when you have to leave them behind, without even knowing if you will see them again… Lubumbashi in the Democratic Republic of the Congo definitely became a special part of my trip. Leaving from there, on one hand I was sad because I was saying goodbye to some good friends I had made. On the other hand, it was clear that my wanderlust had grown bigger… I had missed traveling for a while!

Zambians are definitely more kind and discreet than what I had been used at in the Democratic Republic of the Congo!

   It is known that once you cross the border into Zambia, you feel like going from Africa to Europe! Entering in Southern Africa means the end of the hardest part of “mad about Africa”. Traveling in Southern and East Africa is not at all as difficult as traveling in West Africa.

Sunset above the famous Zambezi River…

   I visited Lusaka, Zambia’s capital, just to get my Namibian visa. However, I had the chance to look for Dimitris, a Greek who lives there the last years and we happen to have some common friends, despite we had never talked to each other. When he showed me that he got the “27 full-moons in the East” and even with an inscription from our common friends, I was moved… I never expected to find that book in Zambia! This may be the most well-travelled copy of my book!

   We had a great time with Dimitris. Along with some other friends of him, we visited the Lower Zambezi National Park. We explored the banks of Zambezi River on a boat. They were full of animals, which were coming to the river to cool off. This was my first safari in the famous parks of Southern Africa, which are full of wild animals. We saw hundreds of hippos, plenty of elephants, crocodiles, different kinds of antelopes, warthogs, baboons and many tropical, colourful birds.

We were bored of meeting hippos!

   The exciting thing is not that these animals are rare. It’s watching them all together, free , in their own environment. I could see them living all together in harmony and I could only admire the glory of nature! Elephants were drinking water next to the hippos, while exotic birds were resting on their back. Close to them crocodiles were swimming sneakily and at the same time baboons were moving around bushbucks, waterbucks, kudus and impalas.

   I was trying to imagine how the landscape would look like when Scotchman Dr. David Livingstone was exploring the region. I guess the nature hasn’t changed much since then and that’s one of the reasons Africa is fascinating… Sure, the biggest part of this continent is moving towards “development”, like the rest of the world. However, in Africa there are vast areas where the nature is almost undisturbed by humans and it’s functioning as it was centuries ago. Animals keep living with the same habits, sometimes migrating in huge herds to find food and water.

It’s exciting to see wild animals living all together in harmony, free, in their own environment!

   I rode towards the southernmost area of the country, at the point where the famous Victoria Falls are. In the local language they are called “Mosi-oa-Tunya”, which means: “the smoke that thunders”. The name refers to the cloud that the water spray forms when this huge amount of water hits the surface of the river from a height which reaches 108 meters (354 ft.). This cloud is visible from a distance of 30 to 50 kilometres (19 to 31 miles) away! However, the record that Victoria Falls hold is for the largest curtain of natural falling waters in the world. The waterfalls are 1,708 meters (5,604 ft.) wide and 108 metres (354 ft.) high.

The Main Falls and the spray which is formed. During the wet season and just after it, this whole place is full of waterfalls!

   Unfortunately, when I was there, I couldn’t see any of these extraordinary facts, since it was the peak of the dry season. At least, this means I was able to walk on top of the waterfalls and reach the famous Devil’s Pool. That’s a natural infinity pool right on the edge of the rocks, on top of the Main Falls! Unfortunately, I couldn’t wet my toes there, since they ask 50 USD for that, plus the 20 USD that the foreigners have to pay to enter in the waterfall’s area. Actually, I was not even allowed to reach Devil’s Pool but I had planned a whole mission to sneak there and have a look at least. When they got me, I went back and I finally enjoyed a swim above another waterfall, which was Rainbow Falls. I was alone there, so I had my own private pool 😉

The famous Devil’s Pool is a natural infinity pool right on the edge of the rocks, on top of the Main Falls!

   The border post with Namibia was just 200 kilometres (124 miles) away approximately. I rode towards it in order to finally get in one of the countries I was dreaming about for years. Everybody was telling me the best about Namibia, a country which is considered synonymous to adventure! So, let’s see how it will be like…

Here you can watch the video about my trip in Zambia (with English subtitles):

Soundtracks:
The Sakala Brothers – Live (Zambian music)
Ayub Ogada – Kothbiro (“Rain is Coming”, African music)

   Μια από τις μεγαλύτερες δυσκολίες σ’ ένα ταξίδι είναι οι αποχαιρετισμοί. Κάνεις ένα σωρό φίλους σε κάθε γωνιά του κόσμου, αλλά σύντομα έρχεται η στιγμή που τους αφήνεις πίσω και δε γνωρίζεις καν αν θα τους ξαναδείς… Το Lubumbashi της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό έγινε ένα ιδιαίτερο κομμάτι του ταξιδιού μου. Φεύγοντας από ‘κει, από τη μια στεναχωριόμουν που άφηνα πίσω καλούς φίλους, αλλά από την άλλη ήταν ξεκάθαρο πως είχα διψάσει για δρόμο… Μου ‘χε λείψει!

Οι κάτοικοι της Ζάμπια είναι ασύγκριτα πιο ευγενικοί και διακριτικοί σε σχέση με ό,τι είχα συνηθίσει στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό!

   Είναι γνωστό πως περνώντας τα σύνορα και μπαίνοντας στη Ζάμπια νιώθει κανείς σα να περνά από την Αφρική στην Ευρώπη! Η είσοδός μου στο νότιο κομμάτι αυτής της ηπείρου σηματοδοτεί και το τέλος του δυσκολότερου κομματιού του “mad about Africa”. Η Νότια και η Ανατολική Αφρική δεν επιφυλάσσουν ούτε κατά διάνοια τις δυσκολίες που επιφυλάσσει η Δυτική Αφρική σ’ έναν ταξιδιώτη.

Ηλιοβασίλεμα στον ξακουστό Ζαμβέζη…

   Στη Lusaka, την πρωτεύουσα της Ζάμπια, πήγα μόνο για να πάρω τη βίζα μου για τη Ναμίμπια. Εκεί, όμως, βρήκα την ευκαιρία να ψάξω το Δημήτρη, έναν Έλληνα που τα τελευταία χρόνια ζει στη Lusaka και τυχαίνει να ‘χουμε κάποιους κοινούς φίλους. Ωστόσο, δεν είχαμε μιλήσει ποτέ. Όταν έβγαλε και μου έδειξε πως έχει το “27 πανσέληνοι στην Ανατολή”, και μάλιστα με αφιέρωση από τους κοινούς μας φίλους, με συγκίνησε ιδιαίτερα… Ποτέ δεν περίμενα να βρω αυτό το βιβλίο στη Ζάμπια! Ίσως αυτό να είναι το πιο πολυταξιδεμένο αντίτυπο του βιβλίου μου!

   Κάναμε καλή παρέα με το Δημήτρη και μαζί με κάποιους άλλου φίλους του, επισκεφτήκαμε το Εθνικό Πάρκο Lower Zambezi. Με μια βάρκα εξερευνήσαμε τις όχθες του ξακουστού Ζαμβέζη, που ήταν γεμάτες ζώα, τα οποία κατέβαιναν στο ποτάμι για να δροσιστούν. Αυτό ήταν το πρώτο μου σαφάρι στα περίφημα πάρκα του νότιου μέρους της Αφρικής, που σφύζουν από άγρια ζώα. Είδαμε εκατοντάδες ιπποπόταμους, ένα σωρό ελέφαντες, κροκόδειλους, διάφορα είδη από αντιλόπες, φακόχοιρους, μπαμπουίνους και πολλά τροπικά, πολύχρωμα πουλιά.

Βαρεθήκαμε να βλέπουμε ιπποπόταμους!

   Το συναρπαστικό δεν είναι τόσο το πόσο σπάνια είναι αυτά τα ζώα, αλλά το να τα βλέπει κανείς όλα μαζί, ελεύθερα, στο δικό τους φυσικό περιβάλλον. Όπως τα έβλεπα να συνυπάρχουν αρμονικά όλα μαζί, δε μπορούσα παρά να θαυμάσω το μεγαλείο της φύσης! Οι ελέφαντες έπιναν νερό δίπλα στους ιπποπόταμους, ενώ εξωτικά πουλιά ξεκουράζονταν πάνω στην πλάτη τους. Εκεί κοντά έπλεαν ύπουλα οι κροκόδειλοι, καθώς στη στεριά οι μπαμπουίνοι έκαναν βόλτες ανάμεσα σε bushbucks, waterbucks, kudus και impalas.

   Έφερνα στο μυαλό μου πώς θα ήταν το τοπίο την εποχή που εξερευνούσε την περιοχή ο Σκοτσέζος Dr. David Livingstone. Η φύση, μάλλον, δεν έχει αλλάξει ιδιαίτερα από τότε κι αυτή είναι η μαγεία της Αφρικής… Σίγουρα το μεγαλύτερο μέρος της ηπείρου οδεύει προς την “ανάπτυξη”, όπως κι ο υπόλοιπος κόσμος. Στην Αφρική, όμως, υπάρχουν τεράστιες εκτάσεις όπου η φύση λειτουργεί σχεδόν ανενόχλητη από τον άνθρωπο, όπως λειτουργούσε και αιώνες πριν. Τα ζώα συνεχίζουν να ζουν με τις ίδιες συνήθειες, πολλές φορές μεταναστεύοντας σε τεράστια κοπάδια προς αναζήτηση τροφής και νερού.

Το συναρπαστικό είναι να βλέπει κανείς τα ζώα ελεύθερα να συνυπάρχουν αρμονικά όλα μαζί στο δικό τους φυσικό περιβάλλον!

   Κατευθύνθηκα προς το νοτιότερο σημείο της χώρας, εκεί όπου χύνονται οι ξακουστοί Καταρράκτες Βικτώρια. Στην τοπική γλώσσα της περιοχής ονομάζονται “Mosi-oa-Tunya”, που σημαίνει: “ο καπνός που βροντά”. Το όνομα αναφέρεται στο σύννεφο από σταγονίδια που σχηματίζεται όταν αυτή η τεράστια ποσότητα νερού σκάει στην επιφάνεια του ποταμού από ύψος που φτάνει τα 108 μέτρα. Το σύννεφο αυτό είναι ορατό από απόσταση 30 έως και 50 χιλιομέτρων! Ωστόσο, το ρεκόρ που καταρρίπτουν οι Καταρράκτες Βικτώρια έχει να κάνει με το πλάτος (1.708 μ.) και το ύψος τους (108 μ.), που δημιουργούν τη μεγαλύτερη "κουρτίνα" νερού στον κόσμο!

Ο Κυρίως Καταρράκτης και το σύννεφο νερού που δημιουργείται. Κατά την περίοδο των βροχών κι αμέσως μετά από αυτήν, όλη αυτή η έκταση γεμίζει από καταρράκτες!

   Δυστυχώς, όταν βρισκόμουν εγώ εκεί, δε μπόρεσα να δω τίποτα απ’ όλα αυτά, αφού ήταν το αποκορύφωμα της ξηρής περιόδου. Τουλάχιστον, όμως, αυτό μου έδινε τη δυνατότητα να περπατήσω πάνω από τους καταρράκτες και να φτάσω μέχρι την περίφημη “Πισίνα του Διαβόλου”, μια φυσική πισίνα που σχηματίζεται στο χείλος του γκρεμού, ακριβώς πάνω από τον Κυρίως Καταρράκτη! Δυστυχώς, δεν έβρεξα τα δαχτυλάκια μου εκεί, αφού το αντίτιμο για να το κάνει κανείς αυτό είναι 50 δολάρια, συν τα 20 που οι ξένοι πληρώνουν για να επισκεφτούν τους καταρράκτες. Κανονικά δεν επιτρεπόταν ούτε να πλησιάσω στην Πισίνα του Διαβόλου, αλλά είχα στήσει ολόκληρη επιχείρηση για να πάω εκεί στα κρυφά και να την αντικρίσω τουλάχιστον. Όταν με τσάκωσαν, γύρισα πίσω και απλά έκανα το μπανάκι μου πάνω από έναν άλλον καταρράκτη, τον Καταρράκτη του Ουράνιου Τόξου, όπου ήμουν μόνος μου κι είχα την ιδιωτική μου πισίνα 😉

Η περίφημη “Πισίνα του Διαβόλου” είναι μια φυσική πισίνα που σχηματίζεται στο χείλος του γκρεμού, ακριβώς πάνω από τον Κυρίως Καταρράκτη!

   Από ‘κει, τα σύνορα με τη Ναμίμπια απείχαν μόλις 200 χιλιόμετρα περίπου. Έτσι κατευθύνθηκα προς τα ‘κει για να μπω επιτέλους στη χώρα που επί χρόνια ονειρευόμουν. Όλοι μου έλεγαν τα καλύτερα για τη Ναμίμπια, μια χώρα που θεωρείται συνώνυμη της περιπέτειας! Για να δούμε, λοιπόν, τι μου επιφυλάσσει το μέλλον…

Εδώ μπορείτε να παρακολουθήσετε το βίντεο σχετικά με το ταξίδι μου στη Ζάμπια:

Soundtracks:
The Sakala Brothers – Live (μουσική από τη Ζάμπια)
Ayub Ogada – Kothbiro (“Έρχεται Βροχή”, αφρικανική μουσική)

   After working in Lubumbashi for a little bit more than two months, it’s time to hit the road again! Of course, I am not using the plural form now, since I will be travelling solo, like I was doing some years ago… Indeed, this job offered me everything that I was wishing when I decided to let my motorbike rest on its sidestand for a while. It was a really interesting experience… I learned a lot more about the way the Africans live, work and cooperate with their white masters.

Suddenly I got a key of this house between my motorbike’s keys…

   Unfortunately, the opinions I had formed while travelling around Africa were confirmed here. In Africa you can experience racism on its zenith, while slavery has just a different form now. Nowadays, the master’s whip is replaced by money and the chains which hold the slaves are replaced by poverty… When the salaries in this country are usually between 100 and 150 euros (per month!), how can somebody get out of poverty and misery? Somebody could say: “by education”. Unfortunately, even the educated people get similar salaries, if their skin is black.

The lake was my favorite part of Lubumbashi!

   The only way for a local in this country to get out of poverty is through the infinitive corruption. If somebody decides to forget his ethics and step on others, then, if he also has some connections, he can make a huge fortune. The thing is that when somebody gets in the higher class, he doesn’t only forget his past, but he also expresses all the spite that he was hiding for years. This way, this situation is going on for ever… So, the locals are the ones who are mainly responsible for the terrible life quality of their compatriots. The worst employers are usually the black ones… They pay almost nothing, sometimes they don’t pay at all, yelling and insulting their employees is part of everyday life, while the use of force is not unheard.

My most beautiful two-day getaway from the town was in this farm, where I camped on the lake!

   Some people believe that 150 euros per month may be enough for a six-member family, because Africa is cheap. That’s not true at all… The only cheap product here is the food which grows on this land. Everything else is really expensive, usually more expensive than in the West. For instance, milk, like most other products, are imported through South Africa. So, on top of the product’s value a lot of expenses are added: transporting and above all, the fat bribes which are demanded by custom officers, tax collectors, policemen, military officers, ministers and anyone else who has power. Without all those people’s favour, no business can survive in this country. That’s how huge the corruption is here…

The locals carry almost everything on their bicycles which are so heavily loaded that they cannot ride them. They just push them.

   Of course, the numbers for white people are different. Africa has two very different faces: one is for the poor majority and one for the few wealthy guys. When I had to put a simple filling on my tooth, I visited the only serious dentist in the town and I paid 90 euros for that. It’s obvious that most people in this country don’t have access to the health care system. When somebody gets sick, he just waits to get better. If he is not so lucky, he may visit a traditional healer, who will not help him probably. So, many people spend their life with serious diseases or they die a bit sooner…

I stayed so long in Lubumbashi that my friends organized a farewell party for me! They wrote on the dessert: “Elias, have a nice trip!”.

   After all, I feel that I experienced enough here and it’s time for me to hit the road again… The only issue is that the rainy season is about to start (not again!). So, I’ll change my route a little bit. I decided to travel relatively fast towards South Africa, which means in a period of two months. I hope that the weather will not be so rainy there. After a few months, when the rains will come to an end, I will return north to visit Botswana and Zimbabwe.

   So, get ready, wear your helmet and… we’ll start the engine again because the savannas, the desserts and the mountains of Africa are expecting us 😉

Here you can watch the second part of the video about our adventure in D. R. Congo (with English subtitles):

Soundtracks (music from D. R. Congo):
Rumba music

   Αφού δούλεψα λίγο παραπάνω από δυο μήνες στο Lubumbashi, ήρθε η ώρα να ξεχυθώ και πάλι στους δρόμους! Βέβαια, τώρα σ’ όλες μου τις προτάσεις χρησιμοποιώ τον ενικό, αφού το ταξίδι θα το συνεχίσω μόνος μου, όπως παλιά… Αυτή η δουλειά μου προσέφερε πράγματι όλα όσα ήθελα όταν αποφάσισα να κατεβάσω για λίγο τον πλαγιοστάτη της μοτοσυκλέτας μου. Ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία… Έμαθα αρκετά περισσότερα γύρω από το πώς ζουν και δουλεύουν οι Αφρικανοί, καθώς και για το πώς συνεργάζονται με τους λευκούς αφέντες τους.

Ξαφνικά στα κλειδιά της μοτοσυκλέτας μου προστέθηκε και το κλειδί αυτού του σπιτιού…

   Δυστυχώς, οι απόψεις που είχα σχηματίσει όσο ταξίδευα στην Αφρική, εδώ επιβεβαιώθηκαν. Η Αφρική παραμένει το άντρο του ρατσισμού κι η σκλαβιά έχει απλά αλλάξει μορφή. Τώρα το μαστίγιο του αφέντη είναι τα χρήματα κι οι αλυσίδες που δένουν τους σκλάβους είναι η φτώχια… Όταν σ’ αυτήν τη χώρα οι μισθοί κυμαίνονται συνήθως από τα 100 έως τα 150 ευρώ (ανά μήνα!), πώς μπορεί κανείς να ξεφύγει απ’ τη φτώχια και τη μιζέρια; Θ’ απαντούσε κανείς: “με τη μόρφωση”. Δυστυχώς, κι οι μορφωμένοι, αν το δέρμα τους είναι μαύρο, παρόμοιους μισθούς παίρνουν.

Η λίμνη ήταν το αγαπημένο μου μέρος στο Lubumbashi!

   Η μόνη διέξοδος για να βγει ένας ντόπιος από την ανέχεια σ’ αυτήν τη χώρα είναι μέσω της αβυσσαλέας διαφθοράς. Εάν κανείς αποφασίσει να ξεριζώσει από μέσα του κάθε ίχνος ανθρωπιάς και να πατήσει επί πτωμάτων, τότε, αν έχει και τις κατάλληλες γνωριμίες, μπορεί να κάνει αμύθητη περιουσία. Κι όταν κανείς ελίσσεται σ’ αυτά τα κοινωνικά στρώματα, όχι μόνο ξεχνά το παρελθόν του, αλλά βγάζει κι όλα τα κόμπλεξ που είχε τόσα χρόνια, με αποτέλεσμα η κατάσταση αυτή να διαιωνίζεται… Έτσι οι ίδιοι οι ντόπιοι είναι αυτοί που πρωτίστως ευθύνονται για τις άθλιες συνθήκες ζωής των συμπολιτών τους. Οι χειρότεροι εργοδότες είναι συνήθως οι μαύροι, οι οποίοι πληρώνουν ελάχιστα χρήματα στους υπαλλήλους τους, πολλές φορές δεν τους πληρώνουν καν, οι φωνές κι οι βρισιές αποτελούν μέρος της καθημερινότητας, ενώ οι χειροδικίες δε λείπουν…

Η πιο όμορφη διήμερη απόδρασή μου από την πόλη ήταν σ’ αυτήν τη φάρμα, όπου κατασκήνωσα πάνω στο νερό της λίμνης!

   Κάποιοι νομίζουν πως τα 150 ευρώ το μήνα ίσως να φτάνουν για να ζήσει μια εξαμελής οικογένεια, επειδή οι τιμές στην Αφρική είναι φθηνές. Μέγα λάθος… Εδώ φθηνό είναι μόνο το φαγητό που βγαίνει απ’ τα χώματα αυτής της γης. Οτιδήποτε άλλο είναι πανάκριβο, συνήθως πιο ακριβό απ’ ό,τι στη Δύση. Για παράδειγμα, το γάλα, όπως και τα περισσότερα προϊόντα εδώ, εισάγονται μέσω της Νότιας Αφρικής. Έτσι στην τιμή του προϊόντος πρέπει να προστεθούν τα μεταφορικά και κυρίως οι διόλου ευκαταφρόνητες δωροδοκίες που απαιτούν τελωνειακοί, εφοριακοί, αστυνομικοί, στρατιωτικοί, υπουργοί κι όποιος άλλος έχει εξουσία. Χωρίς την εύνοια όλων αυτών δε στεριώνει επιχείρηση σ’ αυτήν τη χώρα. Τέτοιος είναι ο βαθμός της διαφθοράς εδώ…

Οι ντόπιοι μεταφέρουν τα περισσότερα πράγματα πάνω σε ποδήλατα τόσο βαριά φορτωμένα, που δεν τα καβαλούν, αλλά τα σπρώχνουν.

   Βέβαια, για τους λευκούς τα νούμερα είναι άλλα. Η Αφρική έχει δυο τελείως διαφορετικά πρόσωπα: ένα για τη φτωχή πλειονότητα κι ένα για τους έχοντες και κατέχοντες. Όταν χρειάστηκε να κάνω ένα απλό σφράγισμα, επισκέφτηκα το μοναδικό σοβαρό οδοντίατρο της πόλης και πλήρωσα 90 ευρώ. Καταλαβαίνετε, λοιπόν, πως οι περισσότεροι σ’ αυτήν τη χώρα δεν έχουν πρόσβαση στο σύστημα υγείας. Όταν κάποιος αρρωσταίνει, απλά περιμένει να περάσει η ασθένεια από μόνη της. Αν δεν έχει αυτή την τύχη, ίσως επισκεφτεί κάποιον εμπειρικό θεραπευτή, που κατά πάσα πιθανότητα δε θα φέρει αποτέλεσμα. Έτσι πολλοί ζουν με σοβαρές ασθένειες ή απλά πεθαίνουν μια ώρα αρχύτερα…

Στο Lubumbashi έμεινα τόσο, που μου έκαναν κι αποχαιρετιστήριο τραπέζι!

   Αρκετά είδα, λοιπόν, εδώ κι ήρθε η ώρα να συνεχίσω το δρόμο μου… Το πρόβλημα είναι πως τώρα ξεκινά η βροχερή περίοδος (όχι πάλι!) κι έτσι θα πρέπει ν’ αλλάξω τα σχέδιά μου. Αποφάσισα να κατευθυνθώ σχετικά γρήγορα προς τη Νότια Αφρική, δηλαδή σ’ ένα διάστημα δύο μηνών. Εκεί ο καιρός ελπίζω να μην είναι τόσο βροχερός. Μετά από μερικούς μήνες, όταν σταματήσουν πάλι οι βροχές, θα ξανανέβω προς τα βόρεια για να επισκεφτώ τη Μποτσουάνα και τη Ζιμπάμπουε.

   Ετοιμαστείτε, λοιπόν, φορέστε το κράνος σας και… ξαναβάζουμε μπρος για τις σαβάνες, τις ερήμους και τα βουνά που μας περιμένουν 😉

Εδώ μπορείτε να παρακολουθήσετε το δεύτερο μέρος του βίντεο σχετικά με την περιπέτειά μας στη Λ. Δ. του Κονγκό:

Soundtracks (μουσική απ’ τη Λ. Δ. του Κονγκό):
Rumba music