Posts Tagged ‘XR 250’

Christina decided that it is time for her to return to Greece. We always knew that we will travel together for a big part of this trip but not for the whole trip, since the financial factor was setting the limits. Finally, there were various reasons that made Christina to take this decision. The most important reasons were personal ones. We were travelling together for ten months in the hardest part of Africa and we were always complementing each other.

A question that I often hear is if I finally prefer traveling alone. I still have the same opinion that I had when I was traveling solo in Asia. I prefer traveling with my girlfriend. Of course, I had some extra responsibilities and worries but for sure this part of the trip became much more pleasant and more interesting because of Christina.

We, finally, kissed good-bye and Christina rode her motorbike to nearby Lusaka, the capital of Zambia. She is trying there to find a way to ship Leonida to Greece. After that, she is going to fly back to her hometown.

Christina left with Stergios to the neighboring country: Zambia. She wants to fly from there back to Greece…

So, what about the poor lonesome cowboy who was left behind? Even before “mad about Africa” started, I wanted to live for a while in Africa, as I had done in Asia. No matter how detailed somebody travels in a region, he definitely gets a different viewpoint when he lives there for a while. So, I decided that this is the ideal time to take a break and work for sometime. I, finally, became the new waiter at the restaurant of the Greek community in Lubumbashi!

That’s a job that I have done before. Despite that, it was clear from the first day that this is a different story… Almost all of my colleagues are Congolese and this makes a huge difference. All those months that we spent around Africa proved to be an important experience for this job, since the mentality of the Africans was not unknown to me. However, when somebody works with them, he gets to know some details that a traveler, usually, doesn’t know.

Me and some of my colleagues in the restaurant of the Greek community in Lubumbashi!

Even the communication with my colleagues is not always an easy process. Some young undergraduates speak English. With the rest of them, I try to use the minimal French that I learnt while traveling in the francophone Africa and the Swahili that I started learning here. It’s a really simple language and after just one week here, I could already talk in basic Swahili about some simple matters. One month ago, I couldn’t imagine that I will be using in my everyday life the famous phrase: “hakuna matata”! It actually means “no worries, everything is fine”. “The Lion King”, my favorite cartoon, is everywhere around me… Even the most popular beer, which is produced in Lubumbashi, is called “Simba” and it’s logo is the famous lion!

My favorite cartoon is everywhere around me… Even the most popular beer, which is produced in Lubumbashi, is called “Simba”!

When we were entering in Lubumbashi, I couldn’t even imagine that I would become a citizen of this town. However, this is the charm of travelling: the unexpected events. This is the charm of the freedom that somebody gets when he travels without any commitments and without any schedule. A nomad stops wherever he finds a green pasture for his herd and when the time comes, he hits the road again…

   Ήρθε η ώρα για τη Χριστίνα να επιστρέψει στην Ελλάδα. Εξ αρχής είχαμε προγραμματίσει πως θα κάναμε μαζί ένα μεγάλο κομμάτι του ταξιδιού, αλλά όχι όλο, αφού ο οικονομικός παράγοντας έθετε τα όρια. Τελικά υπήρξαν διάφοροι λόγοι για τους οποίους η Χριστίνα αποφάσισε πως ήρθε η ώρα να επιστρέψει στην Ελλάδα, αλλά οι βασικότεροι ήταν προσωπικοί λόγοι. Δέκα μήνες ταξιδεύαμε μαζί, στο δυσκολότερο κομμάτι της Αφρικής, συμπληρώνοντας ο ένας τον άλλο.

   Πολλές φορές δέχομαι την ερώτηση αν τελικά προτιμώ να ταξιδεύω μόνος μου. Παραμένω σταθερός στην άποψη που είχα κι όταν ταξίδευα μονάχος στην Ασία. Προτιμώ να ταξιδεύω με την κοπέλα μου. Σίγουρα είχα περισσότερες ευθύνες και περισσότερες έγνοιες, αλλά αυτό το κομμάτι του ταξιδιού έγινε αναμφισβήτητα πολύ πιο ευχάριστο κι ενδιαφέρον λόγω της Χριστίνας.

   Έτσι αποχαιρετιστήκαμε κι η Χριστίνα καβάλησε τη μοτοσυκλέτα της μέχρι τη γειτονική Lusaka, την πρωτεύουσα της Ζάμπια. Από ‘κει προσπαθεί να βρει τρόπο για να στείλει τη Λέων-είδα στην Ελλάδα και να επιστρέψει η ίδια αεροπορικώς.

Η Χριστίνα αποχώρησε μαζί με το Στέργιο μέχρι τη γειτονική Ζάμπια, για να επιστρέψει από ‘κει στην Ελλάδα αεροπορικώς…

   Όσο για το φτωχό και μόνο καουμπόη που έμεινε πίσω… Πριν ακόμη ξεκινήσει το “mad about Africa”, ήθελα να ζήσω για κάποιο διάστημα στην Αφρική, όπως είχα κάνει και στην Ασία. Όσο ενδελεχώς κι αν ταξιδέψει κανείς σ’ έναν τόπο, σίγουρα βιώνει διαφορετικές καταστάσεις όταν ζήσει για ένα διάστημα εκεί. Έτσι αποφάσισα πως τώρα είναι η ιδανική στιγμή για να κάνω μια στάση και να εργαστώ. Έγινα, λοιπόν, ο νέος σερβιτόρος στο εστιατόριο της ελληνικής κοινότητας του Lubumbashi!

   Παλιά μου τέχνη κόσκινο… Αν και μου ήταν γνωστή αυτή η δουλειά, από την πρώτη μέρα φάνηκε πως βρίσκομαι σ’ ένα διαφορετικό κόσμο. Εδώ σχεδόν όλοι οι συνάδελφοί μου είναι Κονγκολέζοι κι αυτό αλλάζει τα πάντα. Όλοι αυτοί οι μήνες που ταξιδεύαμε στην Αφρική αποδείχτηκαν σπουδαία προϋπηρεσία, αφού η νοοτροπία των Αφρικανών δε μου ήταν άγνωστη. Όταν, όμως, δουλεύει κανείς μαζί τους, μαθαίνει κάποιες ιδιαιτερότητες τις οποίες δε γνωρίζει, συνήθως, ένας ταξιδευτής.

Με μερικούς από τους συναδέλφους μου στο εστιατόριο της ελληνικής κοινότητας του Lubumbashi!

   Ακόμη κι η συνεννόηση με τους συναδέλφούς μου δεν είναι πάντα εύκολη υπόθεση. Κάποιοι νεαροί φοιτητές μιλούν αγγλικά. Με τους υπόλοιπους χρησιμοποιώ τα ελάχιστα γαλλικά που έμαθα όλους αυτούς τους μήνες στη γαλλόφωνη Αφρική, αλλά και τα σουαχίλι που ξεκίνησα να μαθαίνω εδώ. Είναι μια ιδιαίτερα εύκολη γλώσσα και ήδη μετά από μια ‘βδομάδα, άρχισα να συνεννοούμαι στα βασικά θέματα. Πού να φανταζόμουν πριν ένα μήνα πως θα έρθει η ώρα που θα χρησιμοποιώ στην καθημερινότητά μου τη γνωστή έκφραση: “hakuna matata”, που σημαίνει: «όλα καλά, δεν υπάρχει πρόβλημα»! «Ο Βασιλιάς των Λιονταριών», τ’ αγαπημένα μου κινούμενα σχέδια, μ’ ακολουθούν παντού τελικά… Μάλιστα, η πιο διάσημη μπύρα που παράγεται στο Lubumbashi λέγεται “Simba” κι έχει σήμα το γνωστό μας λιονταράκι!

Παντού μ’ ακολουθούν τ’ αγαπημένα μου κινούμενα σχέδια… Ακόμη κι η δημοφιλέστερη μπύρα που παράγεται στο Lubumbashi ονομάζεται Simba!

   Όταν μπαίναμε στο Lubumbashi, ούτε που φανταζόμουν πως θα γινόμουν κάτοικος αυτής της πόλης… Αυτή είναι η μαγεία του ταξιδιού, όμως: το απρόοπτο. Αυτή είναι η μαγεία της ελευθερίας που κερδίζει κανείς όταν ταξιδεύει χωρίς υποχρεώσεις και χωρίς πρόγραμμα. Ένας νομάς σταματά όπου βρει χορταράκι για τα ζώα του κι όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου, συνεχίζει γι’ άλλους τόπους…

Davide and Patrique were the two out of the three Congolese with whom we were traveling to Tshikapa. Those guys proved to be our saviors… We had never heard about the route to Lubumbashi which they indicated to us. The few foreigners who cross overland the Democratic Republic of the Congo pass through Mbuji-Mayi. Our friends told us to branch off south just before Kananga and pass through Luiza, Musumba, Sandoa, Kasaji and Kolwezi. This route is still rough but not as much as the one through Mbuji-Mayi. We were not sure if we should listen to the advice of our friends, since we didn’t know any traveler who had tried that route. We were 1,590 km (988 miles) away from Lubumbashi, so we had to be sure that the route we were going to take was accessible.

That’s how the longest part of the route between Kinshasa and Lubumbashi is: hundreds of kilometers on dirt roads and trails in what has been left from the jungle…

Just before reaching Kananga, we asked some local motorcyclists about the preferable route to Lubumbashi. They confirmed that it’s better to ride through Luiza. So, we avoided entering in Kananga, since most problems due to the cops happen in the cities. We took the route to the south.

Unfortunately, we often couldn’t find some space for wild-camping, since the region is either inhabited or it has lush vegetation. What we were doing was to choose a small village and ask for the chief’s permission to camp there. However, this means that more than 50 persons were gathering around us and they were not letting us alone until we were going to sleep. They were watching Christina cooking and they were asking her how she prepares the potatoes. The Congolese don’t use potatoes in their diet, so they are unfamiliar to them. When you cannot have a moment for your-self for days in a row, this situation gets really disturbing. One night, especially, we ate in our tent in order to make the crowd leave. However, some of them stuck their face on our tent and they were still trying to stare on us… At least, they were not messing with our stuff. At dawn, the crowd was coming again to wake us up and watch us packing our motorbikes.

We often couldn’t find free space for wild-camping in Kasai-Occidental Province, so we were camping in villages and almost all the villagers were gathering around us!

South of Luiza we entered in Katanga Province. This country is so huge that the borders between the provinces resemble national borders. Happily, the cops on the route that we chose rarely meet white guys, so they are not too horrible. Sure, they ask for bribes but we could get away easily without taking our wallet out of our pocket.

A few kilometers before Musumba we had to load our motorbikes on a pirogue in order to cross Luluwa River. It was July and the more we were going to the south, the deeper we were getting in the winter of the southern hemisphere. We were traveling on altitude which reached 1,400 m (4,593 ft). Until noon it was cold enough to use the warm liner which is provided with our REV’IT! summer jackets. After so many months on hot climate, we really enjoyed the low temperature!

It’s not surprising that many trucks need around three months to cover the 2,500 km (1,553 miles) between Kinshasa and Lubumbashi!

After Kasaji, while we were riding on a smooth dirt road, Christina called me through our Sena intercommunication system to tell me that the water tank fell from her bike! We were expecting this, since half of the brackets which hold the handmade aluminium water tank had been broken due to the prolonged and tough off-road riding. I turned around to reach Christina and I noticed that the water tank was in place. However, Christina told me that her motorcycle stopped while she was riding and she heard a sound of metal.

When I saw the rear wheel, I noticed the cause of the problem… The stainless-steel mesh which Christina was carrying in order to lock her luggage, fell and it was jammed between the brake disc and the brake pads, so the wheel was blocked. However, this was the least of the problems… I immediately noticed that her backpack was missing. The persistent vibrations that the dirt road was causing, made the backpack to slip under the straps which were keeping it in place. The same happened in Sahara but that time it was another stainless-steel mesh which was missing. The backpack had blocked the real wheel at that time, so she noticed that and she didn’t lose anything from the backpack.

The stainless-steel mesh was jammed between the brake disc and the brake pads, so Christina’s motorbike was stopped suddenly!

Christina was insisting to keep her most valuable things in that backpack instead of keeping them next to her body or in another safer place. Usually she was keeping there even her motorbike’s documents! Happily, while riding in the Democratic Republic of the Congo, we had our documents in the inner pockets of our jackets, since we often had to show them at some of the plenty checkpoints which exist on the roads of this country.

We immediately started thinking what was lost: money, credit cards, documents, souvenirs… In the meanwhile, I went on my motorbike to check if I could find Christina’s backpack on the road but of course, nobody would leave alone a bag with so many valuables inside. When I returned to Christina, I saw her crying and at the same moment I realized what had happened… I was sure that Christina was not crying for the money or the credit cards that she had lost. She had just realized that she had lost her most precious thing: her diary!

Three tree trunks are enough to make a toy for these children and make them happy!

   This has never happened to me but I always know that my diary is the most precious thing that I carry while I travel. I could feel how painful this was for Christina. She was sobbing and saying that nothing is left out of this trip… That phrase was breaking my heart. I removed the rear wheel from her bike and I took away the stainless-steel mesh. We rode back 25 km (16 miles) looking for the backpack. Christina was crying for hours, since she knew that the possibility of finding her backpack was next to zero.

Some children were adorable!

Being on a terrible mood, we proceeded to Kolwezi. Our arrival at this large city was meaning that we had almost achieved to complete our route through the D. R. Congo! We saw again that boring asphalt, which Christina wanted to kiss! That paved road would lead us to Lubumbashi, our final destination on this country.

After 10 days and 1,525 km (948 miles) on dirt roads and trails, Christina wanted to kiss the asphalt!

We knew that there was a large Greek Orthodox mission in Kolwezi and it was the first Greek mission that we visited. We were welcomed by miss Theano, a very sweet, old lady who lives there the last 25 years. Archbishop Meletios arranged two rooms for us. Then he sat with us to have dinner while listening about our adventures. He also had many interesting stories from all these years that he lives in D. R. Congo.

The next morning, when we visited the church, it was surreal to listen to the chants that we knew but being chanted in Swahili by black priests! Some of them had visited various monasteries in Greece and they had learned some Greek. Of course, a few of them didn’t want to return to the turbulent D. R. Congo, so they disappeared somewhere in Greece…

Miss Theano was telling us with wet eyes that we gave her such a pleasure with our visit…

In Lubumbashi there is a huge Greek Community, maybe the most well organized in Africa, with a story which goes back to 1886. Nikos Tsavalos, a motorcyclist who was born in Lubumbashi, was the only one who learnt about us through the internet and had invited us to his birthplace even before starting our trip. We kept in contact and he was always helping us on whatever we needed to cross this huge country.

When we arrived in Lubumbashi, we went straight to the beautiful place of the Greek community. The highlight of it is its luxurious restaurant, which has been turned to one of the most popular places in town. Congolese, Greeks and other expats come to enjoy the Greek cuisine. Next to the restaurant is the very well-equipped Greek school which serves about seventy students. There is also a nice playground, sport fields and some cosy houses which are given to the school’s teachers.

We finally arrived!

Since it was July and the teachers had their vacations in Greece, they gave us one of those empty houses. Stergios was living next door. He had arrived in the town one month ago with his inoperative Vespa carried on a truck. It was the second time we met Stergios in Africa. Of course, sleepless nights followed, talking about our adventures in Congo!

It was the second time we met Stergios in Africa and we celebrated it with a stuffed turkey that Christina cooked! We enjoyed it together with Giannis, a Greek who lives in Lubumbashi the last years.

We were still trying to realize that we travelled from Kinshasa to Lubumbashi in just 13 days! This is a route which is considered almost impassable and we haven’t met anyone in this country who has tried it. Sure, it was important that we were using two of the most suitable motorcycles for this kind of use and they were properly equipped. However, of course, we faced some mechanical failures in that rough terrain but we were prepared for them and we could fix them. After all, nothing stopped us and we achieved to become one of those few foreigners who have explored one of the most unspoilt African countries. Finally, our trip in the Democratic Republic of the Congo was much more pleasant than expected…

Here you can watch the video about our adventure in D. R. Congo (with English subtitles):

Soundtracks (music from D. R. Congo):
Rumba music
M’bilia Bel – Welcome M’bilia

Here you can watch a short video (in English) about our trip in D. R. Congo, while we were testing a very useful product: the Sena Bluetooth Audio Pack, which enables us to add our conversations to our videos!

   O Davide κι ο Patrique, οι δυο από τους τρεις Κονγκολέζους μοτοσυκλετιστές με τους οποίους ταξιδέψαμε μέχρι την Tshikapa, έμελλαν να είναι οι σωτήρες μας… Μας υπέδειξαν μια διαδρομή για το Lubumbashi για την οποία δεν είχαμε ακούσει ποτέ. Οι ελάχιστοι ξένοι που έχουν επιχειρήσει να διασχίσουν οδικώς τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό περνούν πάντα από το Mbuji-Mayi. Οι φίλοι μας μας είπαν να κατευθυνθούμε νότια απ’ την Kananga και να περάσουμε απ’ τη Luiza, τη Musumba, τη Sandoa, το Kasaji και το Kolwezi. Αυτή η διαδρομή είναι μεν δύσβατη, αλλά όχι τόσο όσο αυτή μέσω του Mbuji-Mayi. Δεν ήμασταν σίγουροι αν έπρεπε ν’ ακούσουμε τη συμβουλή τους, αφού δεν είχαμε ακούσει κανέναν ξένο να περνά από ‘κει. Είχαμε ακόμη 1.590 χιλιόμετρα μέσα στη ζούγκλα για να φτάσουμε στο Lubumbashi, οπότε έπρεπε να σιγουρευτούμε πως η διαδρομή είναι προσπελάσιμη.

Κάπως έτσι είναι το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής απ’ την Κινσάσα ως το Lubumbashi: εκατοντάδες χιλιόμετρα σε χωματόδρομους και μονοπάτια μέσα σ’ ό,τι έχει απομείνει από τη ζούγκλα…

   Λίγο πριν φτάσουμε στην Kananga, ρωτήσαμε κάποιους ντόπιους μοτοσυκλετιστές για την καλύτερη διαδρομή και μας διαβεβαίωσαν κι αυτοί πως είναι προτιμότερο να περάσουμε απ’ τη Luiza. Έτσι αποφύγαμε να μπούμε στην πόλη, αφού εκεί πάντα δημιουργούνται τα περισσότερα προβλήματα με τους μπάτσους, και κατευθυνθήκαμε αμέσως νότια.

   Δυστυχώς, εκεί πολλές φορές δε βρίσκαμε χώρο για ελεύθερη κατασκήνωση, αφού είτε η περιοχή είναι κατοικημένη είτε έχει πυκνή βλάστηση. Αναγκαστικά, ζητούσαμε την άδεια του αρχηγού σε κάποιο χωριό και στήναμε εκεί το αντίσκηνό μας. Αυτό, όμως, σήμαινε πως πάνω από πενήντα άτομα μαζεύονταν γύρω μας και δε μας άφηναν ήσυχους ούτε στιγμή μέχρι να ξαπλώσουμε για ύπνο. Κοιτούσαν γεμάτοι απορία τη Χριστίνα να μαγειρεύει και την ρωτούσαν πώς κάνει τις πατάτες, αφού οι Κονγκολέζοι δεν τις χρησιμοποιούν κι έτσι δεν τις γνωρίζουν. Όταν για μέρες δε μπορείς να μείνεις μόνος ούτε λεπτό, αρχίζει να γίνεται ιδιαίτερα ενοχλητική η κατάσταση. Ειδικά κάποιο βράδυ, μπήκαμε στο αντίσκηνο να φάμε έτσι, ώστε ν’ αρχίσει να διαλύεται το πλήθος. Αντιθέτως, όμως, πολλοί κόλλησαν τη μούρη τους στο αντίσκηνο, για να μας βλέπουν, και δεν έφευγαν με τίποτα… Τουλάχιστον, δεν πείραζαν τα πράγματά μας. Μόλις χάραζε ο ήλιος, ερχόταν πάλι όλο το χωριό να μας ξυπνήσει και να μας απολαύσει καθώς φορτώναμε τις μοτοσυκλέτες μας.

Στην Επαρχία Kasai-Occidental πολλές φορές δε βρίσκαμε χώρο για ελεύθερη κατασκήνωση, οπότε αναγκαζόμασταν να κατασκηνώνουμε σε χωριά, όπου συγκεντρώνονταν γύρω μας όλοι οι χωρικοί!

Νότια απ’ τη Luiza μπήκαμε στην Επαρχία Katanga. Αυτή η χώρα είναι τόσο τεράστια, που τα σύνορα ανάμεσα στις επαρχίες είναι σαν εθνικά σύνορα. Ευτυχώς, οι μπάτσοι σ’ αυτήν τη διαδρομή που διαλέξαμε, σπάνια βλέπουν λευκούς, οπότε δεν είναι τόσο αδίστακτοι. Φυσικά κι ήθελαν κατιτίς, αλλά εύκολα γλιτώναμε χωρίς να βγάλουμε το πορτοφόλι απ’ την τσέπη.

   Λίγο πριν τη Musumba βάλαμε τις μοτοσυκλέτες μας σε μια πιρόγα, για να διασχίσουμε τον Ποταμό Luluwa. Ήταν Ιούλιος κι όσο κατεβαίναμε προς τα νότια, τόσο πιο βαθιά μπαίναμε στο χειμώνα του νότιου ημισφαιρίου. Μάλιστα, επειδή κινούμασταν σε υψόμετρο που έφτανε τα 1.400 μέτρα, είχε αρκετή δροσιά μέχρι το μεσημέρι, οπότε φορούσαμε τις χειμερινές επενδύσεις με τις οποίες είναι εφοδιασμένα τα καλοκαιρινά μας μπουφάν της REV’IT! Μετά από τόσους μήνες που λιώναμε στη ζέστη, μας είχαν λείψει αυτές οι χαμηλές θερμοκρασίες και τις απολαμβάναμε!

Δεν είναι και τόσο αξιοπερίεργο που πολλά φορτηγά χρειάζονται γύρω στους τρεις μήνες για να καλύψουν τα περίπου 2.500 χλμ. από την Κινσάσα ως το Lubumbashi!

   Μετά το Kasaji, καθώς οδηγούσαμε σ’ ένα βατό χωματόδρομο, η Χριστίνα με κάλεσε μέσω της ενδοεπικοινωνίας της Sena και μου ‘πε πως έπεσε η δεξαμενή νερού απ’ τη μοτοσυκλέτα της! Το περιμέναμε αυτό, αφού οι μισές βάσεις της χειροποίητης, αλουμινένιας δεξαμενής είχαν σπάσει λόγω της παρατεταμένης και σκληρής εκτός δρόμου οδήγησης. Γύρισα πίσω, όμως, κι είδα πως η δεξαμενή βρισκόταν στη θέση της. Η Χριστίνα, παρόλ’ αυτά, μου ‘λεγε πως καθώς οδηγούσε, ξαφνικά η μοτοσυκλέτα της σταμάτησε κι άκουσε ένα μεταλλικό ήχο…

   Μόλις κοίταξα την πισινή ρόδα, είδα το λόγο της καταστροφής… Το ατσάλινο δίχτυ που κουβαλούσε η Χριστίνα για να κλειδώνει τα μπαγκάζια της, είχε πέσει κι είχε σφηνωθεί ανάμεσα στη δισκόπλακα και τα τακάκια, οπότε είχε μπλοκάρει τη ρόδα. Αυτό, όμως, ήταν το λιγότερο… Αμέσως παρατήρησα πως από τα μπαγκάζια της έλειπε το σακίδιο πλάτης. Από τους συνεχείς κραδασμούς στο χωματόδρομο, το σακίδιο είχε ξεγλιστρήσει κάτω απ’ τους ιμάντες με τους οποίους ήταν δεμένο κι είχε χαθεί. Ακριβώς το ίδιο είχε συμβεί και στη Σαχάρα, μόνο που τότε είχε χαθεί το άλλο ατσάλινο δίχτυ που είχαμε, ενώ η τσάντα είχε μπλοκάρει τη ρόδα, οπότε το πήρε χαμπάρι και δεν είχαν χαθεί τα πράγματά της τουλάχιστον.

Το ατσάλινο δίχτυ μπλέχτηκε ανάμεσα στα τακάκια και τη δισκόπλακα κι η μοτοσυκλέτα της Χριστίνας ακινητοποιήθηκε ξαφνικά!

   Η Χριστίνα επέμενε να φυλά σ’ αυτή την τσάντα τα πολυτιμότερα αντικείμενά της κι όχι πάνω της ή σε κάποιο ασφαλέστερο σημείο. Συνήθως εκεί είχε ακόμη και τα έγγραφα της μοτοσυκλέτας της! Ευτυχώς, όμως, στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό αυτά τα είχαμε στις εσωτερικές τσέπες των μπουφάν μας, αφού μας τα ζητούσαν συνεχώς στ’ αμέτρητα μπλόκα ανά τη χώρα.

Έτσι άρχισε αμέσως ο απολογισμός των απολεσθέντων: χρήματα, πιστωτικές κάρτες, έγγραφα, ενθύμια… Εγώ, εν τω μεταξύ, έτρεξα με τη δική μου μοτοσυκλέτα προς τα πίσω, μήπως βρω την τσάντα. Ποιος, όμως, θ’ άφηνε μια τσάντα με τόσα πράγματα; Όταν γύρισα στη Χριστίνα, τη βρήκα να κλαίει σπαρακτικά κι αμέσως κατάλαβα τι συνέβαινε… Προφανώς δεν έκλαιγε ούτε για τα λεφτά που έχασε ούτε για τις πιστωτικές της κάρτες. Μόλις είχε διαπιστώσει πως είχε χάσει το πολυτιμότερο αντικείμενο που είχε: το προσωπικό της ημερολόγιο!

Τρεις κορμοί δέντρων αρκούν για να φτιάξουν το παιχνίδι τους αυτά τα παιδιά και να ‘ναι χαρούμενα!

   Αν και ποτέ δε μου ‘χει συμβεί κάτι τέτοιο, πάντα έλεγα πως το ημερολόγιό μου είναι ό,τι πολυτιμότερο κουβαλώ όταν ταξιδεύω. Καταλάβαινα τον πόνο της Χριστίνας, που μέσα σ’ αναφιλητά φώναζε πως τίποτα δεν έχει μείνει απ’ αυτό το ταξίδι… Αυτή η φράση τρυπούσε την καρδιά μου. Αφού έβγαλα τη ρόδα απ’ τη μοτοσυκλέτα της Χριστίνας, για να ξεμπλέξω το ατσάλινο δίχτυ, γυρίσαμε είκοσι πέντε χιλιόμετρα προς τα πίσω, αλλά ήταν μάταιο. Η Χριστίνα έκλαιγε για ώρες, αφού ήξερε πως ήταν απίθανο να βρεθεί η τσάντα της.

Μερικά παιδιά ήταν αξιολάτρευτα!

   Έτσι, με άθλια ψυχολογία, συνεχίσαμε για το Kolwezi, μια μεγάλη πόλη, στην οποία η άφιξή μας σήμαινε πως τα καταφέραμε! Εκεί είδαμε ξανά αυτόν το βαρετό ασφαλτοτάπητα, τον οποίο η Χριστίνα ήθελε να σκύψει και να φιλήσει! Αυτός θα μας οδηγούσε μέσα σε μια μέρα στο Lubumbashi, τον τελικό μας προορισμό στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό.

Μετά από 10 μέρες και 1.525 χλμ. σε χωματόδρομους και μονοπάτια, η Χριστίνα ήθελε να σκύψει και να φιλήσει την άσφαλτο!

Στο Kolwezi γνωρίζαμε πως υπάρχει μια τεράστια ορθόδοξη ιεραποστολή κι ήταν η πρώτη ελληνική ιεραποστολή που επισκεπτόμασταν. Μας υποδέχτηκε η γλυκύτατη κυρία Θεανώ, που ζει εκεί τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια. Ο Δεσπότης Μελέτιος κανόνισε να τακτοποιηθούμε στον ξενώνα κι έκατσε μαζί μας στο τραπέζι για ν’ ακούσει τις περιπέτειές μας και να μας πει τις δικές του εμπειρίες απ’ όλα αυτά τα χρόνια που ζει σ’ αυτήν τη χώρα.

Το επόμενο πρωί, όταν πήγαμε στην εκκλησία, φάνταζε σουρεαλιστικό ν’ ακούμε τις γνωστές μας ψαλμωδίες, αλλά στα σουαχίλι από νέγρους ιερείς! Κάποιοι απ’ αυτούς είχαν επισκεφτεί διάφορα μοναστήρια της Ελλάδας κι είχαν μάθει κι ελληνικά. Κάποιοι, βέβαια, δε θέλησαν να επιστρέψουν στην πολυτάραχη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και κανόνισαν να εξαφανιστούν τα ίχνη τους στην Ελλάδα…

Η αξιολάτρευτη κ. Θεανώ μας έλεγε με μάτια βουρκωμένα πως της δώσαμε τόση πολύ χαρά που την επισκεφτήκαμε…

   Στο Lubumbashi υπάρχει μια τεράστια ελληνική κοινότητα, ίσως η πιο οργανωμένη στην Αφρική, με ιστορία που ξεκινά κάπου στο 1886. Ο Νίκος Τσάβαλος, ένας μοτοσυκλετιστής που έχει γεννηθεί στο Lubumbashi, ήταν ο μόνος άνθρωπος που μας είχε βρει μέσω της ιστοσελίδας μας και μας είχε προσκαλέσει στους τόπους του πριν ακόμη ξεκινήσουμε το ταξίδι μας. Ήμασταν σ’ επαφή και μας βοηθούσε συνεχώς σ’ ό,τι αφορούσε στη διάσχιση αυτής της αχανούς χώρας.

   Όταν φτάσαμε στην πόλη, κατευθυνθήκαμε αμέσως στον όμορφο χώρο της ελληνικής κοινότητας. Εκεί δεσπόζει το πολυτελές εστιατόριο, που έχει γίνει ένα απ’ τα πιο πολυσύχναστα σημεία της πόλης, με Κονγκολέζους, Έλληνες κι άλλους Ευρωπαίους που έρχονται ν’ απολαύσουν την ελληνική κουζίνα. Δίπλα βρίσκεται το άρτια εξοπλισμένο ελληνικό σχολείο, στο οποίο φοιτούν γύρω στους εβδομήντα μαθητές, ενώ στο χώρο υπάρχει παιδική χαρά, γήπεδα, αλλά και μερικά όμορφα σπιτάκια που παραχωρούνται στους δασκάλους του σχολείου.

Φτα – φτα – φτάσαμε, τι καλά περάσαμε!

   Μια κι ήταν Ιούλιος κι όλοι οι εκπαιδευτικοί έλειπαν στην Ελλάδα για διακοπές, μας τακτοποίησαν σ’ ένα από αυτά τα σπιτάκια. Δίπλα ακριβώς έμενε ο Στέργιος, που είχε φτάσει στην πόλη πριν ένα μήνα με την πληγωμένη Vespa του πάνω σε φορτηγό. Έτσι συναντιόμασταν για δεύτερη φορά στην Αφρική με το Στέργιο και φυσικά τα ξενύχτια με ιστορίες απ’ τη διάσχιση του Κονγκό ήταν αναπόφευκτα!

Συναντήσαμε το Στέργιο για δεύτερη φορά στην Αφρική και το γιορτάσαμε με μια γεμιστή γαλοπούλα που μας μαγείρεψε η Χριστίνα! Την απολαύσαμε μαζί με το Γιάννη, έναν Αθηναίο που ζει στο Lubumbashi τα τελευταία χρόνια.

   Προσπαθούσαμε ακόμη να χωνέψουμε πως μέσα σε μόλις 13 μέρες καταφέραμε να φτάσουμε απ’ την Κινσάσα μέχρι το Lubumbashi, ταξιδεύοντας σε μια διαδρομή που θεωρείται σχεδόν απροσπέλαστη και δεν την έχει κάνει ούτε ένας απ’ όσους έχουμε γνωρίσει σ’ αυτήν τη χώρα! Σίγουρα ήταν σημαντικό το γεγονός πως χρησιμοποιούσαμε δυο από τις πιο κατάλληλες μοτοσυκλέτες γι’ αυτήν τη χρήση, οι οποίες ήταν άρτια εξοπλισμένες. Παρόλ’ αυτά, βέβαια, αντιμετωπίσαμε βλάβες σ’ αυτά τα δύσβατα εδάφη, αλλά ήμασταν κατάλληλα προετοιμασμένοι για να τις διορθώσουμε. Έτσι τίποτα δε μας εμπόδισε και καταφέραμε να είμαστε ανάμεσα σ’ αυτούς τους ελάχιστους ξένους που ‘χουν εξερευνήσει μια από τις πιο “αυθεντικές” αφρικανικές χώρες. Τελικά το ταξίδι μας στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό μας άρεσε πολύ περισσότερο απ’ όσο περιμέναμε…

Εδώ μπορείτε να παρακολουθήσετε το βίντεο σχετικά με την περιπέτειά μας στη Λ. Δ. του Κονγκό:

Soundtracks (μουσική απ’ τη Λ. Δ. του Κονγκό):
Rumba music
M’bilia Bel – Welcome M’bilia

Εδώ μπορείτε να παρακολουθήσετε ένα μικρό βίντεο (στ’ αγγλικά) απ’ το ταξίδι μας στη Λ. Δ. του Κονγκό, καθώς δοκιμάζαμε ένα πολύ χρήσιμο προϊόν: το Sena Bluetooth Audio Pack, το οποίο μας επιτρέπει να προσθέτουμε τις συνομιλίες μας στα βίντεό μας!

   Brazzaville and Kinshasa are the two capitals being closest to each other in the world! They are just 1.6 km (1 mile) far from each other, separated only by the Congo River. However, crossing borders using the barge that connects the two capitals is one of the most difficult endeavours worldwide, especially for white people traveling on their own wheels. So we decided to make a detour of 580 kilometers (360 miles), most of them ridden on dirt roads, in order to enter the notorious Democratic Republic of the Congo through a small and remote border post.

   Even at that small border post though, the officers did not like the fact that we have had our visas issued in Benin instead of Greece. We explained to them that it was literally impossible for us to take the visas in our own country of residence, since we had left eleven months ago and any visa would have expired by now. They called the head of the office in order to take some guidelines but in the meanwhile it got dark, so we found ourselves pitching our tent just outside the police department! Christina made a yummy potato salad and, after having had dinner, we entered inside our tent.

Just another flat tyre…

   Next morning, after having been given the green light by the head officer, we had our passports stamped and we officially entered the Democratic Republic of the Congo. At Luozi, the first town we encountered, we had to declare ourselves again to the immigration service (DGM). Same story again… At first they were asking us for 40 USD in order to give us back our passports, then the price dropped at half and, since we insisted that we did not have any money, finally after two hours they let us go. So, that was the country we had read so much about… During us crossing the country we were stopped in 20 checkpoints in total and almost everyone demanded some bribing.

   That was when Christina was taking care of the situation… Christina was working as a civil engineer in Greece, meaning that almost everyday she would pay a visit to some urban planning office. After having had such a long experience dealing with corrupted and slimy public officers, you can imagine how great she was when handling with the African public officers… Finally we managed to cross the entire country without having to participate in this dirty game of bribing.

The capital’s luxurious downtown

   In the end, it took us three days to travel the distance between the two closest capitals on the planet! When we arrived in Kinshasa, we tried to contact Christophe and Cynthia, the two Belgians that would host us there. However, we found out that we had a wrong telephone number. We pulled over in order to think over our alternatives and it was then when a series of unbelievable coincidences began… A French motorcyclist spotted us, who had participated in the Paris – Dakar Rally during his youth. When we told him that we intended to reach overland Lubumbashi, in the south of the country, he took us for mad and immediately called a friend of his, who was a motorcyclist too. He handed us over the phone and we found ourselves talking in Greek with George, who happened to be the owner of the house Christophe and Cynthia were staying at!

It was in Kinshasa where we received the Sena Bluetooth Audio Pack, which allows us to record in our videos all of our conversations through the intercommunication system!

   George arrived on his Honda CRF 450 in no time while we were still trying to understand what was happening! For the next few days we were part of a wonderful company, filled with Christophe and Cynthia’s laughter. We needed some time in order to organize ourselves the best we could, as the part of our trip which was expected to be the most difficult was ahead of us…

The shiny smiles of Christophe and Cynthia were making our days in the gloomy capital brighter.

   Kinshasa, the capital, is about 2,500 kilometres (1,553 miles) far from Lubumbashi, the country’s second largest city. Most people consider that the linking of these cities by land is non-existent so they move from one to another only by air. There is a network of rough dirt roads crossing through the jungle linking the two cities but very few foreign travellers have attempted to travel on them. They are even fewer those who have reached their destination with their vehicle still functioning…

   Akis Temperidis and Vula Netu had loaded their Land Rover on an airplane in order to transport it from the one mega city to the other. That was the right choice, actually, since the route is almost impassable for a four-wheeler. As proof stands the story of a Land Cruiser, which was wrecked after 39 days on this route… It takes around three months for some Congolese truck drivers to drive from one city to another, if everything goes smooth with no serious breakdowns on their vehicle.

In some parts the scenery was breathtaking…

   Luckily, this route is not so rough for a motorcycle. A few motorcyclists that have tried it, completed it in just a couple of weeks. Nevertheless, the route showed its teeth to Stergios and his two fellow travelers. From the first days the French guy on his BMW F800 GS gave up because of a worn out clutch. Next day, it was the turn of Stergios to give up with his Vespa for the same reason. Finally, it was only Steven who rode to his destination on his Yamaha XT 125, as this was obviously the lighter and most proper motorbike for this kind of route, without escaping a breakdown though.

   After having done some maintenance on both our Honda XR 250s, checking all the screws for possibly loose ones because of the long off-road riding, we left behind us the capital and its crazy traffic jams. The first 622 kilometres (386 miles) were on tarred roads. From there, the hardest part of our trip was on…

We covered our air filters with body stockings, in order for them to keep most of the dirt, making it easier for us to clean it in the middle of the jungle! A brilliant idea of our mechanic, Dimitris Katigiannis from NRG.

   Christina had to face once more the terrain that she despises the most: sand! In the Sahara she had done some extended training of hundreds of kilometres. However, riding was not so tough there because there were hardly any ruts, so we could just accelerate and keep moving quite smoothly. The road to Tshikapa, on the other hand, was full of ruts made by the trucks. They were so deep that even my panniers were crashing on the sides. During those days we would drop our motorbikes around five times each. As expected, Christina was having a hard time and in order to cross some parts, I had to take both our motorcycles. After all that was the deal we had made: I would deal with the dirt roads and Christina would deal with the cops 😉

The terrain Christina hates the most: sand, with deep ruts on top of it…

   Things were not much easier for me either, as I carry most of our luggage on my motorbike. It is not easy for anyone to balance 220 kg (485 pounds) on such a rough terrain… During those days we would not cover more than 70 kilometres (43 miles) before dusk. It was crucial for us to look for the trails that the locals use to move their overloaded bicycles. These bicycles are so heavily loaded that nobody rides them. Usually they are just being pushed by two or three individuals. That is how most of the goods are being transported to the villages and cities that are located in the jungle, and that’s why their cost is unbelievably high. You can find gas everywhere in jerry cans, sold from 1.7 to 3 euros per litre!

From the first day I noticed something unbelievable on my motorcycle: the front axle’s bracket was cracked! I had no choice but to place it on Christina’s motorbike, as she carries much less weight, praying for it to last…

   On the third day on this route, while we were struggling in this hell, we met three local motorcyclists, who suggested us to travel altogether to Tshikapa. During the first five minutes Christina threw herself inside a deep rut and it crossed my mind that the others would be fed up with waiting us and would continue without us. Strangely enough though, after having pulled the motorcycle out of the ditch, Christina was leading the whole team, riding like a true enduro rider! I had never seen her riding like this on the trails and I could not believe my own eyes! We even rode in fourth gear, cornering our XRs on narrow trails. This was one of the parts of this route that I enjoyed riding very much…

The most beautiful place where we wild-camped on this route… We spent almost one hour inside the cool water of this river!

   We had become a great team, co-operating immaculately. One of the locals was leading us, as he knew the right trails, Christina was following, so that she could get some help every time she dropped her motorbike, while I was riding at the end of the queue helping the locals whenever they would get stuck with their Chinese motorbikes. We were on a pretty good pace and we managed to cover 110 kilometers (68 miles) that day, arriving in Tshikapa, which was the first town we encountered.

Many parts of this route are almost impassable for a four-wheeler.

   On some police roadblock, Christina played her magic tricks once more and we left without having to open our wallet. For our friends, however, it was not that easy… One of the cops untied the luggage from the back of one of the motorbikes and helped himself to a jacket he found, while the owner was looking at the scene helpless without being able to react and I was trying hard to take in what was going on… The Congolese have to deal with such brutal violence coming from the authorities of this country that unfortunately, they live in terror, without anybody reacting in anything. They all know that the police and military officers are authorized, armed mere criminals.

At the house of the cousin of one of the three local motorcyclists with whom we traveled together for a day!

   When we arrived in Tshikapa, our friends led us straight to the house of their cousin, in order to spend the night there altogether. Their family was really glad to see them after such a long trip and the women immediately lit up the coals and started cooking. In these countries almost everyday the food staple is a dough-like ball, usually made from cassava or corn flour. They accompany this with relishes made from green leaves, and maybe some fish or meat, if they can afford such a treat. They brought us a bucket of water to take a shower and refresh ourselves after so much sweat and dust stuck on our bodies all those days. Then they laid a piece of foam mattress on the floor for us to sleep…

   Η Μπραζαβίλ κι η Κινσάσα είναι οι δυο πιο κοντινές πρωτεύουσες στον κόσμο! Απέχουν μόλις 1,6 χιλιόμετρα και τις χωρίζει μόνο ο Ποταμός Κονγκό. Ωστόσο, η διάσχιση των συνόρων με τη σχεδία που πλέει από τη μια πρωτεύουσα στην άλλη είναι μια από τις πιο δύσκολες στον κόσμο, ειδικά για λευκούς που ταξιδεύουν με δικό τους όχημα. Έτσι αποφασίσαμε να κάνουμε έναν κύκλο 580 χιλιομέτρων, τα περισσότερα από τα οποία ήταν σε χωματόδρομους, με σκοπό να μπούμε στην προβληματική Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό από έναν μικρό κι απομακρυσμένο συνοριακό σταθμό.

   Ακόμη και σ’ εκείνον το μικρό σταθμό δεν άρεσε στους συνοριακούς υπαλλήλους το γεγονός πως είχαμε πάρει τις βίζες μας απ’ το Μπενίν κι όχι από την Ελλάδα. Τους εξηγήσαμε πως ήταν αδύνατον να πάρουμε τις βίζες απ’ τη χώρα μας, αφού είχαμε φύγει από ‘κει πριν έντεκα μήνες, οπότε οποιαδήποτε βίζα θα είχε λήξει. Καθώς αυτοί τηλεφωνούσαν στον ανώτερό τους για να τους πει τι να κάνουν, βράδιαζε κι έτσι κατασκηνώσαμε έξω απ’ το αστυνομικό τμήμα, κυριολεκτικά! Η Χριστίνα μαγείρεψε μια νόστιμη πατατοσαλάτα κι αφού φάγαμε, μπήκαμε στο αντίσκηνό μας.

Κι άλλο σκασμένο λάστιχο…

   Το επόμενο πρωί, κι αφού ο διοικητής είχε δώσει την έγκρισή του, σφράγισαν τα διαβατήριά μας κι έτσι μπήκαμε κι επίσημα στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Στο Luozi, την επόμενη κωμόπολη που συναντήσαμε, μας ανάγκασαν να δηλωθούμε πάλι στην υπηρεσία αλλοδαπών. Πάλι η ίδια ιστορία… Μας ζητούσαν 40 δολάρια για να μας δώσουν πίσω τα διαβατήριά μας, ύστερα η τιμή έπεσε στο μισό, κι αφού επιμέναμε πως δεν έχουμε χρήματα, μας άφησαν, τελικά, να φύγουμε μετά από δυο ώρες. Αυτή ήταν η χώρα για την οποία είχαμε διαβάσει τόσα… Μέχρι να τη διασχίσουμε μας σταμάτησαν σε 20 μπλόκα και σχεδόν όλοι απαιτούσαν να τους δωροδοκήσουμε.

   Τότε ήταν που έμπαινε μπροστά η Χριστίνα… Η Χριστίνα εργαζόταν στην Ελλάδα ως πολιτικός μηχανικός κι αυτό σημαίνει πως σχεδόν κάθε μέρα βρισκόταν στην πολεοδομία. Μετά από τέτοια προϋπηρεσία στις συνδιαλλαγές με διεφθαρμένους και γλοιώδεις δημόσιους υπαλλήλους, καταλαβαίνετε πόσο περίφημα τα πήγαινε με τους Αφρικανούς δημόσιους υπαλλήλους… Τελικά καταφέραμε να διασχίσουμε ολόκληρη τη χώρα χωρίς να χρειαστεί να μπούμε σ’ αυτό το βρώμικο παιχνίδι των δωροδοκιών.

Το πολυτελές κέντρο της πρωτεύουσας

   Τρεις μέρες μας πήρε τελικά για να ταξιδέψουμε ανάμεσα στις δυο κοντινότερες πρωτεύουσες του κόσμου! Φτάνοντας στην Κινσάσα, προσπαθούσαμε να τηλεφωνήσουμε στον Christophe και τη Cynthia, τους Βέλγους που θα μας φιλοξενούσαν εκεί. Διαπιστώσαμε, όμως, πως μας είχαν δώσει λάθος τηλεφωνικό αριθμό. Σταματήσαμε κάπου για να σκεφτούμε τι μπορούμε να κάνουμε και τότε άρχισε μια σειρά απίστευτων συμπτώσεων… Μας είδε κάποιος Γάλλος μοτοσυκλετιστής, ο οποίος στα νιάτα του έτρεχε στο Paris – Dakar. Όταν του είπαμε πως θέλουμε να φτάσουμε οδικώς μέχρι το Lubumbashi, στα νότια της χώρας, μας θεώρησε τρελούς και τηλεφώνησε αμέσως σ’ ένα φίλο του, επίσης μοτοσυκλετιστή. Μας έδωσε το τηλέφωνο και βρεθήκαμε να μιλάμε ελληνικά με τον Γιώργο, που τύχαινε να είναι ο ιδιοκτήτης του σπιτιού όπου έμεναν ο Christophe κι η Cynthia!

Στην Κινσάσα παραλάβαμε το Sena Bluetooth Audio Pack, που μας επιτρέπει να ηχογραφούμε στα βίντεό μας τις συνομιλίες που κάνουμε μέσω του συστήματος ενδοεπικοινωνίας!

   Ο Γιώργος ήρθε αμέσως να μας πάρει με το Honda CRF 450 του κι εμείς προσπαθούσαμε να συνειδητοποιήσουμε τι συνέβαινε! Τις επόμενες μέρες βρεθήκαμε ανάμεσα σε μια υπέροχη παρέα, που γέμιζε απ’ τα γέλια του Christophe και της Cynthia. Εκεί έπρεπε να οργανωθούμε όσο καλύτερα μπορούσαμε, αφού είχαμε μπροστά μας το κομμάτι του ταξιδιού που αναμενόταν να είναι το δυσκολότερο…

Τα λαμπερά χαμόγελα του Christophe και της Cynthia φώτιζαν τις μέρες μας στη μουντή πρωτεύουσα.

   Η Κινσάσα, η πρωτεύουσα της χώρας, απέχει περίπου 2.500 χιλιόμετρα από το Lubumbashi, τη συμπρωτεύουσα. Οι περισσότεροι θεωρούν πως αυτές οι δυο πόλεις δε συνδέονται οδικώς και μετακινούνται μόνο αεροπορικώς ανάμεσά τους. Υπάρχει ένα δίκτυο από δύσβατους χωματόδρομους που διασχίζουν τη ζούγκλα και συνδέουν τις δυο πόλεις, αλλά ελάχιστοι ξένοι ταξιδιώτες τους έχουν δοκιμάσει. Ακόμη λιγότεροι έχουν φτάσει στον προορισμό τους με το όχημά τους σε λειτουργία…

   Ο Άκης Τεμπερίδης κι η Βούλα Νέτου είχαν βάλει το Land Rover τους σε αεροπλάνο για να το μεταφέρουν απ’ τη μια μεγαλούπολη στην άλλη και πολύ καλά έκαναν, αφού για ένα τετράτροχο η διαδρομή είναι σχεδόν απροσπέλαστη. Για του λόγου το αληθές, μπορείτε να δείτε πώς καταστράφηκε ένα Land Cruiser μετά από 39 μέρες σ’ αυτήν τη διαδρομή… Κάποιοι Κονγκολέζοι φορτηγατζήδες που οδηγούν ανάμεσα στις δυο πόλεις, χρειάζονται γύρω στους τρεις μήνες για να ολοκληρώσουν τη διαδρομή, αν δεν αντιμετωπίσουν σοβαρή βλάβη στ’ όχημά τους.

Σε κάποια σημεία το τοπίο ήταν μαγευτικό…

   Ευτυχώς, η διαδρομή δεν είναι το ίδιο δύσβατη για μια μοτοσυκλέτα. Μερικοί μοτοσυκλετιστές που την έχουν δοκιμάσει, την ολοκλήρωσαν σε μόλις δυο ‘βδομάδες. Ωστόσο, η διαδρομή αυτή έδειξε τα δόντια της στο Στέργιο και τους δυο μοτοσυκλετιστές φίλους του. Από τις πρώτες κιόλας μέρες, εγκατέλειψε ο Γάλλος με τη BMW F800 GS λόγω καμένου συμπλέκτη. Την επόμενη μέρα εγκατέλειψε κι ο Στέργιος με τη Vespa του για τον ίδιο λόγο. Τελικά, καβαλάρης στον προορισμό του έφτασε, μετά από κάποιες βλάβες, μόνο ο Steven μ’ ένα Yamaha XT 125, που προφανώς ήταν το ελαφρύτερο και καταλληλότερο μηχανάκι γι’ αυτήν τη διαδρομή.

   Αφού έκανα ένα service στα δυο μας Honda XR 250 κι έλεγξα όλες τις βίδες που πιθανόν να είχαν χαλαρώσει από την εκτεταμένη εκτός δρόμου οδήγηση, αφήσαμε πίσω μας τα παρανοϊκά μποτιλιαρίσματα της πρωτεύουσας. Τα πρώτα 622 χιλιόμετρα ήταν σε άσφαλτο. Από ‘κει και πέρα, όμως, ξεκινούσε το δυσκολότερο κομμάτι της διαδρομής…

Τα φίλτρα αέρος τα βάλαμε μέσα σε καλσόν, που κρατούσε το πολύ χώμα κι έτσι μπορούσαμε να τα καθαρίζουμε εύκολα στη μέση της ζούγκλας! Μια καταπληκτική ιδέα του μηχανικού μας: του Δημήτρη Κατηγιάννη απ’ το NRG.

   Η Χριστίνα αντίκρισε ξανά το στοιχείο που μισεί περισσότερο: την άμμο! Στη Σαχάρα είχε κάνει μια αρκετά εκτεταμένη προπόνηση εκατοντάδων χιλιομέτρων, αλλά εκεί δεν ήταν τόσο δύσκολη η οδήγηση, αφού δεν υπήρχαν ροδιές, οπότε μπορούσαμε ν’ αυξήσουμε την ταχύτητά μας και να κινούμαστε άνετα. Ο δρόμος προς την Tshikapa, όμως, ήταν γεμάτος ροδιές από τα φορτηγά, οι οποίες ήταν τόσο βαθιές, που χτυπούσαν οι βαλίτσες μου στα τοιχώματα. Εκείνες τις μέρες πέφταμε γύρω στις πέντε φορές ο καθένας μας. Όπως ήταν αναμενόμενο, η Χριστίνα ζοριζόταν ιδιαίτερα και σε κάποια κομμάτια έπρεπε να παίρνω εγώ τη μοτοσυκλέτα της. Αυτή ήταν κι η συμφωνία άλλωστε: εγώ τους χωματόδρομους κι η Χριστίνα τους μπάτσους 😉

Το στοιχείο που μισεί η Χριστίνα: άμμος και μάλιστα με βαθιές ροδιές…

   Τα πράγματα δεν ήταν ευκολότερα για ‘μένα, αφού στη δική μου μοτοσυκλέτα κουβαλώ το μεγαλύτερο μέρος του φορτίου μας. Για κανέναν δεν είναι εύκολο να ισορροπεί 220 κιλά σε τόσο δύσβατα εδάφη… Εκείνες τις μέρες μέχρι να βραδιάσει πάνω από 70 χιλιόμετρα δε μπορούσαμε να καλύψουμε. Το σημαντικότερο εκεί ήταν να βρίσκουμε τα μονοπάτια τα οποία χρησιμοποιούν οι ντόπιοι που κουβαλούν τεράστια φορτία πάνω σε ποδήλατα. Είναι τόσο βαριά φορτωμένα, που κανείς δεν τα καβαλά. Συνήθως τα σπρώχνουν δύο ή τρία άτομα. Έτσι μεταφέρονται τα περισσότερα προϊόντα στις πόλεις και τα χωριά που βρίσκονται μέσα στη ζούγκλα και γι’ αυτό το κόστος τους είναι υπερβολικό. Υπάρχει παντού βενζίνη σε μπετόνια, αλλά πωλείται από 1,7 έως 3 ευρώ ανά λίτρο!

Από την πρώτη κιόλας μέρα, είδα κάτι απίστευτο στη μοτοσυκλέτα μου: είχε ραγίσει η βάση της μπροστινής ρόδας! Αναγκαστικά, την έβαλα στη μοτοσυκλέτα της Χριστίνας, που κουβαλά πολύ λιγότερο βάρος κι ευχόμουν να μη σπάσει ολοκληρωτικά…

   Την τρίτη μέρα που παιδευόμασταν μέσα σ’ αυτό το χάος, συναντήσαμε τρεις ντόπιους μοτοσυκλετιστές, οι οποίοι μας πρότειναν να συνεχίσουμε όλοι μαζί μέχρι την Tshikapa. Στα πρώτα πέντε λεπτά η Χριστίνα έπεσε σ’ ένα βαθύ νεροφάγωμα και σκεφτόμουν πως προφανώς οι άλλοι θα βαρεθούν να μας περιμένουν και θα μας αφήσουν. Περιέργως, αφού έβγαλαν τη μοτοσυκλέτα μέσα απ’ το χαντάκι, η Χριστίνα οδηγούσε όλη την ομάδα και μάλιστα με ρυθμούς εντουρά! Δεν την είχα ξαναδεί να οδηγεί έτσι στα μονοπάτια και δε μπορούσα να πιστέψω στα μάτια μου! Μέχρι και τετάρτη βάζαμε και πλαγιάζαμε τα XR πάνω σε στενά μονοπάτια. Ήταν από τα κομμάτια της διαδρομής που το απόλαυσα οδηγικά…

Το πιο όμορφο μέρος όπου κατασκηνώσαμε στη διαδρομή… Μια ώρα καθίσαμε στο δροσερό νεράκι του ποταμού!

   Είχαμε γίνει μια πολύ καλή ομάδα και συνεργαζόμασταν άψογα. Ένας από τους ντόπιους πήγε μπροστά για να μας δείχνει τα μονοπάτια, ακολουθούσε η Χριστίνα, την οποία έπρεπε να βοηθούμε όταν έπεφτε, ενώ εγώ έκανα τη σκούπα και βοηθούσα τους ντόπιους που κολλούσαν στην άμμο με τα κινέζικα μηχανάκια τους. Είχαμε πολύ καλό ρυθμό και καταφέραμε να καλύψουμε 110 χιλιόμετρα εκείνη τη μέρα, φτάνοντας στην Tshikapa, την πρώτη πόλη που συναντούσαμε.

Πολλά κομμάτια της διαδρομής είναι σχεδόν απροσπέλαστα για τα τετράτροχα.

   Σε κάποιο μπλόκο της αστυνομίας, η Χριστίνα έκανε τα μαγικά της και μας άφησαν ήσυχους χωρίς να βγάλουμε το πορτοφόλι απ’ την τσέπη μας. Για τους φίλους μας, όμως, δεν ήταν τόσο εύκολα τα πράγματα… Ένας μπάτσος έλυσε τα μπαγκάζια από τη μια μοτοσυκλέτα και πήρε ανενόχλητος ένα μπουφάν που βρήκε, ενώ ο ιδιοκτήτης του κοιτούσε τη σκηνή ανήμπορος ν’ αντιδράσει κι εγώ προσπαθούσα να χωνέψω αυτό που έβλεπαν τα μάτια μου… Οι ντόπιοι αντιμετωπίζουν τόσο σκληρή βία από τις αρχές αυτού του τόπου, που δυστυχώς ζουν με τον τρόμο και κανείς δεν τολμά να μιλήσει. Όλοι τους γνωρίζουν πως οι αστυνομικοί κι οι στρατιωτικοί αυτής της χώρας είναι νόμιμοι, ένοπλοι εγκληματίες.

Στο σπίτι του ξαδέρφου των τριών ντόπιων μοτοσυκλετιστών με τους οποίους ταξιδέψαμε για μια μέρα!

   Φτάνοντας στην Tshikapa οι φίλοι μας κατευθείαν μας οδήγησαν στο σπίτι ενός ξαδέρφου τους, για να κοιμηθούμε όλοι μαζί εκεί. Οι συγγενείς τους χαίρονταν πολύ που τους ξανάβλεπαν μετά από ένα τόσο μακρινό ταξίδι κι οι γυναίκες άναψαν αμέσως τα κάρβουνα για να ξεκινήσουν το μαγείρεμα. Σ’ αυτές τις χώρες σχεδόν κάθε μέρα φτιάχνουν μπάλες από ζυμάρι, που συνήθως είναι από κασάβα ή καλαμπόκι. Τις συνοδεύουν με σάλτσες από βραστά χόρτα και φύλλα, ίσως ψάρι ή, αν το επιτρέπουν τα οικονομικά, κρέας. Μας έφεραν έναν κουβά νερό, για να βγάλουμε από πάνω μας τον ιδρώτα και το χώμα που είχε κολλήσει όλες αυτές τις μέρες κι ύστερα μας έστρωσαν ένα κομμάτι αφρολέξ στο πάτωμα για να κοιμηθούμε…