Posts Tagged ‘XR 250’

   There are two countries sharing the word “Congo” in their name, sharing borders at the same time. The first one is the Republic of the Congo (RC, the former French Congo), usually called “Congo” or “Congo-Brazzaville”, due to the name of its capital city. The second one is also the largest one, the Democratic Republic of the Congo (DRC in English and RDC in French, the former Belgian Congo or Zaire), which is also known as “Congo-Kinshasa”, also due to the name of its capital city. So, the small Congo was first on the list.

   Having studied the maps on our GPS, we noted all the remote dirt tracks in Cameroon leading to the border with Congo. There are just a few trucks crossing from there, as the roads are rough, especially when being in the middle of the rainy season. We saw a truck with the one side completely sunken inside some treacherous thick mud, with the truck being on the edge of tipping over! When something like this happens, the rest of the trucks have to sit there and wait for days until they manage to free the first truck. Usually the dirt track is quite narrow and the vegetation around it so thick that the other trucks have no other choice but to wait. Happily, there is usually enough space for our motorcycles to go through.

Riding through the isolated and stunning jungle, on the way to the border with Congo.

   Some friendly border officers stamped our documents, sponsored by ELPA, and they even suggested us to camp there, as it was already dark. It was very amusing to listen to Christina negotiating with the custom officers while I was pitching the tent just in front of them! The next day we had rain for breakfast. While I was riding in a somewhat high speed, in fourth gear, suddenly at some corner I saw slippery mud on the road. Without any time to react, I found my motorcycle sliding on the ground and myself sliding behind it! For the first time in my life I realized how it feels like to drop the motorcycle and slide on the road wondering when and where I will end up…

   The motorcycle slid while winding for about ten meters and I ended up behind it. The throttle was stuck and the engine was screaming! I got up immediately and pressed the kill switch. At that time Christina arrived on the spot and together we picked up the motorbike. There was mud thrown even inside my helmet. I was literally spitting it out of my mouth. Luckily, I was not injured or in pain whatsoever. I had been sliding on my butt, while my back had not touched the ground. The left pannier of my motorcycle had got another dent on its bottom edge but that was just about it. It was such a close shave… The only problem was that I was like a pig, covered in mud.

For the first time in my life I realized how it feels like to drop the motorcycle and slide on the road wondering when and where I will end up…

   In the area around Souanké we found the deep, slippery mud that we expected. Some parts were full of ruts from the trucks we encountered every once in a while abandoned inside the mud. No need to say that we were moving with zero speed, as I had to get off my motorcycle and push Christina’s that didn’t have enough traction, even though we had reduced the pressure of the tyres. Christina dropped her motorbike five times those days and I dropped mine five times as well, while it took us three hours to cross those 30 km (19 miles) of deep mud.

One of the five falls I had those days…

   What impressed us the most was that whenever there were people close by, they would dip bare-feet inside the mud in order to help us. They didn’t even ask us anything in return! There we found also one local stuck in mud with his Chinese motorbike. I had to run from Christina’s motorcycle to the motorcycle of the friendly Congolese and help by pushing.

A lot of mud!

   The biggest part of the road to Ouesso was a graded dirt road, which was not so slippery and we could ride more comfortably. When the rain stopped, we really enjoyed a part of the lush jungle, riding through an amazing route where we were face-to-face with a big, colourful, tropical bird!

While enjoying a beautiful route inside the jungle, we were face-to-face with this awesome tropical bird!

   On the third day we arrived in Ouesso, the northernmost town in Congo, situated on a scenic part of the bank of Sangha River. From there we headed south. In some places there was well-graded dirt road waiting for the tar and in other the Chinese workers had already laid the blacktop. In the town of Makoua we crossed the Equator! There was no sign informing us about that as no tourists ever go there. I was looking at the coordinates on the GPS and there was a moment when the latitude turned zero!

We are crossing the Equator! The latitude turned zero on the GPS!

   To us, the Equator was more than a line on the map. The most important was that it marked our escape from the rainy season that had already begun in the African countries north of the Equator and it had been quite annoying for the last two months. South of the Equator it is time for the dry season to begin, the one that we had missed so much… We could not imagine, however, how radical the change of the weather would be. Before crossing the Equator it was raining everyday, while we haven’t seen a single drop from the moment we crossed it! No need to say, of course, that from the first minute we loved the southern hemisphere 😉

We are on the Equator! Christina’s motorcycle is on the northern hemisphere, while mine is on the southern one!

   Covering daily around 350 km (217 miles) on boring tarred roads, we headed to the capital of Congo. We were really surprised to find friendly police officers in this country. Nobody even implied anything about a bribe! This does not mean, of course, that they don’t demand some bribing from the locals. The locals in these countries never get away without paying something to the authorities.

Atelier squeezed in between the dirt tracks of Brazzaville.

   In Brazzaville we were hosted by Chantal, a French teacher who leaves there. At the French Institute of the city we had the chance to attend a concert of Fredy Massamba, a famous Congolese singer. The locals inside the amphitheatre were dancing while applauding and cheering! That’s how every musical performance ends in Africa, no matter if it takes place in the middle of the street or in some music hall.

The map of Africa, made out of portraits of the dictators who ruled or are currently ruling its countries.

   We were surprised to find out that Congo is really misunderstood because of its neighboring country, the Democratic Republic of the Congo. Very few travelers visit these countries and there is not enough information around. We thought the picture would be the same in both Congos but we realized that even a white woman can wander around Brazzaville alone at night without being threatened. We expected to find corrupted officers and aggressive people but instead we met friendly policemen and people with a politeness that we had longed for so much…

Here you can watch the video about our adventure in Congo (with English subtitles):

Soundtracks (music from Congo):
Fredy Massamba – Sanzasonyk
Fredy Massamba – Ntoto
Jehf Biyeri – Munsinsa (Instrumental)
Lang’i – La Riviere
Lang’i – Butaneno

   Υπάρχουν δύο χώρες που χρησιμοποιούν τη λέξη “Κονγκό” στ’ όνομά τους και μάλιστα γειτονεύουν. Η μια είναι η Δημοκρατία του Κονγκό (RC, πρώην Γαλλικό Κονγκό), που συνήθως αποκαλείται απλά “Κονγκό” ή “Κονγκό-Μπραζαβίλ”, λόγω της πρωτεύουσάς της. Η άλλη είναι και η μεγαλύτερη, η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (DRC στ’ αγγλικά και RDC στα γαλλικά, πρώην Βελγικό Κονγκό ή Ζαΐρ), η οποία μερικές φορές αποκαλείται “Κονγκό-Κινσάσα”, αφού η Κινσάσα είναι η πρωτεύουσά της. Εμείς διασχίσαμε αρχικά το μικρό Κονγκό.

   Συμβουλευόμενοι τους χάρτες που έχουμε στο GPS μας, βρήκαμε τους ερημικούς χωματόδρομους του Καμερούν που οδηγούν στα σύνορα με το Κονγκό. Μόνο λίγα φορτηγά περνούν από ‘κει, αφού οι δρόμοι είναι δύσβατοι, ιδιαίτερα κατά τη βροχερή περίοδο, καταμεσής της οποίας βρισκόμασταν. Η μια πλευρά ενός φορτηγού είχε βυθιστεί σ’ ένα βούρκο, ο οποίος δε φαινόταν και το φορτηγό κόντευε ν’ ανατραπεί! Όταν συμβαίνει αυτό, τα υπόλοιπα φορτηγά πρέπει να περιμένουν εκεί για μέρες μέχρι ν’ απεγκλωβιστεί το πρώτο φορτηγό. Συνήθως ο χωματόδρομος είναι στενός κι η βλάστηση τριγύρω πυκνή, οπότε δεν υπάρχει διέξοδος για τ’ άλλα φορτηγά. Ευτυχώς, εμείς με τις μοτοσυκλέτες μπορούσαμε να περάσουμε.

Οδηγώντας στην ερημική και πανέμορφη ζούγκλα προς τα σύνορα με το Κονγκό.

   Οι φιλικότατοι συνοριακοί υπάλληλοι σφράγισαν τα έγγραφα που μας χορήγησε η ΕΛΠΑ και μάλιστα μας πρότειναν να κατασκηνώσουμε εκεί, αφού είχε βραδιάσει. Είχε πλάκα ν’ ακούω τη Χριστίνα να συνδιαλέγεται με τους τελωνειακούς την ώρα που εγώ έστηνα τ’ αντίσκηνο εκεί μπροστά! Την επόμενη μέρα ξεκινήσαμε με βροχή. Καθώς οδηγούσα κάπως γρήγορα, με τετάρτη, σε κάποια στροφή είδα ξαφνικά πως είχε γλιστερή λάσπη. Προτού προλάβω ν’ αντιδράσω, έβλεπα τη μοτοσυκλέτα μου να σέρνεται στο έδαφος, ενώ εγώ σερνόμουν από πίσω της! Πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωθα πώς είναι να πέφτεις απ’ τη μοτοσυκλέτα, να σέρνεσαι στο δρόμο και ν’ αναρωτιέσαι πότε και πού θα σταματήσεις…

   Η μοτοσυκλέτα σύρθηκε για δέκα μέτρα περίπου, περιστράφηκε κι εγώ σταμάτησα από πίσω της. Είχε κολλήσει το γκάζι κι ο κινητήρας ούρλιαζε! Σηκώθηκα αμέσως και πάτησα το killswitch. Εκείνη την ώρα ήρθε κι η Χριστίνα, οπότε σηκώσαμε μαζί τη μοτοσυκλέτα μου. Η λάσπη είχε πεταχτεί ακόμη και μέσα στο κράνος μου. Την έφτυνα απ’ το στόμα μου. Ευτυχώς, δεν είχα χτυπήσει και δεν πονούσα καθόλου. Σερνόμουν με τον κώλο, αλλά η πλάτη μου δεν ακούμπησε στο έδαφος. Η αριστερή βαλίτσα της μοτοσυκλέτας μου απόκτησε άλλο ένα βαθούλωμα στην κάτω γωνία της, αλλά αυτό ήταν όλο. Φθηνά τη γλύτωσα… Το μόνο πρόβλημα ήταν πως είχα γίνει σα γουρούνι μες στις λάσπες.

Πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωθα πώς είναι να πέφτεις απ’ τη μοτοσυκλέτα, να σέρνεσαι στο δρόμο και ν’ αναρωτιέσαι πότε και πού θα σταματήσεις…

   Στην περιοχή γύρω απ’ το Souanké συναντήσαμε τη βαθιά, γλιστερή λάσπη που περιμέναμε. Κάποια κομμάτια ήταν γεμάτα ροδιές από τα φορτηγά που βλέπαμε κάθε λίγο παρατημένα μέσα στη λάσπη. Φυσικά, κινούμασταν σημειωτών, αφού έπρεπε να κατεβαίνω απ’ τη μοτοσυκλέτα μου και να σπρώχνω τη μοτοσυκλέτα της Χριστίνας, που δεν είχε αρκετή πρόσφυση παρόλο που είχαμε μειώσει την πίεση των ελαστικών. Εκείνες τις μέρες έπεσε πέντε φορές η Χριστίνα κι άλλες τόσες εγώ, ενώ για να διασχίσουμε εκείνα τα 30 χλμ. βαθιάς λάσπης, μας πήρε τρεις ώρες.

Μια από τις πέντε πτώσεις που είχα εκείνες τις μέρες…

   Αυτό που μας έκανε εντύπωση ήταν πως όταν ήμασταν κοντά σε κόσμο, αυτοί βουτούσαν ξυπόλυτοι μέσα στις λάσπες και μας βοηθούσαν. Μάλιστα δε μας ζήτησαν τίποτα για τις υπηρεσίες τους. Ήταν εκεί κι ένας ντόπιος που είχε κολλήσει στη λάσπη με το κινέζικο μηχανάκι του, οπότε έτρεχα να σπρώχνω μια τη μοτοσυκλέτα της Χριστίνας και μια τη μοτοσυκλέτα του φιλικού Κονγκολέζου.

Πολύ λάσπη!

   Το μεγαλύτερο κομμάτι του δρόμου προς το Ouesso είχε πατημένο χώμα, που δε γλιστρούσε τόσο κι έτσι οδηγούσαμε πιο άνετα. Μάλιστα, όταν σταμάτησε η βροχή, απολαύσαμε ιδιαίτερα ένα κομμάτι της καταπράσινης ζούγκλας οδηγώντας σε μια πανέμορφη διαδρομή, όπου ήρθαμε πρόσωπο με πρόσωπο μ’ ένα μεγάλο, χρωματιστό, τροπικό πουλί!

Καθώς απολαμβάναμε μια ωραία διαδρομή μέσα στη ζούγκλα, ήρθαμε πρόσωπο με πρόσωπο μ’ αυτό το πανέμορφο τροπικό πουλί!

   Την τρίτη μέρα φτάσαμε στο Ouesso, τη βορειότερη πόλη του Κονγκό, που βρίσκεται σ’ ένα γραφικό κομμάτι της όχθης του Ποταμού Sangha. Από ‘κει πήραμε το δρόμο προς τα νότια. Αλλού ήταν στρωμένος χωματόδρομος που περίμενε την άσφαλτο κι αλλού τα κινέζικα συνέργεια είχαν ήδη απλώσει το μαύρο τάπητα. Στην κωμόπολη Makoua διασχίσαμε τον ισημερινό! Δεν υπήρχε καμιά πινακίδα που να το ανακοινώνει, αφού τουρίστες δεν παν εκεί. Έβλεπα τις συντεταγμένες στο GPS και κάποια στιγμή το γεωγραφικό πλάτος μηδενίστηκε!

Διασχίζουμε τον ισημερινό! Το γεωγραφικό πλάτος μηδενίστηκε στο GPS!

   Για μας ο ισημερινός δεν είναι απλά ένα σημείο στο χάρτη. Το σημαντικότερο είναι πως σηματοδοτεί την απόδρασή μας από τη βροχερή περίοδο, που είχε ξεκινήσει στις αφρικανικές χώρες βόρεια του ισημερινού και μας ταλαιπώρησε κάπως τους τελευταίους δυο μήνες. Νότια του ισημερινού είναι ο καιρός που ξεκινά η ξηρή περίοδος, αυτή που τόσο μας έλειψε… Δε μπορούσαμε, όμως, να φανταστούμε πόσο απότομα θ’ άλλαζε ο καιρός. Μέχρι να φτάσουμε στον ισημερινό έβρεχε κάθε μέρα, ενώ από τη μέρα που τον διασχίσαμε δεν έχουμε δει ούτε σταγόνα! Περιττό να πούμε, λοιπόν, πως λατρέψαμε το νότιο ημισφαίριο απ’ την πρώτη στιγμή 😉

Βρισκόμαστε πάνω στον ισημερινό! Η μοτοσυκλέτα της Χριστίνας είναι στο βόρειο ημισφαίριο, ενώ η δική μου στο νότιο!

   Καλύπτοντας καθημερινά γύρω στα 350 χλμ. στη βαρετή άσφαλτο, κατευθυνόμασταν προς την πρωτεύουσα του Κονγκό. Διαπιστώσαμε έκπληκτοι πως οι αστυνομικοί σ’ αυτήν τη χώρα είναι φιλικοί, ενώ κανείς δε μας έκανε ούτε νύξη για δωροδοκία! Αυτό, βέβαια, δε σημαίνει πως δεν απαιτούν δωροδοκίες από τους ντόπιους. Οι ντόπιοι σ’ αυτές τις χώρες ποτέ δε γλιτώνουν απ’ τα νύχια των αρχών αν δε δώσουν το κατιτίς.

Ατελιέ χωμένο στους χωματόδρομους της Μπραζαβίλ.

   Στη Μπραζαβίλ μας φιλοξένησε η Chantal, μια Γαλλίδα εκπαιδευτικός που ζει εκεί. Στο Γαλλικό Ινστιτούτο της πόλης είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε και μια συναυλία του Fredy Massamba, ενός διάσημου Κονγκολέζου μουσικού. Οι ντόπιοι μέσα στο αμφιθέατρο είχαν σηκωθεί απ’ τα καθίσματά τους και χόρευαν, ενώ ζητωκραύγαζαν! Κάπως έτσι καταλήγει κάθε μουσικό δρώμενο στην Αφρική, είτε λαμβάνει χώρα στους δρόμους είτε σε κάποιο μέγαρο μουσικής.

Ο χάρτης της Αφρικής φτιαγμένος από προσωπογραφίες δικτατόρων που κυβέρνησαν ή κυβερνούν τις χώρες της.

   Έκπληκτοι διαπιστώσαμε πως το Κονγκό είναι παρεξηγημένο εξαιτίας της γείτονας χώρας, της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό. Ελάχιστοι ταξιδιώτες επισκέπτονται αυτές τις χώρες κι έτσι δε βρίσκει κανείς επαρκείς πληροφορίες. Νομίζαμε πως επικρατεί η ίδια κατάσταση και στα δυο Κονγκό, αλλά είδαμε πως ακόμη και μια λευκή γυναίκα μπορεί να κινείται μόνη της τη νύχτα στη Μπραζαβίλ χωρίς να απειλείται. Περιμέναμε να συναντήσουμε διεφθαρμένα όργανα της “τάξης” κι επιθετικούς κατοίκους, αλλά γνωρίσαμε μόνο φιλικούς αστυνομικούς κι ανθρώπους με μια ευγένεια που μας είχε λείψει…

Εδώ μπορείτε να παρακολουθήσετε το βίντεο σχετικά με την περιπέτειά μας στο Κονγκό:

Soundtracks (κονγκολέζικη μουσική):
Fredy Massamba – Sanzasonyk
Fredy Massamba – Ntoto
Jehf Biyeri – Munsinsa (Instrumental)
Lang’i – La Riviere
Lang’i – Butaneno

Entering Cameroon we were looking forward to visit the mountains in the Northwest Province and the notorious Ring Road! Indeed, the scenery deserved all the difficult time that we had due to the rainy season in these countries. We had missed the mountains so much, as well as the cool weather! After having spent so many months melting under the sun, we stayed in Bamenda a whole week, just to remember how it feels like to sleep under a blanket! My God, what a bliss…

How could I resist taking a dip in Lake Awing, located on an altitude of 2,080 meters (6,824 ft)? (Photo: Caroline te Pas)

   Along with our friendly hostess, Caroline, we made quite a few excursions in the area around. We visited lakes, waterfalls, lush mountains, as well as a few traditional palaces of different tribes. In the Northwest Province, they have a profound respect for the chiefs, who, even today, hold strong power over the tribes. When somebody meets a chief, handshaking is forbidden. He must clap his hands three times and then talk to the chief. Some of these chiefs have hundreds of wives! In these countries polygamy is quite common. Some women have kids of different fathers, while they raise them all by themselves, as many men do not live with the rest of the family.

Each and every one of the 61 elaborated columns of this building, where the nine wise men of the kingdom of Bandjoun gather, is distinct.

   Riding on the Ring Road we were crossing through lush, enchanting mountains… On one side we could see waterfalls while on the other we enjoyed the views from above! Heading to the south, we went to Douala in order to meet up with an old friend of mine, Dawn. She is an American teacher who works around the world. Six years ago she had hosted me in Kyrgyzstan. We had kept in touch and I knew that now she is teaching at the American International School of Douala. So, we could not miss the chance to meet again.

The sun sets behind Mount Cameroon (4,095 m / 13,435 ft), the highest mountain in West Africa.

   From Douala, we made a two-day excursion to Limbe, in order to enjoy the black, volcanic beaches on the foot of Mount Cameroon. In the morning we were swimming in the Atlantic and in the midday we were already on the lower part of the highest mountain in West Africa, which reaches 4,095 meters (13,435 ft). In Limbe we were hosted by Ebai, a friendly local guy who rents a small room and insisted to leave it all to us while he would sleep over a friend of his.

Some of the tens of fishing boats that moor in Limbe.

   Having arrived back to Douala on my motorcycle, we were stopped by some municipal policemen, who are scattered around the city and stop the passing drivers, sometimes even by force, in order to gain some money out of them. We were lucky enough not to have to bribe them, as we played fool tourists. Mysteriously enough, however, my motorcycle would not start… I thought he was probably annoyed by the cops too. So, I took him in the shadow, let him cool down a little bit, but he turned out to be really stubborn. We had almost arrived at Dawn’s, so I decided to start pushing him. Of course, it took me more than half an hour in order to cover these two and a half kilometers (1.6 miles).

Christina is training for cowgirl! (Photo: Caroline te Pas)

   I thought that maybe the engine was overheated in the traffic jam and some valve had remained open. Indeed, using the kick-starter I could tell that the compression inside the cylinder was not enough. Strangely enough, though, the clearance in the valves was the right one. I changed sparkplug, fuel filter, even carburetor! The engine, however, would not start. Inside the carburetor I noticed pieces of soot.

   I could not understand what was going on and my only chance was my mechanic in Greece, Dimitris Katigiannis from NRG. He opened the box with his magic tricks and picked out the one that worked for us: he told me to increase extremely the clearance of the valves and push the motorcycle in order to jump-start it. At last, I could hear the familiar music of my engine again! I restored the clearance of the valves at the right level, changed the oil of the engine and since then everything works properly again. Maybe it was some piece of dirt after all, keeping one of the valves open.

The school bags of the pupils in the countryside are made out of bamboo and they carry them hanging against their forehead.

   Arriving in the capital of the country, Yaoundé, we met up with Dawn who had caught a bus from Douala. For a weekend we became part of Ascovime, a volunteering group of doctors and medicine students who visit remote villages and offer their invaluable services to those in real need. As we weren’t qualified enough, we took on the packaging of the pills in the right dosage.

   When we completed our task it was time to visit the operating theater. It was nothing fancy: just a room with four walls, a small table to place the tools, a bed for the patients to lie down and lights powered by a generator. No need to say that inside the room you could see all kinds of insects flying around, while from time to time some geckos would make their appearance on the walls. Africans, however, adore geckos, as they eat the insects.

Hundreds of patients arrive from the nearby settlements in order to get examined free of charge by the volunteers of Ascovime.

   It was our first time watching a surgery taking place and it was quite shocking. 70 % of the operations carried out in these countries are in the abdominal area. Africans use to bend their back without bending their knees at all. In these way, during the hard agricultural work, the belly is the one to take all the pressure, which creates a lot of problems there. Although adults were being operated under just local anaesthesia, there was not even a whisper coming out of their mouth. Georges, the Cameroonian founder of Ascovime, kept operating during the whole night, as the patients were too many. He was working sleepless for more than 48 hours! This is something that he does three out of four weekends every month, while during the week he is working at the main hospital of the capital. This man is really extraordinary and we feel really honoured to having met him. He totally deserved being awarded from CNN as one of the ten heroes of our world.

Georges is a true hero… For two whole days he was operating sleepless and without any profit every villager that was in need!

   When we returned to the capital, unfortunately something bad happened. We were by Christina’s motorcycle on our way to Yoann’s place, where we were being hosted. I was the one driving while Christina was sitting behind me. It was dark and it was raining. On some main square we got trapped in the traffic jam. I heard Christina shouting and I asked her what was the matter but she would not reply. Then I saw somebody running through the cars and the crowd and I began to realize what had happened. Christina told me that somebody was picking her backpack and when she took notice of him, he started running. She was laughing because her backpack is always in such a mess that it is hard even for her to find anything in there, let alone for the thief. But he who laughs last, laughs best… Christina didn’t know that the camera was in her backpack. Unfortunately it was not there any more! The thief had already snatched it and obviously he was not running empty-handed…

In the capital’s downtown traffic is often chaotic. It was there where somebody took the opportunity and relieved us from our camera 🙁

   It is the third time during the trip that Christina is being mugged. In Western Sahara and in Ghana we had managed to find the little thieves and take our cell phones back. This time, however, there was not much we could do, so I don’t have my good photo camera with me any more… Don’t worry, that doesn’t mean that you will be left without photos. We had to buy a cheap camera but its quality is obviously much lower.

Yaoundé is one of the most pleasant African capitals we have visited, built on seven hills.

   It was time for the hard road to the two Congos. The next two months are expected to be the most demanding of our trip, as we will have to cross the vast jungle through some harsh off-road routes, where some of the most corrupted policemen of our world flourish… The road was tarred until Sangmélima but from there dirt, turning into mud when it’s raining, was abundant.

Cooking under the starry sky in the jungle…

   It was there where Christina found her race: the Pygmies! They are some friendly and welcoming natives in these areas, most of them on Christina’s height. She was delighted to meet them in person without having to look up to see them! After two days in the verdant jungle we reached the border with Congo. We were leaving Cameroon, having spent 39 days in this beautiful country, that finally took the second place in our heart, after Guinea of course!

Here you can watch the video about our trip in Cameroon (with English subtitles):

Soundtracks (Cameroonian music):
Francis Bebey – Bissao
Henri Dikongué – We nde mba
Balafons & African Drums
Francis Bebey – Akwaaba
Francis Bebey – Guinea
Francis Bebey – Di Sengi

   Μπαίνοντας στο Καμερούν ανυπομονούσαμε να επισκεφτούμε τα βουνά της Βορειοδυτικής Επαρχίας και τον περίφημο Ring Road! Πράγματι, τα τοπία μας αποζημίωσαν για την ταλαιπωρία που συνεπάγεται η βροχερή περίοδος σ’ αυτές τις χώρες. Μας είχαν λείψει τα βουνά κι ειδικά η δροσιά τους! Μετά από τόσους μήνες που λιώναμε στη ζέστη, μείναμε στη Bamenda μια ολόκληρη ‘βδομάδα, για να θυμηθούμε πώς είναι να κοιμόμαστε με κουβέρτα! Τι απόλαυση, Θεέ μου…

Πώς ν’ αντισταθώ σε μια βουτιά στη Λίμνη Awing στα 2.080 μέτρα υψόμετρο; (Φωτογραφία: Caroline te Pas)

   Μαζί με την οικοδέσποινά μας, τη συμπαθητική Caroline, κάναμε αρκετές βόλτες στις τριγύρω περιοχές. Επισκεφτήκαμε λίμνες, καταρράκτες, καταπράσινα βουνά, αλλά και παραδοσιακά παλάτια διάφορων φυλών. Στη Βορειοδυτική Επαρχία σέβονται ιδιαίτερα τους φυλάρχους τους, που έχουν ισχυρή εξουσία μέχρι σήμερα. Όταν συναντά κανείς ένα φύλαρχο, απαγορεύεται να του κάνει χειραψία. Πρέπει να χτυπήσει τρεις φορές παλαμάκια κι ύστερα να του μιλήσει, αν του δοθεί ο λόγος. Πολλοί απ’ αυτούς τους φυλάρχους έχουν εκατοντάδες γυναίκες! Η πολυγαμία σ’ αυτές τις χώρες είναι συνηθισμένη. Κάποιες γυναίκες έχουν παιδιά από διάφορους πατέρες, ενώ μεγαλώνουν μόνες τους τα παιδιά, αφού ο άντρας, πολλές φορές, δε μένει με την υπόλοιπη οικογένεια.

Καθένας από τους 61 περίτεχνους στύλους του κτιρίου όπου συγκεντρώνονται οι εννιά σοφοί του βασιλείου του Bandjoun είναι διαφορετικός.

   Οδηγώντας στο Ring Road περνούσαμε από καταπράσινα βουνά που μας μάγεψαν… Στη μια πλευρά βλέπαμε μεγάλους καταρράκτες και στην άλλη απολαμβάναμε τη θέα από ψηλά! Κατευθυνόμενοι προς το νότο, πήγαμε στη Douala μόνο και μόνο για να συναντήσουμε μια παλιά μου φίλη, τη Dawn. Είναι μια Αμερικανίδα καθηγήτρια που διδάσκει ανά τον κόσμο. Πριν έξι χρόνια μ’ είχε φιλοξενήσει στο Κυργιζστάν. Είχαμε κρατήσει επαφή κι ήξερα πως τώρα διδάσκει στο Αμερικανικό Κολλέγιο της Douala, οπότε δε χάσαμε την ευκαιρία να συναντηθούμε και πάλι.

Ο ήλιος βασιλεύει πίσω απ’ το Όρος Καμερούν (4.095 μ.), το ψηλότερο βουνό της Δυτικής Αφρικής.

   Από τη Douala κάναμε και μια διήμερη εκδρομή στο Limbe, για ν’ απολαύσουμε τις μαύρες, ηφαιστειακές παραλίες στους πρόποδες του Όρους Καμερούν. Το πρωί κάναμε μπανάκι στον Ατλαντικό και το μεσημέρι είχαμε ανέβει στα χαμηλά του ψηλότερου βουνού της Δυτικής Αφρικής, που φτάνει τα 4.095 μέτρα. Στο Limbe μας φιλοξένησε ο Ebai, ένας φιλικός ντόπιος που νοίκιαζε ένα μικρό δωμάτιο κι επέμενε να τ’ αφήσει σ’ εμάς κι αυτός να κοιμηθεί σε κάποιο φίλο του.

Μερικές απ’ τις δεκάδες ψαρόβαρκες που αγκυροβολούν στο Limbe.

   Επιστρέφοντας στη Douala με τη μοτοσυκλέτα μου, μας σταμάτησαν κάποιοι δημοτικοί αστυνομικοί, που βρίσκονται διάσπαρτοι στην πόλη και σταματούν ακόμη και βίαια τους διερχόμενους οδηγούς, για να τους αποσπάσουν χρήματα. Εμείς γλυτώσαμε χωρίς να χρειαστεί να τους δωροδοκήσουμε, αφού κάναμε τους χαζούς τουρίστες. Περιέργως, όμως, η μοτοσυκλέτα μου δεν έπαιρνε μπρος με τίποτα… Σκέφτηκα πως θα την ενόχλησαν κι αυτήν οι μπάτσοι. Την πήγα παραπέρα, στη σκιά, την άφησα να κρυώσει, αλλά αυτή είχε πεισμώσει. Είχαμε σχεδόν φτάσει στο σπίτι της Dawn, οπότε αποφάσισα ν’ αρχίσω να τη σπρώχνω. Βέβαια, μου πήρε πάνω από μισή ώρα για να τη μεταφέρω δυόμισι χιλιόμετρα παραπέρα.

Η Χριστίνα προπονείται για καουμπόισσα! (Φωτογραφία: Caroline te Pas)

   Σκέφτηκα πως θα είχε ζεσταθεί ο κινητήρας μέσα στην κίνηση και θα έμεινε ανοιχτή καμιά βαλβίδα. Πράγματι, από τη μανιβέλα καταλάβαινα πως η συμπίεση μέσα στον κύλινδρο δεν είναι αρκετή. Περιέργως, όμως, το διάκενο των βαλβίδων ήταν σωστό. Άλλαξα μπουζί, φίλτρο βενζίνης, ακόμη και καρμπιρατέρ! Ο κινητήρας, όμως, δεν έπαιρνε μπρος. Στο καρμπιρατέρ πρόσεξα πως υπήρχαν κομμάτια μάκας.

   Δεν καταλάβαινα τι συμβαίνει κι η μόνη σωτηρία ήταν ο μηχανικός μου στην Ελλάδα, ο Δημήτρης Κατηγιάννης του NRG. Άνοιξε το κουτί με τα μαγικά του κόλπα και βρήκε κάτι που έκανε για μας: μου είπε ν’ αυξήσω υπερβολικά το διάκενο των βαλβίδων και να σπρώξουμε τη μοτοσυκλέτα για να τη βάλουμε μπρος σκαστή. Επιτέλους, άκουγα και πάλι τη γνώριμη μουσική του κινητήρα μου! Επανέφερα το διάκενο των βαλβίδων στο σωστό επίπεδο, άλλαξα το λάδι του κινητήρα κι έκτοτε όλα λειτουργούν άψογα και πάλι. Ίσως τελικά κάποιο σκουπιδάκι να κρατούσε μια βαλβίδα ανοιχτή.

Οι τσάντες των μαθητών στην επαρχία είναι φτιαγμένες από μπαμπού και τις στηρίζουν στο μέτωπο.

   Φτάνοντας στην πρωτεύουσα της χώρας, τη Yaoundé, συναντήσαμε εκεί τη Dawn, που είχε πάρει λεωφορείο απ’ τη Douala. Για ένα σαββατοκύριακο γίναμε μέρος της Ascovime, μιας ομάδας εθελοντών γιατρών και φοιτητών της ιατρικής, που επισκέπτονται απομακρυσμένα χωριά και προσφέρουν τις πολύτιμες υπηρεσίες τους στους ντόπιους που πραγματικά τις έχουν ανάγκη. Εμείς, αφού δεν έχουμε ιατρικές γνώσεις, αναλάβαμε να πακετάρουμε τα χάπια και να γράφουμε τη σωστή δοσολογία.

   Όταν ολοκληρώσαμε την εργασία μας, μπήκαμε στο χειρουργικό δωμάτιο. Μη φανταστείτε τίποτα ιδιαίτερο: ένα δωμάτιο με τέσσερις τοίχους, ένα τραπεζάκι για τα εργαλεία, ένα κρεβάτι για τους ασθενείς και φώτα που λειτουργούσαν με τη βοήθεια μιας γεννήτριας. Βέβαια, μέσα στο δωμάτιο πετούσε κάθε λογής έντομο, ενώ πότε-πότε έδινε το παρόν και καμιά σαύρα στους τοίχους. Τις σαύρες, όμως, τις λατρεύουν οι Αφρικανοί, γιατί τρων τα έντομα.

Εκατοντάδες ασθενείς έρχονται από τους γειτονικούς οικισμούς για να εξεταστούν δωρεάν από τους εθελοντές της Ascovime.

   Πρώτη φορά παρακολουθούσαμε εγχείρηση κι ήταν ανατριχιαστικό. Το 70 % των επεμβάσεων εδώ γίνεται στην κοιλιακή χώρα. Οι Αφρικανοί συνηθίζουν να σκύβουν γέρνοντας τη μέση τους, χωρίς να λυγίζουν καθόλου τα γόνατά τους. Έτσι στις σκληρές αγροτικές δουλειές πιέζεται πάντα η κοιλιά και δημιουργούνται ένα σωρό προβλήματα εκεί. Οι ενήλικες εγχειρίζονται με τοπική αναισθησία μόνο και παρόλ’ αυτά δεν ακούγεται ούτε τσιμουδιά απ’ το στόμα τους. Ο Georges, ο Καμερουνέζος ιδρυτής της Ascovime, συνέχισε τις επεμβάσεις καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας, αφού οι ασθενείς ήταν πάμπολλοι. Εργαζόταν άγρυπνος για πάνω από δυο εικοσιτετράωρα! Αυτό το κάνει τρία από τα τέσσερα σαββατοκύριακα κάθε μήνα, ενώ τις καθημερινές εργάζεται στο κεντρικό νοσοκομείο της πρωτεύουσας. Αυτός ο άνθρωπος είναι σπουδαίος και νιώθουμε μεγάλη τιμή που τον γνωρίσαμε. Δίκαια βραβεύτηκε από το CNN ως ένας από τους δέκα ήρωες του κόσμου μας.

Ο Georges είναι πραγματικά ένας ήρωας… Επί δύο μερόνυχτα εγχείριζε άγρυπνος και αφιλοκερδώς τους χωρικούς που είχαν την ανάγκη του!

   Όταν επιστρέψαμε στην πρωτεύουσα, συνέβη κάτι άσχημο, δυστυχώς. Είχαμε πάρει τη μοτοσυκλέτα της Χριστίνας κι γυρίζαμε στο σπίτι του Yoann, που μας φιλοξενούσε. Εγώ οδηγούσα, ενώ η Χριστίνα καθόταν από πίσω μου. Είχε βραδιάσει κι έβρεχε. Σε κάποια κεντρική πλατεία βρεθήκαμε παγιδευμένοι ανάμεσα στα μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητα. Άκουσα τη Χριστίνα να φωνάζει και τη ρώτησα τι συνέβη, αλλά δεν απαντούσε. Είδα κάποιον να τρέχει ανάμεσα στ’ αυτοκίνητα και τον κόσμο κι άρχισα να καταλαβαίνω τι έγινε. Η Χριστίνα μου ‘πε πως κάποιος σκάλιζε την τσάντα της και μόλις τον πήρε χαμπάρι, εκείνος άρχισε να τρέχει. Γελούσε γιατί η τσάντα της είναι πάντα τόσο ακατάστατη, που ούτε η ίδια δε μπορεί να βρει κάτι εκεί μέσα, οπότε πού να το βρει ο κλέφτης; Γελά καλύτερα, όμως, όποιος γελά τελευταίος… Η Χριστίνα δεν ήξερε καν πως η φωτογραφική μηχανή βρισκόταν στην τσάντα της. Δυστυχώς, δεν ήταν πια εκεί! Ο κλέφτης είχε προλάβει να την πάρει, προφανώς, και δεν έτρεχε με άδεια χέρια…

Στο κέντρο της πρωτεύουσας η κίνηση είναι συχνά χαοτική. Εκεί βρήκε κάποιος την ευκαιρία να μας απαλλάξει από τη φωτογραφική μας μηχανή 🙁

   Είναι η τρίτη φορά που κλέβουν κάτι απ’ τη Χριστίνα κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μας. Στη Δυτική Σαχάρα και στη Γκάνα είχαμε καταφέρει να βρούμε τους μικρούς κλέφτες και να πάρουμε πίσω τα κινητά μας τηλέφωνα. Αυτή τη φορά, όμως, δε μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα κι έτσι δεν έχω πια την καλή μου φωτογραφική μηχανή… Μην ανησυχείτε, αυτό δε σημαίνει πως θα μείνετε χωρίς φωτογραφίες. Αναγκαστικά, αγοράσαμε μια φτηνή φωτογραφική μηχανή, αλλά η ποιότητά της είναι αισθητά χαμηλότερη.

Η Yaoundé είναι μια από τις πιο ευχάριστες αφρικανικές πρωτεύουσες που έχουμε επισκεφτεί, χτισμένη πάνω σ’ επτά λόφους.

   Ήταν καιρός να πάρουμε το δύσκολο δρόμο προς τα δύο Κονγκό. Οι επόμενοι δυο μήνες αναμένονται να είναι οι δυσκολότεροι τους ταξιδιού μας, αφού θα πρέπει να διασχίσουμε την αχανή ζούγκλα από δύσβατες εκτός δρόμου διαδρομές, όπου ανθούν κάποιοι από τους πιο διεφθαρμένους αστυνομικούς του κόσμου μας… Μέχρι τη Sangmélima είχε άσφαλτο, αλλά από ‘κει και πέρα το χώμα, που γινόταν λάσπη με τη βοήθεια της βροχής, αφθονούσε.

Μαγειρεύοντας κάτω από τον έναστρο ουρανό της ζούγκλας…

   Κάπου εκεί η Χριστίνα βρήκε τη φυλή της: τους Πυγμαίους! Είναι κάποιοι πολύ φιλικοί και συμπαθητικοί ιθαγενείς αυτών των περιοχών, που οι περισσότεροι είναι στο ύψος της Χριστίνας. Πολύ χάρηκε που τους γνώριζε από κοντά και δε χρειαζόταν να σηκώσει το κεφάλι για να τους δει! Μετά από δυο μέρες στην κατάφυτη ζούγκλα, φτάσαμε στα σύνορα με το Κονγκό. Αφήναμε πίσω μας το Καμερούν μετά από 39 μέρες, μια χώρα πανέμορφη, που τελικά κέρδισε τη δεύτερη θέση στην καρδιά μας, μετά από τη Γουινέα φυσικά!

Εδώ μπορείτε να παρακολουθήσετε το βίντεο απ’ το ταξίδι μας στο Καμερούν:

Soundtracks (καμερουνέζικη μουσική):
Francis Bebey – Bissao
Henri Dikongué – We nde mba
Balafons & African Drums
Francis Bebey – Akwaaba
Francis Bebey – Guinea
Francis Bebey – Di Sengi

   I got to know the people in eXTra Products in 2007, at the beginning of my trip in Asia. Thanks to a misjudgment of the so-called “expert” in suspensions that I had paid my confidence to in Thessaloniki, Greece, the rear suspension of my motorcycle had left its last breath in Ayvalik, Turkey, just 2,000 kilometers (1,243 miles) and two weeks since the beginning of my trip! At that time I had no choice but to take the ferry-boat to Lesvos Island in Greece. Finally I had decided to put eXTra Products in charge of my suspensions, a company much praised by many motorcyclists. I had a long trip before me, where I would ride many kilometers on demanding off-road routes on an overloaded motorcycle. So, I had chosen a new WP suspension to be installed on my XR.

   Six years later, my suspension had done me credit through the hard riding conditions in Asia and continued to work impeccably on my motorcycle throughout the time I was using it in Greece. When it was time for me to prepare another two XR’s 250 for our even longer trip in Africa, Mr. Tasoulis from eXTra Products was one of the first to declare that he would stand by our side!

   In the African continent I would use this same suspension by WP, the one that had gained my full trust. eXTra Products undertook the work of its maintenance, making it as good as new. More specifically, Dimitris Kounelis, who is a real expert in suspensions, did his magic on the WP suspension, as well as on the original suspension we would install on Christina’s XR. This work was very challenging as the suspension was calling not only for maintenance but also for lowering it a great deal, in order for Christina to be able to reach the ground when riding her motorcycle! The same work had to be done on her front suspension as well.

Our motorbikes are same but Christina’s had to be lowered by eXTra Products.

   Finally, everything was taken care of properly. The suspensions on our motorcycles were even better than new ones, tougher springs were placed both in the front and in the rear, taking into consideration the heavy load we would carry, and at last Christina’s XR was low enough for her to ride it!

   That was not all of what eXTra Products did for us… They supplied us with Denicol oil for our engines, brake discs and pads by Brembo, as well as chains and sprockets by AFAM. These brand names are known to those who use motorcycles of much higher performance than this of our humble XR’s. However, for such a demanding trip we could trust nothing less than top quality products, especially when we are talking about some of the most critical parts of our motorcycles.

Brembo brake discs and pads are the responsible ones to stop our motorcycles when it’s necessary…

   Denicol oil made our gear boxes working smoothly, while our engines would consume almost no oil at all. There is no need to say anything about Brembo brakes… Their quality is well known! The chains and sprockets by AFAM are the ones that have endured the most during our trip. They have worked without troubles for hundreds of kilometers in the sand of the Sahara. Despite of the sand being the number one enemy of chains and sprockets, ours remain intact even though they had to work deep in the sand every time the motorcycle was stuck! They also endured the mud and the river crossings. After almost 30,000 kilometers (18,641 miles) in such conditions, there are no signs of wear until today. Our front sprockets have still some life to live, the rear ones seem almost as good as new, while the golden chains with XS-rings by AFAM remain strained, high-and-mighty, even though we don’t have the luxury to maintain them the way we should!

Despite of the AFAM chains and sprockets having worked often in the sand, they still haven’t shown any signs of wear after 30,000 kilometers (18,641 miles).

   That is why eXTra Products is the company we trust without second thought when it comes to such critical mechanical issues. We feel the need to thank them from the bottom of our heart for being by our side all these years.

   Την eXTra Products την είχα γνωρίσει όταν το 2007 είχα ξεκινήσει το ταξίδι μου στην Ασία. Λόγω λανθασμένης διάγνωσης από τον “ειδικό” των αναρτήσεων που είχα εμπιστευθεί στη Θεσσαλονίκη, το πισινό αμορτισέρ της μοτοσυκλέτας μου είχε αφήσει την τελευταία του πνοή στο Αϊβαλί της Τουρκίας, μόλις 2.000 χιλιόμετρα και δυο ‘βδομάδες αφού είχα ξεκινήσει το ταξίδι μου! Τότε είχα πάρει το καραβάκι για τη Μυτιλήνη και τελικά ανέθεσα το θέμα των αναρτήσεων στην eXTra Products, για την οποία άκουγα τα καλύτερα από πολλούς μοτοσυκλετιστές. Είχα ένα τεράστιο ταξίδι μπροστά μου, με ατελείωτα χιλιόμετρα σε απαιτητικές εκτός δρόμου διαδρομές και κουβαλώντας βαρύ φορτίο πάνω στη μοτοσυκλέτα. Έτσι είχα αποφασίσει να τοποθετήσω στο XR μου ένα καινούριο αμορτισέρ της WP.

   Έξι χρόνια αργότερα, το αμορτισέρ αυτό με είχε βγάλει ασπροπρόσωπο στις δύσκολες συνθήκες της Ασίας και συνέχιζε να λειτουργεί άψογα στη μοτοσυκλέτα μου όσο τη χρησιμοποιούσα στην Ελλάδα. Όταν είχε έρθει η ώρα να ετοιμάσω δυο άλλα XR 250 για το ακόμη μεγαλύτερο ταξίδι μας στην Αφρική, ο κ. Τασούλης από την eXTra Products ήταν από τους πρώτους που είχαν δηλώσει πως θα βρίσκονται στο πλευρό μας!

   Στην αφρικανική ήπειρο θα με συνόδευε το ίδιο αμορτισέρ της WP, που έχει κερδίσει την τυφλή εμπιστοσύνη μου. Η eXTra Products ανέλαβε τη συντήρησή του έτσι, ώστε να γίνει και πάλι σαν καινούριο. Συγκεκριμένα, ο Δημήτρης Κουνέλης, ένας πραγματικός ειδικός των αναρτήσεων, έκανε τα μαγικά του στο WP, αλλά και στο εργοστασιακό αμορτισέρ που θα τοποθετιόταν στο XR της Χριστίνας. Αυτό απαιτούσε πολύ περισσότερη δουλειά, αφού εκτός από την απαραίτητη συντήρηση, έπρεπε και να χαμηλωθεί έτσι, ώστε η Χριστίνα να μπορεί να φτάνει το έδαφος με τα πόδια της όταν καβαλά τη μοτοσυκλέτα της! Το ίδιο έπρεπε να γίνει και στις μπροστινές αναρτήσεις.

Οι μοτοσυκλέτες μας είναι ολόιδιες, μόνο που της Χριστίνας έπρεπε να χαμηλωθεί από την eXTra Products.

   Τελικά όλα έγιναν με τον πιο σωστό τρόπο. Οι αναρτήσεις των μοτοσυκλετών μας ήταν καλύτερες κι από καινούριες, είχαν τοποθετηθεί σκληρότερα ελατήρια τόσο μπροστά, όσο και πίσω, για να ανταπεξέλθουν στο επιπλέον φορτίο που κουβαλάμε κι επιτέλους το XR της Χριστίνας ήταν αρκετά χαμηλό ώστε να μπορεί να το οδηγήσει!

   Η eXTra Products δεν έμεινε εκεί… Μας εξόπλισε με λάδι Denicol για τους κινητήρες μας, δισκόπλακες και τακάκια φρένων της Brembo, καθώς και αλυσίδες και γρανάζια της AFAM. Τα ονόματα των εταιρειών θυμίζουν προϊόντα που χρησιμοποιούνται σε μοτοσυκλέτες πολύ υψηλότερων επιδόσεων από αυτές των ταπεινών μας XR. Σ’ ένα τόσο απαιτητικό ταξίδι, όμως, δε θα εμπιστευόμασταν τίποτα άλλο παρά κορυφαία προϊόντα, ειδικά όταν πρόκειται για κάποια από τα πιο κρίσιμα εξαρτήματα των μοτοσυκλετών μας.

Οι δισκόπλακες και τα τακάκια της Brembo είναι υπεύθυνα να μας φρενάρουν, όταν πρέπει…

   Το λάδι της Denicol έκανε τα κιβώτια ταχυτήτων μας να λειτουργούν άψογα, ενώ οι κινητήρες μας δεν έκαιγαν σχεδόν καθόλου λάδι. Για τα φρένα της Brembo τι να πει κανείς… Είναι γνωστή η ποιότητά τους! Οι αλυσίδες και τα γρανάζια της AFAM είναι αυτά που έχουν υποστεί την περισσότερη ταλαιπωρία κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μας. Δούλεψαν αγόγγυστα για εκατοντάδες χιλιόμετρα μέσα στην άμμο της Σαχάρας. Η άμμος είναι ο μεγαλύτερος εχθρός για τις αλυσίδες και τα γρανάζια, αλλά παρόλ’ αυτά, τα δικά μας δεν καταστράφηκαν κι ας χρειάστηκε να δουλεύουν βυθισμένα μέσα στην άμμο κάθε φορά που κολλούσε η μοτοσυκλέτα! Άντεξαν για να συνεχίσουν να ταλαιπωρούνται από τη λάσπη και τα ποτάμια που περνάμε. Μετά από σχεδόν 30.000 χιλιόμετρα σ’ αυτές τις συνθήκες, μέχρι σήμερα δεν έχουν παρουσιάσει σημάδια φθοράς. Τα μπροστινά μας γρανάζια έχουν ακόμη ζωή, τα πισινά φαίνονται σχεδόν σαν καινούρια, ενώ οι χρυσές αλυσίδες της AFAM με XS-rings παραμένουν τεντωμένες κι αγέρωχες, παρόλο που δεν έχουμε τη δυνατότητα να τις συντηρούμε όπως θα έπρεπε!

Παρόλο που οι αλυσίδες και τα γρανάζια της AFAM δουλεύουν συχνά μέσα στην άμμο, μετά από 30.000 χλμ. δεν έχουν δείξει ακόμη σημάδια φθοράς.

   Η eXTra Products, λοιπόν, είναι η εταιρεία που εμπιστευόμαστε με κλειστά μάτια σ’ αυτά τα σοβαρά μηχανολογικά θέματα κι οφείλουμε να την ευχαριστήσουμε πραγματικά που βρίσκεται στο πλευρό μας τόσα χρόνια.